ΧΑΤΖΙΔΗΣ ν. C & P FUTURE DESIGN LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 500/2019, 13/12/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2021:A685 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Α. Παντελή, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 500/2019 Μεταξύ: XXXXX ΧΑΤΖΙΔΗΣ Ενάγων και
- C & P FUTURE DESIGN LTD
- ΠΟΛΥΚΑΠΡΟΣ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ Εναγόμενων Ημερομηνία: 13η Δεκεμβρίου 2021 Εμφανίσεις: Για τον ενάγοντα/καθ' ου η αίτηση: κ. Λύτρας Για την εναγομένη 1/αιτήτρια: κ. Στυλιανού Για τον εναγόμενο 2: κ. Στυλιανού για κ. Χατζηδημητρίου -------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η επίδικη διαδικασία εκπορεύεται από την αίτηση ημερομηνίας 07/04/2021 που καταχωρίστηκε από την εναγομένη
- Με την εν λόγω αίτηση ζητείται: «Όπως το νομικό σημείο (προδικαστική ένσταση) που ηγέρθη στην παράγραφο 1 της Υπεράσπισης των Αιτητών προδικαστεί και/ή αποφασισθεί υπό του Δικαστηρίου πρώτα και/ή προ της ακρόασης ολόκληρης της Αγωγής.». Την 14/09/21 εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου όλες οι πλευρές (για τον εναγόμενο 2 εμφανίστηκε ο συνήγορος της εναγομένης 1) και δήλωσαν τη σύμφωνη γνώμη τους για εκδίκαση του προδικαστικού σημείου. Μάλιστα η πλευρά του ενάγοντα δεν καταχώρισε ένσταση στην αίτηση ημερομηνίας 07/04/2021 και επίσης δήλωσε ότι συμφωνεί στην προδικαστική εκδίκαση της αίτησης. Αφότου και το Δικαστήριο διήλθε τόσο την αίτηση όσο και τα δικόγραφα, κατέληξε, σε συμφωνία με τους διαδίκους, πως υπό τις περιστάσεις το ζήτημα μπορεί να ακουστεί προδικαστικά εφόσον είναι νομικό και καθοριστικό για την επίλυση της υπόθεσης (βλ. Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ κ.ά. ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1991)1 Α.Α.Δ. 225). Όπως θα διαφανεί οσονούπω, το ζήτημα που εγείρεται άπτεται της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, εν προκειμένω της κατά τόπο αρμοδιότητας τούτου και ως γνωστό αυτό είναι ζήτημα δημόσιας τάξης που το Δικαστήριο δύναται να εγείρει ex proprio motu και άνευ αιτήσεως από οιοδήποτε μέρος (βλ. Βερεγγάρια Π. Παπακόκκινου ν. Εταιρείας Landbroke Group P.L.C. κ.ά.
(1999)1Β Α.Α.Δ. 838, 843). Βάσει των ανωτέρω δεν κρίθηκε χρήσιμη η καταχώριση ένστασης από πλευράς του ενάγοντα, πλέον σε σχέση με την ουσία του πράγματος και ως εκ τούτου η αίτηση ορίστηκε απ' ευθείας για ακρόαση. Ας σημειωθεί δε πως σε σχέση με τον εναγόμενο 2 δηλώθηκε πως θα ακολουθηθεί το αποτέλεσμα της επίδικης αίτησης. Τώρα, ένεκα των ανωτέρω ιδιαίτερη σημασία ανακτά αυτή τούτη η προδικαστική ένσταση των εναγομένων 1, ως εντοπίζεται στην υπεράσπιση που καταχωρίστηκε. Όπως αναφέρεται στην 1η παράγραφο της υπεράσπισης τούτων: «Οι Εναγόμενοι 1 εγείρουν προδικαστική ένσταση και ισχυρίζονται ότι τα Δικαστήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν έχουν ή/και στερούνται δικαιοδοσίας ή/και εξουσίας εκδίκασης της παρούσας Αγωγής καθότι, το κατ' ισχυρισμό επίδικο ατύχημα και κατ' επέκταση, το κατ' ισχυρισμό αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντος, έλαβε χώρα στην χώρα της Ιορδανίας και συνεπώς, δυνάμει των προνοιών του άρθρου 3
(2)του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 ή/και άλλου Νόμου ή/και της Νομολογίας, τα Δικαστήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας στερούνται τέτοιας δικαιοδοσίας.». Ας σημειωθεί πως ανάλογο είναι και το περιεχόμενο της 1ης παραγράφου της υπεράσπισης του εναγόμενου 2. Και σε αυτή την περίπτωση δικογραφείται η θέση πως τα Δικαστήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας στερούνται δικαιοδοσίας εξέτασης της υπό κρίση αγωγής. Στο προκείμενο πλέον η δικογραφία και συγκεκριμένα η έκθεση απαιτήσεως, αποκαλύπτει αυτό που εδώ απασχολεί και καλεί για απάντηση. Άλλωστε όπως υπεδείχθη στην υπόθεση Αγρόκτημα Λανίτη, ανωτέρω, αυτή τη φορά στη σελίδα 229: Τα γεγονότα, άλλωστε, τα οποία στοιχειοθετούν τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου είναι, όπως υποδεικνύεται στη Sevegep Ltd v. United Sea Transport Ltd And others
(1989)1 A.A.Δ. (Ε) 729 εκείνα τα οποία συνθέτουν την απαίτηση, και αποκλειστική πηγή αναζήτησής τους είναι η έκθεση απαιτήσεως.». Όπως προκύπτει από την έκθεση απαιτήσεως, βάση αγωγής εν τη έννοια του άρθρου 2 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, είναι το αστικό αδίκημα της αμέλειας. Περιπλέον, είναι η δικογραφημένη θέση του ενάγοντα πως το εν λόγω αδίκημα έλαβε χώρα την 25/11/2016 στην αλλοδαπή και συγκεκριμένα στην Ιορδανία. Κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ο ενάγων ήταν εργοδοτούμενος της της εναγομένης 1 εταιρείας, η οποία, σύμφωνα με τα αναγραφόμενα στον τίτλο της αγωγής (βλ. σχετικά Sartas Importers-Distributors ν. Ανδρέα Μαρουλλή
(2003)1 Α.Α.Δ. 1466), είναι κυπριακή εταιρεία με έδρα τη Λευκωσία. Κατά τον ίδιο τρόπο προκύπτει πως και ο εναγόμενος 2 είναι κύπριος με διαμονή στη Λευκωσία. Όλα τα ανωτέρω συνιστούν το πραγματικό πλαίσιο που περιβάλλει το επίδικο αίτημα. Αν ορθά αντιλαμβάνομαι την αγόρευση του συνηγόρου της εναγομένης 1, είναι η θέση τούτης πως σε σχέση με αστικό αδίκημα, η κατά τόπο αρμοδιότητα του Δικαστηρίου καθορίζεται από τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 3 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148. Στην προκείμενη περίπτωση ουδεμία, ισχυρίζεται, από τις προϋποθέσεις που αναφέρονται στο άρθρο 3
(2)του Κεφ. 148 πληρούται και ως εκ τούτου δεν δικαιολογείται ανάληψη δικαιοδοσίας από το Δικαστήριο. Περιπλέον, η εναγομένη 1 υποδεικνύει πως ο ενάγων δεν δικογράφησε σχετική θέση ότι οι ισχυρισμοί στους οποίους εδράζεται η αξίωση, εν προκειμένω το ατύχημα ημερομηνίας 25/11/2016, συνιστά αστικό αδίκημα και στη χώρα της Ιορδανίας, δηλαδή εκεί όπου επεσυνέβη. Τέλος, προσθέτει πως το γεγονός ότι το εφαρμοστέο δίκαιο είναι αυτό της Ιορδανίας, προκύπτει από τις πρόνοιες του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 864/2007 και δια της αναλύσεως στην οποία προβαίνει καταλήγει πως δεν τυγχάνει εφαρμογής το Κεφ. 148. Με όλο τον προσήκοντα σεβασμό, είμαι όμως της γνώμης ότι οι θέσεις της εναγομένης 1 περιπλέκουν το ζήτημα αχρείαστα. Και επιχειρώ να εξηγήσω κάθε τι σχετικό. Όπως υπεδείχθη στην υπόθεση Μουρουτζίνος ν. Global Gruises S.A.
(1990)1B Α.Α.Δ. 1160, 1162, η διαπίστωση ή μη της δικαιοδοσίας «δεν μπορεί παρά να είναι το αποτέλεσμα της αντιπαραβολής των επιδίκων θεμάτων προς τις νομοθετικές πρόνοιες που καθορίζουν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου». Εντούτοις έχει ήδη κριθεί νομολογιακά πως το άρθρο 3 του Κεφ. 48 δεν συνιστά διάταξη ρυθμιστική της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου (βλ. Jupiter Electrical (Overseas) Ltd a.o. v. Savvas Costa Christides
(1975)1 C.L.R. 144, 159). Όπως υποδεικνύεται στο σύγγραμμα των Αρτέμης και Ερωτοκρίτου, Αστικά Αδικήματα (σελ. 25), με αναφορά στην Jupiter: «Έτσι, τα κυπριακά δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία με βάση το κοινό δίκαιο και το Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο, νοουμένου ότι οι πράξεις που είναι το αντικείμενο της υπόθεσης συνιστούν αδίκημα, τόσο στη χώρα της αλλοδαπής όπου έγιναν, όσο και στην Κύπρο, και υπάρχει και κατά τόπον αρμοδιότητα του Δικαστηρίου, με την παρουσία του εναγόμενου εντός της Δικαιοδοσίας.». Προφανώς αυτός είναι και ο λόγος που στην αγόρευσή της η εναγομένη 1 υπέδειξε πως ο ενάγων δεν δικογράφησε κατά πόσο το πραγματικό πλαίσιο στο οποίο εδράζεται, συνιστά αδίκημα και στην Ιορδανία και αυτό παρ' ότι η εναγομένη 1 δεν επικαλέστηκε ρητά τον λόγο της υπόθεσης Jupiter. Παραβλέπω την παράλειψη και υποδεικνύω πως από την έκδοση της απόφασης στην υπόθεση Jupiter, το περιβάλλον νομικό πλαίσιο διαφοροποιήθηκε ριζικά. Εύστοχη εν προκειμένω κρίνεται η παραπομπή του ενάγοντα στα λεχθέντα στην υπόθεση Hampton Advisory Group S.A. v. Bost Ad κ.ά.
(2012)1 Α.Α.Δ.
- Όπως εκεί αναφέρθηκε: «Τόσο λοιπόν με την προαναφερθείσα νομολογία, όσο και με τις πρόνοιες του Κανονισμού (ΕΚ) αρ. 44/2001 του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της Ευρώπης ημερ. 22.12.2000 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, η ρήτρα αλλοδαπής δικαιοδοσίας τυγχάνει σεβασμού, εκτός αν υπάρχει λόγος γιατί να μην ακολουθηθεί, λόγος που βαρύνει και πρέπει να αποδειχθεί από τον διάδικο που εισηγείται τη μη εφαρμογή της, εγείροντας αγωγή σε έτερο Δικαστήριο, σε παραγνώριση της. Ο Κοινοτικός Κανονισμός αρ. 44/2001 («Council Regulation (EC) No. 44/2001»), ημερ. 22.12.00, δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, ως πράξη για την οποία απαιτείται δημοσίευση, στις 16.1.01, υπό στοιχεία OJ 2001 L12/
- Αφορά τη ρύθμιση της δικαιοδοσίας, της αναγνωρίσεως και της εκτελέσεως αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Δεν έχει εφαρμογή σε υποθέσεις όπου η κύρια διαφορά αφορά το οικογενειακό δίκαιο, το δίκαιο των πτωχεύσεων, τις κοινωνικές ασφαλίσεις ή παροχές και θέματα διαιτησίας. Ο Κοινοτικός αυτός Κανονισμός είναι γνωστός ως Brussels I Regulation και αντικατέστησε τη Συνθήκη των Βρυξελλών του
- Προνοεί και δίνει την απάντηση σε δύο ζωτικά ερωτήματα που πιθανόν να εγείρονται σε περίπτωση διαφοράς μεταξύ ατόμων που κατοικούν σε διαφορετικά κράτη. Τα ερωτήματα αυτά είναι ποιο Δικαστήριο ή Δικαστήρια έχουν δικαιοδοσία και ποιοι κανονισμοί εφαρμόζονται για να αποφασιστεί κατά πόσο μια δικαστική απόφαση εκδομένη σε ένα κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα αναγνωριστεί. Η Συνθήκη των Βρυξελλών του 1968, καθώς και ο νυν Κοινοτικός Κανονισμός 44/2001 (ο οποίος τροποποιήθηκε μεταγενέστερα με την απόφαση του Συμβουλίου ημερ. 15.10.2007 (2007/712/ΕΚ), σχετίζονται με την ανάγκη διευκόλυνσης διασυνοριακών διαδικασιών κατά τρόπο ώστε στα πλαίσια της φιλοσοφίας και της δημιουργίας της κοινής αγοράς, με βασικές αρχές την ελευθερία διακίνησης ατόμων και προϊόντων, να μην παρεμβάλλονται διαδικαστικές, ιδιαίτερα τυπικής φύσεως, δυσκολίες στην αναγνώριση και εφαρμογή αποφάσεων που εκδίδονται σε άλλη χώρα από τη χώρα στην οποία επιζητείται η εκτέλεση τους. Τα σχετικά Άρθρα 5 και 23 του Κανονισμού 44/2001 που μνημόνευσε το Δικαστήριο, εμπίπτουν ακριβώς στο μέρος του Κανονισμού που αφορά την πρόσδωση δικαιοδοσίας στα Δικαστήρια κράτους μέλους στο οποίο τα διάδικα μέρη συμφώνησαν να επιλύσουν δικαστικά τις διαφορές τους. Μάλιστα το Άρθρο 24, προνοεί περαιτέρω ότι το Δικαστήριο κράτους μέλους ενώπιον του οποίου ο εναγόμενος παρίσταται με την καταχώρηση εμφάνισης αποκτά δικαιοδοσία, αλλά όχι αν η εμφάνιση έχει σκοπό μόνο την αμφισβήτηση της δικαιοδοσίας ή αν υπάρχει άλλο Δικαστήριο με αποκλειστική αρμοδιότητα με βάση το Άρθρο 22.». Περιπλέον, ορθή είναι και η επίκληση του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1215/12, ο οποίος αντικατέστησε τον Κανονισμό 44/
- Πλέον όμως καθοριστική κρίνεται η υπόθεση Owusu v. Jackson and others (case C-281/02) του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ημερομηνίας 01/03/2005, η οποία υιοθετήθηκε από τα κυπριακά Δικαστήρια (βλ. Hampton Advisory Group, ανωτέρω και The Cyprus Phassouri Plantations Co Ltd v. Hapay-Lloyd Ag, ECLI:CY:AD:2018:D299, Αγωγή Ναυτοδικείου 38/16, ημερ. 21/06/2018). Τα γεγονότα της υπόθεσης Owusu παρομοιάζουν ομοιότητες με τους ισχυρισμούς της επίδικης υπόθεσης. Και εκεί η υπόθεση αφορούσε το αστικό αδίκημα της αμέλειας. Ο ενάγων, ονόματι Owusu, μετέβη για διακοπές στη Τζαμάϊκα σε οικία που είχε ενοικιάσει από πράκτορα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το ατυχές συμβάν προέκυψε όταν ο ενάγων περπάτησε προς τη θάλασσα και όταν επιχείρησε να βουτήξει χτύπησε το κεφάλι του σε βυθισμένη όχθη, με αποτέλεσμα να καταστεί τετραπληγικός. Ακολούθησε αγωγή που ο ενάγων καταχώρισε στο Ηνωμένο Βασίλειο και στρεφόταν τόσο εναντίον υπηκόων του Ηνωμένου Βασιλείου όσο και Τζαμαϊκανών. Υπεβλήθη αίτημα από κάποιους εκ των εναγομένων για αναστολή της διαδικασίας επί τω ότι η Τζαμάικα ήτο προτιμότερος χώρος (forum) εκδίκασης. Το αίτημα απερρίφθη πρωτόδικα. Κατ' έφεση το Εφετείο του Ηνωμένου Βασιλείου (Court of Appeal) αποφάσισε να αποστείλει σχετικό ερώτημα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ζητούμενο ήτο το κατά πόσο ετύγχανε εφαρμογής ο κανονισμός 44/
- Επ' αυτού αποφασίστηκε ότι: "It follows from the foregoing that Article 2 of the Brussels Convention applies to circumstances such as those in the main proceedings, involving relationships between the courts of a single Contracting State and those of a non-Contracting State rother than relationships between the courts of a number of Contracting States.". Επαναλαμβάνεται εδώ πως ο Κανονισμός 44/01 είναι αυτός που αντικαταστάθηκε από τον κανονισμό που εδώ απασχολεί, εν προκειμένω τον Κανονισμό 1215/
- Υποδεικνύεται συναφώς ότι ανάλογες πρόνοιες εντοπίζονται στον Κανονισμό 1215/12, ο οποίος τυγχάνει εφαρμογής σε «αστικές και εμπορικές υποθέσεις» (άρθρο 1). Όπως δε υποδεικνύεται στο άρθρο 4
(1)του σχετικού Κανονισμού: «
- Με την επιφύλαξη των διατάξεων του παρόντος κανονισμού, τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος κράτους μέλους ενάγονται ενώπιον των δικαστηρίων αυτού του κράτους μέλους, ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους.». Εδώ όμως αποτελεί γεγονός αποδεκτό απ' όλες τις πλευρές, πως το σύνολο των διαδίκων διαμένει στην Κύπρο και δη εντός της Επαρχίας Λευκωσίας. Ενόψει όλων των ανωτέρω καταλήγω ότι ο Κανονισμός 1215/12 τυγχάνει εφαρμογής, όπως ακριβώς εξηγήθηκε ο Κανονισμός 44/01 στην υπόθεση Owusu, ανωτέρω και υπό τις περιστάσεις δεν αφήνει περιθώριο επιτυχίας στο αίτημα των εναγομένων. Προτού ολοκληρώσω κρίνω πως άλλο ένα ζήτημα αρμόζει να σχολιασθεί. Ο κανονισμός που επικαλείται η πλευρά της εναγομένης 1, δηλαδή ο κανονισμός 864/07, δεν αφορά τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου αλλά το εφαρμοστέο δίκαιο. Σχετικό εν προκειμένω είναι το άρθρο 4 του εν λόγω κανονισμού, το οποίο αναφέρει πως: «
- Το εφαρμοστέο δίκαιο επί εξωσυμβατικής ενοχής η οποία απορρέει από αδικοπραξία είναι το δίκαιο της χώρας στην οποία επέρχεται η ζημία, ανεξαρτήτως της χώρας στην οποία έλαβε χώρα το ζημιογόνο γεγονός καθώς και της χώρας ή των χωρών στις οποίες το εν λόγω γεγονός παράγει έμμεσα αποτελέσματα, εκτός αν ορίζεται άλλως στον παρόντα κανονισμό.
- Ωστόσο, αν ο φερόμενος ως υπαίτιος και ο ζημιωθείς έχουν, κατά τον χρόνο επέλευσης της ζημίας, τη συνήθη διαμονή τους στην ίδια χώρα, εφαρμόζεται το δίκαιο της χώρας αυτής.
- Εάν, από το σύνολο των περιστάσεων, συνάγεται ότι η αδικοπραξία εμφανίζει προδήλως στενότερο δεσμό με χώρα άλλη από εκείνη που ορίζεται στις παραγράφους 1 ή 2, εφαρμόζεται το δίκαιο της χώρας αυτής. Ο προδήλως στενότερος δεσμός με άλλη χώρα μπορεί να βασίζεται ιδίως σε προϋπάρχουσα σχέση μεταξύ των μερών, όπως σύμβαση, η οποία συνδέεται στενά με την εν λόγω αδικοπραξία.». Εντούτοις το γεγονός ότι και στην προκείμενη περίπτωση δυνατό το εφαρμοστέο δίκαιο να είναι εκείνο της Ιορδανίας, ζήτημα δια το οποίο δεν αποφαίνομαι, δεν σημαίνει ότι το Δικαστήριο στερείται κατά τόπο αρμοδιότητα. Άλλωστε η αιτιολογική σκέψη υπ' αριθμό 7 αναφέρει πως: «
(7)Το ουσιαστικό πεδίο εφαρμογής και οι διατάξεις του παρόντος κανονισμού θα πρέπει να συνάδουν προς τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 44/2001 του Συμβουλίου, της 22ας Δεκεμβρίου 2000, για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις
(5)(«Βρυξέλλες Ι») και προς τα νομοθετήματα σχετικά με το εφαρμοστέο δίκαιο στις συμβατικές ενοχές.». Συνεπώς τα αναφερόμενα στον Κανονισμό 864/07, ο οποίος έχει να κάνει με το εφαρμοστέο δίκαιο, δεν αναιρούν τις διατάξεις του Κανονισμού 1215/12, ο οποίος αντικατέστησε τον Κανονισμό 44/01 και έχει να κάνει με την κατά τόπο αρμοδιότητα. Αν τα παρά πάνω χρειάζονται περαιτέρω αιτιολόγηση, αρκεί να παραπέμψω στην πρόσφατη υπόθεση Bullock κ.ά. ν. Gorsoan Limited κ.ά., Πολ. Έφ. Ε40/13, ημερ. 20/07/2021, όπου εξετάστηκε η εμβέλεια του Κανονισμού 864/07. Περιττό δε να υποδειχθεί πως αντικείμενο της επίδικης αίτησης δεν είναι πως το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας είναι non forum conveniens. Αποκλειστικό αντικείμενο τούτης είναι το κατά πόσο το Δικαστήριο κέκτηται κατά τόπο αρμοδιότητας προς το σκοπό εξέτασης του αδικήματος που διεπράχθη στην αλλοδαπή. Ενόψει όλων των ανωτέρω καταλήγω ότι εφόσον ο ενάγων και η εναγομένη 1, αλλά και ο εναγόμενος 2, έχουν μόνιμη διαμονή στη νήσο, ασχέτως του εφαρμοστέου δικαίου στην αγωγή, ο Κανονισμός 1215/12 επιτρέπει ανάληψη δικαιοδοσίας σε περιπτώσεις ως η υπό κρίση. Ως εκ τούτου η αίτηση κρίνεται αβάσιμη και απορρίπτεται. Υπό τις περιστάσεις δεν βρίσκω βάσιμη αιτία να αποκλίνω από την βασική δικαιϊκή αρχή που θέλει τα έξοδα να επιδικάζονται υπέρ του επιτυχούς διαδίκου (βλ. Κυπριανού ν. Πιλλακούρη
(2000)1 Α.Α.Δ. 1873). Ως εκ τούτου τα έξοδα της διαδικασίας, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα και σε βάρος της εναγομένης 1. (Υπ.) ................................... Λ. Α. Παντελή Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /κπ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο