ΜΑΙΧΟΥΠ ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αίτηση/Έφεση: 343/20, 26/5/2021

(1)των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκο δήλωση του ΧΧΧΧ Χριστοφίδη, από τώρα και στο εξής «ο Χριστοφίδης», υπάλληλος της Καθ' ης η αίτηση και δεόντως εξουσιοδοτημένος από την Καθ' ης η αίτηση να προβεί στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την Ειδοποίηση Ένστασης. Στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα. Η ανάγκη για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προέκυψε από την ένσταση που καταχωρήθηκε εκ μέρους της Καθ' ης η αίτηση. Συγκεκριμένα στην παράγραφο 45 της ένορκης δήλωσης του Χριστοφίδη γίνεται μνεία για την λογιστική κατάσταση που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 10 στην ένορκο δήλωση του Αιτητή που υποστηρίζει την κυρίως αίτηση, από τώρα και στο εξής «η λογιστική κατάσταση». Συγκεκριμένα ο Χριστοφίδης ισχυρίζεται ότι η λογιστική κατάσταση δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη καθότι είναι ανυπόγραφη, δεν υπάρχει οποιοδήποτε στοιχείο που να αποδεικνύει ότι αυτή ετοιμάσθηκε από λογιστή και δεν αναγράφεται σε αυτήν ποιος την έχει ετοιμάσει. Με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση ο Αιτητής επιθυμεί να απαντήσει στους πιο πάνω ισχυρισμούς του Χριστοφίδη παρουσιάζοντας αντίγραφο βεβαίωσης της λογίστριας κυρίας ΧΧΧΧ Στυλιανού, από τώρα και στο εξής «η Στυλιανού». Η Στυλιανού είναι το πρόσωπο στο οποίο ο Αιτητής αποτάθηκε για την σύνταξη της λογιστικής κατάστασης. Η βεβαίωση άπτεται του λόγου έφεσης σύμφωνα με τον οποίο η Ειδοποίηση ΙΑ είναι εσφαλμένου τύπου και περιεχομένου. Είναι επιτακτική η ανάγκη για έγκριση της υπό κρίση αίτησης για να έχει το Δικαστήριο ενώπιον του όλη την σχετική μαρτυρία για τα επίδικα ζητήματα της υπόθεσης και να αποφανθεί επ' αυτών κατά τρόπο ορθό και δίκαιο. Συντρέχει, επομένως, καλός λόγος για την έκδοση του αιτουμένου διατάγματος. Στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την Ειδοποίηση ένστασης ο Χριστοφίδης διατυπώνει την θέση ότι η υπό κρίση αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί επικαλούμενος τους ακόλουθους λόγους: η συμπληρωματική ένορκη δήλωση δεν εξυπηρετεί, ούτε και επηρεάζει την έκβαση της αίτησης/έφεσης η συμπληρωματική ένορκη δήλωση δεν θα εξυπηρετήσει την διαδικασία αφού οι ισχυρισμοί που περιέχονται σε αυτήν δεν αποκρυσταλλώνουν, αλλά αντίθετα περιπλέκουν τα επίδικα ζητήματα και, κατά συνέπεια, την εκδίκαση της αίτησης/έφεσης οι ισχυρισμοί που ο Αιτητής επιδιώκει να εισάξει με την συμπληρωματική ένορκο δήλωση αποτελούν αχρείαστες και, κατά συνέπεια, ανεπίτρεπτες αναφορές οι οποίες δεν θα εξυπηρετήσουν την διαδικασία, αλλά θα περιπλέξουν τα επίδικα ζητήματα. με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση ο Αιτητής επιδιώκει να καλυφθούν ηθελημένα κενά στην αρχική ένορκη του δήλωση σε σχέση με τους ισχυρισμούς του που αφορούν την Ειδοποίηση ΙΑ, μαρτυρία την οποία κακόπιστα παρέλειψε να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου και, επομένως, να παραπλανήσει το Δικαστήριο με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση καλείται το Δικαστήριο να αξιολογήσει και να προβεί σε ευρήματα αξιοπιστίας ο Αιτητής θα μπορούσε να παρουσιάσει την βεβαίωση της κυρίας Στυλιανού στα πλαίσια της αρχικής του ένορκης δήλωσης δεν υπάρχει νομοθετική πρόνοια για καταχώρηση απαντητικής ένορκης δήλωσης. Η ακρόαση διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων που υποστηρίζουν την υπό κρίση αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις θέσεις του διαδίκου που ο καθένας εκπροσωπεί. Η Δ.48, θ.4

(2)των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39». Παρέχεται, επομένως, με τον πιο πάνω θεσμό η δυνατότητα καταχώρησης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Για να τύχει, όμως, κάποιος διάδικος του ευεργετήματος τούτου θα πρέπει να δείξει «καλό λόγο». Το αν θα επιτραπεί ή όχι σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκο δήλωση επαφίεται σαφώς στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (Βλ. Ματθαίου κ.α.

(2008)1 ΑΑΔ 510). Θα πρέπει να σημειωθεί ευθύς εξ' αρχής ότι οι θέσεις υπό παραγράφους 1, 5 και 7 ανωτέρω δεν αντανακλώνται σε κανένα από τους λόγους ένστασης οι οποίοι εκτίθενται στο σώμα της Ειδοποίησης ένστασης. Συνεπώς θα αγνοηθούν και δεν θα εξετασθούν. Στην υπόθεση Ανδρέας Σοφοκλέους ν. Κωστάκη Ταβελούδη κ.α.

(2002)1 ΑΑΔ 92 τονίσθηκε ο επιτακτικός χαρακτήρας του θεσμού 4 της Διάταξης 48 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας αναφορικά με τον καθορισμό στο σώμα της γραπτής ένστασης των λόγων που την υποστηρίζουν και το συναφές καθήκον του συντάκτη της να τους εξειδικεύσει. Λέχθηκε ότι ο συντάκτης της ένστασης δεν έχει μόνο καθήκον να πληροφορήσει τον αντίδικο του σε ποιους ακριβώς λόγους έγκειται η ένσταση του, αλλά και ανάλογη υποχρέωση απέναντι στο Δικαστήριο. Θα συμφωνήσω, επίσης, με την θέση της ευπαίδευτης συνηγόρου του Αιτητή την οποία διατυπώνει στην γραπτή της αγόρευση ότι οι λόγοι ένστασης 2, 3 και 9 δεν υποστηρίζονται από την ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση. Αφ' ης στιγμής παρέμειναν αστήρικτοι από μαρτυρία οι λόγοι ένστασης 2, 3 και 9 δεν θα εξετασθούν και θα αγνοηθούν. Δεν θα συμφωνήσω, όμως, με την ευπαίδευτη συνήγορο του Αιτητή ότι το ίδιο ισχύει και για τους λόγους ένστασης με αριθμούς 1 και 4. Αν κάποιος άλλος λόγος ένστασης ήθελε κριθεί ότι ευσταθεί, τότε, θα θεωρηθεί ότι ευσταθεί και ο τέταρτος λόγος ένστασης. Επίσης αν ήθελε κριθεί ότι σύμφωνα με κάποιο από τους λόγους ένστασης η υπό κρίση αίτηση στερείται ουσίας, τότε, ο πρώτος λόγος ένστασης θα κριθεί ότι ευσταθεί. Θα συμφωνήσω με την θέση που διατυπώνεται από τον Χριστοφίδη στην ένορκό του δήλωση ότι με την υπό κρίση αίτηση επιδιώκεται η κάλυψη κενών στην αρχική ένορκο δήλωση του Αιτητή και όχι η απάντηση στους ισχυρισμούς του Χριστοφίδη. Ήταν ευθύνη και υποχρέωση του Αιτητή να παρουσιάσει την βεβαίωση της Στυλιανού με την αρχική του ένορκο δήλωση αν αυτό κατά την άποψή του προσέδιδε βαρύτητα στην λογιστική κατάσταση ή αν χωρίς την εν λόγω βεβαίωση η λογιστική κατάσταση θα θεωρείτο στερημένη βαρύτητας. Ο Αιτητής κανένα, όμως, λόγο δεν παρέθεσε γιατί δεν παρουσίασε την βεβαίωση της Στυλιανού με την αρχική ένορκό του δήλωση. Ο Θεσμός 4

(2)της Διάταξης 48 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας επιτρέπει την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης νοουμένου ότι καταδειχθεί ότι συντρέχει καλός λόγος γι' αυτό. Στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συντρέχει καλός λόγος όταν κανένας λόγος δεν παρουσιάσθηκε που να δείχνει γιατί η βεβαίωση της Στυλιανού δεν παρουσιάσθηκε με την αρχική ένορκο δήλωση του Αιτητή ανεξαρτήτως της σπουδαιότητας ή της σημασίας που κατά την κρίση του Αιτητή το εν λόγω έγγραφο ενέχει για την υπόθεσή του. Δεν μου διαφεύγει ότι στην υπόθεση Μ. Κόκκινου ν. Κ. Κόκκινου, Έφεση 29/14, 3.11.16 λέχθηκε ότι καλός λόγος προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας ανάγκης με απώτερο σκοπό την επίλυση των επίδικων ζητημάτων της ενδιάμεσης διαδικασίας και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Δεν παύει, όμως, η ύπαρξη καλού λόγου να είναι άμεσα συνυφασμένη και με την ύπαρξη ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παρουσίαση της νέας μαρτυρίας στο καθυστερημένο αυτό στάδιο. Διαφορετικά θα επιτρεπόταν η εισαγωγή μαρτυρίας όποτε το επιθυμούσαν οι διάδικοι και, επομένως, ανεξέλεγκτα και κατά παραγνώριση του δικαιώματος για διεξαγωγή της ακρόασης μέσα σε εύλογο χρόνο όπως αυτό καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διαδίκου. Στην ένορκό του δήλωση ο Αιτητής αναφέρει ότι η βεβαίωση της Στυλιανού σχετίζεται με άλλους ισχυρισμούς του Αιτητή οι οποίοι προβάλλονται στην αρχική ένορκό του δήλωση, ότι αυτή δεν αποτελεί ανεπίτρεπτη μαρτυρία ή επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών και ότι είναι σημαντικό να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα για να μπορέσει το Δικαστήριο να αποφασίσει κατά τρόπο ορθό και δίκαιο. Τα πιο πάνω δεν συνηγορούν απαραίτητα και δίχως άλλο με έγκριση του αιτήματος. Όπως και πιο πάνω υποδείχθηκε εξέχων παράγοντας για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι ο λόγος που η νέα μαρτυρία δεν παρουσιάσθηκε αρχικά. Κάτι για τον οποίο ο Αιτητής παρέμεινε εντελώς σιωπηλός. Δεν μου διαφεύγουν οι ισχυρισμοί του Χριστοφίδη στην παράγραφο 9 της ένορκής του δήλωσης. Ότι, δηλαδή, από την βεβαίωση της Στυλιανού η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 στην ένορκο δήλωση του Αιτητή η οποία συνοδεύει την υπό κρίση αίτηση αφαιρέθηκε η ημερομηνία. Από τα συμφραζόμενα του Χριστοφίδη προκύπτει ότι είναι η θέση του ότι στην θέση της ημερομηνίας τοποθετήθηκε η σφραγίδα που φαίνεται από πιστοποιώντα υπάλληλο σύμφωνα με την οποία η Στυλιανού υπέγραψε ενώπιόν του στις 24.3.

1. Ο Αιτητής απέκρυψε, έτσι, σύμφωνα με τον Χριστοφίδη ότι η βεβαίωση ετοιμάσθηκε στις 5.3.21 και δη δύο και πλέον μήνες μετά την υποβολή της αίτησης/έφεσης. Ο Χριστοφίδης το γνωρίζει αυτό γιατί ίδια βεβαίωση καταχωρήθηκε ως τεκμήριο σε άλλη αίτηση για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης στα πλαίσια άλλης αίτησης έφεσης και συγκεκριμένα της αίτησης έφεσης με αριθμό 341/
2. Η τελευταία βεβαίωση περιλαμβάνεται σε έγγραφα τα οποία επισυνάπτονται ως δέσμη εγγράφων η οποία σημειώνεται ως Τεκμήριο 1 στην ένορκο δήλωση του Χριστοφίδη και φέρει ημερομηνία 5.3.
3. Σύμφωνα με τον Χριστοφίδη είναι πανομοιότυπη με την βεβαίωση της Στυλιανού - Τεκμήριο 1 στην ένορκο δήλωση του Αιτητή. Στην αγόρευσή της η ευπαίδευτη συνήγορος του Αιτητή εξηγεί γιατί τα όσα ο Χριστοφίδης αναφέρει είναι λανθασμένα. Η βεβαίωση της Στυλιανού - Τεκμήριο 1 στην ένορκο δήλωση του Χριστοφίδη - είναι σύμφωνα με την ίδια διαφορετική από αυτήν που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 στην ένορκο δήλωση του Αιτητή. Προσεκτική εξέταση των δύο βεβαιώσεων δικαιώνει την ευπαίδευτη συνήγορο του Αιτητή. Η εν λόγω συνήγορος δηλώνει, επίσης, ευθαρσώς στην γραπτή της αγόρευση το προφανές, ότι, δηλαδή, η ημέρα που η βεβαίωση της Στυλιανού που αφορά την παρούσα υπόθεση υπογράφηκε είναι η ημέρα που αναφέρεται στην σφραγίδα του πιστοποιώντος υπαλλήλου, ήτοι η 24.3.
4. Υπό το φως των πιο πάνω προκύπτει ότι η πλευρά του Αιτητή δεν απέκρυψε πότε υπογράφηκε η βεβαίωση της Στυλιανού. Επομένως και με δεδομένο τα όσα ανωτέρω αναφέρθηκαν η θέση του Χριστοφίδη περί κακοπιστίας δεν ευσταθεί και απορρίπτεται. Αφ' ης στιγμής η βεβαίωση της Στυλιανού ετοιμάσθηκε μετά την καταχώρηση της αίτησης έφεσης προκύπτει ότι ο λόγος που η βεβαίωση δεν καταχωρήθηκε με την αρχική ένορκο δήλωση είναι γιατί αυτή κατά τον χρόνο που καταχωρήθηκε η αίτηση έφεση δεν υπήρχε. Ισχύουν δε τα όσα έχουν αναφερθεί ανωτέρω. Αν ο Αιτητής θεωρεί, που έτσι θεωρεί για να εξαιτείται του αιτουμένου διατάγματος, ότι η λογιστική κατάσταση χωρίς την βεβαίωση της Στυλιανού στερείται βαρύτητας όφειλε να φροντίσει όπως η βεβαίωση της Στυλιανού ετοιμαζόταν έγκαιρα ώστε αυτή να παρουσιάζονταν με την αρχική ένορκο δήλωση. Το να εξαιτείται σε μεταγενέστερο στάδιο συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης για να την παρουσιάσει επειδή η πλευρά της Καθ' ης η αίτηση για τους λόγους που διατυπώνονται στην ένορκο δήλωση του Χριστοφίδη προβάλει την θέση, ως είχε κάθε δικαίωμα να πράξει, ότι καμία βαρύτητα δεν θα πρέπει να προσδοθεί σε αυτήν δεν προάγει τους σκοπούς για τους οποίους θεσπίσθηκε ο θεσμός 4

(2)της Διάταξης 48 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Έπειτα είναι και το άλλο. Το μόνο που θίγει ο Χριστοφίδης είναι ότι η λογιστική κατάσταση είναι ανυπόγραφη, δεν υπάρχει οποιοδήποτε στοιχείο που να αποδεικνύει ότι αυτή ετοιμάσθηκε από λογιστή και δεν αναγράφεται σε αυτήν ποιος την έχει ετοιμάσει. Με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση επιδιώκεται η κάλυψη και άλλων, όπως φαίνεται, κενών στην μαρτυρία του Αιτητή αφού η βεβαίωση της Στυλιανού κάνει αναφορά και σε θέματα άλλα από αυτά που θίγονται με την ένσταση. Συγκεκριμένα γίνεται, μεταξύ άλλων, αναφορά στα έγγραφα που παραδόθηκαν στην Στυλιανού από τον Αιτητή, τις οδηγίες που η Στυλιανού έλαβε από τον Αιτητή και τον στόχο που είχαν οι οδηγίες και συγκεκριμένα να διαπιστωθεί αν το περιεχόμενο της Ειδοποίησης ΙΑ συμφωνεί με το περιεχόμενο των Ειδοποιήσεων Ι σε ότι αφορούσε το οφειλόμενο ποσό και τόκους. Στις παραγράφους δε 4 και 5 της βεβαίωσης η Στυλιανού περιγράφει και εξηγεί τους Πίνακες της λογιστικής κατάστασης την οποία ονομάζει «Έγγραφο Γ». Αν τα πιο πάνω αποτελούν σημαντική μαρτυρία για την υπόθεσή του όφειλε ο Αιτητής να τα παρουσιάσει με την αρχική του ένορκο δήλωση και όχι να τα παρουσιάσει με συμπληρωματική ένορκη δήλωση δραττόμενος της ευκαιρίας που η πλευρά της Καθ' ης η αίτηση αμφισβήτησε την λογιστική κατάσταση. Ήταν μαρτυρία που έτσι κι αλλιώς όφειλε να συμπεριληφθεί στην αρχική ένορκο δήλωση προς απόδειξη των δηλώσεων που αναφέρονται στην λογιστική κατάσταση. Η υπόθεση του Αιτητή δεν ήταν συμπληρωμένη μόνο με την κατάθεση της λογιστικής κατάστασης. Η ανάγκη, επομένως, για παρουσίαση των όσων αναφέρονται στην βεβαίωση της Στυλιανού δεν προέκυψε από την ένσταση, αλλά υπήρχε εξ' αρχής. Υπό το φως των πιο πάνω κρίνω ότι ο πέμπτος λόγος ένστασης ευσταθεί. Ακολουθεί ότι ο Αιτητής δεν κατέδειξε καλό λόγο για να του επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η εξέταση των λοιπών λόγων ένστασης παρέλκει. Συνακόλουθα η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εφεσίβλητης/Καθ' ης η αίτηση και εναντίον του Εφεσείοντα/Αιτητή όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της διαδικασίας στην υπόθεση. (Υπ.) ............ Π. Μιχαηλίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο