Αντρέου ν. Delicato Properties Limited, Αρ. Αγωγής: 263/13, 27/4/2021

(1)των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του ΧΧΧΧ Καραμαλλή, ασκούμενου δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων της Καθ' ης η αίτηση δεόντως εξουσιοδοτημένου από την Καθ' ης η αίτηση να προβεί εκ μέρους και για λογαριασμό της τελευταίας στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση. Η ακρόαση διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την υπό κρίση αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις θέσεις του διαδίκου που ο καθένας εκπροσωπεί. Στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι η ανάγκη για μέρος της αιτούμενης τροποποίησης προέκυψε σε χρόνο μεταγενέστερο της καταχώρησης της αγωγής. Η νέα εξέλιξη, όπως την χαρακτηρίζει ο Αιτητής, είναι η έκδοση ξεχωριστού τίτλου για το επίδικο διαμέρισμα. Επίσης με την αιτούμενη τροποποίηση ο Αιτητής επιδιώκει να συμπεριλάβει στην Έκθεση Απαίτησης «κάποιες ελλείψεις στις αιτούμενες ειδικές αποζημιώσεις αφού τα ποσά που προτιθέμεθα να προσθέσουμε έχουν προκύψει μεταγενέστερα της έγερσης της αγωγής». Η παλαιά Δ.25, θ.1 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας η οποία έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση προβλέπει πως: «Το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας να επιτρέψει σε οποιοδήποτε από τους διαδίκους να μεταβάλει ή να τροποποιήσει την οπισθογράφηση του ή τα δικόγραφα με τέτοιο τρόπο και με τέτοιους όρους που θα είναι δίκαιοι και όλες αυτές οι τροποποιήσεις θα γίνουν αν είναι αναγκαίες για σκοπούς καθορισμού των πραγματικών ζητημάτων που αμφισβητούνται μεταξύ των διαδίκων». Το αίτημα τροποποίησης εγγράφων προτάσεων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου αναλύθηκαν εκτενώς σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Οι αρχές αυτές έχουν καλά θεμελιωθεί και αποτελεί πλέον αξίωμα ότι ανεξάρτητα από την οποιαδήποτε αμέλεια ή απροσεξία που έχει επιδειχθεί στα δικόγραφα ή το καθυστερημένο της προτεινόμενης τροποποίησης, αυτή, κατά κανόνα επιτρέπεται όταν μπορεί να γίνει χωρίς να επέλθει αδικία στην άλλη πλευρά. Θεωρείται ότι δεν υπάρχει αδικία αν μπορεί να υπάρξει ικανοποιητική αποζημίωση της άλλης πλευράς με την επιδίκαση των εξόδων. Αποτελεί, επίσης, γενική αρχή ότι πριν την έναρξη της δίκης είναι ευκολότερο να επιτραπεί η τροποποίηση ενώ μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας το Δικαστήριο δεν επιτρέπει με ευκολία την τροποποίηση, ιδιαίτερα, όταν η αναγκαιότητα για την τροποποίηση διεφάνη από πριν και δεν ζητήθηκε έγκαιρα. Όσο πιο καθυστερημένο είναι το στάδιο υποβολής της αίτησης, τόσο και πιο μεγάλο είναι το βάρος που έχει να αποσείσει ο αιτητής πριν επιτραπεί η σκοπούμενη τροποποίηση. Η αρχή που επιβεβαιώθηκε στην υπόθεση Associated Leisure Ltd and Others v. Associated Newspapers Ltd

(1970)2 All ER 754 έχει υιοθετηθεί και στην Κύπρο σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου μεταξύ των οποίων οι Nicolaides v. Yerolemi

(1980)1 CLR 1, Δόμνα Χριστοδούλου v. Α. Ι. Χριστοδούλου κ.α.

(1991)1 ΑΑΔ 934 και Saba & Co (TMP) v. TMP Agents

(1994)1 AAΔ 426. Στην πιο πάνω αναφερόμενη Αγγλική υπόθεση ο Λόρδος Denning ανέφερε τα ακόλουθα: «I start with the principle well settled that an amendment ought to be allowed, even if it comes late, if it is necessary to do justice between the parties, so long as any hardship done thereby can be compensated in money». Σε ελεύθερη μετάφραση: «Ξεκινώ από την αρχή, η οποία είναι καλά θεμελιωμένη, πως η τροποποίηση θα πρέπει να επιτρέπεται, έστω και αν υποβάλλεται καθυστερημένα, αν είναι αναγκαία για να αποδοθεί δικαιοσύνη ανάμεσα στους διαδίκους, νοουμένου ότι οποιαδήποτε δυσχέρεια που προκαλείται εξ' αιτίας της μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα». Στην υπόθεση Στέλιος Φοινιώτης v. Greenmar Navigation Ltd and another

(1989)1 AAΔ.33 συνοψίζονται οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι αρχές αυτές είναι οι ακόλουθες:

1. «Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης.
2. Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης . συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου.
3. Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο, δηλαδή, ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στη διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση του διατάγματος.
4. Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη τροποποίησης υπεράσπισης. Στο στάδιο όμως αυτό η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από την προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου.» Στην υπόθεση Δόμνα Χριστοδούλου v. Α.Ι. Χριστοδούλου κ.α.

(1991)1 ΑΑΔ 934 αναφέρθηκε πως: «Αναμφίβολα η σύγχρονη τάση, όπως βγαίνει από τη σύγχρονη Νομολογία, είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμα και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου βέβαια ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί σε χρήμα». Στην υπόθεση Geto Trading Import-Export Ltd v. Το Πλοίο Μ/V Vladimir Vaslyayev (aρ. 4)

(1993)1 ΑΑΔ 714, λέχθηκε - στην σελίδα 716 - πως: «Ο κυρίαρχος λόγος που το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη για να επιτρέψει τροποποίηση, είναι να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους να θέσουν ενώπιον του τις πραγματικές επίδικες διαφορές». Στην υπόθεση Περικτιόνη Χρίστου v. Ανδρέα Στυλιανού Αζά

(1992)1 ΑΑΔ 704 προβάλλεται η σύγχρονη τάση αντιμετώπισης του θέματος: «Η θεμελιακή αρχή που ξεπροβάλλει από τις αποφάσεις είναι πως η τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση που κρίνεται αναγκαία για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και για αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών. Εξαίρεση αποτελούν οι περιπτώσεις που η τροποποίηση δυνατό να επιφέρει βλάβη στον αντίδικο ή ακόμη εκεί που η κακή πίστη του αιτητή είναι εμφανής . Στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου συνεκτιμάται και ο παράγοντας της καθυστέρησης στην υποβολή αίτησης σαν λογικής απόρροιας των διατάξεων του άρθρου 30.2 του Συντάγματος που επιτάσσει την διεξαγωγή και περάτωση της δίκης σε εύλογα χρονικά όρια». Η αρχή που διακηρύχθηκε στη Δόμνα Χριστοδούλου v. Α.Ι. Χριστοδούλου κ.α., πιο πάνω, περιορίσθηκε από μεταγενέστερη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Ταξί Κυριάκος Λτδ v. Ανδρέας Παύλου

(1995)1 ΑΑΔ 560, όπου στη σελίδα 562 της απόφασης λέχθηκε πως: «Όσο φιλελεύθερη και να δικαιολογείται να είναι η προσέγγιση το ζήτημα εξακολουθεί να υπόκειται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Γνώμονας για την άσκηση αυτής της διακριτικής εξουσίας είναι το σύνολο των περιστατικών και η εισήγηση των εφεσειόντων στην έκταση που την θέλει να ασκείται μόνο με αναφορά στο επανορθώσιμο των συνεπειών της τροποποίησης, ανεξάρτητα, δηλαδή, από οτιδήποτε άλλο, δεν μας βρίσκει σύμφωνους». Παρά το γεγονός, ότι στο θέμα της τροποποίησης επικρατεί, όπως προκύπτει από την Νομολογία, μια φιλελεύθερη τάση, ιδιαίτερα, όταν αυτή υποβάλλεται πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, δεν παύει, εν τούτοις, να εξακολουθεί να υφίσταται η υποχρέωση του αιτητή να δικαιολογήσει τους λόγους για τους οποίους υποβάλλει το αίτημα, συμπεριλαμβανομένης και οποιασδήποτε τυχόν καθυστέρησης στην υποβολή του. Στην υπόθεση Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Νίκου Κ. Σιακόλα

(2002)1 ΑΑΔ 223 τονίσθηκε ότι είναι η θέση της Νομολογίας ότι όπου υπάρχει καθυστέρηση απαιτείται η παροχή κάποιας εξήγησης. Ενδεικτικά επί του προκειμένου είναι τα όσα υποδείχθηκαν στην υπόθεση Ιωάννης Νικολάου ν. Ζωή Μιλτιάδους κ.α.

(2007)1 ΑΑΔ 1005 στην σελίδα 1007: «Οι αρχές με βάση τις οποίες δίδεται άδεια για τροποποίηση είναι ευρέως νομολογημένες και σε αυτή τη νομολογία έχει αναφερθεί εκτενώς, όπως ήδη αναφέραμε και ο πρωτόδικος Δικαστής. Η εξουσία για έκδοση άδειας για τροποποίηση περιέχεται στην Δ.25 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, όπου προνοείται ότι, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας μπορεί να δοθεί η άδεια, ούτως ώστε να γίνουν όλες οι αναγκαίες τροποποιήσεις για να εκδικαστούν όλα τα επίδικα θέματα που εγείρονται μεταξύ των διαδίκων. Το κυρίαρχο στοιχείο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης. Κατά την εξέταση του θέματος, το δικαστήριο βασίζεται σε διάφορους παράγοντες, αλλά τελικά ο κρίσιμος παράγων είναι η ανάγκη για προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και η διατύπωση των θέσεων των διαδίκων. Τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί, ασχέτως του αν επιδείχθηκε αμέλεια και καθυστέρηση από διάδικο, αν αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Η άδεια για τροποποίηση δίδεται ευκολότερα στα αρχικά στάδια, αλλά τούτο μπορεί ακόμη να γίνει και σε πολύ προχωρημένο στάδιο, μέχρι και το τελικό της διαδικασίας, αν δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο. Ο όρος ανεπανόρθωτη ζημιά χρησιμοποιείται με την έννοια του ότι αυτή δεν μπορεί να αποκατασταθεί με την καταβολή εξόδων. Σχετικές με τις πιο πάνω αρχές είναι και οι υποθέσεις που αναφέρονται στην πρωτόδικη απόφαση Courtis v. Iasonides

(1970)1 C.L.R. 180, Nicolaides v. Yerolemi

(1980)1 C.L.R. 1, Πουρίκκος ν. Σάββα

(1990)1 Α.Α.Δ. 862, Jack v. Philiappa Estates Ltd

(1988)1 C.L.R. 607, Christodoulou v. Christodoulou και Άλλου

(1991)1 Α.Α.Δ. 934». Και στην σελίδα 1009 της απόφασης διατυπώθηκαν τα ακόλουθα: «Έχουμε εξετάσει με προσοχή την κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου και θεωρούμε πως, ενώ η νομολογία και η νομική θέση εκφράζονται ορθά, εντούτοις δεν εφαρμόζονται ανάλογα στα γεγονότα της υπόθεσης. Αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο πρωτόδικος Δικαστής ότι δεν δικαιολογήθηκε επαρκώς η καθυστέρηση για την υποβολή της αίτησης, δίδοντας υπερβολική βαρύτητα στον παράγοντα αυτό. Αυτό δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Εν όψει της νομολογίας, κρίνουμε πως όπου δεν προκαλείται ζημιά ακόμη και η μη πλήρως αιτιολογηθείσα καθυστέρηση δεν μπορεί να στερεί το διάδικο του δικαιώματος να αποφασίζονται όλα τα επίδικα θέματα που εγείρει. Το ουσιωδέστερο είναι, όπως τονίσαμε και πιο πάνω, να δοθεί η ευκαιρία στους διαδίκους να κριθούν όλες οι πραγματικές διαφορές μεταξύ τους. ..........................................................................................................................Το γεγονός επίσης πως το αίτημα υποβλήθηκε σε στάδιο πριν την έναρξη της ακρόασης της υπόθεσης και το ότι δεν θα προκαλείτο μεγάλη καθυστέρηση στην εκδίκαση της αγωγής, καθώς επίσης και η δυνατότητα αποζημίωσης των αντιδίκων του εφεσείοντα με σχετική διαταγή για έξοδα, θα έπρεπε να είχαν επιμετρήσει υπέρ της παροχής άδειας για τροποποίηση». Το αιτητικό υπό παράγραφο (

1. i)της υπό κρίση αίτησης δεν έχει να κάνει ούτε με την έκδοση ξεχωριστού τίτλου, ούτε με τις ειδικές αποζημιώσεις. Αναφέρεται σε παραχώρηση οικονομικής βοήθειας προς τον Αιτητή από τον Κεντρικό Φορέα Ισότιμης Κατανομής Βαρών («Μέριμνα»). Το αίτημα έγινε στις 2.10.09 και το βοήθημα εν τέλει παραχωρήθηκε στις 15.3.11 για «τις τελευταίες δόσεις». Η τελευταία δόση ύψους Ευρώ 1Χ.ΧΧ0,00 σεντ θα παραχωρείτο στον Αιτητή με την μεταβίβαση του επίδικου διαμερίσματος. Το εν λόγω ποσό δεν πληρώθηκε από την Μέριμνα λόγω της μη εκπλήρωσης των συμβατικών υποχρεώσεων της Καθ' ης η αίτηση. Ο Αιτητής το απώλεσε και συν τοις άλλοις επιβαρύνθηκε με τόκους προς Χ0%. Αναφορικά με το πιο πάνω αίτημα σημειώνονται τα ακόλουθα. Το αίτημα δεν υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Καμία απολύτως αναφορά δεν γίνεται σε αυτό στην εν λόγω ένορκο δήλωση. Όπως και πιο πάνω υποδείχθηκε όσο φιλελεύθερη και αν είναι η προσέγγιση της Νομολογίας σε αιτήματα τέτοιας φύσεως δεν παύει να εξακολουθεί να υφίσταται η υποχρέωση του αιτητή να δικαιολογήσει τους λόγους για τους οποίους υποβάλλει το αίτημα. Δεύτερο, δεν δόθηκε καμία απολύτως δικαιολογία γιατί το πιο πάνω γεγονός δεν συμπεριλήφθηκε στην Έκθεση Απαίτησης από την αρχή. Κατ' αρχή δεν αναφέρεται πότε ακριβώς ο Αιτητής απώλεσε το αναφερόμενο ποσό ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να γνωρίζει αν η εν λόγω απώλεια έλαβε χώρα πριν την καταχώρηση της Έκθεσης Απαίτησης ή μετά. Το σημείο αυτό είναι σημαντικό καθότι αν συντρέχει το πρώτο ο Αιτητής όφειλε να δώσει εξήγηση γιατί δεν συμπεριέλαβε τον ισχυρισμό στην Έκθεση Απαίτησης από την αρχή. Πιο πάνω επισημάνθηκε ότι όπου δεν προκαλείται ζημιά ακόμη και η μη πλήρως αιτιολογηθείσα καθυστέρηση δεν μπορεί να στερήσει από τον διάδικο το δικαίωμα να αποφασίζονται όλα τα επίδικα θέματα που εγείρει. Στην προκειμένη περίπτωση ελλείπει η οποιαδήποτε δικαιολογία γιατί τα γεγονότα στα οποία αφορά το μέρος αυτό του αιτήματος δεν συμπεριλήφθηκαν από την αρχή στην Έκθεση Απαίτησης και, επομένως, για την καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος. Τρίτο, σύμφωνα με την παράγραφο 4 της Έκθεσης Απαίτησης η τελευταία δόση του τιμήματος δεν ήταν Ευρώ 1Χ.ΧΧ0,00 σεντ, αλλά Ευρώ 5.ΧΧ0,00 σεντ και το τελευταίο ποσό συμφωνήθηκε να καταβληθεί με την μεταβίβαση του επίδικου διαμερίσματος στο όνομα του Αιτητή. Η διαφορά μεταξύ των δύο ποσών αποτελεί επιπρόσθετο λόγο για απόρριψη του αιτήματος. Δεν θα ήταν ορθό να επιτραπεί από το Δικαστήριο τροποποίηση η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα να συμπεριλαμβάνονται στην Έκθεση Απαίτησης ισχυρισμοί που δεν συνάδουν μεταξύ τους. Στην προκειμένη περίπτωση σε σχέση με το ύψος της τελευταίας δόσης. Με το αιτητικό υπό παράγραφο (iii) της υπό κρίση αίτησης ζητείται η διαγραφή της παραγράφου 9 της Έκθεσης Απαίτησης. Και πάλι καμία δικαιολογία δεν δίνεται για την επιδιωκόμενη τροποποίηση. Το αίτημα δεν υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Καμία απολύτως αναφορά δεν γίνεται σε αυτό στην εν λόγω ένορκο δήλωση. Η παράλειψη καθιστά το αίτημα έκθετο σε απόρριψη. Με το αιτητικό υπό παράγραφο (
2. iv)της υπό κρίση αίτησης ζητείται η αντικατάσταση της παραγράφου 11 της Έκθεσης Απαίτησης με νέα παράγραφο στην οποία να αναφέρεται το ύψος των εναπομεινάντων εργασιών και να εξειδικεύονται οι εργασίες αυτές. Συγκεκριμένα επιδιώκεται η τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης ώστε να συμπεριληφθεί σε αυτή ότι το κόστος των εναπομεινάντων εργασιών που χρειάζονται να γίνουν ώστε το επίδικο διαμέρισμα να καταστεί παραδόσιμο στον Αιτητή ανέρχεται σε Ευρώ 1Χ.ΧΧ6,00 σεντ πλέον ΦΠΑ και ότι οι εν λόγω εργασίες περιλαμβάνουν τα εξής: ερμάρια, πάγκους κουζίνας, μεσόπορτες, τοποθέτηση και αγορά ειδών υγιεινής, ηλεκτρολογικά, γρανίτη πάγκου κουζίνας, μπογιατίσματα, επιδιορθώσεις βεράντας ρετιρέ και διάφορες άλλες εργασίες. Κατ' αρχή, και σε αυτή την περίπτωση το αίτημα δεν υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Όπως και πιο πάνω υποδείχθηκε ο αιτητής υποχρεούται να δικαιολογήσει τους λόγους για τους οποίους υποβάλλει το αίτημα. Καμία, όμως, αναφορά δεν γίνεται επί του προκειμένου στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Δεύτερο, δεν δόθηκε καμία απολύτως δικαιολογία γιατί τα πιο πάνω στοιχεία δεν συμπεριλήφθηκαν στην Έκθεση Απαίτησης από την αρχή. Ελλείπει η οποιαδήποτε δικαιολογία προς αυτή την κατεύθυνση και δη για την πολύ μεγάλη καθυστέρηση στην υποβολή του αιτήματος, της τάξης των 7 ετών. Απορρίπτω δε την θέση του Αιτητή ότι η έκδοση του τίτλου κατέστησε αναγκαία την τροποποίηση της παραγράφου 11 της Έκθεσης Απαίτησης. Η έκδοση ξεχωριστού τίτλου για το επίδικο διαμέρισμα δεν μπορώ να αντιληφθώ πώς μπορεί να σχετίζεται με την ανάγκη για εκτέλεση εργασιών ώστε το επίδικο διαμέρισμα να καταστεί σε παραδόσιμη κατάσταση. Ο Αιτητής επικαλείται, επίσης, την έκδοση τίτλου για να πετύχει την διαγραφή των θεραπειών υπό παραγράφους (β-δ) της παραγράφου Γ της Έκθεσης Απαίτησης. Για την διαγραφή των εν λόγω θεραπειών δεν είναι αναγκαία η τροποποίηση της Έκθεσης Απαίτησης. Αρκεί και μια δήλωση από μέρους του Αιτητή ότι αποσύρει τις πιο πάνω θεραπείες. Αναφορικά με το αιτητικό υπό παράγραφο (
3. v)της υπό κρίση αίτησης σημειώνονται τα ακόλουθα. Με την νέα παράγραφο 15Α ο Αιτητής επιδιώκει να συμπεριλάβει ως ειδικές ζημίες την απώλεια ενοικίων που υπέστη από το 2010 ως το 2019 συμπεριλαμβανομένων και των δύο ετών. Επιδιώκει δε να εξειδικεύσει ότι το ενοίκιο που απώλεσε διέφερε μεταξύ διαφορετικών περιόδων σύμφωνα με έκθεση εκτίμησης που έχει στην κατοχή του. Σύμφωνα με την εν λόγω εκτίμηση για τις περιόδους 2010-2012, 2013-2014, 2015-2016, 2017 και 2018-2019 το ενοίκιο ήταν 7Χ0, 5Χ0, 7Χ0, 8Χ0 και 1.ΧΧ0 Ευρώ μηνιαίως. Επομένως, το σύνολο των απολεσθέντων ενοικίων ανέρχεται σε Ευρώ 8Χ.ΧΧ0,00 σεντ. Διαφεύγει, όμως, του Αιτητή ότι η πιο πάνω ζημία δικογραφείται ήδη με την παράγραφο 14 της Έκθεσης Απαίτησης με την οποία, όμως, προβάλλεται διαφορετικός ισχυρισμός για το ύψος του ενοικίου και, επομένως, της ζημίας. Στην εν λόγω παράγραφο αναφέρεται συγκεκριμένα ότι η ενοικιαστική αξία του επίδικου διαμερίσματος είναι Ευρώ 6Χ0,00 σεντ μηνιαίως και ότι ο Αιτητής υφίσταται αυτή την απώλεια από 1.3.10 μέχρι παράδοσης του επίδικου διαμερίσματος. Ο Αιτητής επιδιώκει την προσθήκη της παραγράφου 15Α χωρίς να αιτείται την διαγραφή της παραγράφου 14 της Έκθεσης Απαίτησης ώστε να μην υπάρχουν αντικρουόμενοι ισχυρισμοί στην Έκθεση Απαίτησης. Κρίνω ότι δεν θα ήταν ορθό να επιτραπεί από το Δικαστήριο τροποποίηση η οποία θα έχει ως αποτέλεσμα να συμπεριλαμβάνονται στην Έκθεση Απαίτησης αντικρουόμενοι ισχυρισμοί. Το σημείο αυτό κρίνω πως είναι καταλυτικό για την τύχη του αιτήματος τούτου. Τα ποσά που, επίσης, ο Αιτητής επιδιώκει να συμπεριλάβει στην Έκθεση Απαίτησης ως ειδικές ζημίες υπό παραγράφους Β, Γ και Δ της νέας παραγράφου 15 είναι για «έξοδα εγγυητικής», «απώλεια επιδότησης από Μέριμνα» και «απώλεια τελευταίας δόσης τιμήματος αγοράς» αντίστοιχα. Πρόκειται για τα ποσά των 5.ΧΧ0, 7.ΧΧ0 και 1Χ.ΧΧ0 Ευρώ αντίστοιχα. Και πάλι εντοπίζεται το ίδιο θνησιγενές πρόβλημα. Τα πιο πάνω δεν υποστηρίζονται από την ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Ο Αιτητής απέτυχε να δικαιολογήσει τους λόγους για τους οποίους υπέβαλε το συγκεκριμένο αίτημα. Για σκοπούς αναφοράς και μόνο σημειώνεται ότι στο αιτητικό (
4. i)της υπό κρίση αίτησης αναφέρεται ότι το ποσό που ο Αιτητής απώλεσε από την Μέριμνα ήταν Ευρώ 1Χ.ΧΧ0,00 και όχι Ευρώ 7.ΧΧ0,00 σεντ και ότι αυτή η απώλεια ήταν η τελευταία δόση την οποία με την παράγραφο 15Δ επιχειρεί να αξιώσει ως ξεχωριστή απώλεια. Δηλαδή και το ποσό των Ευρώ 7.ΧΧ0,00 σεντ και το ποσό των Ευρώ 1Χ.ΧΧ0,00 σεντ. Οι παράγραφοι 15Γ και Δ δεν συνάδουν με το αιτητικό (
5. i)της υπό κρίση αίτησης. Συνακόλουθα η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εναγόμενης /Καθ' ης η αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα/Αιτητή όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας στην αγωγή. (Υπ.) ............. Π. Μιχαηλίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο