Αντάρτη ν. Royal Crown Insurance Company Ltd, Αρ. Αγωγής: 2539/13, 30/11/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A596 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2539/13 Μεταξύ: XXXXX Αντάρτη Ενάγοντας - και - Royal Crown Insurance Company Ltd Εναγόμενη ---------------------------------- Ημερομηνία: 30 Νοεμβρίου, 2021 Εμφανίσεις: Για ενάγοντα: κ. Α. Κλεάνθους Για εναγόμενη: κα Τ. Κωνσταντίνου Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο ενάγοντας αξιώνει ειδικές ζημιές που υπέστη όταν το όχημα που οδηγούσε συγκρούστηκε με το όχημα που οδηγούσε ο ΜΥ
- Συμφωνήθηκε ότι οι ζημιές επί πλήρους ευθύνης ανέρχονται στα €5.579,
- Παρέμεινε προς εκδίκαση μόνο το θέμα της ευθύνης. Ο ενάγοντας στην έκθεση απαίτησης ισχυρίζεται ότι ο ΜΥ1 εξήλθε από χώρο στάθμευσης στα αριστερά του δρόμου και επιχείρησε να κάνει επαναστροφή με αποτέλεσμα να ανακόψει την πορεία του. Η εναγόμενη στην υπεράσπιση ισχυρίζεται ότι ο ΜΥ1 οδηγούσε νόμιμα. Προς απόδειξη της απαίτησης κατέθεσε ο ενάγοντας. Για την εναγόμενη κατέθεσε ο Λ. Λάμπρου (ΜΥ1). Η μαρτυρία τους μπορεί να συνοψισθεί ως εξής: Ο ενάγοντας υιοθέτησε γραπτή δήλωση (Έγγραφο Α). Η λεωφόρος αποτελείται από τέσσερεις λωρίδες, δύο για κάθε κατεύθυνση (Τεκμήριο 2). Οδηγούσε στη δεξιά λωρίδα. Το όχημα του ΜΥ1 ήταν σε χώρο στάθμευσης στην αριστερή πλευρά του δρόμου λίγο πριν τη συμβολή. Ξαφνικά το όχημα του ΜΥ1 μπήκε μπροστά του διαγωνίως -δηλ. με κλίση καλύπτοντας και τις δύο λωρίδες- διέσχισε την αριστερή λωρίδα, εισήλθε στη δεξιά χωρίς να σταματήσει και αμέσως επιχείρησε να κάνει επαναστροφή. Έγιναν όλα ξαφνικά και σε χρόνο δευτερολέπτων. Πάτησε τα φρένα του όμως δεν κατάφερε να αποφύγει τη σύγκρουση με αποτέλεσμα το μπροστινό δεξιό μέρος του οχήματός του να κτυπήσει στον δεξιό πισινό τροχό του οχήματος του ΜΥ
- Ερωτηθείς πόση απόσταση υπήρχε μεταξύ των δύο οχημάτων όταν ο ΜΥ1 εισήλθε διαγωνίως στη λεωφόρο ανέφερε: «Σχεδόν καθόλου». Ο ΜΥ1 υιοθέτησε γραπτή δήλωση (Έγγραφο Β). Το όχημά του ήταν σταθμευμένο στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Άναψε το δεξιό δείκτη του οχήματός του, βεβαιώθηκε ότι ο δρόμος ήταν καθαρός και ότι δεν υπήρχε κάποιο όχημα που να εμποδίζει τη διέλευσή του. Εισήλθε νόμιμα και επιμελώς στη λεωφόρο και αμέσως εισήλθε στη δεξιά λωρίδα. Ενώ οδηγούσε νόμιμα και κανονικά για 100 μέτρα, δέχθηκε ένα δυνατό κτύπημα στο πίσω μέρος. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι πριν εισέλθει στη λεωφόρο δεν είδε κάποιο όχημα, άρα κρίνει ότι δεν υπήρχε άλλο όχημα. Περιοδικά έλεγχε το δρόμο πίσω του από το καθρεφτάκι. Ουδέποτε είδε το όχημα του ενάγοντα: «Δεν το είδα καθόλου. Κανένα αυτοκίνητο δεν είδα». Ερωτηθείς πως εξηγεί την παρουσία του στο δρόμο, απάντησε: «Πιστεύω ότι έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα». Παρόλο που είχε πρόθεση να συνεχίσει ευθεία πορεία, δεν παρέμεινε στην αριστερή λωρίδα γιατί προτιμά να χρησιμοποιεί τη δεξιά. Ερωτηθείς γιατί η τελική θέση του οχήματός του είναι στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας με αντίθετη πορεία, απάντησε ότι άλλαξε η πορεία του λόγω της σύγκρουσης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του ενάγοντα εισηγήθηκε ότι αποκλειστικά υπεύθυνος για το ατύχημα είναι ο ΜΥ
- Η ευπαίδευτη συνήγορος της εναγόμενης εισηγήθηκε ότι το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης, αν όχι όλο, το φέρει ο ενάγοντας. Παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες έχοντας υπόψη τις σχετικές αρχές (Πατάτσου ν. Χιλμί κ.ά., Πολιτική Έφεση 300/11, ημερ. 31.5.17, Παπαχρυσοστόμου ν. Κώστα Γρηγοριάδη & Συνεταίροι κ.ά., Πολιτική Έφεση 118/10, ημερ. 16.12.15). Το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας κάποιου και να απορρίψει άλλο (Χριστοφόρου v. Γερμανού, Πολιτική Έφεση 247/13, ημερ. 7.4.20). Ο ενάγοντας μου έκανε καλή εντύπωση. Περιέγραψε τα όσα αντιλήφθηκε με πληρότητα, σαφήνεια και συνοχή. Ήταν σταθερός στις θέσεις του. Η αξιοπιστία του δεν κλονίστηκε. Ουδεμία τάση παραποίησης γεγονότων ή καταφυγής στο ψεύδος διαπιστώθηκε. Το Δικαστήριο μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία του. Η μαρτυρία του ΜΥ1 παρουσιάζει αδυναμίες. Πρώτο, στη γραπτή δήλωσή του (Έγγραφο Β) αναφέρει ότι εισήλθε στη δεξιά λωρίδα «νόμιμα και επιμελώς». Αντεξεταζόμενος, ερωτηθείς αν εισήλθε στη δεξιά λωρίδα καθέτως ή διαγωνίως, απέφευγε να τοποθετηθεί ξεκάθαρα: E. .Και πείτε μου, με ποιον τρόπο μπήκατε στη λεωφόρο, καθέτως ή διαγωνίως, για να πάτε στη δεξιά λωρίδα; A. Είπα σας, σιγά ‑ σιγά. E. Πώς, κύριε; Καθέτως του δρόμου ή διαγωνίως διασχίσατε δύο λωρίδες; A. Όχι, σας είπα σιγά ‑ σιγά μπήκα στη δεξιά λωρίδα. E. Κάθετα; A. Όχι, διαγωνίως. Ναι. Η προσπάθειά του να μην απαντήσει σε ουσιώδη πτυχή της μαρτυρίας του είναι εμφανής. Δεύτερο, στη γραπτή δήλωσή του (Έγγραφο Β) αναφέρει ότι ο ενάγοντας δεν τηρούσε απόσταση ασφαλείας και οδηγούσε με «μεγάλη» ταχύτητα. Αντίθετα, αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ουδέποτε είδε το όχημα του ενάγοντα. Σ' άλλο σημείο της αντεξέτασης ανέφερε ότι πιστεύει ότι ο ενάγοντας έτρεχε με «ιλιγγιώδη» ταχύτητα. Θεωρώ ότι ο ισχυρισμός αυτός προβλήθηκε για πρώτη φορά στην αντεξέταση για να προωθήσει την εκδοχή του. Οι παλινδρομήσεις είναι εμφανείς. Τρίτο, υποβλήθηκε στον ενάγοντα ότι η σύγκρουση έγινε μετά τα φώτα τροχαίας. Αντίθετα, ο ΜΥ1 ανέφερε ότι η σύγκρουση έγινε στα φώτα τροχαίας: A. .Να σημειώσω ότι και πάλι το αυτοκίνητο [του ενάγοντα] δεν είναι στη θέση του, ήταν πολλά πιο πίσω, αρκετά πίσω, διότι εν τω μεταξύ του κτύπησε άλλο αυτοκίνητο και το έσπρωξε και πήγε εκεί που ήταν. E. Περιμένετε! Το [όχημα του ενάγοντα] που βλέπετε, όταν σας κτύπησε, ήταν πιο πίσω; A. Αρκετά πιο πίσω, στα φανάρια. Οι αδυναμίες στη μαρτυρία του, ιδίως σε ουσιώδεις πτυχές της εκδοχής του, δεν μπορούν να αγνοηθούν. Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί σ' αυτή. Πριν την καταγραφή των ευρημάτων του Δικαστηρίου, σημειώνω τα ακόλουθα: Ο ευπαίδευτος συνήγορος του ενάγοντα εισηγήθηκε ότι οι ζημιές στα οχήματα δείχνουν τη θέση του οχήματος του ΜΥ1 τη στιγμή της σύγκρουσης και η ευπαίδευτη συνήγορος της εναγόμενης ότι δείχνουν την ταχύτητα του οχήματος του ενάγοντα. Με κάθε σεβασμό, το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει σε αυτά τα συμπεράσματα χωρίς τη μαρτυρία εμπειρογνώμονα (Νικολάου ν. Παπαϊωάννου
(2011)1 Α.Α.Δ. 1797, Οδυσσέως v. Χατζηλούκα
(2000)1 Α.Α.Δ. 185). Ο ισχυρισμός του ενάγοντα ότι ο ΜΥ1 παραδέχθηκε την πρόθεσή του να κάνει επαναστροφή δεν δικογραφείται. Επομένως, θα αγνοηθεί (A.A. Pilottos Ltd v. Cyprus Petroleum Refinery Ltd, Πολιτική Έφεση 90/13, ημερ. 19.10.21). Ο εναγόμενος στη γραπτή δήλωσή του (Έγγραφο Β) αναφέρει ότι αμέσως μετά το ατύχημα περιέγραψε σε λειτουργό της εναγόμενης τι έγινε και ό,τι είπε καταγράφηκε σε δήλωση ατυχήματος (Τεκμήριο 9). Το έγγραφο είναι προσπάθεια αυτοενίσχυσης της εκδοχής του. Συνεπώς, άνευ ετέρου, είναι περιορισμένης βαρύτητας (Love Birds Pet Shop Ltd v. Griva, Πολιτική Έφεση 133/14, ημερ. 20.7.21). Από τις δικογραφημένες θέσεις, τη μαρτυρία και τα μη αμφισβητούμενα γεγονότα, αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου τα εξής: Στις 23.11.12 ο ενάγοντας οδηγούσε το όχημά του στη δεξιά λωρίδα λεωφόρου, η οποία αποτελείται από δύο λωρίδες για κάθε κατεύθυνση. Το όχημα του ΜΥ1 ήταν σε χώρο στάθμευσης στην αριστερή πλευρά του δρόμου λίγο πριν τη συμβολή. Ξαφνικά το όχημα του ΜΥ1 μπήκε μπροστά από το όχημα του ενάγοντα διαγωνίως καλύπτοντας και τις δύο λωρίδες, διέσχισε την αριστερή λωρίδα, εισήλθε στη δεξιά χωρίς να σταματήσει και αμέσως επιχείρησε να κάνει επαναστροφή. Ο ενάγοντας πάτησε φρένο. Το μπροστινό δεξιό μέρος του οχήματός του κτύπησε στο δεξιό πισινό τροχό του οχήματος του ΜΥ1. Το όχημα του ενάγοντα υπέστη ζημιές ύψους €5.579,70. Η εναγόμενη παρείχε ασφαλιστική κάλυψη στο όχημα του ΜΥ1. Στη συμβολή υπάρχει πινακίδα ότι απαγορεύεται η επαναστροφή. Η ορατότητα του δρόμου ήταν καλή. Το βάρος απόδειξης είναι στους ώμους του ενάγοντα στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Αν δεν αποδείξει την εκδοχή του σ' αυτό το επίπεδο, δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η εκδοχή του είναι πιο πιθανή από εκείνη της εναγόμενης (Σοφοκλέους ν. Κυριάκου
(2010)1 Α.Α.Δ. 665). Οι αρχές που διέπουν το θέμα της αμέλειας είναι γνωστές (Χριστοφίνης ν. Φραντζή, Πολιτική Έφεση 328/11, ημερ. 31.5.17, Χατζηγιάννης ν. Κουμάση κ.ά.
(1995)1 Α.Α.Δ. 150). Κριτήριο για τη συμπεριφορά ενός οδηγού είναι το επίπεδο του μέσου συνετού ανθρώπου, και όχι του ενεχόμενου (Αλεξάνδρου κ.ά. ν. Λεβέντη κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 420, Μαρκαντώνης ν. Δημάκη
(1989)1 C.L.R. 387). Καθοριστικοί παράγοντες για τον καταμερισμό της ευθύνης είναι η υπαιτιότητα και η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της αμέλειας των διάδικων και της ζημιάς που προκλήθηκε (Χαραλάμπους v. Στυλιανού
(1991)1Α Α.Α.Δ. 284). Η ευθύνη επιμερίζεται κάτω από το πρίσμα της κοινής λογικής και της καθημερινής εμπειρίας, όχι μικροσκοπικά (Χριστοδούλου ν. Γρηγορίου
(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 178). Το θέμα που πρέπει πρώτα να εξεταστεί είναι η ευθύνη του ΜΥ1. Αν διαπιστωθεί ευθύνη, στη συνέχεια εξετάζεται κατά πόσον ήταν και ο ενάγοντας αμελής (Χατζηαυξέντη ν. Λιασή
(2014)1Γ Α.Α.Δ. 2379). Ο ΜΥ1 επιχείρησε να εισέλθει στο δρόμο από χώρο στάθμευσης στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Εισήλθε διαγωνίως στην αριστερή λωρίδα και μετά στη δεξιά χωρίς να σταματήσει καλύπτοντας ταυτόχρονα και τις δύο λωρίδες. Αμέσως μετά επιχείρησε να κάνει επαναστροφή. Ως αποτέλεσμα ανέκοψε την πορεία του οχήματος του ενάγοντα, το οποίο κινείτο πολύ κοντά στο σημείο από το οποίο εισήλθε ο ΜΥ1. Οι ενέργειες του ΜΥ1 παρενέβαλαν εμπόδια στην άσκηση του δικαιώματος διακίνησης του ενάγοντα και υποδήλωναν έλλειψη επιμέλειας για την ασφάλεια των υπόλοιπων χρηστών του δρόμου (Perera v. Άστρα
(2006)1 Α.Α.Δ. 1074). Οι οδηγοί που κινούνται κατά μήκος κύριου δρόμου έχουν προτεραιότητα. Εύλογα μπορεί να αναμένουν ότι οι οδηγοί που επιχειρούν να εισέλθουν σ' αυτόν δεν θα παρεμβάλουν εμπόδια στην πορεία τους. Κάθε παρέμβαση στο δικαίωμα συνιστά παράβαση του καθήκοντος επιμέλειας (Ιωαννίδου v. Γιαννή
(1990)1 Α.Α.Δ. 213). Γι' αυτό, κατά κανόνα, καταλογίζεται αποκλειστική ευθύνη στους οδηγούς που εισέρχονται σε κύριο δρόμο ανακόπτοντας τη νόμιμη πορεία οδηγών που κινούνται σ' αυτόν, εκτός αν συντρέχουν ιδιαίτεροι λόγοι που δικαιολογούν να επιμεριστεί κάποιο ποσοστό συντρέχουσας αμέλειας στον οδηγό του κύριου δρόμου (Χρίστου ν. Χρίστου κ.ά., Πολιτική Έφεση 250/10, ημερ. 7.7.15). Η ξαφνική είσοδος του ΜΥ1 στο δρόμο δεν επέτρεπε στον ενάγοντα να αντιδράσει αφού, όπως ανέφερε, όλα έγιναν σε δευτερόλεπτα. Δεν αναμενόταν να προβλέψει ότι ο ΜΥ1 ξαφνικά θα εισερχόταν διαγωνίως στη δεξιά λωρίδα και αμέσως μετά θα επιχειρούσε επαναστροφή. Το καθήκον για επιμελή οδήγηση δεν επεκτείνεται στη λήψη προληπτικών μέτρων έναντι της πιθανότητας εκδήλωσης αμέλειας από άλλους. Όπως τονίστηκε πρόσφατα στην απόφαση Νικολάου v. Ιωάννου, Πολιτική Έφεση 358/13, ημερ. 17.2.21: «Ο νουνεχής οδηγός μπορεί εύλογα να υποθέσει ότι όπως ο ίδιος έτσι και άλλοι οδηγοί θα εκπληρώσουν το καθήκον επιμέλειας έναντι του ιδίου και των άλλων οδηγών. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση θα έθετε ανυπόφορο βάρος στο νομιμόφρονα οδηγό και θα παρείχε αδικαιολόγητη συγχώρεση σε εκείνον ο οποίος παραβαίνει το καθήκον του και το νόμο.» Δεν διαπιστώνεται, υπό τις περιστάσεις, ότι ο ενάγοντας έχει συντρέχουσα ευθύνη για το ατύχημα. Συνεπώς, εκδίδεται απόφαση υπέρ του ενάγοντα και εναντίον της εναγόμενης για το ποσό των €5.579,70, πλέον νόμιμο τόκο. Ο τόκος καθορίζεται από τις 23.11.12, ημερομηνία δημιουργίας του αγώγιμου δικαιώματος, μειωμένος κατά το ήμισυ, εφόσον δεν διαπιστώνεται καθυστέρηση στην καταχώριση της αγωγής (Φοινικαρίδη v. Γεωργίου κ.ά.
(1991)1 Α.Α.Δ. 475). Τα έξοδα, αφού δεν εντοπίζεται λόγος γιατί να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, επιδικάζονται εναντίον της εναγόμενης, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο