Θεοδότου κ.α. ν. Kounis, Αρ. Αγωγής: 945/2018, 18/5/2021

(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στη νομολογία, στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου, καθώς και στο περιεχόμενο του δικαστικού φακέλου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση φαίνονται σε ένορκη δήλωση την οποία υπογράφει η δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί στην παρούσα τον Καθ' ου η αίτηση κα XXXXX Νικολαΐδου και γίνεται επίσης παραπομπή στον φάκελο του Δικαστηρίου. Η κα Νικολαϊδου, πέραν από την ιδιότητα της και την εξουσιοδότηση που έχει για να ορκισθεί αυτή, τη γνώση των γεγονότων της υπόθεσης και από πού απορρέει αυτή, ισχυρίζεται ότι επιδιώκεται η εξασφάλιση παράτασης του χρόνου για καταχώριση Απάντησης σε Υπεράσπιση που καταχωρίστηκε πριν από ένα χρόνο ήτοι στις 16.03.

1. Αναφέρει ότι είναι άξιο αναφοράς ότι η πλευρά των εναγουσών κωλύεται να προωθεί οποιαδήποτε διαδικασία ένεκα του γεγονότος ότι παρήλθε, κατά μεγάλο χρονικό διάστημα πριν την καταχώριση της υπό εξέταση Αίτησης, η προθεσμία για καταχώριση Κλήσεως για Οδηγίες στη βάση της Διαταγής 30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το γεγονός αυτό, ισχυρίζεται, δεν καθιστά την υπό κρίση Αίτηση μόνο αντικανονική αλλά περαιτέρω η ίδια η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή είναι στη βάση της προαναφερθείσας Διαταγής εγκαταληφθείσα και ως τέτοια πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο. Αποσκοπεί δε η αίτηση στην θεραπεία της πιο πάνω παράλειψης τους να καταχωρίσουν εμπρόθεσμα Κλήση για Οδηγίες. Καμιά αίτηση για τη θεραπεία αυτή δεν έχει καταχωριστεί αλλά και αν ακόμα καταχωρείτο δεν θα ήταν δικαιολογημένη. Αναφέρει δε ότι η πλευρά του εναγόμενου απέστειλε με τηλεομοιότυπο επιστολή προς την Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στις 2.03.2021 (Τεκμ. 1), με την οποία ενημερώνει το Πρωτοκολλητείο πως υπολογίζοντας την περίοδο η οποία παρήλθε, ο φάκελος της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγής πρέπει να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου για την απόρριψη της ως εγκαταληφθείσας. Περαιτέρω, η παρούσα Αίτηση πρέπει να απορριφθεί ένεκα του γεγονότος ότι καταχωρίστηκε σε υπέρμετρα μακρύ χρονικό διάστημα μετά την πάροδο για προθεσμία καταχώρισης Απάντησης στην Υπεράσπιση του εναγόμενου η οποία έχει καταχωριστεί την 16.03.2020 και εν πάση περιπτώσει με την υπό κρίση Αίτηση δεν ζητείται άδεια για καταχώριση της τελευταίας εκπρόθεσμα. Ισχυρίζεται έκδηλη καταχρηστική συμπεριφορά των εναγουσών σε σχέση με την τήρηση των δικονομικών προθεσμιών - όπως φαίνεται και από τον φάκελο της υπόθεσης -, όπου διαφαίνεται πως καθυστέρησαν για δύο έτη να καταχωρήσουν την Έκθεση Απαίτησης τους στην Αγωγή. Σχολιάζοντας ισχυρισμούς της κας Ταμπούρη όπως αυτοί που προβάλλονται στην παρ. 4 της ένορκης δήλωσής της, ήτοι περί καθυστέρησης λόγω πανδημίας στην εξεύρεση στοιχείων για την δικηγορική εταιρεία του εναγόμενου στο Λονδίνο, ισχυρίζεται ότι αποτελεί προϊόν υστερόβουλης σκέψης με μοναδική πρόθεση να εφεύρει λόγους για να υποστηρίξει την παρούσα Αίτηση. Καμία επεξήγηση δεν δόθηκε σε σχέση με τη συνάφεια της δήθεν έρευνας των εναγουσών με τα επίδικα θέματα της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγής καθώς και τι εμπόδιζε τις τελευταίες να προβούν σε τέτοια δήθεν έρευνα από τους ουσιώδεις ως προς την τελευταία χρόνους, τη στιγμή που οι ίδιοι γνώριζαν τους πελάτες που κατ' ισχυρισμό απώλεσαν λόγω δήθεν ενεργειών του εναγόμενου και τους απαρίθμησαν ονομαστικά στις σελίδες 12 και 13 της Έκθεσης Απαίτησης τους η οποία καταχωρίστηκε τον Δεκέμβριο του
2. Σε σχέση δε με την παρ. 5 της ένορκης δήλωσης της κας Ταμπούρη, όπου αναφέρεται πως οι ενάγουσες προχωρούν σε δήθεν και πάλι έρευνα η οποία προέκυψε από τους ισχυρισμούς που παρατίθενται στην, πρόσφατη όπως ισχυρίζονται Έκθεση Υπεράσπισης του κ. Nigel Howarth, παραλείπουν να αναφέρουν ότι αυτή δεν ήταν πρόσφατη αλλά καταχωρίστηκε στις 18.02.2020, ήτοι πέραν των οκτώ μηνών πριν την καταχώρηση της υπό εξέταση Αίτησης. Εν πάση περιπτώσει, ο εν θέματι ισχυρισμός περί δήθεν έρευνας είναι αστοιχείωτος και καταρρίπτεται και πάλι από την ίδια την Έκθεση Απαίτησης των εναγουσών στην σελίδα 20 παρ. 16, όπου επικαλούνται μεταξύ άλλων, πως ο εναγόμενος ήταν ο δήθεν υποκινητής και/ή αυτός που έδωσε οδηγίες για την ανάρτηση άρθρου στο περιοδικό «Cyprus Property News». Είναι συνεπώς εμφανής η κακοπιστία των εναγουσών καθώς και ατυχής η προσπάθεια τους που αποσκοπεί στην παραπλάνηση του Δικαστηρίου. Η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται τέλος ότι η κακόπιστη και καταχρηστική συμπεριφορά των εναγουσών, πέραν της ασέβειας προς τη Δικαστική διαδικασία και χρόνο, επηρεάζει συθέμελα το συνταγματικό και ανθρώπινο δικαίωμα του εναγόμενου στη δίκαιη δίκη, τη στιγμή μάλιστα που βάσει της δικονομίας η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αγωγή είναι εγκαταληφθείσα και ως τέτοια πρέπει να απορριφθεί. ΟΙ ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι που εκπροσώπησαν τις δύο πλευρές προχώρησαν με τις αγορεύσεις τους παραπέμποντας στα γεγονότα της υπόθεσης όπως η κάθε πλευρά τα αντιλαμβάνεται και παρουσιάζει και στη νομική πτυχή που τη διέπει την υπόθεση. Επομένως τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον μου προέρχονται από τις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν αντίστοιχα την αίτηση και την ένσταση. Έχω μελετήσει με προσοχή τόσο την αίτηση όσο και την ένσταση και τους λόγους που προβάλλονται σε αυτές όπως και τις αγορεύσεις τις οποίες και λαμβάνω υπ' όψιν μου. Όπου κριθεί απαραίτητο στη συνέχεια θα γίνει αναφορά σε αυτές και στο σκεπτικό που ακολουθεί λαμβάνονται αυτές υπ' όψιν (βλ. Οδυσσέα v. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 490). ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΣΕ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟ ΜΕ ΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ: Η καταχώρηση του δικογράφου της Απάντησης στην Υπεράσπιση που απασχολεί εδώ διέπεται από την Δ.21 θ.14

(1)η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «Όπου ο ενάγοντας επιθυμεί να παραδώσει απάντηση θα πρέπει να καταχωρήσει και παραδώσει αυτή εντός 7 ημερών από τη παράδοση της υπεράσπισης». Η αίτηση βασίζεται στην Διαταγή 57 Θ. 2 η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο ή ο Δικαστής θα έχει εξουσία να επεκτείνει ή συντομεύει το χρόνο που καθορίζεται από αυτούς τους Κανονισμού ή ορίζεται από οποιοδήποτε διάταγμα για επέκταση χρόνου, για την τέλεση οποιασδήποτε πράξης ή την λήψη οποιουδήποτε διαδικαστικού μέτρου, με τέτοιους όρους (εάν υπάρχουν) όπως θα ήταν προς το συμφέρον της Δικαιοσύνης στη συγκεκριμένη περίπτωση, και μπορεί να διαταχθεί τέτοια επέκταση παρ' όλον ότι η σχετική αίτηση δε γίνεται πριν την λήξη του χρόνου, που καθορίζεται ή επιτρέπεται∙ Νοείται ότι όταν ο χρόνος για παράδοση οποιουδήποτε δικογράφου ή εγγράφου ή καταχώριση ένορκης δήλωσης, απάντησης ή εγγράφου, η τέλεση οποιασδήποτε πράξης είναι ή ήταν ορισμένος ή περιορισμένος από οποιαδήποτε οδηγία ή διάταγμα του Δικαστηρίου ή του Δικαστή, τα έξοδα οποιασδήποτε αίτησης για επέκταση του χρόνου και οποιουδήποτε διατάγματος, που εκδίδεται κατόπιν αίτησης, θα βαρύνουν το διάδικο, ο οποίος υποβάλλει την αίτηση εκτός εάν το Δικαστήριο ή ο Δικαστής διατάξει διαφορετικά». Εφόσον η παρούσα αγωγή καταχωρίστηκε το 2018 διέπεται από τη νέα Δ.

1. Θα με απασχολήσει επομένως το ζήτημα της ερμηνείας της Δ.30 Θ.Θ. 1 και 2 και της Δ.21 Θ.14 προκειμένου να αποφασιστεί η ημερομηνία έναρξης των 90 ημερών για καταχώριση Κλήσης για Οδηγίες και αν υπήρξε παράβαση της το ερώτημα που προκύπτει είναι ποιες είναι οι επακόλουθες συνέπειες της παρόδου της. Στη Δ.30 1(α) αναφέρεται ότι η προθεσμία των 90 ημερών αρχίζει από την ημερομηνία που τα δικόγραφα θεωρούνται συμπληρωμένα. Θα πρέπει επομένως να απαντηθεί το ερώτημα πότε τα δικόγραφα θεωρούνται συμπληρωμένα. Η Δ.21 Θ.14 προβλέπει ότι η Απάντηση καταχωρείται εντός 7 ημερών από την παράδοση της Υπεράσπισης και η Δ.57 Θ.2 στην οποία βασίζεται η υπό κρίση αίτηση ότι μπορεί να ζητηθεί η παράταση χρόνου για καταχώριση δικογράφου είτε έχει περάσει η προθεσμία είτε όχι. Η προθεσμία των 90 ημερών, παρατείνεται μόνο για τους λόγους οι οποίοι αναφέρονται στη Δ.30 2(β) δηλαδή αν καταδειχθεί στο Δικαστήριο ότι υπήρχε αντικειμενική αδυναμία συμμόρφωσης με την εύλογη προθεσμία ή άλλος καλός λόγος που να δικαιολογεί την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για παράταση της. Σύμφωνα δε με τις πρόνοιες της Δ.30 Θ.3 (β) η Δ.57 είναι μεταξύ αυτών που διαβάζονται υπό το πρίσμα των προνοιών της Δ.
2. Αυτό κατά την γνώμη μου σημαίνει ότι η Δ.57

(2)δεν τυγχάνει εφαρμογής προκειμένου να αποφασιστεί κατά τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου παράταση του χρόνου των 90 ημερών σύμφωνα με όσα προνοούνται σ' αυτή τη Διαταγή. Αυτό όμως δεν ισχύει για παράταση του χρόνου των 7 ημερών για καταχώριση Απάντησης σύμφωνα με τη Δ.57 Θ. 2. Επομένως το δικαίωμα υποβολής αιτήματος για παράταση της προθεσμίας των 7 ημερών, παραμένει αλώβητο και εξετάζεται και αποφασίζεται κατά διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, στη βάση της διαμορφωθείσας νομολογίας. Προκειμένου δε να αποφασιστεί αν άρχισε η προθεσμία των 90 ημερών, θα πρέπει να αποφασιστεί πρώτα αν το αίτημα των εναγουσών για παράταση της προθεσμίας των 7 ημερών είναι βάσιμο, και είναι αυτό που ζητείται με την υπό κρίση Αίτηση Προς υποστήριξη της Αίτησης, οι ενάγουσες αιτιολογούν στην παρ. 4 της ένορκης δήλωσης την παράλειψη τους να καταχωρίσουν Απάντηση εμπρόθεσμα. Ο λόγος όπως εξηγούν έγκειται στην τεράστια καθυστέρηση στο Ηνωμένο Βασίλειο λόγω της Παγκόσμιας επιδημίας/πανδημίας η οποία έχει επηρεάσει όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες, όλων των ειδών τις επιχειρήσεις και κρατικούς οργανισμούς για την συλλογή πληροφοριών που αφορούν την υφιστάμενη εταιρεία Click Law Partners Ltd και τη δικηγορική εταιρεία Maxwell Alves, η οποία έχει σταματήσει να εργάζεται λόγω απάτης εκ μέρους μελών της, όπως τον εναγόμενο και άλλους οι οποίοι είναι ενώπιον του Solicitors Regulations Authority στο Ηνωμένο Βασίλειο την παρούσα περίοδο. Περαιτέρω στην ίδια παρ. 4 της ένορκης δήλωσης, προβάλλεται ότι τα στοιχεία που είχαν ζητηθεί ολοκληρώθηκε η παρουσία τους πρόσφατα ήτοι στις 18 Οκτωβρίου 2020 και αφορούσαν τα ονόματα των πελατών των εναγουσών που ύστερα από παράνομη παρότρυνση του εναγόμενου, διέκοψαν τα συμβόλαια τους με τις ενάγουσες και διόρισαν δικηγόρους άλλοι τη μία και άλλοι την άλλη από τις πιο πάνω αναφερόμενες εταιρείες, στις οποίες ο εναγόμενος είχε συμμετοχή ευθέως και/ή παρασκηνιακά Επιπρόσθετα, η προνοούμενη προθεσμία των 7 ημερών για την καταχώριση της Απάντησης, σπαταλήθηκε από τις ενάγουσες με έρευνα αναφορικά με τη σχέση του εναγόμενου με το Cyprus Property News στην οποία ο διευθυντής είχε προβάλει ισχυρισμό πρόσφατα στην αγωγή με αρ. 595/18 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού πως όλα τα δημοσιεύματα του, που αφορούσαν τις ενάγουσες, είχαν γίνει βάση οδηγιών που λάμβανε μόνο από τον εναγόμενο και επιπλέον αναφέρει ο ίδιος ότι προτίθεται να τον προσθέσει ως τριτοδιάδικο στην αγωγή για την απόδειξη των όσων αναφέρει. Ακόμα, οι ενάγουσες κατά τη διάρκεια των 7 ημερών της προθεσμίας καταχώρισης Απάντησης που αφορούσαν τα πιο πάνω σοβαρά θέματα ασχολήθηκαν με τη συγκέντρωση πληροφοριών που ήταν απαραίτητες για την σύνταξη δικογραφικά και ουσιαστικά ορθής Απάντησης - για θέματα που ήγειρε ο εναγόμενος στην Υπεράσπιση-, αλλά δεν ήταν δυνατό να έχει αποτέλεσμα για λόγους που αφορούν την πανδημία και της συνεπακόλουθης παράλυσης των υπηρεσιών από τις οποίες θα μπορούσαν να αντληθούν οι ζητούμενες πληροφορίες. Πρόβλημα το οποίο δεν περιορίστηκε στις 7 μέρες αλλά συνέχισε και μετά για τον ίδιο λόγο, την πανδημία και την παράλυση ουσιαστικά των μηχανισμών άντλησης των πληροφοριών για σύνταξη της Απάντησης. Οι αρχές που διέπουν το θέμα παράτασης προθεσμίας σύμφωνα με τη Δ.57 Θ. 2 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, επισημάνθηκαν στην υπόθεση Ανδρέας Λυσιώτης v. Κυπριακής Δημοκρατίας

(2000)1 ΑΑΔ 364 στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Από την επισκόπηση της σχετικής νομολογίας προκύπτουν οι πιο κάτω αρχές: 1. Η προεξάρχουσα αρχή είναι ότι η σχετική εξουσία του δικαστηρίου αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας (Loizou v. Konteatis

(1968)1 C.L.R. 291,293 και Schafer v. Blyth

(1920)3 K.B. 143). Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται δικαστικά και να λαμβάνονται υπόψη όλα τα ουσιώδη περιστατικά της υπόθεσης. Ανάμεσα στα περιστατικά πρωτεύουσα θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει (Λυρατζής v. Χαραλάμπους κ.α.

(1989)1 (Ε) ΑΑΔ 193, Loizou (πιο πάνω), Cyprian Seaway Agencies v. Republic

(1981)3 C.L.R.271). 2. Οι τασσόμενες προθεσμίες αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης (Μιχαηλίδης v. Χρίστου

(1996)1 (Β) ΑΑΔ 1190, Κληρίδης v. Σταυρίδη

(1997)1(Γ) ΑΑΔ 1348 και Βαρδιάνου v. Richards

(1998)1(Β) ΑΑΔ 698. Όπου ο νομοθέτης θέτει προθεσμίες για την λήψη διαδικαστικών μέτρων οι πρόνοιες αναφορικά με τις προθεσμίες πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά. Η τήρηση τους εξυπηρετεί άμεσα τα συμφέροντα της Δικαιοσύνης. Πρόκειται για ζήτημα που συνδέεται με το δημόσιο συμφέρον για την τελεσιδικία και επηρεάζει άμεσα τα συμφέροντα των διαδίκων. Από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα που τάσσονται από τους θεσμούς εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της Δικαιοσύνης. Διαφορετική αντιμετώπιση θα δημιουργούσε επικίνδυνα ρήγματα στην απονομή της Δικαιοσύνης (Χόππης v. Παναγή

(1993)ΑΑΔ 140, Βαρδιάνου πιο πάνω) και Cyprus Import Corporation Ltd v. Σενέκη

(1998)1 (Β) ΑΑΔ 1108). 3. Ειδικές περιστάσεις όπως υπερβολική αργοπορία δυνατόν να πείσουν το δικαστήριο να αρνηθεί την παράταση της προθεσμίας (Eaton v. Stoner 22 Ch.D.92,C.A. και Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R.904). 4. Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας (Χόππης (πιο πάνω) σελ. 143 βλ. και Ιωάννου v. Θεοδούλου κ.ά.

(2000)1 ΑΑΔ 7 στην οποία έχουν επισημανθεί τα εξής: "Ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται, αφενός οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή. Όπως εξηγείται στη Χοππής σελ. 143: "Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης" (Βλ. επίσης Δημοκρατία v. Χριστοδούλου

(1997)3 ΑΑΔ 241 και Πισσούριου v. Golden hand Co. Ltd

(1999)1 A.A.Δ. 257)». Σύμφωνα με τη νομολογία μας, σε σχέση με το ζήτημα παράτασης χρόνου καταχώρησης δικογράφου, αυτό επαφίεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η οποία όμως πρέπει να ασκείται δικαστικά και με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης (βλ. Ι & Α Φιλίππου ν. Δημοκρατίας

(1989)3 ΑΑΔ 2385, Fame Transports Ltd v. Δημοκρατίας

(2000)3 ΑΑΔ 561). Όπως δε τέθηκε το ζήτημα στην υπόθεση Fame Transports Ltd v. Δημοκρατίας (ανωτέρω) γνώμονας για την ορθή άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου είναι πάντοτε τα συμφέροντα της Δικαιοσύνης. Αυτός που αιτείται παράταση του χρόνου πρέπει να προβάλει τα αναγκαία στοιχεία για να πείσει το Δικαστήριο ότι η αιτούμενη παράταση είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη από τις ειδικές περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης και προς το συμφέρον της Δικαιοσύνης (βλ. Deluxe Terrato Tiles & Marbles Ltd v. Εργοληπτική Εταιρεία «Νέμεσις Λτδ»

(1989)1 Ε ΑΑΔ 656, Ι & Α Φιλίππου (ανωτέρω). Από την μέχρι σήμερα νομολογία, φαίνεται ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου τείνει να ευνοεί την παραχώρηση λογικού επιπλέον χρόνου για την καταχώριση δικογράφων, αυτό εξ άλλου επιβάλλει και η προάσπιση του ουσιαστικού δικαιώματος πρόσβασης στη Δικαιοσύνη με την σύντομη επέκταση του χρόνου καταχώρισης ενός δικογράφου. Η αίτηση για παράταση, πριν απορριφθεί επίσημα η αγωγή, είναι καθοριστική αφού ενεργοποιεί διαφορετικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Με βάση και την απόφαση Θεόδωρος Χόππης ν. Ιάκωβου Παναγή,

(1993)1 Α.Α.Δ. 140, (στην οποία με παρέπεμψε και ο συνήγορος του καθ' ου η αίτηση στην αγόρευση του), στις σελίδες 142 και 143 αναφέρονται τα εξής: «Η διακριτική ευχέρεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε αίτημα αυτής της φύσης (παράταση χρόνου) είναι πρωτογενής∙ επομένως συναρτάται αποκλειστικά με την κρίση για το βάσιμο του αιτήματος. Σύμφωνα με τη νομολογία στην οποία έγινε εκτενής αναφορά η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου σ' αυτό τον τομέα δεν υπόκειται σε οποιουσδήποτε όρους, δηλαδή δεν αποκλείεται εκ προοιμίου ο συνυπολογισμός οποιουδήποτε γεγονότος στην κρίση του αιτήματος. Η νομολογία αποκαλύπτει ότι και σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της Δικαιοσύνης». Στην υπό κρίση υπόθεση η παράταση του χρόνου για καταχώριση της Απάντησης στην Υπεράσπιση δεν θα πλήξει καθ' οιονδήποτε τρόπο τα δικαιώματα του εναγόμενου, ο οποίος έχει θέσει ήδη την Υπεράσπιση του. Οι δε ισχυρισμοί θα αξιολογηθούν στο στάδιο ακρόασης της αγωγής. Ο σκοπός δε της νέας Διαταγής 30 που δεν είναι άλλος από την σύντομη εκδίκαση, μπορεί να επιτευχθεί με έκδοση σχετικών οδηγιών του Δικαστηρίου για σύντομη καταχώριση της Απάντησης στην Υπεράσπιση. Από την άλλη, απόρριψη της αίτησης θα ενεργούσε σε βάρος των εναγουσών, οι οποίες δεν θα μπορούσαν να θέσουν στα δικόγραφα τους την Απάντηση, στους ισχυρισμούς της Υπεράσπισης και κρίνω ότι δεν θα εξυπηρετούνταν οι σκοποί της Δικαιοσύνης η δυνατότητα που τους παρέχεται σύμφωνα με τη Δ.30 Θ.1 (δ) για καταχώριση νέας αγωγής με την ίδια αιτία. Ως εκ τούτου, κρίνω ότι είναι προς το συμφέρον της Δικαιοσύνης, η έγκριση της αίτησης, καθότι από τη μια προστατεύονται τα δικαιώματα των εναγουσών και από την άλλη δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε ζημιά στον εναγόμενο. Η καθυστέρηση δε μπορεί να αποφευχθεί με σχετικές οδηγίες ως προς την καταχώριση της Απάντησης. Θα πρέπει να σημειωθεί επίσης ότι ο εναγόμενος δεν αιτήθηκε εμπρόθεσμα την απόρριψη της αγωγής ως προνοείται Δ.30 Θ.1(γ), για να αποφασίσει το Δικαστήριο αν θα την απορρίψει ή συνεχίσει την εκδίκαση της ούτε και έλαβε οποιοδήποτε δικονομικό διάβημα ενόσω οι ενάγουσες δεν εξέδωσαν την Κλήση για Οδηγίες. Αντίθετα ο εναγόμενος δεν έπραξε τίποτα μέχρι τις 22.03.2021 όπου απέστειλε επιστολή για απόρριψη της αγωγής στο Πρωτοκολλητείο διάστημα στο οποίο δεν εδικαιούτο λόγω των παραλήψεων του αλλά και λόγω της εκκρεμότητας στο μεταξύ της παρούσας αίτησης. Η επιστολή του για απόρριψη της αγωγής, είχε σταλεί μήνες μετά την καταχώριση της αίτησης για παράταση χρόνου καταχώρισης της Απάντησης και φαίνεται ενόψει αυτής. Αυτός ο χρόνος απραξίας του εναγόμενου, ιδίως η μη χρήση του δικαιώματος της αίτησης που προβλέπει η Δ.30 Θ.1(γ), θεωρώ πως αποτελεί κώλυμα για να ζητά απόρριψη της αγωγής ως αποτέλεσμα της έγερσης ένστασης σε αίτηση για παράταση του χρόνου λόγω μη συμμόρφωσης με τις προθεσμίες που θέτει η Δ.30 για Κλήση για Οδηγίες. Η πλευρά του Καθ' ου η αίτηση εισηγείται ότι είναι ξεκάθαρο πως η επιθυμία της πλευράς της Αιτήτριας, πέραν της κατάχρησης των διαδικασιών και παράβλεψης κάθε προθεσμίας, είναι η δαιδαλώδης προσθήκη νέας βάσης Αγωγής αυτής της απάτης. Συμφωνώ ότι είναι ανεπίτρεπτο δικονομικά ένα τέτοιο διάβημα αφού τυχόν τροποποίηση της βάσης της Αγωγής έπρεπε να τεθεί διά αίτησης τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης στη βάση της Διαταγής 25. Στη βάση όμως των γεγονότων που τέθηκαν ενώπιον μου δεν με βρίσκει σύμφωνο η εισήγηση καθώς η αναφορά σε «απάτη» στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση γίνεται σε σχέση με διαδικασία που διεξάγεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τέλος, ούτε μπορεί να γίνεται λόγος για καταχρηστική τακτική από πλευράς εναγουσών κατ' επίκληση της καθυστέρησης στην καταχώριση της Έκθεσης Απαιτήσεως όταν τα πρακτικά που τηρούνταν κατά την προδικασία παρουσιάζουν κατά την αντίληψη μου μια διαφορετική εικόνα με τα διαβήματα που είχαν ληφθεί. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι θα ήταν δίκαιο να παρασχεθεί η δυνατότητα στις ενάγουσες να καταχωρίσουν την Απάντηση τους απαντώντας ακριβώς με στοιχεία τα οποία διατείνονται ότι στο μεταξύ εξασφάλισαν. Οι λόγοι ακριβώς καθυστέρησης που οφείλονται και εξηγούνται δεόντως στην υποστηρικτική της αίτησης ένορκη δήλωση - λόγοι που μπορούν να γίνουν κατανοητοί και οφείλονται στις δυσκολίες που επέφερε η πανδημία (Covid -19), σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής των ανθρώπων παγκόσμια -, δεν μπορούν να είναι αποτρεπτικοί στην καταχώριση ενός δικογράφου όπως η πλευρά των εναγουσών το δικαιολογεί. Κρίνω ότι στη βάση των ίδιων γεγονότων οι Αιτήτριες έχουν θεμελιώσει ορθά το αίτημα τους στη βάση των γεγονότων που παρέθεσαν και των δυσκολιών που προέκυψαν αμέσως μετά την καταχώριση εκ μέρους του εναγόμενου της Υπεράσπισής του, για παράταση του χρόνου καταχώρισης της Απάντησής τους. Επομένως κρίνω ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έκδοσης του ζητούμενου διατάγματος. Δίδεται άδεια και παρέχονται οι σχετικές οδηγίες όπως οι ενάγουσες καταχωρίσουν Απάντηση στην Υπεράσπιση εντός 20 ημερών από σήμερα. Κατά τα λοιπά να ακολουθηθούν οι Θεσμοί. ΤΑ ΕΞΟΔΑ: Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου και της έγκρισης της Αίτησης και υπό τις περιστάσεις που αυτή εγκρίθηκε κρίνω ότι η πιο δίκαιη διαταγή ως προς τα έξοδα θα είναι όπως η κάθε πλευρά επιβαρυνθεί με τα δικά της έξοδα. (Υπ.) ............ Χρ. Γ. Φιλίππου, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο