Νικολάου ν. Αντωνίου, Αρ. Αγωγής: 5750/14, 27/10/2021

Νικολάου ν. Αντωνίου, Αρ. Αγωγής: 5750/14, 27/10/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A604 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5750/14 Μεταξύ: XXXXX Νικολάου Ενάγοντας -και- XXXXX XXXXX Αντωνίου Εναγόμενη ----------------------------------------- Ημερομηνία: 27 Οκτωβρίου 21 Εμφανίσεις: Για ενάγοντα: κα Μ. Ευθυμίου Για εναγόμενη: κ. Κ. Ορφανίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (EX TEMPORE) Η εναγόμενη, καθ΄ ης η αίτηση στην παρούσα διαδικασία, έχει κριθεί με ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 09/07/21 ότι ηθελημένα παράκουσε δικαστικό διάταγμα που είχε εκδοθεί στα πλαίσια της αστικής αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο. Περιορίζομαι επί του παρόντος ν' αναφέρω ότι το διάταγμα που κρίθηκε η καθ΄ ης η αίτηση να έχει παρακούσει, συνιστούσε διάταγμα με το οποίο διατάσσετο η τελευταία όπως άρει την παρανομία που είχε εγερθεί στο ακίνητο της και που επενέβαινε και εμπόδιζε την απρόσκοπτη κατοχή και χρήση δικαιώματος διάβασης που είχε εγγεγραμμένο προς όφελος του ο ενάγοντας αιτητής και συγκεκριμένα όπως κατεδαφίσει ή άλλως πως απομακρύνει τοίχο περίφραξης και κτήριο που είχε ανεγερθεί επί της γης στην οποία ήταν εγγεγραμμένο το δικαίωμα διάβασης του ενάγοντα. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπιστώθηκε η παρακοή της εναγόμενης περιγράφονται λεπτομερώς στην απόφαση της 09/07/21, από την οποία παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από τις σελ. 8 και 9: «Με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές λοιπόν, επισημαίνω ότι στην παρούσα περίπτωση δεν αμφισβητείται ότι έχει εκδοθεί ένα προστακτικό διάταγμα εναντίον της εναγόμενης, το οποίο τη διατάσσει ρητά και ξεκάθαρα όχι μόνο να σταματήσει να επεμβαίνει στο δικαίωμα διόδου του ενάγοντα αλλά και να άρει την παράνομη επέμβασή της, η οποία επέμβαση ρητά αναφέρεται στο διάταγμα να συνίσταται σε τοίχο περίφραξης και κτήριο που έχει ανεγερθεί εντός της συγκεκριμένης διόδου. Είναι επίσης κοινώς αποδεκτό ότι το διάταγμα της 03/07/17 επιδόθηκε στην εναγόμενη και ότι φέρει και τη νενομισμένη οπισθογράφηση του Πρωτοκολλητή αναφορικά με τις συνέπειες που η μη συμμόρφωση με αυτό συνεπάγεται. Είναι τέλος κοινώς αποδεκτό και το ότι μέχρι σήμερα δεν έχει αφαιρεθεί ούτε ο τοίχος περίφραξης αλλά ούτε και το κτήριο που αναφέρεται στο διάταγμα της 03/07/17 ότι συνιστά την παράνομη επέμβαση της εναγόμενης και την οποία επέμβαση η τελευταία έπρεπε να άρει μέχρι 31/05/

1. Λαμβανομένων συνεπώς υπόψη των πιο πάνω κοινώς αποδεκτών γεγονότων τα οποία βρίσκω ότι συνιστούν μέρος των πραγματικών γεγονότων που περιβάλλουν την υπό κρίση περίπτωση, εξάγεται το συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε συμμόρφωση της εναγόμενης με το διάταγμα της 03/07/
2. Το ερώτημα όμως που πρέπει να απαντηθεί είναι το κατά πόσο η μη συμμόρφωση αυτή της εναγόμενης οφείλεται σε ηθελημένες πράξεις ή παραλείψεις της τελευταίας, στοιχείο το οποίο ως έχει νομοληγηθεί, δεν αρκεί μόνο το αποτέλεσμα της ανυπακοής για να το αποδείξει αλλά θα πρέπει να εξαχθεί απ' όλα τα περιστατικά της υπόθεσης. Επί αυτού του θέματος επομένως σημειώνω τα εξής. Κατά τη μαρτυρία της, γραπτή και προφορική, η εναγόμενη δεν αρνήθηκε ότι αντιλήφθηκε πλήρως τι ήταν αυτό που τη διέτασσε να πράξει το διάταγμα, να άρει δηλαδή την παράνομη επέμβαση της η οποία συνίστατο σε ανεγερθέντα τοίχο περίφραξης και μέρος της κατοικίας της. Μάλιστα δε, θέση της εναγόμενης ήταν ότι επειδή ακριβώς γνώριζε ότι αυτό ήταν που τη διέτασσε να πράξει το διάταγμα της 03/07/17, να κατεδαφίσει δηλαδή τον τοίχο και μέρος της κατοικίας της, προσπάθησε πάση θυσία να το αποφύγει αυτό. Από τη θέση όμως αυτή της ίδιας της εναγόμενης φαίνεται ξεκάθαρα ότι όλες οι προσπάθειες της να εξεύρει κάποιον τρόπο να ικανοποιήσει τον ενάγοντα, όσο γνήσιες και αν ήταν, οι εν λόγω προσπάθειές δεν αποσκοπούσαν στη συμμόρφωση αλλά στην αποφυγή συμμόρφωσης με το διάταγμα της 03/07/
3. Με άλλα λόγια, όλες οι προσπάθειες της εναγόμενης είχαν ως αποκλειστικό στόχο το να αποφευχθεί να γίνει αυτό που το διάταγμα διέτασσε ρητά να γίνει, ήτοι να αφαιρεθεί ο τοίχος και το μέρος της κατοικίας της που επενέβαινε στη δίοδο του ενάγοντα και αυτό δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί ότι ικανοποιεί πλήρως το απαιτούμενο στοιχείο του «ηθελημένου» για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Υπενθυμίζω εδώ ότι το διάταγμα της 03/07/17 με το συγκεκριμένο λεκτικό που εκεί χρησιμοποιήθηκε, είχε εκδοθεί με τη σύμφωνη γνώμη και στην παρουσία της εναγόμενης και συνεπώς ήταν από τότε αντιληπτό στην εναγόμενη το τι ακριβώς είναι που αυτή συμφώνησε να διαταχθεί να πράξει. Δεν μπορεί επομένως να προβάλλει σήμερα η εναγόμενη την οποιαδήποτε δυσχέρεια της στη συμμόρφωση με το διάταγμα εφόσον αυτό θα έπρεπε να την είχε προβληματίσει όταν δήλωνε τη συμφωνία της στην έκδοση του. Σίγουρα, το ότι ενδεχομένως η εναγόμενη να προσπάθησε να εξεύρει άλλους τρόπους για να ικανοποιηθεί το δικαίωμα του ενάγοντα σε πρόσβαση στο ακίνητο του είναι στοιχείο που δύναται να ληφθεί υπόψιν προς όφελός της, δεν μπορεί όμως το στοιχείο αυτό να εκθεμελιώσει το γεγονός ότι στο τέλος της ημέρας, από τα όσα τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, καταδεικνύεται στον απαιτούμενο βαθμό ότι αυτή, η εναγόμενη δηλαδή, ηθελημένα και συνειδητά επέλεξε να μην ενεργήσει ως το διάταγμα ρητά τη διέτασσε να ενεργήσει.» Όπως φαίνεται και από το πιο πάνω απόσπασμα, αυτό που είχε διαπιστωθεί ήταν ότι ναι μεν η εναγόμενη κατέβαλλε διάφορες προσπάθειες για να εξεύρει κάποιον τρόπο ώστε να ικανοποιήσει το δικαίωμα διάβασης του ενάγοντα, όμως όλες οι προσπάθειες της αυτές είχαν ως αποκλειστικό στόχο να αποφευχθεί αυτό που το διάταγμα διέτασσε ρητά να γίνει, να αφαιρεθεί δηλαδή ο τοίχος και το μέρος της κατοικίας που επενέβαινε στη δίοδο του τελευταίου. Σήμερα που το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει πώς να αντιμετωπίσει την εναγόμενη δεν υπάρχει συμμόρφωση με το δικαστικό διάταγμα υπό την έννοια ότι εξακολουθεί να παραμένει ο τοίχος και το μέρος της κατοικίας που επενέβαινε στη δίοδο διάβασης του ενάγοντα. Παρά ταύτα, όπως ανέφερα και στην απόφαση της 09/07/21, οι προσπάθειες που κατέβαλλε η εναγόμενη λαμβάνονται υπόψη προς όφελος της, υπό την έννοια ότι καταδεικνύουν πρόσωπο το οποίο έχει επίγνωση του σεβασμού που πρέπει να επιδεικνύεται απέναντι σε δικαστικά διατάγματα, έστω και αν τα έχει παρακούσει. Δυνατή ένδειξη τούτου είναι το γεγονός ότι, όπως έχει εκ συμφώνου δηλωθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, μεταξύ ενάγοντα και εναγόμενης έχει υπογραφεί χθες γραπτή συμφωνία με την οποία η εναγόμενη έχει δεσμευτεί να παράσχει στον ενάγοντα εντός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος, όχι μεγαλύτερου των 15 μηνών, και με δικά της έξοδα και ενέργειες, εναλλακτικές παροχές - διόδους στο ακίνητο του, ώστε να ικανοποιηθεί έτσι και να τύχει πλήρους σεβασμού ο σκοπός και το πνεύμα του παραβιασθέντος δικαιώματος διάβασής του τελευταίου. Μάλιστα δε, μέσω της εν λόγω συμφωνίας η εναγόμενη φαίνεται όχι μόνο να αναγνωρίζει ότι συνεχίζει να υπέχει της αυστηρής υποχρέωσης που της επιβάλλουν οι πρόνοιες του δικαστικού διατάγματος οι οποίες συνεχίζουν να ισχύουν και να τη δεσμεύουν, αλλά και να έχει αναλάβει, πέραν και ανεξάρτητα των συνεπειών που ενδεχομένως να συνεπάγεται για την ίδια η μη συμμόρφωση για δεύτερη φορά με το διάταγμα του Δικαστηρίου, όπως αποζημιώσει τον ενάγοντα με το χρηματικό ποσό των €5.000 για την όποια ταλαιπωρία ήθελε προκληθεί στον τελευταίο σε περίπτωση που δεν του παρασχεθεί η εναλλακτική πρόσβαση εντός των 15 μηνών. Πρόσθετα των πιο πάνω, έχει επίσης δηλωθεί ότι η εναγόμενη, ως ο αποτυχόντας διάδικος, θα καταβάλει στον ενάγοντα και τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας, τα οποία, από ένα πρόχειρο υπολογισμό που έχουν κάνει οι συνήγοροι, φαίνεται ότι θα ανέλθουν γύρω στις €3000 αν όχι περισσότερα, στοιχείο το οποίο επίσης δεν μπορεί ν' αγνοηθεί. Όλα τα πιο πάνω είναι θεωρώ στοιχεία τα οποία μπορούν και θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη και κατά θετικό τρόπο κατά την εξέταση του τρόπου με τον οποίο θα πρέπει ν' αντιμετωπισθεί υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις η συγκεκριμένη εναγόμενη και ανάλογη είναι και η βαρύτητα που θα δώσει στα στοιχεία αυτά το Δικαστήριο. Βεβαίως δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να εκληφθεί ότι η στάση που τάσσει η νομολογία να τηρείται στις περιπτώσεις παρακοής θα πρέπει αυτόματα να αποδυναμωθεί ή να διαφοροποιηθεί. Παραπέμπω ενδεικτικά στις υποθέσεις Krashias Shoes v. Adidas