AVENA NORDIC GRAIN ΟΥ ν. ZADOROZHNY κ.α., Αγωγή Αρ. 123/2019, 30/3/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2021:A118 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 123/2019 Μεταξύ: AVENA NORDIC GRAIN ΟΥ, από τη Φινλανδία Εναγόντων -και-
- XXXX ZADOROZHNY, από τη Λεμεσό
- XXXX ZADOROZHNA, από τη Λεμεσό
- RASENA HOLDINGS LTD, από τη Λεμεσό
- EVELDIA TRADING LTD, από τη Λεμεσό
- GELMOSO TRADING LTD, από Βρετανικές Παρθένες Νήσους Εναγομένων --------------------------------------------- Αίτηση Εναγόντων ημερ. 17.11.2020 για Προσωρινά Διατάγματα Ημερ.: 30.3.2021 Για Ενάγοντες - Αιτητές: Δρ. Κ. Χρυσοστομίδης & Σία ΔΕΠΕ Για Εναγόμενους 4 - Καθ' ων η Αίτηση: Μάριος Χαρτσιώτης & Σία ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 25.5.2020 με Ενδιάμεση Απόφαση του Δικαστηρίου, στα πλαίσια Ενδιάμεσης Αίτησης ημερ. 22.1.2019, το μονομερές εκδοθέν Προσωρινό Απαγορευτικό Διάταγμα ημερ. 23.1.2019, με το οποίο απαγορεύθηκε η αποξένωση περιουσιακών στοιχείων των Εναγομένων 1 - 5 μέχρι ποσού €1.154.811, ως και το Διάταγμα αποκάλυψης περιουσιακών στοιχείων των Καθ' ων η Αίτηση, κατέστη απόλυτο. Στις 17.11.2020 οι Ενάγοντες (στο εξής οι Αιτητές) καταχώρισαν την παρούσα Αίτηση με την οποία αιτούνται το διορισμό Ενδιάμεσου Παραλήπτη και Διαχειριστή των Εναγομένων 4 (στο εξής οι Καθ' ων η Αίτηση) και/ή των περιουσιακών τους στοιχείων, μέχρι τελικής εκδίκασης της παρούσας αγωγής. Η παρούσα Αίτηση βασίζεται στα άρθρα 2, 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, στα άρθρα 29,30, 31, 32, 33 και 41 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60),στα άρθρα 3, 4 και 9 του περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Νόμου του 1992 (Ν.31(Ι)/92), στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.9 θ.4, Δ.27, θ.4, Δ.39, Δ.48 θ.θ.1, 2 και 8, στα Άρθρα 158-169 και 334-344 του περί Εταιρειών Νόμου, στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις νομικές αρχές που καθιερώθηκαν από το Κοινοδίκαιο και το Δίκαιο της Επιείκειας, στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο (Κεφ.148), άρθρα 11, 34, 36, 37, 39 και 67, στη διακριτική ευχέρεια, τις γενικές και συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Χαρίτου, δικηγορικής υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Αιτητών, ημερ. 17.11.2020, της XXXXX Διαμαντίδου ημερ. 17.11.2020, ως και τη συμπληρωματική ένορκη δήλωση της XXXXX Διαμαντίδου ημερ. 24.11.
- Στις 24.11.2020, το Δικαστήριο αφού επιλήφθηκε της Αίτησης, διέταξε την επίδοση της στους Καθ' ων η Αίτηση 4, οι οποίοι στις 23.12.2020 καταχώρισαν Ένσταση. Όπως διατείνονται οι Αιτητές, η παρούσα Αίτηση προέκυψε μόλις συνειδητοποίησαν ότι μέσω των ενεργειών του Εναγόμενου 1 και των Καθ' ων η Αίτηση 4, το Απόλυτο Διάταγμα ημερ. 25.5.2020 έχει ουσιαστικά καταστεί αναποτελεσματικό και δεν προστατεύει επαρκώς την δεσμευθείσα περιουσία. Τούτο γιατί, παρά τη ρητή και σαφή απαγόρευση αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων βάσει του Απόλυτου Διατάγματος ημερ. 25.5.2020, οι Αιτητές ανακάλυψαν τον Νοέμβριο 2020 ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 4 συνεχίζουν τις δραστηριότητες τους εισπράττοντας μετρητά, ώστε όποιες εισπράξεις πραγματοποιούν, να μην μπορούν να παρακολουθούνται επαρκώς και έτσι αποφεύγονται δόλια οι συνέπειες του Απόλυτου Διατάγματος. Οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι με βάση τα στοιχεία που έχουν παρουσιάσει στο Δικαστήριο, προκύπτει με σαφήνεια ότι: α) Οι Καθ' ων η Αίτηση συνεχίζουν τις εμπορικές τους δραστηριότητες, παρόλο που δεν έχουν παραδώσει οποιαδήποτε στοιχεία σε σχέση με τα εισοδήματα που δημιουργούνται από αυτές, ως όφειλαν δυνάμει του Απόλυτου Διατάγματος. β) ότι οποιαδήποτε χρηματικά ποσά έχουν εισπραχθεί στο πλαίσιο των εν λόγω δραστηριοτήτων έχουν εισπραχθεί εκτός τραπεζικού συστήματος (αφού οι σχετικοί λογαριασμοί είναι παγοποιημένοι δυνάμει του Απόλυτου Διατάγματος) ή μέσω λογαριασμών που δεν έχουν αποκαλυφθεί στην Ένορκη Δήλωση Αποκάλυψης Περιουσιακών στοιχείων που υπέβαλε ο Εναγόμενος 1 στις 9.7.
- γ) ο σκιώδης, ασαφής και αδιαφανής τρόπος με τον οποίο κατέχονται και χρησιμοποιούνται τα περιουσιακά στοιχεία των Καθ' ων η Αίτηση, αποτρέπει την ορθή διαφύλαξη των περιουσιακών στοιχείων τους, σύμφωνα με τους όρους του Απόλυτου Διατάγματος. Γι' αυτό και απαιτείται νέα περαιτέρω διαταγή του Δικαστηρίου για να καταστεί αποτελεσματικό το Απόλυτο Διάταγμα. Περαιτέρω ισχυρίζονται ότι οι Καθ' ων η Αίτηση και ο Διευθυντής τους Εναγόμενος 1, χρησιμοποιούν χρήματα των Καθ' ων η Αίτηση, δηλαδή αποξενώνουν και διαθέτουν την κινητή τους περιουσία, η οποία δημιουργείται από την ενοικίαση των αυτοκινήτων, τα οποία είναι περιουσιακά στοιχεία που έχουν αγοραστεί από τα χρήματα των Αιτητών. Η αποξένωση αυτή λαμβάνει χώρα χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε εξαίρεση τις πρόνοιες του Απόλυτου Διατάγματος το οποίο δεσμεύει το σύνολο της κινητής περιουσίας όλων των Εναγομένων, στο οποίο υπάγονται και οποιαδήποτε χρήματα εισπράττονται ως εισοδήματα από τους Καθ' ων η Αίτηση. Οι Καθ' ων η Αίτηση 4 συνεχίζουν τις εμπορικές τους δραστηριότητες κανονικά, χωρίς τα έσοδα από αυτές να καταβάλλονται σε τραπεζικό λογαριασμό ώστε να παραμείνουν παγοποιημένα δυνάμει των προνοιών του Απόλυτου Διατάγματος, αφού τα χρηματικά ποσά που εισπράττονται από τους Καθ' ων η Αίτηση, εισπράττονται σε μετρητά και είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν ή να υπάρχουν στοιχεία για την αποξένωση τους. Με την παρούσα Αίτηση, οι Αιτητές αιτούνται την παροχή προστασίας από το Δικαστήριο με την έκδοση νέας διαταγής, ώστε να αποτραπεί η λειτουργία του δόλιου δικτύου είσπραξης χρημάτων το οποίο έχει στήσει ο Εναγόμενος 1 με των Καθ' ων η Αίτηση 4 και το οποίο έχει καταστήσει το Απόλυτο Διάταγμα αναποτελεσματικό, επιτρέποντας στον Εναγόμενο 1 και τους Καθ' ων η Αίτηση να αποξενώσουν κατά το δοκούν την κινητή περιουσία των Καθ' ων η Αίτηση, κατά πλήρη παράβαση του Απόλυτου Διατάγματος. Οι Καθ' ων η Αίτηση χρησιμοποιούν μετρητά και έχουν ήδη αποξενώσει τουλάχιστον €23.000 από την περιουσία των Καθ' ων η Αίτηση παρά την ύπαρξη του Απαγορευτικού Διατάγματος, (Τεκμ.2 στην Ένσταση). Η εν λόγω συμπεριφορά καταδεικνύει ότι εάν το Δικαστήριο δεν εκδώσει νέα διαταγή ώστε να προστατευθούν τα δικαιώματα των Αιτητών και να εφαρμοστεί ουσιαστικά η Διαταγή του Δικαστηρίου για απαγόρευση αποξένωσης της περιουσίας των Καθ' ων η Αίτηση, είναι ορατό το ενδεχόμενο να μην υπάρχει οποιαδήποτε περιουσία για να ικανοποιηθεί όποια τελική απόφαση ήθελε εκδοθεί από το Σεβαστό Δικαστήριο. Ακριβώς αυτό το ενδεχόμενο ήθελε να αποτρέψει το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού εκδίδοντας το Απόλυτο Διάταγμα, εξ ου και προκύπτει η αδήριτη ανάγκη για την έκδοση νέας διαταγής ώστε να προστατευθούν τα περιουσιακά στοιχεία των Καθ' ων η Αίτηση. Στην ένορκη δήλωση της XXXXX Διαμαντίδου ημερ. 17.11.2020, ως και στην συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση της ημερ. 24.11.2020 περιγράφονται οι ενέργειες της στις 6.11.2020 και 8.11.2020 σε σχέση με την ενοικίαση αυτοκινήτου και την πληρωμή σε μετρητά. Η Ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση της XXXXX Ιακώβου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση, ημερ. 23.12.
- Αρνείται ότι οι Καθ' ων η Αίτηση συνεχίζουν τις δραστηριότητες τους εισπράττοντας μετρητά ώστε να αποφύγουν τις συνέπειες του Απόλυτου Διατάγματος. Σημειώνει ότι το Δικαστήριο σ' αυτό το στάδιο δεν έχει καταλήξει σε ευρήματα για την ουσία της αγωγής και το Τεκμ.2 στην Ένορκη Δήλωση της Στ. Χαρίτου, ουδόλως καταδεικνύει την ενορχηστρωμένη προσπάθεια αποξένωσης των χρημάτων που κατατέθηκαν στους λογαριασμούς της Bitimpex από τους Αιτητές. Το Απόλυτο Διάταγμα ημερ. 25.5.2020 δεν απαγορεύει τη δραστηριοποίηση των Καθ' ων η Αίτηση. Η απλή αναφορά της XXXXX Διαμαντίδου ότι ζήτησε να πληρώσει με κάρτα, ως και ότι πλήρωσε με μετρητά, χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, δεν αποτελεί ικανή μαρτυρία που να δικαιολογεί την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ούτε και τεκμηριώνει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δραστηριοποιούνται μόνο με μετρητά και με σκοπό την αποξένωση χρημάτων. Η χρήση του Car Hire Agreement είναι η πάγια πρακτική των Καθ' ων η Αίτηση 4, ως αποδεικτικό ενοικίασης οχημάτων, το οποίο περιλαμβάνει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες και το κόστος της ενοικίασης (Τεκμ.1). Σ' ότι αφορά την ένορκη δήλωση της XXXXX Χαρίτου αναφέρει ότι το όχημα αποτελεί όντως περιουσιακό στοιχείο των Καθ' ων η Αίτηση, το οποίο με βάση το Απόλυτο Διάταγμα δεν δικαιούται να αποξενώσει και καμιά πράξη αποξένωσης παρουσιάζεται. Και αν ακόμη γίνει αποδεκτό ότι η ενοικίαση πληρώθηκε σε μετρητά, αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει μαρτυρία που να τεκμηριώνει εξαπάτηση και αποξένωση. Οι Αιτητές δεν έχουν παρουσιάσει στοιχεία που να δικαιολογούν τη θέση ότι οι Καθ' ων η Αίτηση για αρκετούς μήνες εισπράττουν μετρητά με σκοπό να αποφύγουν τις συνέπειες του Απόλυτου Διατάγματος. Οι Καθ' ων η αίτηση προέβηκαν σε πρόταση προς τους Αιτητές να πωλήσουν μέρος των οχημάτων των Καθ' ων η Αίτηση και ταυτόχρονα αγορά καινούργιων οχημάτων, η οποία απορρίφθηκε. Ισχυρίζεται ότι λόγω της πανδημίας του ιού Covid-19, οι δραστηριότητες των Καθ' ων η Αίτηση έχουν μειωθεί σε τεράστιο βαθμό, αφού η ενοικίαση οχημάτων στην Κύπρο περιορίζεται στην ενοικίαση οχημάτων σε τουρίστες. Με βάση κατάσταση από το ελεγκτικό γραφείο των Καθ' ων η Αίτηση (Τεκμ.2), για την περίοδο 1/20 μέχρι 8/20 τα έσοδα των Καθ' ων η Αίτηση ήταν €3.275,63, ενώ τα έξοδα τoυς ήταν €23.
- Συνεπώς οι Καθ' ων η Αίτηση δεν έχουν έσοδα επαρκή για να καλύψουν τα έξοδα τους και ως εκ τούτου δεν υπάρχει οποιοδήποτε ποσό για να αποξενωθεί (Τεκμ.3, 4, 5, 6, 7, 8, 9). Από τα εν λόγω τεκμήρια προκύπτει ότι καμιά προσπάθεια αποξένωσης περιουσίας γίνεται από τους Καθ' ων η Αίτηση. Αντίθετα, με τις πολύ περιορισμένες εισπράξεις που έχουν, προσπαθούν να συνεχίσουν τη λειτουργία τους και να καλύψουν τα έξοδα τους. Με βάση τα πιο πάνω, οι Αιτητές δεν έχουν αποδείξει ή τεκμηριώσει την αναγκαιότητα έκδοσης των αιτούμενων Διαταγμάτων. Έχω εξετάσει με προσοχή το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων, τα επισυνημμένα σ' αυτές έγγραφα και όσα υποστηρίχθηκαν από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των δύο πλευρών. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσας αγωγής, το Δικαστήριο στις 25.5.2020 κατέστησε απόλυτο το Προσωρινό Διάταγμα με το οποίο απαγορεύθηκε στους Εναγόμενους 1 - 5 όπως «μεταβιβάσουν και/ή αποξενώσουν και/ή εκχωρήσουν και/ή επιβαρύνουν και/ή υποθηκεύσουν και/ή δωρίσουν και/ή πωλήσουν και/ή διαθέσουν και/ή προβούν σε οποιαδήποτε άλλη πράξη ή ενέργεια σε σχέση με την κινητή περιουσία την οποία αυτοί διατηρούν και/ή κατέχουν και/ή στην οποία έχουν συμφέρον άμεσα ή έμμεσα στην Κύπρο ή το εξωτερικό». Το Δικαστήριο με την Ενδιάμεση Απόφαση του ημερ. 25.5.2020, εξέτασε και αποφάσισε ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/
- Η εν λόγω Ενδιάμεση Απόφαση δεν εφεσιβλήθηκε και συνεπώς παραμένει τελεσίδικη και δεσμευτική. Με αυτά τα δεδομένα, ό,τι παραμένει προς εξέταση από το παρόν Δικαστήριο είναι το αίτημα των Αιτητών για διορισμό Ενδιάμεσου/Προσωρινού Παραλήπτη Διαχειριστή στους Καθ' ων η Αίτηση 4, λόγω ισχυριζόμενης κατάφωρης παραβίασης του Απόλυτου Διατάγματος από τους Καθ' ων η Αίτηση και του Εναγόμενου 1, με αποτέλεσμα αυτό να καθίσταται αναποτελεσματικό. Είναι νομολογημένο ότι Διατάγματα για διορισμό Προσωρινού Παραλήπτη θα πρέπει να εκδίδονται από το Δικαστήριο με τη μεγαλύτερη δυνατή περίσκεψη και μόνο αν αυτό κρίνεται πρόσφορο, ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης που δικαιολογούν τέτοια εξαιρετική θεραπεία. Το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση JSC BTA Bank v. Ablyazov (No3)
(2010)EWHC 1779 είναι σχετικό: «It is true that the appointment of a receiver is a very intrusive remedy. It is also expensive and not easily reversible. These considerations can, however, be ameliorated by an appropriately fortified undertaking in damages. A receivership order will no doubt be completely inappropriate in the ordinary Freezing Order case where assets are constituted by money in bank accounts (in respect of which the relevant bank can be given notice) or by immovable property. The order will therefore only be appropriate in cases where an injunction is insufficient on its own. Such cases are only likely to arise where there is a measurable risk that, if it is not granted, a defendant will act in breach of the Freezing Order or otherwise seek to ensure that his assets will not be available to satisfy any judgment which may in due course be given against him. If, therefore, the method by which a defendant beneficially holds his assets is transparent, a receivership order may well not be necessary. But if it is opaque and there is a reasonable suspicion that such opacity will be used by a defendant to act in breach of a freezing order, it may well be the case that a receivership order is appropriate.» Στην υπόθεση Ablyazov (ανωτέρω) το Αγγλικό Δικαστήριο παρέπεμψε στην υπόθεση Don King Productions Inc. v. Warren
(1999)2 Lloyds Rep 392, από την οποία το ακόλουθο απόσπασμα είναι σχετικό: «It was a correct statement of principle that the court had power to appoint a receiver or manager in respect of an asset or a business in circumstances where it was appropriate and could and should do so in circumstances such as those here, where there was a Mareva injunction and a protective regime, and where there was strong evidence to suggest at an interlocutory stage that the Mareva injunction and the protective regime were being breached. (International Credit and Investment Co (Overseas) Ltd v Adham [1998] BCC 134 applied.) In light of the unsatisfactory state of affairs there was undoubtedly a powerful case for making a receivership order.» Στο σύγγραμμα David Bean, Injuctions, 13th Ed, παρ. 7 - 27 αναφέρεται: «Appointment of a receiver Section 37
(1)of the Senior Courts Act 1981 allows the court not only to grant an injunction but also to appoint a receiver in any case where it is just and convenient to do so. The appointment of a receiver may be a desirable adjunct to a freezing injunction, or a substitute for it, in cases where some independent control of the assets is desirable.» Στο σύγγραμμα Gee on Commercial Injuctions, 6th Ed, παρ. 16-009 αναφέρονται τα ακόλουθα: «If
(1)assets are liable to be dissipated or are otherwise in jeopardy and
(2)cannot satisfactorily be preserved by injunction, then it may be appropriate to appoint a receiver. This arises when the defendant controls a network of overseas trusts or companies and it appears that he has arranged his affairs in such a complicated way that if the step were not to be taken he might be judgment proof. The appointment of a receiver would be effective relief when an injunction, on its own, would not be. The court has jurisdiction to appoint a receiver over assets held by a third party against whom there is no cause of action. Other examples of situations calling for the appointment of a receiver are where there is a "measurable risk" that the defendants may act in disregard of an injunction or have already done so, or where assets need to be managed and if relief were limited to an injunction their value would not be preserved, e.g. a portfolio of share or commodity options, or where the assets need to be exploited in order to realise their true worth, e.g. a patent or a business. The court has jurisdiction to make an appointment in an appropriate case on an application made without notice, however this is a very strong thing to do and will only be done when an injunction may not hold the position satisfactorily and there is imminent peril of substantial irreparable damage if an immediate appointment is not made. The court may refuse to stay an appointment of a receiver pending appeal in particular where a stay would be likely to cause irreparable damage.» Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των Starport Nominees Ltd
(2010)1 A.A.Δ. 1370 το Ανώτατο Δικαστήριο επεσήμανε τα ακόλουθα: «..όσον αφορά το Αρθρο 32
(1)του Νόμου 14/60, ναι μεν μπορεί να είναι ασύνηθες και σπανιότατο ή να μην έχει εκδοθεί προηγουμένως τέτοιο διάταγμα, αλλά είναι σαφές ότι το άρθρο δίνει δικαίωμα για διορισμό παραλήπτη, σε όλες εκείνες τις περιπτώσεις που το Δικαστήριο το κρίνει δίκαιο και πρόσφορο, ακόμη και αν δεν αξιούται ή χορηγείται μετ' αυτού αποζημίωση ή άλλη θεραπεία». .............................. «Όπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα του David Bean: Injunctions, 8η έκδ. σελ. 112, παρ. 7.20, η εξουσία για το διορισμό παραλήπτη είναι συναφής και συνδεδεμένη με τα διατάγματα παγοποίησης τα λεγόμενα «freezing injunctions» ή ακόμη και υποκατάστατα τους, εκεί όπου χρειάζεται ο έλεγχος από ένα τρίτο πρόσωπο προς διατήρηση των περιουσιακών στοιχείων. Δεν αποτελεί βεβαίως η εξουσία αυτή διορισμού παραλήπτη, σύνηθες φαινόμενο. Εδώ όμως είναι προφανές, όπως γίνεται αντιληπτό, ότι τα υπό κρίση διατάγματα με το διορισμό του ελεγκτή/λογιστή έχουν αυτό το σκοπό και είναι συναφή και συμπληρωματικά προς τα προηγηθέντα εκδοθέντα διατάγματα απαγορευτικής και προστακτικής φύσεως..». Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι η θεραπεία διορισμού Ενδιάμεσου Παραλήπτη, είναι επιτρεπτή ειδικά ως προς την διασφάλιση της αποτελεσματικότητας των διαταγμάτων παγοποίησης των περιουσιακών στοιχείων διάδικου μέχρι την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής. Είναι ιδιαίτερα αναγκαία στις περιπτώσεις όπου τα Διατάγματα παγοποίησης από μόνα τους δεν θεωρούνται επαρκή υπό την έννοια ότι αν δεν διοριστεί Παραλήπτης, ο εκάστοτε Εναγόμενος πιθανόν να ενεργήσει κατά παράβαση τους και να αποξενώσει περιουσία με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή, η απονομή δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Είναι η θέση των ευπαίδευτων συνηγόρων των Αιτητών ότι παρά το γεγονός ότι υπάρχει το Απόλυτο Διάταγμα παγοποίησης, εντούτοις, οι Καθ' ων η Αίτηση συναλλάσσονται με μετρητά, ώστε όσα χρηματικά ποσά εισπράττουν να εκφεύγουν του ελέγχου του Απόλυτου Διατάγματος. Το εισόδημα από την ενοικίαση των αυτοκινήτων, αποτελεί περιουσία των Καθ' ων η Αίτηση που απαγορεύεται να την αποξενώσουν. Ωστόσο, οι Καθ' ων η Αίτηση και ο Εναγόμενος 1 συνεχίζουν να το αποξενώνουν κατά το δοκούν. Συγκεκριμένα, οι Καθ' ων η Αίτηση συνεχίζουν τις εμπορικές τους δραστηριότητες, χωρίς όμως τα έσοδα από τις εν λόγω δραστηριότητες να καταβάλλονται σε τραπεζικό λογαριασμό ώστε να παραμένουν παγοποιημένα δυνάμει του Απόλυτου Διατάγματος, αφού τα χρηματικά ποσά που εισπράττονται από τους Καθ' ων η Αίτηση εισπράττονται σε μετρητά με αποτέλεσμα να είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν και να μην υπάρχει οποιοδήποτε αρχείο ή στοιχεία για την αποξένωση τους. Αντίθετα, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Καθ' ων η Αίτηση διευκρινίζουν ότι το Απόλυτο Διάταγμα ημερ. 25.5.2020 δεν απαγορεύει στους Καθ' ων η Αίτηση να συνεχίσουν τις δραστηριότητες τους και η μια και μοναδική ενοικίαση που «έστησαν» οι Αιτητές, δεν είναι δυνατό να αποδεικνύει την ισχυριζόμενη εξαπάτηση ούτε ότι καθημερινά εισπράττονται και αποξενώνονται περιουσιακά στοιχεία», ούτε και ότι οι Καθ' ων η Αίτηση δραστηριοποιούνται με σκοπό την αποξένωση χρημάτων ή περιουσίας. Αντίθετα, όπως προκύπτει από τα Τεκμ.1 - 9 στην Ένσταση, οι Καθ' ων η Αίτηση εν μέσω της πανδημίας, με τις πολύ περιορισμένες εισπράξεις τους, καταβάλλουν όλες τις δυνατές προσπάθειες για τη συνέχιση της λειτουργίας τους και την κάλυψη των αναγκαίων εξόδων. Έχω εξετάσει με προσοχή τις θέσεις των δύο πλευρών. Από τα Τεκμ.1 και 2 στην Ένσταση, (ενδεικτικά 5 αντίγραφα Car Hire Agreements και κατάσταση ελεγκτικού γραφείου) προκύπτει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση συνεχίζουν τις εμπορικές τους δραστηριότητες και κατά την περίοδο 1.1.2020 - 31.8.2020, τα έσοδα των Καθ' ων η Αίτηση ήταν €3.275,63, ενώ τα έξοδα τους ήταν €23.028. Περαιτέρω από τα Τεκμ.3 - 9, στην Ένσταση, προκύπτει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση διαθέτουν την κινητή περιουσία των Καθ' ων η Αίτηση για διάφορες πληρωμές (Τεκμ.6 - 9). Σύμφωνα δε με τη θέση των Αιτητών και την Ένορκη Δήλωση της Σ. Διαμαντίδου, για την ενοικίαση του αυτοκινήτου στην οποία προέβηκε στις 6.11.2020 - η οποία ουδόλως αμφισβητήθηκε από τους Καθ' ων η Αίτηση - η πληρωμή έγινε σε μετρητά. Από τα πιο πάνω προκύπτει κατά τρόπο αδιαμφισβήτητο ότι οι Καθ' ων η Αίτηση παρά την ρητή απαγόρευση του Απόλυτου Διατάγματος για τη μεταβίβαση, αποξένωση και διάθεση κινητής περιουσίας, οι Καθ' ων η Αίτηση εισπράττουν, στα πλαίσια των εμπορικών δραστηριοτήτων τους, χρηματικά ποσά από την ενοικίαση αυτοκινήτων, - είτε σε μετρητά, είτε άλλως πως - και τα οποία διαθέτουν και αποξενώνουν χωρίς κανένα έλεγχο. Είναι δε σημαντικό ότι οι Καθ' ων η Αίτηση, ουδέποτε αιτήθηκαν από το Δικαστήριο, με Ενδιάμεση Αίτηση τους, την εξαίρεση οποιουδήποτε ποσού από το Απόλυτο Διάταγμα, για σκοπούς κάλυψης λειτουργικών τους εξόδων. Με αυτά τα δεδομένα, κρίνω ότι ο διορισμός Ενδιάμεσου Παραλήπτη Διαχειριστή είναι απαραίτητος, ώστε να διασφαλιστούν τα έσοδα της επιχείρησης των Καθ' ων η Αίτηση και να εξασφαλιστεί η σωστή καταγραφή και διαχείριση των περιουσιακών τους στοιχείων. Τούτο, με δεδομένες τις εμπορικές συναλλαγές των Καθ' ων η Αίτηση οι οποίες διεξάγονται και με μετρητά, χωρίς να υπάρχει κανένας έλεγχος των εισπράξεων και χωρίς να κατατίθενται σε τραπεζικό λογαριασμό - εφόσον οι τραπεζικοί λογαριασμοί των Καθ' ων η Αίτηση είναι παγοποιημένοι - ώστε να υπάρχει η δέουσα συμμόρφωση με τις ρητές πρόνοιες του Απόλυτου Διατάγματος. Τονίζεται ότι ναι μεν το Απόλυτο Διάταγμα δεν απαγορεύει την εμπορική δραστηριοποίηση των Καθ' ων η Αίτηση, όμως χωρίς την ύπαρξη Διατάγματος που να εξαιρεί οποιοδήποτε ποσό, οι Καθ' ων η Αίτηση δεν δικαιούνται να αποξενώνουν οποιοδήποτε εισόδημα τους που συνίσταται σε εισπράξεις χρημάτων, εφόσον αυτές καλύπτονται από τις ρητές πρόνοιες του Απόλυτου Διατάγματος και αποτελούν κινητή περιουσία. Συνακόλουθα, κρίνω ότι υπό τα περιστατικά της υπόθεσης, ο διορισμός του Ενδιάμεσου Παραλήπτη αποτελεί πρόσφορο, ορθό και δίκαιο μέτρο και η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων είναι αναγκαία και δικαιολογημένη, ώστε να διασφαλιστεί η ομαλή και διάφανη λειτουργία των Καθ' ων η Αίτηση, ως και η δέουσα συμμόρφωση τους με το Απόλυτο Διάταγμα. Για όλα τα πιο πάνω και ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που έχει το Δικαστήριο, εκδίδονται Προσωρινά Διατάγματα ως οι παρ.1 - 6 της Αίτησης. Ενόψει του γεγονότος ότι το Δικαστήριο δεν έκδωσε το αιτούμενο Διάταγμα μονομερώς αλλά η παρούσα Αίτηση, με σχετικές οδηγίες του Δικαστηρίου για επίδοση της, κατέστη δια κλήσεως, εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να εφαρμόσει τις πρόνοιες του άρθρου 9
(2)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6. Σχετική είναι η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Δέσπω Στυλιανού ν Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, Πολ. Έφεση 354/13, ημερομηνίας 4.12.15 και το πιο κάτω απόσπασμα: «Άλλο είναι βέβαια το ζήτημα της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να θέσει, στα ευρεία πλαίσια που εν προκειμένω το δίκαιο και οι αρχές της επιείκειας του παρέχουν, όρους που θεωρεί εύλογους και δίκαιους, κατά την εκτίμηση των κινδύνων που συνεπάγεται η παροχή μιας ενδιάμεσης θεραπείας. Σ' αυτά τα πλαίσια, δεν παραβλέπουμε ότι στην υπόθεση Highgate Primary School Ltd κ.α. ν. Φυλακτίδη
(2009)1 Α.Α.Δ. 317, το Ανώτατο Δικαστήριο έψεξε το γεγονός ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν επέβαλε εγγύηση στους εφεσίβλητους, υπέρ των οποίων είχαν δοθεί ενδιάμεσα διατάγματα σε υπόθεση οχληρίας, για τυχόν ζημίες που μπορεί να είχαν προκληθεί εξαιτίας της τυχόν λανθασμένης εξασφάλισης απ' αυτούς των διαταγμάτων.» Στην προκειμένη περίπτωση, έλαβα υπόψη μου το περιεχόμενο των εκδοθέντων Διαταγμάτων, τα οποία είναι δραστικά αλλά και αναγκαία και αφού συνεκτίμησα τους κινδύνους που συνεπάγεται η έκδοση τους, τα οποία συνιστούν ενδιάμεση θεραπεία, αποφάσισα να ασκήσω τη διακριτική μου ευχέρεια και να επιβάλω όρο όπως οι Αιτητές και/ή οποιοδήποτε εξουσιοδοτημένο πρόσωπο, πριν τη σύνταξη του Διατάγματος, υπογράψουν Εγγύηση ύψους €100.000, για κάλυψη τυχόν ζημιών στους Καθ' ων η αίτηση, σε περίπτωση που αυτές ήθελε προκληθούν συνεπεία τυχόν λανθασμένης εξασφάλισης των Διαταγμάτων. Τα εκδοθέντα Διατάγματα καθίστανται απόλυτα. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των Αιτητών και σε βάρος των Καθ' ων η Αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................................................. Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο