Αριστείδου ν. Γενικός Εισαγγελέας, Αρ. Αγωγής: 3933/13, 15/10/2021

Αριστείδου ν. Γενικός Εισαγγελέας, Αρ. Αγωγής: 3933/13, 15/10/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A602 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3933/13 Μεταξύ: XXXXX Αριστείδου Ενάγοντας και Γενικός Εισαγγελέας Εναγόμενος ------------------------------------------- (Αίτηση ημερ. 05/03/21 για χορήγηση άδειας για εκδίκαση προδικαστικού ένστασης) Ημερομηνία: 15 Οκτωβρίου 2021 Εμφανίσεις: Για εναγόμενο- αιτητή: κα Π. Χαραλάμπους Για ενάγοντα - καθ' ου η αίτηση: κ. Χ. Χριστάκη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (EX TEMPORE) Το δικογραφικό πλαίσιο που περιβάλλει την παρούσα αγωγή είχα την ευκαιρία να το συνοψίσω πρόσφατα σε ενδιάμεση απόφαση που εξέδωσα στην αγωγή στις 05/10/

1. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από τις σελ. 1 - 5 της απόφασής μου. Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο στις 19/06/13 και σύμφωνα με την Ε/Α, η εκδοχή του ενάγοντα είναι εν συντομία η εξής: Κατά ή περί την 23/03/2004 και περί ώρα 23:00, ενώ ο ενάγοντας υπηρετούσε ως υπολοχαγός της Εθνικής Φρουράς και διοικητής του δεύτερου λόχου στο XXXXX Τ.Π που έδρευε στον XXXXX, με καθήκοντα αξιωματούχου υπηρεσίας διανυκτερεύσεως για τη συγκεκριμένη ημέρα, δέχτηκε απρόκλητα και παράνομα επίθεση με γροθιές και κλωτσιές από τρεις κληρωτούς στρατιώτες του στρατοπέδου του με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρές σωματικές βλάβες. Αμέσως μετά την επίθεση ο ενάγοντας μεταφέρθηκε στο αγροτικό νοσοκομείο XXXXX και στη συνέχεια στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου, όπου εισήχθη στο χειρουργείο και παρέμεινε εκεί μέχρι την επόμενη ημέρα, δηλαδή την 24/03/2004 όταν και του χορηγήθηκε εξιτήριο και αναρρωτική άδεια μέχρι τις 25/03/
2. Σύμφωνα πάντα με τη δικογραφημένη εκδοχή του ενάγοντα, από την εν λόγω επίθεση αυτός υπέστη σωματικές βλάβες για τις οποίες παραθέτει συγκεκριμένες λεπτομέρειες στην Ε/Α του αλλά και παρουσίασε και ψυχολογικά προβλήματα, «.συνιστάμενα κυρίως σε δυσκολία προσαρμογής σε εκτέλεση υπηρεσίας με οπλίτες.». Λόγω τούτου, ισχυρίζεται ο ενάγοντας, εξετάστηκε από ψυχίατρο του ΓΕΕΦ στις 28/04/2004 και 07/06/06 οπόταν και διαγνώστηκε με «.ψυχοτραυματικό στρες, συμπτώματα αυπνίας, απομόνωσης και διαταραχή» καθώς επίσης και με «.υπολειμματικά στοιχεία με αγχώδεις εκδηλώσεις και συναισθηματική φόρτιση που σχετίζονται με το ανωτέρω επεισόδιο του ξυλοδαρμού του». Είναι ο δικογραφημένος ισχυρισμός του ενάγοντα ότι για τα θέματα αυτά της ψυχικής υγείας του, το Υπουργείο Άμυνας τον παρέπεμψε, κατόπιν εισήγησης του ΓΕΕΦ, σε ιατροσυμβούλιο ώστε να εξεταστεί τόσο η κατάσταση της υγείας του όσο και η ικανότητα του να ασκεί τα υπηρεσιακά του καθήκοντα. Ακολούθως, ισχυρίζεται ο ενάγοντας, το εν λόγω ιατροσυμβούλιο τον έκρινε, λανθασμένα κατ' εκείνον, ως ανίκανο να ασκεί τα υπηρεσιακά του καθήκοντα και στη βάση αυτής της κρίσης του ιατροσυμβουλίου, το Υπουργείο Άμυνας αποφάσισε στις 26/05/2008 όπως του επιβάλει πρόωρη και υποχρεωτική αφυπηρέτηση για λόγους υγείας από 31/07/
3. Επειδή την απόφαση αυτή του Υπουργείου Άμυνας ο ενάγοντας τη θεώρησε εσφαλμένη, την προσέβαλε με την προσφυγή XXXXX/08, στα πλαίσια της οποίας πέτυχε στις 28/11/2011 να εκδοθεί σχετική ακυρωτική απόφαση οπόταν και επέστρεψε κανονικά στην υπηρεσία του τον Ιανουάριο του
4. Στη βάση των πιο πάνω ισχυρισμών του, ο ενάγοντας θεωρεί ότι ο εναγόμενος, τον οποίον ενάγει «... υπό την ιδιότητα ως εκ του νόμου υπεύθυνος για πράξεις ή παραλείψεις των οργάνων ή και εκπροσώπων ή και υπαλλήλων της Κυπριακής Δημοκρατίας και/ή ενάγεται δυνάμει του Άρθρου 13 του Κεφ.148...», φέρει ευθύνη για «.το ανωτέρω επεισόδιο και για την βλάβη και/ή ζημιά που υπέστη λόγω αμέλειας και/ή παραβίασης των καθηκόντων και/ή υποχρεώσεων του που απορρέουν από τον Νόμο και/ή από τη σχέση του τόσο με τον Ενάγοντα όσο και με τους στρατιώτες που του επιτέθηκαν και του προκάλεσαν τους ανωτέρω τραυματισμούς και σωματικές και ψυχικές βλάβες.». Είναι συγκεκριμένα η θέση του ενάγοντα, η οποία εξειδικεύεται στην υφιστάμενη Ε/Α σε χωριστή παράγραφο με τίτλο «Λεπτομέρειες Αμέλειας και/ή Παράβασης των εκ του Νόμου Υποχρεώσεων», ότι ο εναγόμενος, ενώ γνώριζε και/ή όφειλε να γνωρίζει για την επιθετική συμπεριφορά των εμπλεκόμενων στρατιωτών η οποία εκδηλώθηκε σε αρκετές περιπτώσεις κατά τη θητεία τους, δεν έλαβε τα δέοντα μέτρα ώστε να παρασχεθεί στον ενάγοντα η αναγκαία ασφάλεια στον χώρο εργασίας του και/ή για να αντιμετωπιστούν επαρκώς οι κίνδυνοι που ελλόχευε η εν λόγω συμπεριφορά με αποτέλεσμα αυτός, ο ενάγοντας δηλαδή, να υποστεί «.πόνο ταλαιπωρία, ψυχολογικά προβλήματα, αυπνίες και να νιώθει έντονα αισθήματα ντροπής, φόβου και ανασφάλειας..». Για το λόγο αυτό ο ενάγοντας, σύμφωνα πάντα με την ειδική οπισθογράφηση της αγωγής, αξιώνει από τον εναγόμενο γενικές αποζημιώσεις για σωματικές και/ή ψυχικές βλάβες, πόνο και ταλαιπωρία, τιμωρητικές και/ή επαυξημένες αποζημιώσεις, πραγματικά έξοδα καθώς επίσης και νόμιμο τόκο από «.23/3/2004 ημερομηνίας γέννησης του αγώγιμου δικαιώματος.»., Την Υπεράσπιση της η πλευρά του εναγόμενου την καταχώρησε στις 02/04/2014 και σε αυτήν προβάλλεται πρωτίστως προδικαστική ένσταση ότι το αγώγιμο δικαίωμα που προωθεί ο ενάγοντας με την παρούσα αγωγή έχει παραγραφεί «καθότι έχει περάσει η εκ του Νόμου καθορισμένη προθεσμία των 3 χρόνων». Άνευ βλάβης όμως της ένστασης αυτής και επί της ουσίας της υπόθεσης, η πλευρά του εναγόμενου δέχεται ότι ο ενάγοντας υπέστη ξυλοδαρμό στις 23/03/04 από κάποιους κληρωτούς στρατιώτες που υπηρετούσαν στη μονάδα που ήταν τότε τοποθετημένος, ότι λόγω της επίθεσης παρουσίασε ψυχολογικά προβλήματα «συνιστάμενα κυρίως σε δυσκολία προσαρμογής σε εκτέλεση υπηρεσίας με οπλίτες.», ότι κατόπιν σχετικών ιατρικών αξιολογήσεων αυτός κρίθηκε στις 27/03/08 ως ανίκανος να ασκεί τα υπηρεσιακά του καθήκοντα οπόταν και αποφασίστηκε η πρόωρη υποχρεωτική αφυπηρέτηση του από τις 31/07/08 και ότι η εν λόγω απόφαση στη συνέχεια ακυρώθηκε στα πλαίσια σχετικής προσφυγής που καταχώρησε ο ενάγοντας. Αρνείται παρά ταύτα η πλευρά του εναγόμενου ότι ευθύνεται με οποιονδήποτε τρόπο για τον ξυλοδαρμό του ενάγοντα ή τις κατ' ισχυρισμό συνέπειες που ο εν λόγω ξυλοδαρμός επέφερε στον τελευταίο και ισχυρίζεται ότι αν ευθύνεται κάποιος να αποζημιώσει τον ενάγοντα αυτοί είναι αποκλειστικά οι στρατιώτες που του επιτέθηκαν, οι οποίοι στις 27/7/2004 καταδικάστηκαν σε φυλάκιση από το στρατιωτικό Δικαστήριο κατόπιν δίωξης τους γι' αυτό ακριβώς το περιστατικό. Σημειώνω εδώ ότι στην Υπεράσπιση της η πλευρά του εναγόμενου παραθέτει διάφορες λεπτομέρειες αναφορικά με τις διαδικασίες που φέρονται να έγιναν από τις 28/04/2004 μέχρι και τις 19/08/2013 για σκοπούς αξιολόγησης της εξέλιξης της υγείας του ενάγοντα και της ικανότητας του να εκτελεί τα καθήκοντα του, και αναφέρει μεταξύ άλλων και ότι ο τελευταίος κρίθηκε ως άριστος και πολύ καλός στις εκθέσεις ικανότητας και τα σημειώματα αποδόσεως που καταρτίστηκαν σε σχέση με την εργασία του κατά την περίοδο 24/01/12 έως 04/03/13, ήτοι μετά την ακυρωτική απόφαση του Δικαστήριου και την επανατοποθέτηση του στην υπηρεσία. Η τελευταία επανεξέταση, ισχυρίζεται ο εναγόμενος, έχει ζητηθεί να γίνει από τις 19/08/13, πλην όμως μέχρι την καταχώρηση της Υπεράσπισης στις 02/04/14 δεν είχε εκδοθεί ακόμα οποιαδήποτε απόφαση από το ιατροσυμβούλιο. Στους πιο πάνω ισχυρισμούς του εναγόμενου ο ενάγοντας έκρινε αναγκαίο να απαντήσει οπόταν στις 06/05/14 καταχώρησε Απάντηση στην Υπεράσπιση με την οποία επικεντρώνεται ουσιαστικά στην προδικαστική ένσταση που ηγέρθη περί παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος που προωθεί με την παρούσα αγωγή. Οι επί του προκειμένου λοιπόν ισχυρισμοί που προβάλλει ο ενάγοντας με το δικόγραφο της Απάντησης περιστρέφονται γύρω από δύο άξονες. Ο πρώτος άξονας αφορά στην ουσια σε θέμα πραγματικό, ήτοι στο ότι κατ' εκείνον δεν τίθεται θέμα παραγραφής εφόσον η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στον πιο κατάλληλο για τούτο χρόνο και αυτό, ισχυρίζεται ο ενάγοντας, αφ' ενός διότι «.προκειμένου να έχει αποκρυσταλλωμένη και/ή οριστική εικόνα τόσο της υγείας του όσο και της οικονομικής και επαγγελματικής του κατάστασης, μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της παρούσας αγωγής δικαιολογημένα ανέμενε (ο ενάγοντας), αρχικά την έκβαση της προσφυγής του με αρ. XXXXX/08 και εν συνεχεία κατόπιν επιτυχίας της προσφυγής του την έκβαση της διαδικασίας επανεξέτασης η οποία παρά την επιστροφή του Ενάγοντα στην εργασία του, μέχρι σήμερα δεν έχει ολοκληρωθεί, αλλά αντίθετα ο Εναγόμενος συνεχίζει να τον παραπέμπει σε ιατροσυμβούλια προς εξέταση, επικαλούμενος ότι η κατάσταση της υγείας του διαφοροποιείται...», και αφ' ετέρου διότι «. κατά ή περί την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής έλαβε για πρώτη φορά (ο ενάγοντας) έγγραφα που καταδεικνύουν και/ή αποκαλύπτουν τις αμελείς πράξεις και/ή παραλείψεις και/ή τις παραβιάσεις θεσμού καθηκόντως του Εναγόμενου, τις οποίες μέχρι τότε αγνοούσε.». Κατά τον ενάγοντα, το γεγονός ότι ο εναγόμενος παρουσιάστηκε τόσο με την υπεράσπιση του όσο και προηγουμένως να θεωρεί ότι η υγεία του ενάγοντα διαφοροποιείτο και δεν ήταν ποτέ σταθερή, τον εμποδίζει από του να εγείρει και να προωθεί οποιοδήποτε θέμα παραγραφής. Ο δεύτερος άξονας της Απάντησης του ενάγοντα εδράζεται επί ζητήματος κυρίως νομικού και συγκεκριμένα στη θέση ότι «Το αγώγιμο δικαίωμα του (ενάγοντα) δεν εδράζεται μόνο επί του αστικού αδικήματος της αμέλειας και/ή η βάση της αγωγής του δεν είναι μόνο το αστικό αδίκημα της αμέλειας, αλλά και η παραβίαση θέσμιου καθήκοντος...» και στη θέση ότι «.Το αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντα δεν έχει παραγραφεί και/ή σε όλους τους ουσιώδεις χρόνους της παρούσας αγωγής και μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της η οποιαδήποτε νομοθετική πρόνοια περί παραγραφής τελούσε υπό αναστολή και/ή με σχετικά νομοθετήματα επεκτάθηκε ο χρόνος της παραγραφής». Με την ολοκλήρωση τις δικογραφίας στις 06/05/14 και ακολούθως των διάφορων προδικαστικών διαδικασιών με βάση την τότε εν ισχύ Δ.30, η αγωγή ορίστηκε για πρώτη φορά για ακρόαση στις 09/03/
5. Για τους λόγους όμως που καταγράφονται στα πρακτικά η ακρόαση δεν κατέστη δυνατό να λάβει χώρα κατ' εκείνη την ημερομηνία οπόταν και αναβλήθηκε για τις 16/10/
6. Κατ' εκείνη την ημερομηνία, η πλευρά του ενάγοντα εξέφρασε την πρόθεση να τροποποιήσει την Ε/Α της οπόταν η αγωγή ορίστηκε για οδηγίες την 01/12/
7. Αν και την προτιθέμενη αυτή αίτηση η πλευρά του ενάγοντα δεν την καταχώρησε μέχρι την 01/12/15 εντούτοις, επειδή κατά τις επόμενες δύο εμφανίσεις δήλωσε ότι εξακολουθούσε να έχει την πρόθεση αυτή και ζήτησε όπως της δοθεί και ο ανάλογος χρόνος, η υπόθεση επαναορίζετο μέχρι και τις 03/03/16 για οδηγίες. Στις 03/03/16 όμως, ο ευπαίδευτος συνήγορος του ενάγοντα δήλωσε ότι δεν θα προέβαινε τελικά σε τροποποίηση της Ε/Α οπόταν και η υπόθεση ορίστηκε γι' ακρόαση στις 18/10/
8. Παρά ταύτα, μέχρι και τις 22/02/21 δεν κατέστη δυνατό να ξεκινήσει η ακρόαση αφού κατά καιρούς υποβλήθηκαν και εγκρίθηκαν διάφορα αιτήματα αναβολής, τα οποία οφείλονταν είτε σε από κοινού προσπάθειες που γίνονταν για διευθέτηση είτε σε κωλύματα που παρουσιάστηκαν με το πρόγραμμα των δικηγόρων και του Δικαστηρίου. Λίγες μέρες πριν την ημερομηνία ακρόασης της 22/01/21, η πλευρά του ενάγοντα αιτήθηκε αναβολή δηλώνοντας ότι θεωρούσε αναγκαίο να τροποποιήσει την Ε/Α της πριν την έναρξη της ακρόασης. Η πλευρά του εναγόμενου δεν έφερε ένσταση στο αίτημα, δήλωσε όμως και εκείνη την πρόθεση της πλέον να προβεί σε αίτηση για να εκδικαστεί προδικαστικά η δικογραφημένη ένσταση της περί παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος που προωθεί εναντίον της ο ενάγοντας οπόταν και το Δικαστήριο έδωσε σε αμφότερους τους διαδίκους χρόνο μέχρι τις 23/03/21 για να καταχωρήσουν τις αιτήσεις που δήλωσαν ότι θα καταχωρούσαν. Μέχρι τις 05/03/21 όμως, μόνο η πλευρά του εναγόμενου καταχώρησε την αίτηση που δήλωσε ότι θα καταχωρήσει, ήτοι αίτηση για να δοθεί άδεια όπως εκδικαστεί προδικαστικά το θέμα της παραγραφής. Δεκαπέντε μέρες αργότερα, ήτοι στις 18/03/21, ο ενάγοντας καταχώρησε την παρούσα αίτηση τροποποίησης της Ε/Α του, η οποία αίτηση, κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου ορίστηκε την ίδια μέρα που είχε οριστεί η αγωγή αλλά και η αίτηση του εναγόμενου, ήτοι στις 23/03/
9. Στη συνέχεια έλαβαν χώρα διάφορες εμφανίσεις για σκοπούς των δύο αιτήσεων, κατά τις οποίες και οι δύο πλευρές δήλωναν διαφωνία ως προς το ποια αίτηση θα έπρεπε να δικαστεί πρώτα. Τελικά όμως, στις 10/06/21 αμφότεροι οι συνήγοροι ζήτησαν από το Δικαστήριο όπως εκδικαστεί πρώτα η αίτηση του ενάγοντα για τροποποίηση και ακολούθως η αίτηση για προδικαστική εκδίκαση της παραγραφής του εναγόμενου οπόταν και δόθηκαν οι ανάλογες οδηγίες για την καταχώρηση ένστασης στην πρώτη αίτηση.». Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι αποκλειστικά το κατά πόσο θα πρέπει ή όχι να δοθεί άδεια δυνάμει της Δ.27 για να εκδικαστεί προδικαστικά η ένσταση που εγείρει στην υπεράσπισή της η εναγόμενη ως προς το ότι το αγώγιμο δικαίωμα που προωθεί ο ενάγοντας με την παρούσα αγωγή έχει παραγραφεί, «καθότι έχει περάσει εκ του Νόμου καθορισμένη προθεσμία των τριών χρόνων». Η αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση της πλευράς του ενάγοντα, η ουσία της οποίας είναι ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που σύμφωνα με τη νομολογία περιβάλλουν και διέπουν τη χορήγηση άδειας δυνάμει της Δ.
10. Αυτό κατά τον ενάγοντα αφ' ενός γιατί δεν υπάρχει προς το παρόν εκείνο το απαιτούμενο υπόβαθρο που να δικαιολογεί να δοθεί η αιτούμενη άδεια και αφ' ετέρου γιατί η υπό κρίση αίτηση έχει καταχωρηθεί με τέτοια υπέρμετρη καθυστέρηση, που σύμφωνα με τη σχετική Νομολογία, δεν επιτρέπεται πλέον η προδικαστική εκδίκαση οποιουδήποτε σημείου (βλ. ΡΕΑΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ κ.α ν. ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΚΑΙ ΧΟΡΗΓΗΜΑΤΩΝ ΣΕ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ, ECLI:CY:AD:2016:D117, Πολιτική Έφεση Αρ. 168/2010, 24/2/2016) Αντίθετη βεβαίως είναι η θέση της πλευράς του εναγόμενου, η ευπαίδευτη συνήγορος του οποίου υποστήριξε ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.27 ώστε να δοθεί άδεια για να δικαστεί προδικαστικά το θέμα που εγείρεται στην υπεράσπιση περί παραγραφής. Κατά τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των συνήγορων, οι οποίες ήταν σε τέτοιο βαθμό βοηθητικές ώστε να επιτρέψουν στο Δικαστήριο να εκδώσει άμεσα και από έδρας την απόφασή του, αμφότεροι οι τελευταίοι με παρέπεμψαν τόσο σε νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου όσο και σε αριθμό πρωτόδικων αποφάσεων. Σε ερώτηση όμως του Δικαστηρίου κατά πόσο οι πρωτόδικες και εφετειακές αυτές αποφάσεις είχαν ασχοληθεί με το ζήτημα χορήγησης άδειας δυνάμει της Δ.27 όταν το θέμα που ζητείται να δικαστεί προδικαστικά είναι αυτό της παραγραφής, η απάντηση ήταν αρνητική. Επισημαίνω εδώ ότι με τις γραπτές τους παραστάσεις, αμφότερες οι πλευρές επικεντρώθηκαν μόνο στις γενικές αρχές της Δ.27 και δεν φαίνεται να τους απασχόλησε το ζήτημα και υπό αυτή τη συγκεκριμένη σκοπιά. Όμως, ως έχει νομολογηθεί στη υπόθεση ΜΑΡΙΟΣ ΝΕΟΦΥΤΟΥ v ANDREAS MALAK κα, ECLI:CY:AD:2018:A297, ECLI:CY:AD:2018:A297, Πολιτική Έφεση Αρ. 118/2012, ημερ. 21 Ιουνίου 2018 : «.Εξετάζοντας τα εγερθέντα θέματα, πρωτίστως να λεχθεί ότι δεν προκύπτει οποιοδήποτε πρόβλημα με την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου όσον αφορά την εκ μέρους του υπόδειξη στους διαδίκους ότι εγειρόταν ζήτημα παραγραφής και άρα το θέμα θα έπρεπε να εκδικαστεί κατά προτεραιότητα χωρίς δηλαδή να αναμένεται η έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας με την παρέλαση μαρτύρων και συνακόλουθης απώλειας δικαστικού χρόνου και εξόδων, εάν στο τέλος της ημέρας όντως κρινόταν ότι βάσιμα τέθηκε η υπεράσπιση της παραγραφής. Η Δ.27 θ.1, δίδει το στίγμα ότι το Δικαστήριο μπορεί να εγείρει και αυτεπάγγελτα το ζήτημα ενός νομικού σημείου που εγείρεται στη δικογραφία ούτως ώστε κατά το θεσμό 2 της ιδίας Διαταγής, η αγωγή να οδηγηθεί σε εκ προοιμίου απόρριψη εάν διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχει καλό αγώγιμο δικαίωμα. Το ζήτημα είναι δικαιοδοτικό και ορθό είναι να εξετάζεται κατά προτεραιότητα και να αποφασίζεται αναλόγως. Παρόλο που ο διάδικος που το εγείρει δύναται να υποβάλει σχετική αίτηση για προεκδίκαση, το Δικαστήριο δεν αποκλείεται, έχοντας υπόψη του τη δικογραφία, να το εγείρει αυτεπαγγέλτως προς εξέταση. Αυτή η δυνατότητα παρέχεται ενόψει της σοβαρότητας του θέματος. Κατά αντιδιαστολή, αίτηση χρειάζεται από το διάδικο κατά τη θ.3 της Δ.27, σε συνδυασμό με τη Δ.48 θ.9(ο), όπου επιδιώκεται διάταγμα διαγραφής οποιουδήποτε δικογράφου λόγω του ότι δεν αποκαλύπτεται εύλογη αιτία αγωγής ή υπεράσπιση ή όπου θεωρείται ότι η αγωγή ή η υπεράσπιση είναι επιπόλαιη και καταχρηστική οπότε το Δικαστήριο επί αιτήσει αποφασίζει το ζήτημα. Το ζήτημα ενδεχομένως να έχει τώρα διαφοροποιηθεί με τον περί Παραγραφής Αγωγίμων Δικαιωμάτων Νόμο αρ. 66(Ι)/2012, που δημοσιεύθηκε μεταγενέστερα των δεδομένων της παρούσας υπόθεσης και της εκδοθείσας απόφασης ο οποίος με το άρθρο 20 έχει προνοήσει ότι το Δικαστήριο δεν λαμβάνει υπόψη αυτεπάγγελτα την παραγραφή δικαιώματος έγερσης αγωγής. Οι αποφάσεις στην Φεσά ν. Κασάπη