Seba Star D.O.O. κ.α. ν. East Point Metals Limited κ.α., Αρ. Αγωγής: 1814/21, 30/11/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A594 Αρ. Αγωγής: 1814/21 Μεταξύ:
- Seba Star D.O.O., από Σερβία
- Haramalk D.O.O., από Σερβία Εναγουσών Και
- East Point Metals Limited, από Λευκωσία
- XXXXX Nikitovic, από Σερβία
- XXXXX Nikitovic, από Σερβία Εναγομένων Αίτηση ημερ. 27.9.21 υπό εναγόντων - αιτητών για αναστολή του δικαιώματος των εναγομένων να λάβουν οποιοδήποτε διάβημα σχετικά με την αγωγή Ημερομηνία: 30 Νοεμβρίου 2021 Για ενάγουσες - αιτήτριες: κος Φοίβος Ζωμενής Για εναγομένους - καθ' ων η αίτηση: κος Μπόρις Λάζιτς με κύριο Μάριο Σωφρονίου. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα παράγωγη αγωγή τους (derivative action), οι ενάγουσες εταιρείες αιτούνται μεταξύ άλλων γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για παραβίαση συμφωνίας και των άρθρων του Ιδρυτικού και Καταστατικού της εναγομένης 1 εταιρείας και/ή παραβίαση της υποχρέωσης του εναγομένου 2 να ενεργεί προς όφελος της εναγομένης
- Οι ενάγουσες είναι εταιρείες με έδρα την Σερβία και μέτοχοι της εναγομένης 1 Κυπριακής εταιρείας με ποσοστό 48% (24.3% και 23.7% αντίστοιχα). Το υπόλοιπο πλειοψηφικό ποσοστό μετοχών ύψους 52% ανήκει στον εναγόμενο 3 που είναι πατέρας του εναγομένου
- Ο εναγόμενος 2 είναι διευθυντής της εναγομένης
- Δεύτερη διευθύντρια είναι η XXXXX Burzic η οποία εκπροσωπεί τα συμφέροντα των εναγουσών. Είναι η θέση των εναγουσών ότι ο εναγόμενος 2 με διάφορες αντικαταστατικές ενέργειες ως διευθυντής της εναγομένης 1, προωθεί τα συμφέροντα του πατέρα του και του ιδίου, εις βάρος της εταιρείας και των εναγουσών. Για αυτό και καταχώρησαν την παρούσα παράγωγη αγωγή με την οποία εκτός από αποζημιώσεις αιτούνται και διάταγμα που να απαγορεύσει στον εναγόμενο 2 να λαμβάνει οποιαδήποτε απόφαση ή να εξουσιοδοτεί οποιαδήποτε πράξη σχετικά με την εταιρεία, χωρίς την τήρηση των προϋποθέσεων του Καταστατικού. Αιτούνται επίσης απόδοση λογαριασμών ως προς τις συναλλαγές της εταιρείας και ειδικότερα, λεπτομέρειες ως προς τα έσοδα/έξοδα και ελεγμένους λογαριασμούς της εναγομένης 1 καθώς και καταστάσεις μισθοδοσίας του ιδίου του εναγομένου
- Με την καταχώρηση της αγωγής, οι ενάγουσες πέτυχαν στις 23.7.2001 την έκδοση μονομερών διαταγμάτων εναντίον των εναγομένων. Μεταξύ άλλων εκδόθηκε διάταγμα αποκάλυψης εναντίον του εναγομένου 2, σύμφωνα με το οποίο όφειλε να προβεί σε ένορκη δήλωση αποκάλυψης διαφόρων στοιχείων, όπως αυτά περιγράφονται στο διάταγμα, εντός 10 ημερών από την επίδοση του διατάγματος. Ο χρόνος συμμόρφωσης παρατάθηκε μέχρι 23.8.2021 μετά από αίτημα του εναγομένου
- Εκδόθηκαν επίσης διατάγματα με τα οποία απαγορευόταν στον εναγόμενο 2 να προβεί σε οιεσδήποτε πράξεις ως διευθυντής της εταιρείας χωρίς τη γραπτή συγκατάθεση της άλλης διευθύντριας XXXXX Burzic. Απαγορεύτηκε μεταξύ άλλων η λήψη οιωνδήποτε μέτρων που στοχεύουν στην αλλαγή της σύνθεσης του Διοικητικού Συμβουλίου της εναγομένης 1 εταιρείας και θυγατρικών της αλλά και η εκταμίευση ποσών από λογαριασμούς της εναγομένης 1 και άνοιγμα νέων λογαριασμών. Επιπλέον, εκδόθηκαν διατάγματα απαγόρευσης αποξένωσης χωρίς την έγκριση της άλλης διευθύντριας XXXXX Burzic, των περιουσιακών στοιχείων της εναγομένης 1 εταιρείας καθώς και των θυγατρικών της που σύμφωνα με την αίτηση, συμπεριλαμβάνουν μετοχές σε Σερβικές και Γερμανικές Εταιρείες, τραπεζικούς λογαριασμούς καθώς και ένα εργοστάσιο χαλκού στην Σερβία. Το προσωρινό διάταγμα επιδόθηκε κατόπιν διαταγής του Δικαστηρίου με υποκατάστατη επίδοση και στις 15.9.2021, οι εναγόμενοι καταχώρησαν ένσταση στην οριστικοποίηση των διαταγμάτων. Ακολούθως, καταχωρήθηκε ένορκη δήλωση αποκάλυψης όχι όμως από τον εναγόμενο 2 αλλά από δικηγόρο του γραφείου που εκπροσωπεί τους εναγομένους στην παρούσα. Λέχθηκε στην εν λόγω ένορκη δήλωση από την ομνύουσα ότι ο εναγόμενος 2 δεν μπορεί να βρίσκεται στην Κύπρο λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων αλλά και λόγω της πανδημίας Covid-19 και της ζήτησε ως εκ τούτου όπως ορκιστεί η ίδια. Η ομνύουσα αναφέρει επίσης ότι έχει λάβει από τον εναγόμενο 2 διάφορα έγγραφα που σχετίζονται με το αιτητικό Β του προσωρινού διατάγματος, τα οποία αποκαλύπτει στην εν λόγω ένορκη της δήλωση. Η θέση των εναγουσών είναι ότι η πιο πάνω ένορκη δήλωση δεν συνιστά συμμόρφωση με το διάταγμα αποκάλυψης που εξέδωσε το Δικαστήριο. Καταχώρησαν ως εκ τούτου στις 27.9.21 την παρούσα αίτηση με την οποία ζητούν διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται το δικαίωμα των εναγομένων να λάβουν οποιαδήποτε διαβήματα σχετικά με την αγωγή συμπεριλαμβανομένης οποιασδήποτε ενδιάμεσης αίτησης ή οποιουδήποτε διαβήματος για την ακύρωση του προσωρινού διατάγματος ημερομηνίας 23.7.2021, μέχρις ότου οι εναγόμενοι 1-3 και/ή οι αντιπρόσωποι και/ή οι εκπρόσωποι και/ή διευθυντές και/ή πρόσωπα που ενεργούν στο όνομα τους:
- Άρουν την κατάχρηση διαδικασίας (abuse of process) και/ή μέχρι να επανορθώσουν (purge) την καταφρόνηση και/ή περιφρόνηση του Δικαστηρίου.
- Συμμορφωθούν πλήρως με το Διάταγμα αποκάλυψης.
- Αποσύρουν κάθε δικαστική διαδικασία η οποία εγέρθηκε εκ μέρους της εναγομένης 1 μετά τις 23.7.
- Να σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι η εναγομένη 1 μέσω του εναγομένου 3 διευθυντή της, κίνησε επίσης δικαστικές διαδικασίες στην Κύπρο μεταξύ άλλων εναντίον πιο πάνω διευθυντρίας της εναγομένης 1 με αντικείμενο το ιδιοκτησιακό καθεστώς της εναγομένης 1 εταιρείας και των θυγατρικών της. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση η οποία υπογράφεται από δικηγόρο του γραφείου των συνηγόρων για τις ενάγουσες, αναφέρεται ότι στο διάστημα που μεσολάβησε από την έκδοση του διατάγματος μέχρι και σήμερα, οι καθ' ων η αίτηση έχουν προβεί σε σωρεία πράξεων και παραλείψεων κατά παράβαση του διατάγματος. Συγκεκριμένα ο εναγόμενος 2 δεν προέβη σε αποκάλυψη όπως διατάχθηκε από το Δικαστήριο αλλά την ένορκη δήλωση αποκάλυψης υπογράφει συνήγορος από το γραφείο των δικηγόρων του. Σαν αποτέλεσμα, σε περίπτωση που η ένορκη δήλωση αποδειχθεί ψευδής, ο εναγόμενος 2 να υπάρχει ενδεχόμενο να μην υποστεί τις ανάλογες νόμιμες συνέπειες. Επιπρόσθετα, στην ένορκη δήλωση που καταχωρήθηκε δεν αποκαλύπτονται όλα τα στοιχεία τα οποία ο εναγόμενος 2 διατάχθηκε να αποκαλύψει. Επιπλέον και ενώ το διάταγμα απαγορεύει την αλλαγή της σύνθεσης του Διοικητικού Συμβουλίου, Γραμματέα ή Εγγεγραμμένου Γραφείου της εναγομένης 1, οι εναγόμενοι 2 και 3 μέσω αντιπροσώπων τους, έχουν προωθήσει την διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης με σκοπό τη λήψη απόφασης για την αλλαγή της σύνθεσης του Διοικητικού Συμβουλίου με την παύση της XXXXX Burzic και τον διορισμό άλλου προσώπου στη θέση της, την αντικατάσταση του Γραμματέα και την αλλαγή του Εγγεγραμμένου Γραφείου. Παρά τις ενστάσεις των αιτητριών οι οποίες υπέδειξαν ότι πέραν του ότι δεν τηρήθηκαν οι ορθές διαδικασίες και προθεσμίες εν όψει του διατάγματος, αυτές οι ενέργειες θα έπρεπε να σταματήσουν, οι εναγόμενοι προχώρησαν τελικά στη λήψη απόφασης στις 24.8.2021 για αλλαγή της σύνθεσης του Διοικητικού Συμβουλίου, του Γραμματέα και του Εγγεγραμμένου Γραφείου. Επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση αντίγραφο των σχετικών πρακτικών που κοινοποιήθηκε στους δικηγόρους των αιτητριών στις 6.9.2021 (τεκμ.1). Παρά το γεγονός ότι στο πρακτικό αναφέρεται ότι η υλοποίηση της απόφασης θα προχωρήσει μετά από την ακύρωση του προσωρινού διατάγματος, είναι η θέση της ομνύουσας ότι η λήψη της απόφασης από μόνη της, αποτελεί παράβαση του προσωρινού διατάγματος. Παρά τις ρητές διατάξεις του επίδικου διατάγματος, αλλαγές της διοικητικής σύνθεσης έγιναν και σε θυγατρικές εταιρείες της εναγομένης 1 όπως την Valaonica Bakra Sevojnoad Sevojno ("VBS"). Το προσωρινό διάταγμα απαγορεύει επιπλέον στον εναγόμενο 2 να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια ή να υπογράψει οποιοδήποτε έγγραφο εκ μέρους της εναγομένης 1 χωρίς την γραπτή συγκατάθεση της XXXXX Burzic. Κατά παράβαση του διατάγματος, ο εναγόμενος 2 υπέγραψε εκ μέρους της εναγομένης 1 διοριστήρια δικηγόρων για την έγερση διαφόρων αγωγών μεταξύ άλλων και από την εναγομένη
- Κατά την ομνύουσα, η στάση των καθ' ων η αίτηση είναι τέτοια που επιδεικνύουν πλήρη περιφρόνηση για το διάταγμα του Δικαστηρίου σε βαθμό που υποσκάπτεται το κύρος του Δικαστηρίου και ανατρέπεται η πορεία της δικαιοσύνης με αποτέλεσμα να δικαιολογείται η άρνηση του Δικαστηρίου να μην ακούσει τους καθ' ων η αίτηση μέχρι αυτοί να συμμορφωθούν με το διάταγμα. Ήταν τέλος η θέση της ομνύουσας ότι υφίσταται προφανής και προκλητική παρακοή του προσωρινού διατάγματος και επιβάλλεται η έκδοση του αιτουμένου διατάγματος, προκειμένου να προστατευθεί η διαδικασία και η ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Η καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν ένσταση στο αίτημα των εναγουσών. Στους λόγους ένστασης, αναφέρεται αρχικά ότι υπάρχει αδικαιολόγητη καθυστέρηση (latches) στην προώθηση της υπό κρίση αίτησης η οποία καταχωρήθηκε μόνο μετά που η διαδικασία οριστικοποίησης του προσωρινού διατάγματος ορίστηκε για ακρόαση. Είναι εμφανές κατά τους καθ' ων η αίτηση ότι η παρούσα καταχωρήθηκε με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση της της αίτησης για τα προσωρινά διατάγματα. Ως αποτέλεσμα, η παρούσα προσλαμβάνει την μορφή κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας και των δικαιωμάτων των καθ' ων η αίτηση για πρόσβαση στη δικαιοσύνη. Αναφέρεται επίσης στους λόγους ένστασης ότι οι αιτήτριες δεν παρουσιάζουν σοβαρούς λόγους που να δικαιολογούν την αίτηση τους. Δεν εγείρουν κανένα ουσιαστικό και/ή εύλογο λόγο γιατί να ανασταλεί η παρούσα αγωγή και εν πάση περιπτώσει δεν υφίστανται οι εξαιρετικές εκείνες περιστάσεις οι οποίες δικαιολογούν διάταγμα υπέρ της αναστολής της διαδικασίας. Επιπλέον, τα αιτούμενα διατάγματα δεν μπορούν να δοθούν καθότι πρόκειται για προσωρινά διατάγματα που δεν έχουν γίνει απόλυτα και είναι επιστρεπτέα και προς εκδίκαση. Αγορεύσεις. Οι συνήγοροι παρέδωσαν γραπτό κείμενο αγόρευσης στο Δικαστήριο. Αγόρευσαν επίσης προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους όπως εμφαίνονται στην αίτηση και ένσταση αντίστοιχα. Δεν θεωρώ σκόπιμο να αναφερθώ στο παρόν στάδιο αναλυτικά στην επιχειρηματολογία των δύο συνηγόρων όπως προκύπτει από τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους. Παραπομπή θα γίνει όπου κριθεί αναγκαίο στο στάδιο των τελικών συμπερασμάτων του Δικαστηρίου. Νομική πτυχή Στην υπόθεση Mavrommatis v. Cyprus Hotels Co Ltd
(1967)1 C.L.R 266, υιοθετήθηκε Αγγλική νομολογία που καθιέρωσε τον κανόνα ότι σε ζητήματα απείθειας δικαστικών διαταγμάτων, ο διάδικος που δεν είναι έτοιμος να συμμορφωθεί, δυνατό να απωλέσει το δικαίωμα να εκφέρει τις απόψεις του ενώπιον του Δικαστηρίου. Σε ιστορική ανάλυση της πιο πάνω αρχής προβαίνει ο Λόρδος Denning στην καθοδηγητική απόφαση Hadkinson v. Hadkinson [1952] 2 All E.R. 567. Είναι σημαντικό να λεχθεί ότι η πιο πάνω αρχή δεν αναφέρεται στην εξουσία του Δικαστηρίου για τιμωρία του διαδίκου που εκφράζει καταφρόνηση στις αποφάσεις του. Αναφέρεται όμως στην ευρύτερη εξουσία του να ελέγχει τη διαδικασία ενώπιον του και να εμποδίζει την κατάχρηση της. Η ευρύτερη αυτή διάσταση του θέματος, αναφέρεται και στην υπόθεση Constantinides v. Ekdotiki Eteria Vima Ltd a.o.
(1983)1 C.L.R. 348. Εντούτοις προκειμένου τοι Δικαστήριο να αποφασίσει να ασκήσει το δραστικό αυτό μέτρο, είναι αναγκαίο να καταδειχθεί ξεκάθαρα ότι υπήρξε συμπεριφορά που να συνιστά περιφρόνηση του Δικαστηρίου. Αλλά και σε αυτή την περίπτωση, ο πιο πάνω κανόνας όπως διαμορφώθηκε στην Αγγλική νομολογία, καθορίζει ότι διάδικος που παρακούει δικαστικό διάταγμα δεν στερείται αυτομάτως του δικαιώματος να ακουστεί αλλά το ζήτημα εξετάζεται στα πλαίσια της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου (Hadkinson v. Hadkinson ανωτέρω). Η ίδια προσέγγιση ακολουθείται και από την Κυπριακή Νομολογία. Αυτό συνάγεται τόσο από το σκεπτικό της υπόθεσης Mavrommatis (ανωτέρω) όσο και από μεταγενέστερη νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων Μουζούρης και άλλοι ν. Xylophagou Plantations Ltd
(1977)1 Α.Α.Δ. 287, Chr. karaolis Developments Ltd
(1990)1 Α.Α.Δ 1004 και Θρασυβούλου v. Λοΐζος Λουκά και Υιοί Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ 687). Στην υπόθεση Γρηγορίου κα ν. Σταύρου κα (αρ.1)
(1992)1Α Α.Α.Δ 237, το Ανώτατο Δικαστήριο αφού παρέπεμψε στην παλαιότερη υπόθεση Ιωσηφάκη ν. Αριστοδήμου
(1990)1 Α.Α.Δ 284 ανέφερε τα εξής: «Στην απόφαση Αντώνη Θ. Ιωσηφάκη, (παραπάνω), το Δικαστήριο είπε ότι διάδικος ο οποίος βαρύνεται με συνεχιζόμενη παρακοή διατάγματος του Δικαστηρίου δεν εκπίπτει αυτόματα του δικαιώματος να ακουστεί σε μεταγενέστερο διάβημα στην ίδια διαδικασία. Αναγνωρίζεται ως διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να αρνηθεί να τον ακούσει, αν κρίνει ότι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης το επιβάλλουν. Το δικαίωμα της δικαστικής προστασίας και το δικαίωμα ακροάσεως ενώπιον του Δικαστηρίου κατοχυρώνονται από το Άρθρο 30 του Συντάγματος. Το δικαίωμα τούτο όμως μπορεί να ρυθμιστεί. (Βλ. Irr. Division "Katzilos" v. Republic
(1981)3 C.L.R. 1068.). Η γενική αρχή είναι ότι καθένας διάδικος έχει δικαίωμα ακροάσεως. Το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αναστείλει ή αφαιρέσει το βασικό αυτό δικαίωμα ακροάσεως εάν διάδικος είναι αποδεδειγμένα ένοχος παρακοής και το συμφέρον της δικαιοσύνης επιβάλλει τούτο - δηλαδή η παρακοή αποτελεί εμπόδιο στην πορεία της δικαιοσύνης στη συγκεκριμένη υπόθεση, με το να δυσκολεύεται η διακρίβωση των ορθών γεγονότων ή η εφαρμογή της διαταγής του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο δεν ασκεί την πιο πάνω εξουσία του εάν ο υπαίτιος διάδικος δείξει καλό λόγο για την μη άσκηση της διακριτικής ευχέρειας εναντίον του.» Αναφέρθηκε επιπλέον στην πιο πάνω απόφαση ότι σε διαδικασία για την εγκυρότητα του διατάγματος, σε ένσταση, έφεση ή γενικά διαδικασία στην οποία η νομιμότητα του διατάγματος είναι επίδικο θέμα, ο διάδικος δεν εμποδίζεται να ακουστεί, γιατί δεν είναι ορθό να επιτραπεί σε διάταγμα να συνεχίσει να ισχύει, χωρίς να αποφασιστεί πρώτα το θέμα της νομιμότητας του. Σχετική είναι και η υπόθεση Louis Vuitton ν. Δερμοσάκ Λτδ κ.ά.
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453, 1460, στην οποία λέχθηκαν τα πιο κάτω: «..Ανεξάρτητα από τον κανόνα ο οποίος υιοθετείται για τις συνέπειες της παρακοής, κοινή είναι η θέση ότι μπορεί να επιτραπεί σε διάδικο εν παρακοή να ακουστεί σε διαδικασία που αποβλέπει στην ακύρωση του διατάγματος για παρακοή για το οποίο βαρύνεται ή κατηγορείται.» Η ίδια αρχή επαναλήφθηκε στην υπόθεση Marie Therese Smith v. Paphos Stone C. Estate Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ. 499, όπου λέχθηκαν τα πιο κάτω στις σελίδες 501 - 503: «Η δικαιοδοσία του δικαστηρίου να ακούσει διάδικο σε υπόθεση στην οποία υπάρχει ισχυρισμός ότι είναι ένοχος παρακοής διαταγής του δικαστηρίου στην ίδια υπόθεση εξετάστηκε στην υπόθεση Antonis Mouzouris & Another v. Xylophagou Plantations Ltd
(1977)1 C.L.R. 287. Το δικαστήριο υιοθέτησε την απόφαση του Δικαστή Denning L.J. όπως ήταν τότε η υπόθεση Hadkinson v. Hadkinson [1952] Ρ. 285 και αποφάσισε ότι αντανακλά την αρχή δικαίου η οποία προσδιορίζει τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου στον κρινόμενο τομέα. Η απόφαση του Δικαστή Denning στην υπόθεση Hadkinson αποτελούσε μια από τις δυο εκφράσεις των απόψεων του δικαστηρίου στην υπόθεση εκείνη που οδήγησαν στο ίδιο αποτέλεσμα. Η άλλη απόφαση είχε δοθεί από το Δικαστή Romer, LJ. την οποία υιοθέτησε και το τρίτο μέλος του δικαστηρίου, ο Δικαστής Somervell, L.J. Μετά από σύντομη ιστορική αναδρομή στην προέλευση και ιστορική ανέλιξη του κανόνα σχετικά με το δικαίωμα διαδίκου που βρίσκεται σε παρακοή διατάγματος του δικαστηρίου ν' ακουστεί από το δικαστήριο, ο Δικαστής Denning κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει αυστηρός κανόνας αποκλεισμού. Έχει όμως το δικαστήριο διακριτική ευχέρεια να αρνηθεί να ακούσει διάδικο ο οποίος βαρύνεται με παρακοή διατάγματος Δικαστηρίου, αν η παρακοή του παρακωλύει το έργο του δικαστηρίου για την απονομή της δικαιοσύνης. Οι άλλοι δύο Δικαστές στην υπόθεση Hadkinson διαπίστωσαν την ύπαρξη κανόνα αποκλεισμού από την άσκηση του δικαιώματος να ακουστεί διάδικος ο οποίος ευρίσκεται σε ανυπακοή. Ο κανόνας όμως υπόκειται σε εξαιρέσεις, μια από τις οποίες είναι εκείνη στην οποία ο διάδικος επιδιώκει την ακύρωση του διατάγματος το οποίο κατηγορείται ότι παράκουσε. Στη μεταγενέστερη απόφαση J (HD) v. J. (AM) [1980] 1 All E.R. 156 (Sheldon J.) ευνοείται η προσέγγιση του Λόρδου Denning στην υπόθεση Hadkinson, θέση η οποία συνοψίζεται στο σύγγραμμα Borrie και Lowe's Law of Contempt (2nd Edition), p. 460, ως εξής: Είναι θέμα διακριτικής ευχέρειας αν θα επιτρέψει το Δικαστήριο να ακουστεί διάδικος ο οποίος κατηγορείται για ανυπακοή διαταγής του δικαστηρίου που δόθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η άποψη αυτή υποστηρίζεται και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Mouzouris. Επισημαίνεται ότι και βάσει της απόφασης του Δικαστή Romer στην υπόθεση Hadkinson το δικαστήριο είχε στη συγκεκριμένη υπόθεση διακριτική ευχέρεια να ακούσει τον αντίδικο της αιτήτριας δεδομένου ότι το αίτημά του αφορούσε τον παραμερισμό και ακύρωση του διατάγματος το οποίο κατηγορείται ότι είχε παρακούσει.» Συμπεράσματα Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές και στα πλαίσια της διακριτικής μου ευχέρειας, κρίνω ότι δεν θα ήταν ορθό και δίκαιο υπό τας περιστάσεις να στερήσω στους καθ' ων η αίτηση, το δικαίωμα να ακουστούν από το Δικαστήριο. Ο συνήγορος των εναγόντων ανάφερε ότι η συμπεριφορά των εναγομένων - καθ' ων η αίτηση, κυρίως του εναγομένου 2 καταδεικνύει πλήρη αδιαφορία για το διάταγμα ημ. 23.7.2021 και πρόθεση καταστρατήγησης του, το οποίο στοιχειοθετεί και το αδίκημα της παρακοής. Σημειώνω όμως ότι ο εναγόμενος 2 προέβη σε ένορκη αποκάλυψη έστω και μέσω των συνηγόρων του, σε μια προσπάθεια συμμόρφωσης με την παρ. Β του προσωρινού διατάγματος. Έδωσε δε μια δικαιολογία γιατί δεν μπορούσε ο ίδιος να επισκεφθεί την Κύπρο. Επιπλέον διευκρινίστηκε από τους καθ' ων η αίτηση ότι οι οποίες αλλαγές στην διοικητική σύνθεση της εναγομένης 1 θα έχουν ισχύ μόνο σε περίπτωση που ακυρωθεί το υπό κρίση προσωρινό διάταγμα. Αναφορικά με τα υπόλοιπα στοιχεία παρακοής που επικαλούνται οι αιτήτριες σημειώνω ότι δεν υπάρχει επαρκές μαρτυρικό υλικό που να καταδεικνύει παράβαση του προσωρινού διατάγματος σε βαθμό που να συνιστά πλήρη αδιαφορία για το διάταγμα και πρόθεση καταστρατήγησης του. Υπό τας περιστάσεις και έχοντας υπόψη όλα τα δεδομένα της υπόθεσης, μου είναι δύσκολο να δω πως θα μπορούσα να ασκήσω την διακριτική μου ευχέρεια, επιβάλλοντας ένα τόσο δραστικό μέτρο, να στερήσω δηλαδή το δικαίωμα των εναγομένων να ακουστούν. Το μέτρο αυτό θα πρέπει να ασκείται με φειδώ και μόνο εκεί όπου αποδεδειγμένα ο διάδικος αρνείται να συμμορφωθεί σε δικαστικό διάταγμα (βλ. Hadkinson v. Hadkinson ανωτέρω). Στην παρούσα περίπτωση όπως έχω ήδη σημειώσει δεν έχουν σε καμία περίπτωση διασαφηνιστεί οι συνθήκες κάτω από τις οποίες οι εναγόμενοι παρέβηκαν το υπό κρίση διάταγμα έστω και διαμέσου του Δικηγόρου τους όπως ισχυρίζονται οι ενάγουσες. Ισχυρισμό τον οποίο οι εναγόμενοι αρνούνται. Αλλά και σε αντίθετη περίπτωση αν δηλαδή αποδεικνυόταν η παρακοή στο υπό κρίση προσωρινό διάταγμα από τους εναγομένους και πάλι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί εναντίον της έγκρισης του αιτήματος. Σύμφωνα με την προαναφερθείσα νομολογία, το Δικαστήριο δεν στερεί το δικαίωμα ακρόασης σε διάδικο όταν η διαδικασία αφορά την εγκυρότητα διατάγματος που κατ' ισχυρισμό παρακούει. Υπενθυμίζω ότι η παρούσα αφορά διαδικασία για την οριστικοποίηση του προσωρινού διατάγματος για το οποίο υπάρχει ισχυρισμός ότι οι καθ' ων η αίτηση παράκουσαν. Ούτε και έχει καταδειχθεί από τις αιτήτριες με οιονδήποτε τρόπο ότι η κατ' ισχυρισμό παρακοή του προσωρινού διατάγματος αποτελεί εμπόδιο στην πορεία της δικαιοσύνης, με το να δυσκολεύεται ή εμποδίζεται, η διακρίβωση των ορθών γεγονότων ή η εφαρμογή της διαταγής του Δικαστηρίου (βλ. Γρηγορίου ανωτέρω). Αντιθέτως, κρίνω ότι το συμφέρον της δικαιοσύνης απαιτεί όπως δοθεί δικαίωμα στους καθ' ων η αίτηση να προβάλουν τις θέσεις τους ενώπιον του Δικαστηρίου αναφορικά με την οριστικοποίηση των υπό κρίση προσωρινών διαταγμάτων. Ενόψει όλων των πιο πάνω, η αίτηση των εναγουσών - αιτητριών απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγομένων - καθ' ων η αίτηση ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Π.Ε.Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο