ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΟΙΟΝΟΦΙΛΟΣ ΛΤΔ ν. ΤΣΙΑΤΣΙΟΥ, Αρ. Αγωγής: 1622/2020, 22/11/2021

(4), Δ.19 Κ. 26, Δ.21 Κ. 7Α, Δ.27 Κ. 3, Δ.48 Κ. 1 - 4, Δ.59 και Δ.64, στις αρχές της Νομολογίας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Την αίτηση συνοδεύει ένορκη δήλωση της Χριστίνας Σιακαλλή, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Αιτητή. Σε αυτήν αναφέρονται, συνοπτικά, τα ακόλουθα: Ο Εναγόμενος με την Υπεράσπιση του εγείρει προδικαστική ένσταση ότι οι Ενάγοντες κωλύονται να εγείρουν και να προωθούν την αγωγή αφού δεν προβάλλεται ισχυρισμός περί ειδικής ζημιάς και ουδεμία ζημιά αποκαλύπτεται με την Έκθεση Απαίτησης και κανένα αγώγιμο δικαίωμα έχουν οι Ενάγοντες. Αναφέρει επίσης στην Ένορκη Δήλωση ότι οι Ενάγοντες είναι νομικό πρόσωπο και ότι είναι ξεκάθαρο από τη σχετική νομοθεσία ότι για την στοιχειοθέτηση του αστικού αδικήματος της δυσφήμισης απαιτείται απόδειξη ζημιάς και ότι στην Έκθεση Απαίτησης δεν περιλαμβάνονται ισχυρισμοί ή αναφορές σε ειδικές ζημιές τις οποίες να υπέστησαν οι Ενάγοντες. Αναφέρει περαιτέρω ότι η μόνη αναφορά η οποία γίνεται είναι σε ζημιά στην εμπορική φήμη και εύνοια των Εναγόντων, η οποία όμως είναι γενική και αόριστη και ανεπαρκής. Λόγω αυτής της ασάφειας, ο ισχυρισμός αυτός στερείται βαρύτητας καθότι είναι καλά γνωστό ότι οι ισχυρισμοί πρέπει να είναι σαφείς ώστε να μην κριθούν επιπόλαιοι ή ενοχλητικοί ή ότι προκαλούν αμηχανία. Ο γενικός και αόριστος αυτός ισχυρισμός αφορά τις αξιώσεις των Εναγόντων, οι οποίες αποτελούν βασικό στοιχείο της απαίτησης και θα έπρεπε να συνδέονται άμεσα και ξεκάθαρα με ισχυρισμούς οι οποίοι εγείρονται με σαφή και συγκεκριμένο τρόπο στην Έκθεση Απαίτησης. Οι Ενάγοντες - Καθ' ων η αίτηση (στο εξής «οι Καθ' ων η αίτηση») καταχώρησαν ένσταση στην πιο πάνω αίτηση στις 27/5/

1. Με αυτήν προβάλλουν 6 λόγους ένστασης, ως ακολούθως:
2. Η αίτηση είναι νομικά αβάσιμη.
3. Τα δικόγραφα της ενάγουσας/καθ' ης η αίτηση είναι σαφή και συγκεκριμένα τόσο όσον αφορά την παράθεση γεγονότων τα οποία είναι ουσιώδη όσο και ότι αποτέλεσμα αυτών των γεγονότων ήταν η πρόκληση ζημιάς στην ενάγουσα/καθ' ης η αίτηση.
4. Τα δικόγραφα των οποίων ο αιτητής αιτείται τη διαγραφή δεν στερούνται αδιαμφησβήτητα Νομικού ερείσματος και/ή δεν είναι ανυπόστατα και/ή δεν είναι αναντίλεκτα ανυπόστατα.
5. Τα δικόγραφα των οποίων ο αιτητής αιτείται τη διαγραφή δεν συνιστούν κατάχρηση δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου.
6. Η αίτηση στηρίζεται σε γεγονότα και/ή ισχυρισμούς και/ή διατυπώσεις τα οποία δεν αποδίδουν ορθά όσα η ενάγουσα/καθ' ης η αίτηση δικογραφεί και δεν είναι σύμφωνα με το Νόμο και τη Νομολογία.
7. Επιτυχία της αίτησης συνιστά παραβίαση του δικαιώματος της Ενάγουσας/Καθ' ης η αίτηση να προσφύγει στο Δικαστήριο βάσει του άρθρου 30.1 του Συντάγματος. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Διευθυντή των Καθ' ων η αίτηση. Σε αυτή αναφέρονται, συνοπτικά, τα ακόλουθα: Απορρίπτονται οι ισχυρισμοί ότι το περιεχόμενο της Έκθεσης Απαίτησης είναι σκανδαλώδες, επιπόλαιο, καταχρηστικό, ενοχλητικό και/ή εκδικητικών προθέσεων και/ή ότι δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα των Εναγόντων εναντίον του Εναγόμενου. Ισχυρίζεται ότι τόσο η Έκθεση Απαίτησης όσο και η Απάντηση περιέχουν με σαφήνεια ουσιώδη γεγονότα που στοιχειοθετούν το αγώγιμο δικαίωμα των Εναγόντων. Από τα δικόγραφα προκύπτει σαφώς ότι ο Εναγόμενος μετά από γραπτή δυσφήμιση προκάλεσε ζημιά στους Ενάγοντες για την οποία αξιώνονται αποζημιώσεις. Τα δικόγραφα δεν στερούνται νομικού ερείσματος και/ή δεν είναι αναντίλεκτα ανυπόστατα και/ή δεν συνιστούν κατάχρηση δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Ισχυρίζεται ότι οι Ενάγοντες είναι νομικό πρόσωπο και δεν υπέστησαν οποιαδήποτε ειδική ζημιά αλλά δικαιούνται σε γενικές αποζημιώσεις εναντίον του Εναγόμενου καθότι υπέστησαν ζημιά αναφορικά με την εμπορική εύνοια, φήμη και πελατεία τους. Ισχυρίζεται ότι απλή ανάγνωση των ονομάτων των προσώπων στους οποίους κοινοποιήθηκε η επιστολή αποδεικνύει τη ζημιά που προκλήθηκε, αν κάποιος λάβει υπόψη τις αρμοδιότητες και εξουσίες των προσώπων αυτών αναφορικά με τη λειτουργία επιχείρησης εστιατορίου η οποία λειτουργεί νόμιμα με τις απαιτούμενες άδειες για περίοδο πέραν των 20 ετών. Αναφέρει ότι η πρόνοια του Νόμου για απόδειξη ζημιάς δεν συνεπάγεται με ειδική ζημιά. Τέλος, λέγει ότι γίνεται αναφορά σε πρόκληση ζημιάς στα δικόγραφα που καταχωρήθηκαν από τους Ενάγοντες και τυχόν έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων θα προκαλέσει αδικία εις βάρος των Εναγόντων καθότι θα τους στερήσει το δικαίωμα προσφυγής στο Δικαστήριο. Διαδικασία Αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων κατέθεσαν εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις μέσω των οποίων επιχειρηματολογούν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους. Το περιεχόμενο τους έχει μελετηθεί, είναι υπόψη του Δικαστηρίου και αναφορά σε αυτό θα γίνει κατωτέρω, εάν τούτο κριθεί αναγκαίο. Νομική Πτυχή Η Δ.19 Κ. 26 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα ακόλουθα: «The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, order to be struck out or amended any matter in any indorsement or pleading which may be unnecessary or scandalous or which may tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action. » Περαιτέρω, σύμφωνα με την Δ.27 Κ. 3 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας: «The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» Καθοδηγητική αναφορικά με την εφαρμογή των πιο πάνω Κανονισμών είναι η θεμελιακή απόφαση στην Σιακόλας ν Federal Bank of Lebanon (S.A.L.)

(1998)1 ΑΑΔ 1338, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: Για την Δ.19 Κ. 26: «Η ερμηνεία της διαταγής αυτής δεν παρουσιάζει δυσκολία. Είναι καθαρό από τη φρασεολογία της ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαγραφή μέρους των δικογράφων και όχι ολόκληρης της αγωγής, όπως υποστήριξε ο δικηγόρος του εφεσείοντα. Εξάλλου η σχετική αίτηση πρέπει να υποβάλλεται ταχέως (promptly) και κατά κανόνα προτού κλείσουν τα δικόγραφα. Η ερμηνεία που δίδουμε συνάδει και με τη νομολογία και την πρακτική που ακολουθείται από τα Αγγλικά Δικαστήρια, με βάση την αντίστοιχη αγγλική Δ.19 θ.27 πριν από την τροποποίησή της. (Βλ Supreme Court Practice 1958).» Για την Δ.27 Κ. 3: «Συμφωνούμε με το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι ο θεσμός αυτός δίδει στο Δικαστήριο τη διακριτική ευχέρεια να απορρίψει μια αγωγή όταν η αγωγή δεν αποκαλύπτει καλή βάση αγωγής ή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική (frivolous or vexatious). Η εξουσία αυτή του Δικαστηρίου ασκείται με εξαιρετική φειδώ. (Βλ. In Re Pelmaco Development Ltd

(1991)1 Α.Α.Δ. 246). Με την υπό κρίση αίτηση δεν προβάλλονται τέτοιες θέσεις και οι πρόνοιες του θ.3 δεν καλύπτουν την περίπτωση για την οποία επιζητείται η απόρριψη της αγωγής.» Τονίστηκε περαιτέρω στην Cyber Group Ltd v Χαραλαμπίδη κ.α.

(2004)1 ΑΑΔ 1852 ότι η διαγραφή δικογράφου συνιστά εξαιρετικό μέτρο. Συγκεκριμένα λέχθηκαν τα εξής: «Αυτό είναι ζήτημα που εξετάζεται δυνάμει της Δ.27, θ.3 (Αγγλική Δ.25, θ.4). Σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν την διαγραφή δικογράφου δυνάμει των πιο πάνω θεσμών (Δ.19, θ.26 και Δ.27, θ.3) η διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο (In re Pelmako Development Ltd

(1991)1 C.L.R. 246). Εφόσον το δικόγραφο αποκαλύπτει κάποια αιτία αγωγής ή υπεράσπισης ή εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο είναι κατάλληλο για να αποφασισθεί από το Δικαστήριο, το απλό γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη και δεν ενδέχεται να πετύχει δεν αποτελεί λόγο για τη διαγραφή του (Annual Practice 1960, σελ. 575).» Εξέταση της αίτησης Βάσει της ίδιας της αίτησης και των Διαταγμάτων που αξιώνονται με αυτήν αλλά και σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στην αγόρευση των συνηγόρων του Αιτητή, αυτό που επιζητείται είναι η εξ ολοκλήρου διαγραφή της Έκθεσης Απαίτησης και/ή η απόρριψη της Αγωγής των Καθ' ων η αίτηση και όχι η διαγραφή μέρους ή παραγράφων της Έκθεσης Απαίτησης. Όπως προσδιορίζεται στην αγόρευση των συνηγόρων του Αιτητή, προωθούνται δύο λόγοι που δικαιολογούν, κατά την εισήγηση τους, την διαγραφή της Έκθεσης Απαίτησης.

(1)Η δικογράφιση του δημοσιεύματος και της δυσφημιστικής του έννοιας Καταρχάς εισηγούνται ότι η διαγραφή της Έκθεσης Απαίτησης δικαιολογείται ενόψει του γεγονότος ότι δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα και πιο συγκεκριμένα διότι δεν παρατίθεται ολόκληρο το δημοσίευμα αλλά αποσπασματικά. Εισηγούνται περαιτέρω ότι δεν γίνεται επαρκής καταγραφή της δυσφημιστικής έννοιας του δημοσιεύματος στις παραγράφους της Έκθεσης Απαίτησης που ακολουθούν. Παραπέμπουν προς τούτο σε σχόλιο του Ανωτάτου Δικαστηρίου το οποίο έγινε καταληκτικά στη απόφαση στην Γαληνιώτης ν Εκδοτικός Οίκος Δίας Λτδ κ.α.

(2011)1 ΑΑΔ 47: «Τέλος, υπό τύπο σχολίου και γενικότερης καθοδήγησης, λόγω του ότι παρατηρείται γενικώς μια λανθασμένη δικογραφική καταγραφή στις αξιώσεις και τις υπερασπίσεις σε υποθέσεις δυσφήμισης, πρέπει να λεχθεί ότι όσον αφορά την αγωγή θα πρέπει το δημοσίευμα να παρατίθεται αυτούσιο και διαδοχικά να καταγράφεται η δυσφημιστική έννοια του είτε στη συνήθη σημασία των λέξεων που χρησιμοποιούνται, ή, όπου υπάρχει ισχυρισμός για υπαινιγμό, να παρατίθενται σε ξεχωριστή παράγραφο με λεπτομέρειες, οι έννοιες κατά τις οποίες το κείμενο θεωρείται δυσφημιστικό για τον ενάγοντα. Ακόμη να καταγράφονται εκείνα τα εξωγενή γεγονότα που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το δημοσίευμα αναφέρεται στον ενάγοντα (Gatley on Libel and Slander 6η έκδ. σελ. 442).» Έχω διεξέλθει της Έκθεσης Απαίτησης με γνώμονα την πιο πάνω εισήγηση των συνηγόρων του Αιτητή. Το επίδικο δημοσίευμα είναι επιστολή και είναι γεγονός ότι το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής παρατίθεται αποσπασματικά και όχι αυτούσιο. Ακολούθως, στις παραγράφους 5 και 6 της Έκθεσης Απαίτησης γίνεται αναφορά στην ισχυριζόμενη δυσφημιστική φύση του δημοσιεύματος. Σε αυτές προσδιορίζεται η δυσφημιστική έννοια των όσων αναφέρονται στην επιστολή. Η αποσπασματική παράθεση του δημοσιεύματος και οι όποιες ελλείψεις στις παραγράφους που αφορούν την δυσφημιστική του έννοια, δεν μπορούν, κατά την κρίση μου, να αποτελέσουν επαρκείς λόγους που να δικαιολογούν την διαγραφή της Έκθεσης Απαίτησης. Τούτο διότι, χωρίς να προβαίνω σε οποιοδήποτε συμπέρασμα αναφορικά με την ουσία της διαφοράς, δεν μπορεί να λεχθεί ότι δεν αποκαλύπτεται αιτία αγωγής μέσω του δικογράφου. Επαναλαμβάνω ότι ως αναφέρεται, στην Cyber Group Ltd (ανωτέρω) από τη στιγμή που αποκαλύπτεται κάποια αιτία αγωγής, έστω και εάν το δικόγραφο παρουσιάζει αδυναμίες, δεν δικαιολογείται η διαγραφή του.

(2)Μη αποκάλυψη αγώγιμου δικαιώματος Κύριος άξονας της εισήγησης του Αιτητή σε σχέση με τον δεύτερο λόγο για τον οποίο ζητείται η διαγραφή είναι ότι από τη στιγμή που οι Καθ' ων η αίτηση αποτελούν νομικό πρόσωπο ήταν απαραίτητη η δικογράφιση ειδικής ζημιάς την οποία υπέστησαν συνεπεία της ισχυριζόμενης δυσφήμισης. Με την Έκθεση Απαίτησης, προσδιορίζεται ότι αξιώνονται εναντίον του Αιτητή γενικές και τιμωρητικές αποζημιώσεις, νόμιμος τόκος και έξοδα. Στην παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι αυτό που αξιώνεται εναντίον του Αιτητή είναι γενικές αποζημιώσεις συνεπεία της ζημιάς που οι Καθ' ων η αίτηση υπέστησαν αναφορικά με την εμπορική τους εύνοια, φήμη και πελατεία ως αποτέλεσμα του δυσφημιστικού δημοσιεύματος του Αιτητή. Δηλώνεται επίσης ρητά ότι είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι Καθ' ων η αίτηση δεν υπέστησαν οποιαδήποτε ειδική ζημιά από την δυσφήμιση. Σύμφωνα με το άρθρο 17 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, η ύπαρξη ζημιάς δεν αποτελεί προϋπόθεση για την έγερση αγωγής για δυσφήμιση (actionable per se), παρά μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις που παρατίθενται στο πιο πάνω αναφερόμενο άρθρο. Οι συνήγοροι του Αιτητή εισηγούνται ότι όπου εγείρεται αγωγή σε σχέση με δυσφήμιση η οποία αφορά νομικό πρόσωπο είναι απαραίτητη η απόδειξη ειδικής ζημιάς. Η διαφοροποίηση αυτή, κατά την εισήγηση τους, έγκειται στο γεγονός ότι η δυσφήμιση ενός φυσικού προσώπου, σε αντίθεση με την δυσφήμιση νομικού προσώπου, επηρεάζει βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και συγκεκριμένα την προσωπικότητα, την ιδιωτική ζωή και την υπόληψη του ατόμου. Περαιτέρω, εισηγούνται ότι η λέξη ζημιά στο άρθρο 7 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, συνεπάγεται ειδική ζημιά. Το άρθρο 7 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 αναφέρει ότι: «Οργανισμός με νομική προσωπικότητα δεν λαμβάνει αποζημίωση σε σχέση με αστικό αδίκημα εκτός εάν εξαιτίας αυτού υπέστη ζημιά.» Στο άρθρο 2 του Κεφ. 148 η ζημιά ερμηνεύεται ως: «απώλεια ή μείωση ιδιoκτησίας άvεσης, σωματικής ευεξίας, υπόληψης ή άλλη παρόμoια απώλεια ή μείωση» Στην απόφαση στην Kemsley Newspapers Ltd v Cyprus Wine & Spirits Co Ltd "KEO" (V23) 1 CLR 1 πέραν του δικαιώματος εταιρείας να εγείρει αγωγή για δυσφήμιση, αναγνωρίστηκε ότι εταιρεία δύναται να εγείρει αγωγή χωρίς να ισχυριστεί ή να αποδείξει ειδική ζημιά. Συγκεκριμένα: «A Company has a trading character the defamation of which may ruin it. It can maintain an action of libel or slander for any words which are calculated to injure its reputation in the way of its trade or business and this without alleging or proving special damage, South Hetton Coal Co. v. North - Eastern News Association

(1894)1Q.B. 133. An imputation on the goods sold or manufactured by a trading Company may involve a reflection on the company in the way of its business, British Empire Machine v. Linotype

(1899)81 L.T. 331. Can there be any doubt that the charges direct and indirect contained in the offending article would tend to injure the business of the Company?» - υπογράμμιση και έμφαση δική μου Η πιο πάνω αρχή επιβεβαιώθηκε στην Α. Ι. κ.α. v Π. Φ. κ.α. ECLI:CY:AD:2019:D402, Πολιτική Έφεση αρ. 283/2012, απόφαση ημερομηνίας 27/9/2019 όπου λέχθηκαν τα εξής: "H έρευνα μας εντόπισε την Kemsley Newspapers Ltd v. Cyprus Wines & Spirits Co Ltd "KEO" 23 C.L.R. 1, όπου διατυπώθηκε η νομική θέση σε σχέση με αγωγές από εταιρείες. Στην εν λόγω υπόθεση σχετικά άρθρα σε εφημερίδες πρόβαλλαν ισχυρισμούς ότι υπάλληλοι της ενάγουσας εταιρείας δηλητηρίαζαν τα ποτά που προμήθευαν στο Βρετανικό στρατό στην Κύπρο. Το Δικαστήριο έκρινε ότι οι εναγόμενοι ήταν υπεύθυνοι για δυσφήμιση της εταιρείας υπό την έννοια ότι υπονοούσαν ότι η εταιρεία διεξήγαγε τις εργασίες της χωρίς αποτελεσματικό έλεγχο επί των υπαλλήλων της και ως εκ τούτου πλημμελώς: «.A Company has a trading character the defamation of which may ruin it. It can maintain an action of libel or slander for any words which are calculated to injure its reputation in the way of its trade or business and this without alleging or proving special damage, South Hetton Coal Co. v. North - Eastern News Association

(1894)1Q.B. 133. An imputation on the goods sold or manufactured by a trading Company may involve a reflection on the company in the way of its business, British Empire Machine v. Linotype

(1899)81 L.T. 331. Can there be any doubt that the charges direct and indirect contained in the offending article would tend to injure the business of the Company?.» Το εν λόγω δικαίωμα δεν περιορίζεται στη δυσφήμιση των προϊόντων της εταιρείας, ή των εμπορικών της δραστηριοτήτων, αλλά σε γεγονότα τα οποία τείνουν να θέσουν την εταιρεία σε μειονεκτική θέση έναντι των ανταγωνιστών της. Όπως και στην παρούσα περίπτωση έναντι των λοιπών οφθαλμολογικών κέντρων. Σε τέτοια περίπτωση η εταιρεία, εφεσείουσα 2, νομιμοποιείται να εγείρει αγωγή αξιώνοντας αποζημιώσεις, εφόσον τέτοια δημοσιεύματα τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς τις εργασίες της επιχείρησης και την εμπορική της εύνοια, καθώς και άλλους παράγοντες, όπως να εξασφαλίσει τραπεζικές διευκολύνσεις (Derbyshire County Council v. Times Newspapers Ltd

(1993)A.C. 534). Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι του Αιτητή εισηγούνται ότι η απόφαση στην Kemsley (ανωτέρω) διαφοροποιείται από την παρούσα καθότι η δυσφήμιση εκεί συνιστούσε ταυτόχρονα και επιζήμια ψευδολογία. Με κάθε σεβασμό, η εισήγηση αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνο. Στην εν λόγω απόφαση γίνεται ρητή αναφορά στην επιδίκαση του ποσού των Λ.Κ. 8,000 με την μορφή γενικών αποζημιώσεων στην βάση δυσφήμισης. Τούτο παρά το γεγονός ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο προέβη σε εύρημα για την ύπαρξη κακοβουλίας από πλευράς των Εφεσειόντων. Κρίθηκε ότι υπήρξε αλληλοεπικάλυψη των συστατικών στοιχείων και η κακοβουλία από πλευράς εφεσειόντων λήφθηκε υπόψη κατά τον καθορισμό των γενικών αποζημιώσεων που αποδόθηκαν[1]. Αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι παρέπεμψαν το Δικαστήριο στο Σύγγραμμα «Η Δυσφήμιση στο Κυπριακό & Ευρωπαϊκό Δίκαιο» του κ. Πολύβιου Γ. Πολυβίου, 2019 για να στηρίξουν τις εκατέρωθεν θέσεις τους για το ζήτημα του κατά πόσο είναι απαραίτητη η απόδειξη ειδικής ζημιάς σε αγωγές που αφορούν δυσφήμιση νομικού προσώπου. Στο εν λόγω σύγγραμμα, και συγκεκριμένα στη σελίδα 47 αυτού, κατόπιν παραπομπής στην απόφαση του Δικαστή Bingham στην Jameel v. Wall Street Journal Europe SPRL [2007] 1 AC 359, [2006] 3 WLR 642, αναφέρονται τα εξής: «Το πιο πάνω απόσπασμα, παρά τις αντίθετες απόψεις διαφόρων δικαστών και ακαδημαϊκών, αντικατοπτρίζει την ισχύουσα νομική κατάσταση όσο αφορά το κοινοδίκαιο, με αποτέλεσμα ένα νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου, όπως μια εμπορική εταιρεία, να μπορεί να εγείρει αγωγή για δυσφήμιση σε σχέση με δημοσιεύματα που έχουν σαν στόχο τις δραστηριότητες και εύνοιά της, με βάση τις καθιερωμένες αρχές που ισχύουν και για τα φυσικά πρόσωπα.» Περαιτέρω, σε σχέση με την ερμηνεία των άρθρων 2 και 7 του Κεφ. 148, στην σελίδα 48 του συγγράμματος, αναφέρονται καταληκτικά τα εξής: «Φαίνεται όμως ότι η άποψη αυτή δεν ευσταθεί, τουλάχιστον όπως έχει διατυπωθεί, ενόψει του ορισμού της έννοιας «ζημιά» στο άρθρο 2 του Νόμου, όπου «'ζημιά' σημαίνει την απώλεια ή μείωση ιδιοκτησίας, άνεσης, σωματικής ευεξίας, υπόληψης ή άλλη παρόμοια απώλεια ή μείωση». Όποια και να ήταν η αρχική πρόθεση του νομοθέτη, η έννοια της «ζημιάς», όπως καθορίζεται στο άρθρο 2 και όπως χρησιμοποιείται στο άρθρο 7, μπορεί εύκολα να θεωρηθεί, και έτσι έχει ερμηνευθεί, ότι καλύπτει και οποιαδήποτε ζημιά, βλάβη ή απώλεια, πέραν της ειδικής χρηματικής ζημιάς. Στην υπόθεση Kemsley Newspapers Ltd v. Cyprus Wine & Spirits Co Ltd "KEO" το Δικαστήριο έκρινε ότι ορθά επιδικάστηκαν υπέρ της ενάγουσας εταιρείας γενικές αποζημιώσεις, όπως σε κάθε υπόθεση δυσφήμισης, και ότι δεν χρειαζόταν η ενάγουσα εταιρεία να αποδείξει συγκεκριμένη ή ειδική ζημιά. » Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω και ειδικότερα τις αρχές της Νομολογίας που παρατίθεται ανωτέρω, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα από πλευράς των Καθ' ων η αίτηση, ούτως ώστε να δικαιολογείται η διαγραφή ή απόρριψη της Έκθεσης Απαίτησης σύμφωνα με τις πρόνοιες των Δ.19 Κ. 26 και Δ.27 Κ. 3 των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Κατάληξη Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, κρίνω ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Ενόψει του αποτελέσματος, τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η αίτηση και εναντίον του Αιτητή ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, καταβλητέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ........................... Β. Α. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Kemsley Newspapers Ltd v. Cyprus Wines & Spirits Co Ltd "KEO" 23 C.L.R. 1: «Coming to the damages awarded, it has been seen that the claim was in respect of defamation and injurious falsehood and general damages were asked for and were assessed as such. They were given, as is clear from the judgment, in respect of the libel. [...] But this is a case where there is overlapping in that ingredients going to constitute injurious falsehood, such as malice, have been taken into consideration as aggravating features of the libel alleged, to be a falsely and maliciously published and for which the Company was given damages. The Court below did not proceed to give damages in respect of the defamation and then award another set of damages for injurious falsehood.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο