Επί τοις αφορώσι την Παναγίδη, Αρ. Αιτήσεως 07/21, 1/7/2021

(1)ε του περί Πτωχεύσεως Νόμου Κεφ. 5 και άρθρα 40 & 41 των περί πτωχεύσεως κανονισμών, θα πρέπει να καταχωρήσει ξεχωριστή αίτηση για ακύρωση της πτωχευτικής ειδοποίησης και όχι την ένορκη δήλωση που προβλέπουν τα πιο πάνω άρθρα. Κλασική επί του θέματος είναι η απόφαση στην υπόθεση Re Costas Louca

(1986)2 J.S.C, όπου έχουν νομολογηθεί τα ακόλουθα : «Our r.40 of the Bankruptcy Rules is almost similarly worded to the corresponding English Bankruptcy r.139 and so we can seek recourse to the English Bankruptcy Practice for guidance. In Williams and Muir Hunter "The Law and Practice in Bankruptcy", 19th ed., under the heading "Setting aside bankruptcy notice on grounds other than set-off" we read the following at p. 38: "The debtor may apply by motion (e.g. not by the summary affidavit procedure of B.R. 139) to set aside the notice on other grounds, e.g. irregularity, bad service, payment (or quaere legal tender) of the debt, etc.". Relevant is, also, the case of In Re a Debtor (No.30 of 1956, ex parte The Debtor v. Harman, [1957] 2 All E.R. 216, where at p. 217 the following were said: "Counsel for the debtor has referred us to a number of cases in which quite plainly bankruptcy notices have been set aside on motion on grounds other than those which are mentioned in r.137 as it at present stands. Such cases are Re Howes, [1892] 2 Q.B. 628, Re H.B.

(2)[1904] 1 K.B. 94 . . .". And at p. 218 the following were stated: "I think that the authorities make it quite plain that this Court will in proper cases set aside bankruptcy notices on grounds other than those set out in s.1

(1)(g) of the Bankruptcy Act, 1914, namely, a counterclaim, set-off or cross-demand. The whole question, therefore, is whether the application to set aside the notice has to be given within the three days mentioned in r. 138". In view of the above authorities I hold that a debtor is entitled to apply for the setting aside of a bankruptcy notice on grounds other than those set out in r.40

(2)of the Bankruptcy Rules, but in such a case he has to apply by means of an application and not by means of an affidavit. In this connection, I think, r.16 of the Bankruptcy rules is the rule applicable.» Οι πιο πάνω αρχές έχουν υιοθετηθεί και στη μεταγενέστερη απόφαση στην υπόθεση Λαϊκή Τράπεζα ν. Δημήτρη Δημητρίου (ανωτέρω). Επίσης, υιοθετήθηκαν και στην απόφαση Λάρκος ν. Κατσιαρή

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1694 και στη σχετικά πρόσφατη απόφαση Alpha Bank Cyprus v. Αναφορικά με τον Κώστα Αριστείδη ECLI:CY:AD:2015:A355, Π.Ε 199/10, ημερομηνίας 20.5.

1. Στην υπό κρίση υπόθεση, ορθά η χρεώστιδα, εφόσον προβάλλει ισχυρισμούς παρατυπίας ή κατάχρησης, προχώρησε με την καταχώρηση αίτησης παραμερισμού. Το θεμελιακό ερώτημα που ανακύπτει στην παρούσα είναι το κατά πόσο μπορεί να προωθηθεί, στο στάδιο που καταχωρήθηκε, η υπό κρίση αίτηση. Ιδίως στην υπό κρίση υπόθεση έχει καταχωρηθεί αρχικά ένορκη δήλωση προς ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης, η οποία αποσύρθηκε στα 14.5.
2. Σύμφωνα με τον κανονισμό 41 των περί Πτωχεύσεως Κανονισμών, με την καταχώρηση της σχετικής ένορκης δήλωσης προς ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης, η πράξη πτώχευσης δεν θεωρείται ότι διαπράττεται μέχρι την αποπεράτωση της ακρόασης επί της ενόρκου δηλώσεως που επενεργεί ως μέτρο για ακύρωση της ειδοποίησης. Από τα πιο πάνω συνάγεται ότι με την αποπεράτωση της ακρόασης επί της ενόρκου δηλώσεως προς ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης η πράξη πτώχευσης συντελείται. Στην υπό κρίση υπόθεση διαδικασία ακρόασης της ένορκης δήλωσης προς ακύρωση αποπερατώθηκε με την απόσυρσή της στις 14.5.
3. Επομένως η πράξη πτώχευσης συντελέστηκε. Συνακόλουθα δεν είναι νοητός ο παραμερισμός ειδοποίησης πτώχευσης, ενώ η πράξη πτώχευσης συντελέσθηκε. Ακόμα, όμως, και αν γίνει ότι η πράξη πτώχευσης δεν συντελέσθηκε με την απόσυρση της ένορκης δήλωσης που επενεργεί προς ακύρωση της ειδοποίησης το ερώτημα του κατά πόσο μπορεί να εξεταστεί η υπό κρίση αίτηση με την πάροδο τέτοιας χρονικής απόστασης από την επίδοση της ειδοποίησης παραμένει. Διαφωτιστικό εν προκειμένω είναι το άρθρο 3

(1)(ε) του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.5 διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «3.-

(1)Ο χρεώστης διαπράττει πράξη πτώχευσης σε καθεμιά από τις ακόλουθες περιπτώσεις: (ε) αν πιστωτής εξασφαλίζει εναντίον του τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα για οποιοδήποτε ποσό, και, ενώ δεν αναστάλθηκε η εκτέλεση της απόφασης ή του διατάγματος, επέδωσε σε αυτόν στην Κύπρο ή αλλού με άδεια του Δικαστηρίου, ειδοποίηση πτώχευσης βάσει του Νόμου αυτού και μέσα σε επτά ημέρες μετά την επίδοση της ειδοποίησης σε αυτόν, σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται στην Κύπρο και σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται αλλού μέσα στον καθορισμένο από το διάταγμα που παρέχει την άδεια για επίδοση χρόνο, ο χρεώστης είτε συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης, είτε ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση, δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή η οποία εξισώνεται ή υπερβαίνει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους ή το ποσό που διατάχτηκε να πληρωθεί, και την οποία δεν ήταν δυνατό να προβάλει στην αγωγή ή τη διαδικασία στην οποία εξασφαλίστηκε η απόφαση ή το διάταγμα. Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο κατά τον εκάστοτε χρόνο νομιμοποιείται να εκτελέσει τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα, θα θεωρείται ότι είναι πιστωτής που εξασφάλισε τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα.» ( η υπογράμμιση δική μου) Προκύπτει από το λεκτικό του Νόμου ότι η πράξη πτώχευσης συντελείται εάν μέσα σε επτά ημέρες μετά την επίδοση της ειδοποίησης σε αυτόν, σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται στην Κύπρο και σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται αλλού μέσα στον καθορισμένο από το διάταγμα που παρέχει την άδεια για επίδοση χρόνο, ο χρεώστης είτε συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης, είτε ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση, δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή. Στην υπό κρίση υπόθεση με την απόσυρση της ένορκης δήλωσης προς ακύρωση της ειδοποίησης, κατέστη προφανές ότι η χρέωστιδα δεν είχε ισχυρισμό για ανταπαίτηση, συμψηφισμό ή ανταξίωση. Ως προς τις συνέπειες της παρόδου της πιο πάνω προθεσμίας διαφωτιστικό είναι το σύγγραμμα Halsbury´s Laws of England 3η έκδοση τόμος 2, σελίδα 283, όπου στην παράγραφο 528, υπό τον τίτλο When act of bankruptcy complete καταγράφονται τα ακόλουθα : «This act of bankruptcy is complete immediately upon the expiration of the last day on which the bankruptcy notice can be complied with». Η ίδια αρχή αποτυπώνεται και στο σύγγραμμα Williams and Muir Hunter on Bankruptcy 19η έκδοση, σελίδα 37, ως ακολούθως: «The act of bankruptcy is complete at the last moment of the last day (excluding the day of service) prescribed for compliance». Προκύπτει, συνεπώς, ότι με την παρέλευση των 7 ημερών από την επίδοση της ειδοποίηση πτώχευσης, συμπληρώνεται η πράξη πτώχευσης. Στην υπό κρίση υπόθεση η ειδοποίηση πτώχευσης επιδόθηκε στις 19.3.2021 και η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε στις 18.6.2021. Μάλιστα καταχωρήθηκε πέραν του ενός μηνός μετά την απόσυρση της ένορκης δήλωσης προς ακύρωση της ειδοποίησης πτώχευσης. Σημειώνεται, ότι η χρεώστιδα δεν επιχείρησε να κάνει χρήση των προνοιών του άρθρου 93

(4)του Κεφ.5, το οποίο προνοεί για παράταση του χρόνου, προς διενέργεια κάποιας πράξης, που προνοείται από τον Νόμο ή τους κανονισμούς. Στην υπό κρίση υπόθεση, είτε ληφθεί υπόψιν η ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης πτώχευσης είτε η ημερομηνία απόσυρσης της ένορκης δήλωσης προς ακύρωση της ειδοποίησης, ο χρόνος το 7 ημερών είχε παρέλθει. Συνακόλουθα, κατά τον χρόνο που καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση η πράξη πτώχευσης είχε συντελεσθεί. Κατά την κρίση μου δεν είναι νοητός ο παραμερισμός ειδοποίησης πτώχευσης ενώ έχει ήδη συντελεσθεί πράξη πτώχευσης. Συνακόλουθα, η υπό κρίση αίτηση κρίνεται απορριπτέα και απορρίπτεται. Κατάληξη Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............. Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο