ΤΖΙΗΡΚΑΛΛΗ ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης - Έφεσης:175/2021, 22/6/2021

(1)(2

(4)(4Α), 44Β

(3), 44Γ

(3), 44Δ

(6)και γενικά τα άρθρα 44Α - 44ΙΑΑ, και Παραρτήματα αυτού, στους περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Κανονισμούς του 2015 Κ.Δ.Π. 185/2015, στο άρθρο 62 του Τροποποιητικού Νόμου Ν.98(Ι)/2021, στα άρθρα 2, 25, 26, 27, 80 και 81 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224, ως έχει τροποποιηθεί, στους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς, κανονισμοί 1 - 18 ως έχουν τροποποιηθεί, στα άρθρα 87 και 95 του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου του 2015, Ν.65(Ι)/2015, στον περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και για Συναφή Θέματα Νόμο του 2015 (Ν. 169(Ι)/2015)ως έχει τροποποιηθεί, στην περί της Διαχείρισης Καθυστερήσεων Οδηγίας του 2015 της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, όπως έχει εκάστοτε τροποποιηθεί (Κ.Δ.Π. 107/2015), στη Δ.39, 48, θ.θ. 1 - 9, και Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, στον περί Ερμηνείας Νόμο, Κεφ. 1, άρθρο 42, στον περί Εταιρειών Νόμο και ειδικότερα στα άρθρα 334 - 344, στο άρθρο 95 του Νόμου 65(Ι)/2015, στον περί Παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμο του 2012 (66(Ι)/2012) και ειδικότερα στο άρθρο 5, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και ειδικότερα στα άρθρα 23, 26, 28 και 30, στην αρχή "delegates non potest delegare», στις αρχές της Επιείκειας και του Κοινοδικαίου, στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου, και στη σχετική Νομολογία. Στην Αίτηση / Έφεση, όπως καταχωρήθηκε στις 26.5.2021, η Εφεσείουσα / Αιτήτρια ήγειρε 17 (δεκαεπτά) συνολικά λόγους αίτησης έφεσης. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση / έφεση εκτίθενται σε ένορκη δήλωση της ίδιας της Εφεσείουσας, ημερ. 26.5.21. Η Αίτηση / Έφεση προσέκρουσε στην ένσταση της Καθ'ης η αίτηση / Εφεσίβλητης Τράπεζας, η οποία καταχώρησε την Ειδοποίηση περί πρόθεσης Ένστασης στις 16.6.21, εγείροντας με τη σειρά της 16 (δεκαέξι) συνολικά ξεχωριστούς λόγους ένστασης. Ωστόσο, το Δικαστήριο δεν καλείται να εξετάσει όλους τους λόγους έφεσης και ένστασης, αντίστοιχα, εφόσον η συνήγορος της Αιτήτριας / Εφεσείουσας, κατά την ακροαματική δικάσιμο ημερ. 17.7.21, επεσήμανε προς το Δικαστήριο ότι στη γραπτή της αγόρευση περιορίστηκε στο να προωθήσει μόνο 3 (τρεις) λόγους έφεσης. Τούτο ασφαλώς επικροτείται, εφόσον εξοικονομεί πολύτιμο δικαστικό χρόνο και διευκολύνει την έγκαιρη έκδοση απόφασης, η οποία αναπόδραστα θα πρέπει να δοθεί μέσα σε ένα ιδιαίτερα στενό περιθώριο χρόνου, δεδομένου ότι ο επίδικος πλειστηριασμός είναι ήδη προγραμματισμένος από την Εφεσίβλητη να διεξαχθεί στις 22.6.2021, ήτοι μετά την δημόσια αργία επ' εορτή του Αγίου Πνεύματος (21.6.2021). Αμφότεροι οι συνήγοροι συμφωνούν ότι η ειδική νομοθεσία που εφαρμόζεται για διαδικασίες πλειστηριασμού για πώληση ενυπόθηκου ακινήτου είναι το Μέρος VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου, Ν.9/1965 και συγκεκριμένα το Άρθρο 44Γ, όπως έχει τελευταία τροποποιηθεί με τον Ν.61(Ι)/20։ «44Γ.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού: Νοείται ότι, με την ειδοποίηση ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση μη εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους: Νοείται περαιτέρω ότι, μετά την επίδοση της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «Ι», οποιαδήποτε αρμόδια αρχή παρέχει, μετά από την υποβολή σχετικού αιτήματος από τον ενυπόθηκο δανειστή, όλες τις σχετικές πληροφορίες, αναφορικά με τους φόρους, τα τέλη και τις χρεώσεις που επιβαρύνουν το ενυπόθηκο ακίνητο, εντός δεκαπέντε

(15)ημερών από την ημερομηνία υποβολής τέτοιου αιτήματος.

(2)Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης που του επιδίδεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό˙ η ειδοποίηση επιδίδεται κατά τον Τύπο «IΑ» του Δευτέρου Παραρτήματος, εντός περιόδου όχι μικρότερης των τριάντα

(30)ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου.» Είναι επίσης δεκτό ότι από το λεκτικό του Νόμου προκύπτει ότι για να προχωρήσει με εκποίηση ενυπόθηκου ακινήτου, ο ενυπόθηκος δανειστής θα πρέπει: Να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα την ειδοποίηση Τύπο «Ι». Ο Τύπος «Ι» θα πρέπει να συνοδεύεται από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξη. Ο Τύπος «Ι» θα πρέπει να καλεί τον ενυπόθηκο οφειλέτη όπως εξοφλήσει το ποσό που φαίνεται στην κατάσταση λογαριασμού εντός 45 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης. Ο Τύπος «Ι» θα πρέπει να περιέχει ενημέρωση προς τον ενυπόθηκο οφειλέτη ότι σε περίπτωση μη εξόφλησης του ποσού, ο δανειστής δύναται να προχωρήσει με πώληση. Είναι η θέση της Εφεσίβλητης ότι υπήρξε πλήρης συμμόρφωση από πλευράς της με τις πιο πάνω απαιτήσεις. Ότι οι Ειδοποιήσεις του Τύπου «Ι», συνάδουν απόλυτα με τον τύπο που παρατίθεται στα σχετικά παραρτήματα της νομοθεσίας και ότι αυτές επιδόθηκαν τόσο στην Εφεσείουσα / Αιτήτρια όσο και στην πρωτοφειλέτιδα εταιρεία. Ότι ο τύπος «Ι» συνοδεύεται από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, στον οποίο φαίνεται το αρχικό ποσό της υποθήκης, οι τόκοι και το συνολικό σημερινό υπόλοιπο. Στην κατάσταση λογαριασμού μάλιστα αναφέρεται ρητά ότι το ποσό που καταγράφεται δεν είναι απλώς υπολογισμοί, αλλά το ποσό που προκύπτει δυνάμει απόφασης Δικαστηρίου. Τέλος, η ειδοποίηση καλεί την Αιτήτρια όπως πληρώσει το ποσό που φαίνεται στην κατάσταση λογαριασμού πλέον έξοδα τα οποία συγκεκριμενοποιούνται στο κάτω μέρος της κατάστασης λογαριασμού πλέον 9.75% τόκο και την ενημερώνει ότι σε περίπτωση που δεν συμμορφωθεί, το ακίνητο θα πωληθεί. Σύμφωνα με τη νομοθεσία σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης δεν συμμορφωθεί με τον τύπο «Ι», ο ενυπόθηκος δανειστής μπορεί να επιδώσει - τουλάχιστον 30 ημέρες πριν την ημέρα και ώρα του πλειστηριασμού - την ειδοποίηση Τύπο «ΙΑ» η οποία θα αναφέρει ότι το ακίνητο θα πωληθεί σε πλειστηριασμό. Όπως φαίνεται από το Τεκμήριο 1, οι ειδοποιήσεις Τύπος «Ι» επιδόθηκαν στις 12.09.20. Οι ειδοποιήσεις Τύπος «ΙΑ» επιδόθηκαν στις 12.04.21, λόγω μη συμμόρφωσης της Αιτήτριας. Επισημαίνει ο συνήγορος της Εφεσίβλητης ότι οι Καθ' ων η Αίτηση θα μπορούσαν να είχαν δώσει στην Αιτήτρια μόνο 45 ημέρες για να συμμορφωθεί, εντούτοις επέλεξαν να την βοηθήσουν, δίδοντας της 7 ολόκληρους μήνες να συμμορφωθεί. Κάτι παρόμοιο ισχύει και για την ενημέρωση για την ημερομηνία πλειστηριασμού. Ο Τύπος «ΙΑ» επιδόθηκε στις 12.04.21 και η ημερομηνία του πλειστηριασμού ορίστηκε για τις 22.06.21, δίδοντας δηλαδή στην Αιτήτρια περιθώριο δυόμιση μηνών για να συμμορφωθεί. Με βάση προαναφερθέντα, είναι η θέση της Εφεσίβλητης / Καθ'ης ότι δεν χωρεί αμφισβήτηση ότι αυτή ενήργησε νομότυπα, σύμφωνα με όλες τις νομοθετημένες προϋποθέσεις και διατυπώσεις. Γι'αυτό και θεωρεί ότι η Εφεσείουσα / Αιτήτρια δεν έχει λόγο να παραπονείται. Αντίθετη είναι η άποψη της συνηγόρου της Εφεσείουσας. Παραθέτω και αναλύω πιο κάτω τους λόγους ένστασης που προωθεί. ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΕΦΕΣΗΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΗΓΟΡΩΝ 1ος Λόγος Έφεσης - Μη Δέουσα Επίδοση των Ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ (Βλ. αντίστοιχα τον λόγο έφεσης υπ' αριθμόν 9 στην Αίτηση-Έφεση). Είναι η θέση της συνηγόρου της Εφεσείουσας ότι οι προσβαλλόμενες Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ δεν επιδόθηκαν δεόντως και/ή νόμιμα, κατά παράβαση του άρθρου 44Γ

(3)(β) του Νόμου 9/65, καθ' ότι δεν προηγήθηκε η αποστολή αυτών με συστημένο ταχυδρομείο. Επιδόθηκαν απευθείας με τη μέθοδο της ιδιωτικής επίδοσης, χωρίς να προηγηθεί οποιαδήποτε προσπάθεια αποστολής αυτών με συστημένο ταχυδρομείο. Κατά συνέπεια, είναι η θέση της Εφεσείουσας ότι η επίδοση των προσβαλλόμενων Ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ είναι παράνομη. Επισημαίνει η συνήγορος της Εφεσείουσας ότι, το γεγονός ότι οι προσβαλλόμενες Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ δεν αποστάληκαν με συστημένο ταχυδρομείο, στην ουσία είναι παραδεκτό και από την Εφεσίβλητη / Καθ' ης η αίτηση δια μέσω της παραγράφου 5 της Ένορκης Δήλωσης του ενόρκως δηλούντος, κ. Ανδρέα Χρ. Ανδρέου. Ωστόσο, ο εν λόγω μάρτυρας της Εφεσίβλητης / Καθ'ης η αίτηση δίδει τη δική του εξήγηση στην παράγραφο 5 της Ένορκης Δήλωσης του για το ότι οι ειδοποιήσεις στάλθηκαν κατευθείαν με ιδιωτική επίδοση. Εξηγεί ότι τούτο έγινε, λόγω του ότι η Εφεσίβλητη / Καθ'ης η Αίτηση είχε πληροφορηθεί ότι οι διάδικοι είχαν εγκαταλείψει τις δοθείσες διευθύνσεις και ως εκ τούτου δεν ήταν εφικτή η ενημέρωση τους με διπλοσυστημένη επιστολή. Η συνήγορος της Εφεσείουσας θεωρεί ότι ο πιο πάνω ισχυρισμός είναι ανυπόστατος, καθώς είναι πρόδηλο το γεγονός ότι οι Καθ' ων η Αίτηση γνώριζαν τις σημερινές διευθύνσεις τόσο της Αιτήτριας - Εφεσείουσας, όσο και της πρωτοφειλέτιδας εταιρείας, αφού, όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 1, κατάφεραν να επιδώσουν όλες τις ειδοποιήσεις δια μέσω του ιδιώτη επιδότη, άρα η αποστολή ειδοποίησης μέσω διπλοσυστημένης επιστολής στις νέες διευθύνσεις ήταν εφικτή. Κατ' επέκταση, η συνήγορος της Εφεσείουσας εισηγείται ότι η Εφεσίβλητη / Καθ'ης η αίτηση σκόπιμα παρέλειψε να προχωρήσει στο διάβημα αυτό. Το άρθρο 44ΙΕ περιέχει τον εξής ορισμό του όρου «επίδοση»: «επίδοση» σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο: Νοείται ότι η ιδιωτική επίδοση δύναται να γίνει με οποιονδήποτε τρόπο προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης με διάταγμα Δικαστηρίου κατόπιν γενικής αίτησης.». Εισηγείται η συνήγορος της Εφεσείουσας ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να τονισθεί ότι η υποχρέωση αποστολής των Ειδοποιήσεων Τύπου Ι και Τύπου ΙΑ με συστημένο ταχυδρομείο είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένης τροποποίησης του επίδικου Άρθρου 44ΙΕ με τον Τροποποιητικό Ν.87(Ι)/2018. Προηγουμένως, το Άρθρο 44ΙΕ συναντάτο στον Νόμο 142(Ι)/2014 ως εξής: «επίδοση» σημαίνει την παράδοση οποιασδήποτε ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται ή με ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο: Mε βάση τον τροποποιητικό Νόμο του 2018 (Ν.87(Ι)/2018)η νέα πρόνοια έπαυσε να έχει το διαζευκτικό «ή», αφού αυτό αντικαταστάθηκε με τη φράση «και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό». Τότε και μόνον δύναται να γίνει ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας. Προς υποστήριξη της ως άνω ερμηνείας, η συνήγορος της Εφεσείουσας παρέπεμψε το Δικαστήριο σε πρόσφατη απόφαση, ημερ. 28/05/2021, της Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, κας Παρασκευαΐδου - Καρακάννα στην Αίτηση-Έφεση 16/2021 χχχχχχχχχ v. Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Βασικό κριτήριο για την ερμηνεία ενός νομοθετήματος αποτελεί η συνήθης σημασία των λέξεων. Όπου οι πρόνοιες της νομοθεσίας είναι σαφείς στις λέξεις θα πρέπει να δίδεται η γραμματική τους έννοια. Στις λέξεις πρέπει να αποδίδεται η φυσική και συνήθης έννοια τους. Τα Δικαστήρια οφείλουν να καταστήσουν το Νόμο αποτελεσματικό οποιεσδήποτε και αν είναι οι συνέπειες. Το Δικαστήριο δεν κρίνει την πολιτική του Νόμου ούτε επιχειρεί με ερμηνευτικά μέσα να δώσει σοφότερη ή δικαιότερη λύση ή πιο επιθυμητή από αυτή που προβλέπει η σχετική διάταξη. Μόνο στις περιπτώσεις που η γραμματική ερμηνεία νομοθετικής διάταξης είναι αντίθετη με ρητή πρόθεση ή δηλωμένο σκοπό του νομοθετήματος ή οδηγεί σε καταφανώς άτοπα αποτελέσματα και το λάθος στη διάρθρωση της νομοθεσίας είναι πασίδηλο, παρέχεται στο Δικαστήριο η δυνατότητα αποφυγής της ερμηνείας που θα οδηγούσε σε τέτοια αποτελέσματα (Βλέπετε σχετικά Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις ΠλάζαΛτδ κ.ά.v. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας

(1998)3 Α.Α.Δ. 348, Τροκκούδης v. Πέτρου κ.ά.

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 683, Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Βουλή των Αντιπροσώπων, Αναφορά 4/20, ημερομηνίας 24.10.2011 και Νικολάουv. Total Properties Ltd κ.ά.

(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 1358). Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω αρχές προχωρώ να εξετάσω τη συγκεκριμένη πρόνοια, ήτοι τον ορισμό της «επίδοσης». Διαπιστώνω ότι με βάση το νέο άρθρο δεν δίδεται επιλογή στον ενυπόθηκο δανειστή να επιλέξει μια εκ των δύο μεθόδων επίδοσης. Με βάση τις πρόνοιες του σχετικού νομοθετήματος η παράδοση των Ειδοποιήσεων πρέπει να γίνεται με συστημένη επιστολή μέσω ταχυδρομείου και μόνο «. σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό», η παράδοση μπορεί να επιτευχθεί με ιδώτη επιδότη. Αν πρόθεση του νομοθέτη ήταν να δώσει επιλογή στον ενυπόθηκο δανειστή να επιλέγει ο ίδιος μια εκ των δύο μεθόδων, ως ίσχυε προηγουμένως, δεν είχε λόγο να προβεί σε τροποποίηση της συγκεριμένης πρόνοιας και να προσθέσει την φράση «σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό». Καταλήγω ότι επίδοση με ιδιώτη επιδότη μπορεί να γίνει μόνο σε περίπτωση που η παράδοση των εγγράφων με συστημένη επιστολή δεν είναι εφικτή.» Περαιτέρω, η συνήγορος της Εφεσείουσας παρέπεμψε το παρόν Δικαστήριο στην απόφαση, ημερ.14/10/2019, του αδελφού Δικαστή κ. Βλάμη στην Αίτηση-Έφεση 253/2019 Atlantis Engineering Co Ltd v. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Με βάση την έννοια και τη σημασία της 'επίδοσης' στα πλαίσια εφαρμογής των προνοιών και της διαδικασίας του Μέρους VIA, όπως αυτός προκύπτει από τις διατάξεις του άρθρου 441Ε, η διαβίβαση των συγκεκριμένων Ειδοποιήσεων Τύπος «ΙΑ» με ιδιωτική επίδοση δεν κρίνεται να είναι η απαιτούμενη μέθοδος επίδοσης τους. Η αποστολή των ειδοποιήσεων με συστημένο ταχυδρομείο θα έπρεπε να ήταν υποχρεωτικά η πρώτη επιλογή των Καθ' ων η αίτηση ως μέθοδος επίδοσης των νέων Ειδοποιήσεων Τύπος «ΙΑ». Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε, χωρίς να δοθεί οποιαδήποτε εξήγηση ή να παρουσιαστούν στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι η μέθοδος της ιδιωτικής επίδοσης που χρησιμοποιήθηκε στην προκειμένη περίπτωση επιλέγηκε εναλλακτικά επειδή δεν ήταν εφικτό να γίνει επίδοση της ειδοποίησης με συστημένη επιστολή, ως απαιτείται ρητά και επιτακτικά από τις πρόνοιες του Μέρους VIA. Υπό τις περιστάσεις καταλήγω ότι στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρξε δέουσα επίδοση των επίμαχων Ειδοποιήσεων Τύπος «ΙΑ». Έπεται ότι αυτός ο λόγος έφεσης, στο βαθμό που αφορά στην επίδικη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΑ», είναι βάσιμος και ως εκ τούτου επιτυγχάνει.» Παραπέμπει η συνήγορος της Εφεσείουσας σε ακόμη μία πρωτόδικη απόφαση, ημερ.14/10/2019, του αδελφού Δικαστή Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. στην Αίτηση-Έφεση 239/2019 xxxxxxxxxxx v. Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «[.] Η επίδοση της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «ΙΑ», θα πρέπει σε κάθε περίπτωση (δηλαδή υποχρεωτικά, ως πρώτη επιλογή) να γίνεται με παράδοση της με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας του προσώπου στο οποίο απευθύνεται. Σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό (δηλαδή, να γίνει επίδοση της ειδοποίησης με συστημένη επιστολή), τότε, η ειδοποίηση μπορεί να επιδοθεί με ιδιωτική επίδοση. Νοείται ότι η ιδιωτική επίδοση μπορεί να γίνει με οποιοδήποτε τρόπο προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης, με δικαστικό διάταγμα, κατόπιν γενικής αίτησης. Στην προκειμένη περίπτωση, αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των μερών, ότι η επίδικη ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» επιδόθηκε στον εφεσείοντα με ιδιωτική επίδοση, στις 30/8/2019. Στο ερώτημα, κατά πόσο η συγκεκριμένη μέθοδος επίδοσης της αποτελεί δέουσα επίδοση, απαντώ αρνητικά. Έχοντας υπόψη την παραπάνω ερμηνεία του όρου «επίδοση», για να ήταν δέουσα η επίδοση της επίδικης ειδοποίησης, οι εφεσίβλητοι, θα έπρεπε να την είχαν παραδώσει με συστημένη επιστολή στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας του εφεσείοντα και μόνο σε περίπτωση που αυτό δεν ήταν εφικτό θα μπορούσαν να την επιδώσουν με ιδιωτική επίδοση. Και, με δεδομένο ότι ενώ έκαναν το δεύτερο δεν ισχυρίστηκαν ότι αυτό έγινε επειδή δεν ήταν εφικτό να κάνουν το πρώτο, η επίδοση της εν λόγω ειδοποίησης είναι παράνομη και μη δέουσα. Ακολουθεί ότι και αυτός ο λόγος έφεσης, είναι βάσιμος.» Τέλος, η συνήγορος της Εφεσείουσας παρέπεμψε και σε τέταρτη πρωτόδικη απόφαση που κινήθηκε στην ίδια γραμμή ερμηνείας του όρου «επίδοση». Συγκεκριμένα, αναφέρθηκε στην απόφαση ημερ. 21/10/2019 της αδελφής Δικαστού κας Χατζήπαπα στην Αίτηση - Έφεση 262/2019 Πουγιούκκα Γεωργίου Γιαννούλα ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. Επισημαίνει η συνήγορος της Εφεσείουσας ότι εξίσου παράνομη και προβληματική ήταν και η επίδοση των προγενέστερων σε σειρά Ειδοποιήσεων Τύπου Ι προς τους Αιτητές, οι οποίες και πάλι επιδόθηκαν απευθείας με ιδιωτική επίδοση, χωρίς να προηγηθεί οποιαδήποτε προσπάθεια αποστολής αυτών με συστημένο ταχυδρομείο. Παρά το ότι η συνήγορος της Εφεσείουσας συμφωνεί ότι η μόνη Ειδοποίηση που μπορεί να προσβληθεί με Αίτηση-Έφεση είναι η Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ, εντούτοις το γεγονός ότι δεν έγινε ορθή και δέουσα και/ή νόμιμη επίδοση της προγενέστερης σε σειρά Ειδοποίησης Τύπου Ι, σημαίνει ότι η όλη διαδικασία είναι παράνομη καθ' ότι δεν ακολουθήθηκαν οι διατάξεις της νομοθεσίας. Ως αποτέλεσμα, πάσχει και η επίδοση των προσβαλλόμενων Ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ, διότι η Καθ' ης η αίτηση δεν νομιμοποιήτο να τις αποστείλει. Από την άλλη, ο συνήγορος της Εφεσίβλητης, τοποθετείται σε σχέση με αυτόν τον λόγο έφεσης ως εξής꞉ Δέχεται κατ' αρχάς ότι από το λεκτικό του ως άνω άρθρου προκύπτει ότι ο ενυπόθηκος δανειστής, κατά τη διαδικασία επίδοσης των ειδοποιήσεων, θα πρέπει να παραδώσει τις σχετικές ειδοποιήσεις με συστημένη επιστολή στην τελευταία γνωστή διεύθυνση του προσώπου ή στη διεύθυνση που είναι καταχωρημένη στο Κτηματολόγιο. Δέχεται, επίσης, ότι σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, μπορεί να επιδώσει με ιδιωτική επίδοση. Και προχωρεί και λέγει꞉ «Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά για τη συμμόρφωση της Καθ' ης η Αίτηση με το πιο πάνω άρθρο. Αρκεί να παραπέμψουμε στην παράγραφο 5 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση, στην οποία ο ενόρκως δηλών εξηγεί ότι δεν ήταν εφικτό να ενημερωθούν οι Αιτητές στις διευθύνσεις που είχαν δοθεί και ως εκ τούτου οι Καθ' ων η Αίτηση προχώρησαν με ιδιωτική επίδοση. Ακόμα και να μην είχαν έτσι τα γεγονότα της παρούσας, θα ήταν εντελώς τυπολατρικό αν το πιο πάνω άρθρο ερμηνευόταν με τρόπο ώστε να μην επιτρέπεται η ιδιωτική επίδοση ακόμα και στις περιπτώσεις που δεν ήταν αδύνατη η γνωστοποίηση με συστημένο ταχυδρομείο. Εφαρμόζοντας μια γραμματική ερμηνεία του πιο πάνω άρθρου, όντως προκύπτει ότι αποτελεί προϋπόθεση η προσπάθεια παράδοσης με συστημένο ταχυδρομείο, για να είναι επιτρεπτή η γνωστοποίηση με ιδιωτική επίδοση (κάτι το οποίο, υπενθυμίζουμε έγινε στην παρούσα). Θα ήταν εντελώς παράλογο και εκτός της πρόθεσης του νομοθέτη, αν ερμηνευόταν με αυτό τον στενό τρόπο. Σκοπός της επίδοσης ενός εγγράφου είναι να λάβει γνώση το πρόσωπο στο οποίο απευθύνεται. Ο λόγος για τον οποίο απαιτείται η επίδοση των ειδοποιήσεων «Ι» και «ΙΑ» στα ενδιαφερόμενα πρόσωπα είναι για να τους δοθεί η ευκαιρία να αντιδράσουν, εκπληρώνοντας τις υποχρεώσεις τους προς τους δανειστές. Γι' αυτό άλλωστε δίδεται και ο απαραίτητος χρόνος από την ημέρα επίδοσης των ειδοποιήσεων. Δεν είναι δυνατό να αποτελεί προϋπόθεση η αποτυχημένη προσπάθεια γνωστοποίησης με ταχυδρομείο για να γίνεται αποδεκτή η γνωστοποίηση με ιδιώτη επιδότη, διαδικασία η οποία είναι πιο ασφαλής, ενόψει του ότι το Δικαστήριο έχει ενώπιον του ένορκη δήλωση του επιδότη ότι το συγκεκριμένο έγγραφο γνωστοποιήθηκε στον ενδιαφερόμενο. Το μόνο που έχει σημασία είναι το κατά πόσο ή όχι ο ενδιαφερόμενος έλαβε γνώση. Στην προκειμένη περίπτωση, πέραν όλων όσων έχουμε ήδη αναφέρει, αποτελεί παραδεκτό γεγονός ότι η Αιτήτρια έλαβε γνώση της διαδικασίας.». 2ος Λόγος Έφεσης - Οι προσβαλλόμενες Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ δεν έχουν νόμιμα ή/και νομότυπα επιδοθεί στην Αιτήτρια-Εφεσείουσα, διότι οι Ειδοποιήσεις Τύπου Ι δεν απευθύνονται προς όλους τους ενυπόθηκους οφειλέτες, παρά μόνο απευθύνονται προς την Αιτήτρια (βλ. τους λόγους έφεσης υπ' αριθμόν 2, 7 και 8 στην Αίτηση-Έφεση). Είναι η θέση της Εφεσείουσας ότι οι προσβαλλόμενες Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ είναι παράτυπες και/ή παράνομες διότι δεν προηγήθηκε νόμιμη και/ή νομότυπη επίδοση Ειδοποίησης Τύπου Ι. Ειδικότερα, δεν κλήθηκαν όλοι οι ενυπόθηκοι οφειλέτες να καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό προς τον ενυπόθηκο δανειστή, εφόσον οι Ειδοποιήσεις Τύπου Ι δεν απευθύνονται προς όλους τους ενυπόθηκους οφειλέτες, παρά μόνο απευθύνονται προς την Αιτήτρια. Συγκεκριμένα, όλες οι Ειδοποιήσεις Τύπου Ι απευθύνονταν μόνο προς την Αιτήτρια XXXXX Τζιηρκαλλή, ιδιοκτήτρια του επίδικου ενυπόθηκου ακινήτου, ενώ δεν εκδόθηκε και δεν επιδόθηκε Ειδοποίηση Τύπου Ι προς την εταιρεία D.K. POSTER - SIGNS & GRAPHICS LIMITED, η οποία ήταν πρωτοφειλέτιδα του χρέους. Λέγει η συνήγορος της Εφεσείουσας ότι η σημασία του πιο πάνω ζητήματος φαίνεται από το λεκτικό του άρθρου 44Γ

(1)του Ν.9/1965, το οποίο παρατίθεται πιο κάτω։ «ενυπόθηκος οφειλέτης» σημαίνει τον κύριο ακινήτου που συνιστά υποθήκη επί του ακινήτου αυτού, περιλαμβανομένου και του οφειλέτη χρέους που εξασφαλίζεται με την υποθήκη και σε περίπτωση που τα δύο αυτά πρόσωπα είναι διαφορετικά, κάθε ειδοποίηση επιδίδεται και στα δύο αυτά πρόσωπα:» Από τον πιο πάνω ορισμό προκύπτει ότι η πρωτοφειλέτιδα εταιρεία θεωρείται για σκοπούς του Νόμου Ν.9/65 ως «ενυπόθηκος οφειλέτης» και ως τέτοιος θα έπρεπε να της είχε επιδοθεί ξεχωριστή Ειδοποίηση Τύπου Ι. Εφόσον ουδέποτε εκδόθηκε ή/και επιδόθηκε η οποιαδήποτε Ειδοποίηση Τύπου Ι, η οποία να απευθύνεται και να καλεί την πρωτοφειλέτιδα εταιρεία προς εξόφληση του ενυπόθηκου χρέους, είναι η θέση της συνηγόρου της Εφεσείουσας ότι οι επίδικες Ειδοποιήσεις ΙΑ δεν έχουν δεόντως επιδοθεί στην Αιτήτρια - Εφεσείουσα και/ή σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, αφού δεν έχουν αποσταλεί πριν την λήξη της προθεσμίας των 45 ημερών που τάσσει η Ειδοποίηση Τύπου Ι για καταβολή προς τον «ενυπόθηκο δανειστή» του απαιτούμενου ποσού, κατά παράβαση του άρθρου 44Γ

(3)(γ). Με βάση τα πιο πάνω, η συνήγορος της Εφεσείουσας εισηγείται ότι η εν λόγω προθεσμία δεν έχει ακόμη αρχίσει να τρέχει και ως εκ τούτου δεν έχει γίνει δέουσα επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ προς την πρωτοφειλέτιδα εταιρεία. Προς υποστήριξη της ως άνω θέσης, η συνήγορος της Εφεσείουσας παραπέμπει το Δικαστήριο στην απόφαση ημερομηνίας 11/06/21 της Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, κας Παρασκευαίδου - Καρακάννα, στην Αίτηση - Έφεση 12/2021 Ζαχαρίας Παύλου Κίτσης κ.α ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λίμιτεδ, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Το άρθρο 44Γ

(1)προνοεί τόσο για τον τρόπο επίδοσης της Ειδοποίησης Τύπου Ι όσο και για το περιεχόμενο αυτής. Το παραθέτω αυτούσιο: «

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού: Νοείται ότι, με την ειδοποίηση ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση μη εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους..». Με βάση τις πιο πάνω πρόνοιες προκύπτει ότι η Ειδοποίηση Τύπου 1 πρέπει να απευθύνεται στον ενυπόθηκο οφειλέτη, πρέπει δηλαδή το πιο πάνω πρόσωπο ή πρόσωπα να κληθούν να εξοφλήσουν το οφειλόμενο ποσό. «Ενυπόθηκος οφειλέτης», σύμφωνα με το ερμηνευτικό άρθρο 44ΙΕ, σημαίνει: «. τον κύριο ακινήτου που συνιστά υποθήκη επί του ακινήτου αυτού, περιλαμβανομένου και του οφειλέτη χρέους που εξασφαλίζεται με την υποθήκη και σε περίπτωση που τα δύο αυτά πρόσωπα είναι διαφορετικά, κάθε ειδοποίηση επιδίδεται και στα δύο αυτά πρόσωπα: Νοείται ότι, ο διορισμός εκτιμητή γίνεται από τον κύριο του ενυπόθηκου ακινήτου και το υπόλοιπο του εκπλειστηριάσματος διατίθεται μόνο στον κύριο του ενυπόθηκου ακινήτου.» Από το πιο πάνω λεκτικό συνάγεται ότι είναι αναγκαία η επίδοση Ειδοποίησης Τύπου Ι και στον πρωτοφειλέτη, με την οποία αυτός θα καλείται προσωπικά να καταβάλει το οφειλόμενο ποσό. Δεν αρκεί η επίδοση σε αυτόν της Ειδοποίησης Τύπου Ι που απευθύνεται σε τρίτο πρόσωπο, ήτοι στον ιδιοκτήτη του ενυπόθηκου ακινήτου. Σε περίπτωση μη εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού εντός της καθορισμένης προθεσμίας των σαράντα πέντε

(45)ημερών, τότε ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμα πώλησης και επιδίδει την Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ εντός περιόδου όχι μικρότερης των 30 ημερών από την σκοπούμενη πώληση. Παραθέτω τις πρόνοιες του σχετικού άρθρου, άρθρο 44Γ

(2), αυτούσιες: «

(2)Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης που του επιδίδεται δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό˙ η ειδοποίηση επιδίδεται κατά τον Τύπο «IΑ» του Δευτέρου Παραρτήματος, εντός περιόδου όχι μικρότερης των τριάντα

(30)ημερών από την καθορισμένη ημέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου.» Τόσο η Ειδοποίηση Τύπου Ι όσο και η Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ εντάσσονται στη διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Οι δύο Ειδοποιήσεις είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους, η διαδικασία αρχίζει με της Ειδοποίηση Τύπου Ι και συνεχίζει με την Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ. Στην υπό κρίση υπόθεση αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός, ως ήδη έχω αναφέρει, ότι η Ειδοποίηση Τύπου Ι επιδόθηκε στον πρωτοφειλέτη, η Ειδοποίηση όμως δεν απευθυνόταν στον ίδιο αλλά στον ιδιοκτήτη του ενυπόθηκου ακινήτου. Ο ίδιος ο πρωτοφειλέτης, κατά πάράβαση των προνοιών του άρθρου 44Γ

(1)του Νόμου δεν κλήθηκε να εξοφλήσει το χρέος. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ' ης η αίτηση εισηγήθηκε ότι το Δικαστήριο δεν κέκτηται εξουσία να εξετάσει το συγκεκριμένο θέμα καθότι δεν εμπίπτει στις πρόνοιες του άρθρου, που ορίζει με ρητό τρόπο ποια θέματα το Δικαστήριο έχει εξουσία να εξετάσει. Η εισήγηση δεν με βρίσκει σύμφωνη. Ένας από τους λόγους που μπορεί να εφεσιβληθεί η Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ είναι αυτή να έχει αποσταλεί πριν την λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή. Συμφωνώ με τη θέση που προβλήθηκε εκ μέρους των Αιτητών ότι από τη στιγμή που δεν κλήθηκε ο ίδιος ο πρωτοφειλέτης να καταβάλει το ποσό τότε δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η προθεσμία των σαράντα πέντε

(45)ημερών που προβλέπεται από τοΝόμο έχει παρέλθει. Η πιο πάνω προθεσμία υπολογίζεται από την ημέρα που αυτός καλείται να πληρώσει το οφειλόμενο ποσό. Εφόσον ο πρωτοφειλέτης στην υπό κρίση υπόθεση ουδέποτε κλήθηκε να πληρώσει, είναι εύλογο να συναχθεί ότι η προθεσμία δεν άρχισε καν να προσμετρά.» Αντίθετη είναι η προσέγγιση του συνηγόρου της Εφεσίβλητης / Καθ'ης, ο οποίος τοποθετείται στη γραπτή του αγόρευση ως εξής꞉ Ότι η Εφεσίβλητη δεν είχε οποιαδήποτε υποχρέωση να επιδώσει τις ειδοποιήσεις στην πρωτοφειλέτιδα. Στηρίζει τη θέση του αυτή στο Άρθρο 44ΙΕ του Νόμου, το οποίο ερμηνεύει τον όρο «ενδιαφερόμενο πρόσωπο» ως ακολούθως: «ενδιαφερόμενο πρόσωπο» σημαίνει οποιοδήποτε πρόσωπο έχει δικαίωμα σε οποιοδήποτε μέρος του εκπλειστηριάσματος της πώλησης, όπως αυτό προκύπτει από έρευνα στα μητρώα του Κτηματολογίου και περιλαμβάνει οποιουσδήποτε εγγυητές σε σχέση με το ενυπόθηκο χρέος∙ Λέγει ο συνήγορος της Εφεσίβλητης ότι η πρωτοφειλέτιδα εταιρεία δεν έχει οποιοδήποτε δικαίωμα σε οποιοδήποτε μέρος του εκπλειστηριάσματος ούτε προφανώς είναι εγγυήτρια του χρέους της. Ως εκ τούτου, η Εφεσίβλητη δεν όφειλε καν να την ειδοποιήσει για την σκοπούμενη πώληση. Παρά ταύτα, επέλεξε η Εφεσίβλητη να ενημερώσει την πρωτοφειλέτιδα εταιρεία, επιδίδοντάς της όλες τις σχετικές ειδοποιήσεις. Τούτου λεχθέντος, προχωρεί ο συνήγορος της Εφεσίβλητης και εισηγείται ότι, ακόμα και αν το Δικαστήριο θεωρήσει ότι υπήρχε υποχρέωση ενημέρωσης της πρωτοφειλέτιδας, αυτό είναι κάτι το οποίο έπραξε η Εφεσίβλητη. Συγκεκριμένα, παραπέμπει στο Τεκμήριο 1 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση, όπου φαίνεται ότι η επίδοση έγινε στον υπεύθυνο εργασίας στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας. 3ος Λόγος Έφεσης - Οι επίδικες Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ και η προγενέστερη σε σειρά ειδοποίηση Τύπου Ι δεν έχουν επιδοθεί προς όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα (βλ. τους λόγους έφεσης 1 και 2 στην Αίτηση - Έφεση). Οι προσβαλλόμενες Ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ, καθώς και η προγενέστερη σε σειρά Ειδοποίηση Τύπος Ι, δεν έχουν επιδοθεί προς όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα και συγκεκριμένα στις διαχειρίστριες της περιουσίας του αποβιώσαντος εγγυητή XXXXX Τζιηρκαλλή, ήτοι στην κα XXXXX Τζιηρκαλλή και στην κα XXXXX Τζιηρκαλλή (βλ. Τεκμήριο 5 στην Αίτηση-Έφεση). Είναι η θέση της Εφεσίβλητης / Καθ' ης η Αίτηση, ως αυτή προβάλλεται στη παράγραφο 13.2. της Ένορκης Δήλωσης του XXXXX. Χρ. Ανδρέου, ότι μετά τον θάνατο του XXXXX Τζιρκαλλή, το επίδικο δάνειο πιστώθηκε με το ποσό των €105,000 από την ασφαλιστική εταιρεία Alico προς πλήρη εξόφληση των υποχρεώσεων του αποβιώσαντα ως αυτές προέκυπταν από τη συμφωνία εγγύησης. Προς απόδειξη των ισχυρισμών της, η Καθ' ης η Αίτηση επισύναψε στην Ένσταση της ημερομηνίας 16/6/2021 ως Τεκμήριο 5, κατάσταση λογαριασμού του επίδικου δανείου, στην οποία φαίνεται ότι στις 10.4.2014 ο λογαριασμός πιστώθηκε με το ως άνω ποσό. Ωστόσο, η συνήγορος της Εφεσείουσας ισχυρίζεται ότι η Εφεσίβλητη απέτυχε να προσκομίσει την οποιαδήποτε μαρτυρία και/ή τεκμήριο με το οποίο να αποδεικνύεται η νόμιμη και/ή νομότυπη απαλλαγή του αποβιώσαντος XXXXX Τζιηρκαλλή ως εγγυητή στο επίδικο δάνειο. Η κατάσταση λογαριασμού που επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 5 στην Ένσταση, πράγματι, συμφωνεί η συνήγορος της Εφεσείουσας ότι αποδεικνύει την καταβολή του ποσού από την ασφαλιστική Alico, εντούτοις εν λόγω πίστωση πουθενά δεν αναφέρει την ισχυριζόμενη πλήρη απαλλαγή του αποβιώσαντος. Είναι η θέση της συνηγόρου της Εφεσείουσας ότι ουδέποτε η Εφεσίβλητη ενημέρωσε τις διαχειρίστριες της περιουσίας αυτού σχετικά με την ισχυριζόμενη απαλλαγή. Υπό το φως της έως τώρα μη ύπαρξης αποδεδειγμένης απαλλαγής του αποβιώσαντος εγγυητή από τις υποχρεώσεις του, είναι η θέση της συνηγόρου της Εφεσείουσας ότι η Εφεσίβλητη / Καθ' ης η Αίτηση παραβίασε το άρθρο 31 του περί Διαχείρισης Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμου (Κεφ. 189) και το άρθρο 44Γ

(3)(β) του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/1965, εφόσον ουδέποτε επέδωσε τις οποιεσδήποτε Ειδοποιήσεις αναφορικά με την επίδικη διαδικασία πλειστηριασμού και/ή ουδέποτε γνωστοποίησε την πρόθεση της να προχωρήσει σε πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου στις διαχειρίστριες του αποβιώσαντος, οι οποίες αποτελούν ενδιαφερόμενα πρόσωπα στην επίδικη διαδικασία πλειστηριασμού. Από την άλλη, ο συνήγορος της Εφεσίβλητης, στη δική του γραπτή αγόρευση σημειώνει ότι꞉ «Πράγματι υπήρχε εγγυητής για το επίδικο χρέος, στον οποίο, υπό κανονικές συνθήκες και σύμφωνα με τις ρητές πρόνοιες της νομοθεσίας, θα έπρεπε να είχαν επιδοθεί οι επίδικες ειδοποιήσεις. Όμως, οι οποιεσδήποτε υποχρεώσεις του εγγυητή εκπληρώθηκαν πολύ πριν την προώθηση της διαδικασίας πλειστηριασμού. Παραπέμπουμε σχετικά στην παράγραφο 13.2 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Ένσταση, στην οποία αναφέρεται ότι μετά το θάνατο του εγγυητή, πληρώθηκε το ποσό των €105.000,00 από την ασφαλιστική εταιρεία του αποθανόντα προς πλήρη εξόφληση των υποχρεώσεών του. Προς υποστήριξη των πιο πάνω, ο ενόρκως δηλών επισυνάπτει κατάσταση λογαριασμού στην οποία φαίνεται η πίστωση από την ασφαλιστική εταιρεία Άλικο. Έτσι, το πρόσωπο αυτό δεν είναι πλέον εγγυητής. Με βάση τα πιο πάνω, ο XXXXX Τζιηρκαλλή έπαψε να είναι ενδιαφερόμενο πρόσωπο εν τη εννοία του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου, με αποτέλεσμα να μην υπήρχε οποιαδήποτε υποχρέωση από πλευράς των Καθ' ων η Αίτηση να ενημερώσουν τους διαχειριστές της περιουσίας του.». ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ. Η ορθότητα ή μη των θέσεων των διαδίκων δεν μπορεί παρά να κριθεί υπό το φως της ειδικής νομοθεσίας που εφαρμόζεται αναφορικά με τη διαδικασία πλειστηριασμού για την πώληση ενυπόθηκου ακινήτου μετά από έκδοση δικαστικής απόφασης που διατάσσει και επιτρέπει την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Πρόκειται για τις διατάξεις του Μέρους VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου, Ν.9/1965(στο εξής «ο Νόμος»). Το άρθρο 44Γ

(3)αυτού καθορίζει για ποιους λόγους χωρεί η καταχώρηση έφεσης στο Δικαστήριο με σκοπό τον παραμερισμό της Ειδοποίησης περί του πλειστηριασμού. Παραθέτω το εδάφιο

(3)։ «

(3)Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός σαράντα πέντε

(45)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους: (α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις˙ (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί˙ (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή˙ (δ) έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου˙ (ε) ο ενυπόθηκος δανειστής στην περίπτωση που είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα ή αγοραστής κατά την έννοια που αποδίδεται στον όρο αυτό από τις διατάξεις του περί Αγοραπωλησίας Πιστωτικών Διευκολύνσεων και για Συναφή Θέματα Νόμου, εφεξής καλούμενος «αγοραστής», [.]. (στ) έχει εκδοθεί προστατευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη δυνάμει των διατάξεων του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διατάγματα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμου ή εκκρεμεί ενώπιον Δικαστηρίου αίτηση για έκδοση τέτοιου προστατευτικού διατάγματος˙ (ζ) ο ενυπόθηκος οφειλέτης του οποίου η συμμετοχή εγκρίνεται στο σχέδιο "ΕΣΤΙΑ για αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων και στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων" ή σε οποιαδήποτε άλλο κυβερνητικό σχέδιο επιδότησης πιστωτικής διευκόλυνσης, νοουμένου ότι αυτός αποδέχεται και τηρεί τη συμφωνία και τις πιστωτικές του υποχρεώσεις όπως προκύπτουν από το εν λόγω σχέδιο ή εκκρεμεί σχετική αίτηση.». Στην απόφασή μου, ημερ. 13.1.2021, στην Αίτηση - Έφεση 362/20 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας μεταξύ Πέρδικου ν. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, είχα επισημάνει ότι: «Καθορίζεται στο άρθρο 44Γ

(3)κατά τρόπο συγκεκριμένο τόσο το δικονομικό διάβημα για την προσφυγή εναντίον της «Ειδοποίησης τύπου ΙΑ», ως αυτό της έφεσης ενώπιον Επαρχιακού Δικαστηρίου, όσο και οι λόγοι έφεσης που μπορούν να εγερθούν. Τονίζω ότι, κατά την κρίση μου, οι επιτρεπτοί λόγοι έφεσης απαριθμούνται από το Νομοθέτη στο άρθρο 44Γ

(3)κατά τρόπο που δεν αφήνει περιθώριο στο Δικαστήριο να τους ερμηνεύσει ως απλώς ενδεικτικούς, αλλά αντίθετα πρόκειται για μια εξαντλητική απαρίθμηση των λόγων έφεσης που ο ενυπόθηκος χρεώστης δύναται να εγείρει. Καταλήγω σε αυτό το συμπέρασμα γνωρίζοντας ότι από νομοτεχνικής απόψεως, εκεί όπου ο Νομοθέτης επιθυμεί να αφήσει μεγαλύτερη ευελιξία ερμηνείας ή/και εύρος εναλλακτικών λόγων, χρησιμοποιεί φρασεολογία του τύπου «περιλαμβανομένων μεταξύ άλλων», κάτι που αντενδείκνυται ασφαλώς εκεί όπου προσδιορίζεται η χρήση ενός ένδικου μέσου, για να μην διασαλεύεται η επιθυμητή ασφάλεια δικαίου.» Επιπλέον, η συνήγορος της Εφεσείουσας με παρέπεμψε στην απόφαση ημερ. 21.3.2017 του έντιμου Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (όπως ήταν τότε), κ. Μαλαχτού, στην Αίτηση-Έφεση 488/16, Zavos Royal Hills Ltd v. Alpha Bank Cyprus Ltd, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Στις παρ. (α) μέχρι (δ) του άρθρου 44Γ

(3)αναφέρονται εξαντλητικά οι λόγοι για τους οποίους παραμερίζεται ειδοποίηση σύμφωνα με τον Τύπο «ΙΑ». Το εδάφιο

(3)αναφέρει ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται να καταχωρίσει έφεση για τον παραμερισμό της ειδοποίησης «για τους ακόλουθους λόγους:» Η ορθή ερμηνεία είναι ότι εάν υφίσταται οποιοσδήποτε από τους λόγους που ακολουθούν η ειδοποίηση παραμερίζεται. Δεν τίθεται ζήτημα εξέτασης άλλων παραμέτρων ή άσκησης διακριτικής ευχέρειας εκ μέρους του Δικαστηρίου. Εάν η ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο προϋποθέσεις (παρ. (α)) η ειδοποίηση παραμερίζεται. Εάν η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί (παρ. (β)) επίσης παραμερίζεται. Εάν πάλι η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολής της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή (παρ. (γ)) και πάλι παραμερίζεται. [.].». Οι τρεις λόγοι έφεσης που επέλεξε να προωθήσει κατά την ακρόαση η συνήγορος της Εφεσείουσας / Αιτήτριας, κρίνω ότι πράγματι κατατάσσονται και/ή υπάγονται στους λόγους που προέβλεψε ο Νομοθέτης. Συγκεκριμένα, ο 1ος και ο 3ος λόγος έφεσης που αναπτύσσεται ανωτέρω από τη συνήγορο της Εφεσείουσας, καλύπτεται από το άρθρο 44Γ

(3)(β), ότι δηλαδή «η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί», ενώ ο 2ος λόγος έφεσης εμπίπτει στο άρθρο 44Γ

(3)(γ), ότι δηλαδή «η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή». Εφόσον οι λόγοι έφεσης εμπίπτουν στο πλαίσιο εκείνων που ο Νομοθέτης προδιάγραψε ως επιτρεπτούς λόγους έφεσης στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης, προχωρώ να εξετάσω επί της ουσίας τα επιχειρήματα που δόθηκαν εκατέρωθεν αναφορικά με αυτούς. Κατ' αρχάς ως προς τον 1ο και 3ο λόγο έφεσης, έχω να παρατηρήσω ότι τα πρόσωπα που ο Νομοθέτης θέλησε να καταστήσει αποδέκτες, σε πρώτο στάδιο, της «έγγραφης ειδοποίησης κατά τον Τύπο «Ι», και σε δεύτερο στάδιο, της «δεύτερης έγγραφης ειδοποίησης κατά τον Τύπο «IΑ», περιγράφονται ρητά στο άρθρο 44Γ

(1)και στο άρθρο 44Γ

(2)αντίστοιχα. Πρόκειται, σε καθένα από τα στάδια αυτά, για τις ίδιες δύο κατηγορίες προσώπων, ήτοι «στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο». Είναι «σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης» (Τύπου «Ι»), που ο ενυπόθηκος δανειστής νομιμοποιείται να εκδώσει την Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ». Οι όροι «ενυπόθηκος οφειλέτης» και «ενδιαφερόμενο πρόσωπο» έχουν καθορισμένη έννοια στο Νόμο, η οποία αποδίδεται με βάση τις διατάξεις του άρθρου 44ΙΕ του εν λόγω Νόμου. «44ΙE. Για σκοπούς του παρόντος Μέρους - «ενδιαφερόμενο πρόσωπο» σημαίνει οποιοδήποτε πρόσωπο έχει δικαίωμα σε οποιοδήποτε μέρος του εκπλειστηριάσματος της πώλησης, όπως αυτό προκύπτει από έρευνα στα μητρώα του Κτηματολογίου και περιλαμβάνει οποιουσδήποτε εγγυητές σε σχέση με το ενυπόθηκο χρέος∙ «ενυπόθηκος οφειλέτης» σημαίνει τον κύριο ακινήτου που συνιστά υποθήκη επί του ακινήτου αυτού, περιλαμβανομένου και του οφειλέτη χρέους που εξασφαλίζεται με την υποθήκη και σε περίπτωση που τα δύο αυτά πρόσωπα είναι διαφορετικά, κάθε ειδοποίηση επιδίδεται και στα δύο αυτά πρόσωπα: Νοείται ότι, ο διορισμός εκτιμητή γίνεται από τον κύριο του ενυπόθηκου ακινήτου και το υπόλοιπο του εκπλειστηριάσματος διατίθεται μόνο στον κύριο του ενυπόθηκου ακινήτου˙». Όπως προκύπτει από το κείμενο της απόφασης ημερ. 31.1.2020 στην αγωγή 1738/2013 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας (βλ. το Τεκμήριο 3 της Ε/Δ που συνοδεύει την ένσταση στην υπό κρίση αίτηση / έφεση, πρωτοφειλέτιδα - δυνάμει σύμβασης δανείου - έναντι της Εφεσίβλητης Τράπεζας είναι η εταιρεία D. K. Posters - Signs & Graphics Ltd και εγγυητές δυνάμει Σύμβασης Εγγύησης είναι η κα XXXXX Α. Τζιηρκαλλή (εδώ Εφεσείουσα / Αιτήτρια) και ο κ. XXXXX Τζιηρκαλλής (ο οποίος απεβίωσε εν τω μεταξύ). Επιπρόσθετα, η κα XXXXX Α. Τζιηρκαλλή (εδώ Εφεσείουσα) είναι και ενυπόθηκη οφειλέτης, ως η κύρια του ακινήτου που υποθηκεύτηκε προς όφελος της Εφεσίβλητης Τράπεζας δυνάμει της Υποθήκης XXXXX/2009. Με βάση τους πιο πάνω ορισμούς, για σκοπούς αποστολής των Ειδοποιήσεων Τύπου «Ι» και «ΙΑ»։ Η εταιρεία D. K. Posters - Signs & Graphics Ltd ενέπιπτε στην έννοια του «ενυπόθηκου οφειλέτη», εφόσον πρόκειται για την "οφειλέτη του χρέους που εξασφαλίζεται με υποθήκη», Η κα XXXXX Α. Τζιηρκαλλή (εδώ Εφεσείουσα / Αιτήτρια) ενέπιπτε στην έννοια του «ενυπόθηκου οφειλέτη», εφόσον πρόκειται για «τον κύριο (δηλαδή ιδιοκτήτη) ακινήτου που συνιστά υποθήκη επί του ακινήτου», καθώς και στην έννοια του «ενδιαφερόμενου προσώπου», εφόσον πρόκειται και για εγγυήτρια δυνάμει Σύμβασης Εγγύησης. Ο κ. XXXXX Τζιηρκαλλή, ήταν «ενδιαφερόμενο πρόσωπο», εφόσον επρόκειτο για «εγγυητή» δυνάμει Σύμβασης Εγγύησης. Η δέσμη Ειδοποιήσεων Τύπου «Ι» και «ΙΑ» που παρουσίασε ως Τεκμήριο 1 της Ε/Δ του ο κ. XXXXX Χρ. Ανδρέου προς υποστήριξη της ένστασης στην υπό κρίση Αίτηση αποδεικνύουν ότι αυτές επιδόθηκαν μόνο στα πιο πάνω δύο από τρία πρόσωπα, δηλαδή στην εταιρεία D. K. Posters - Signs & Graphics Ltd και στην κα XXXXX Α. Τζιηρκαλλή (εδώ Εφεσείουσα / Αιτήτρια), όχι όμως στον κ. XXXXX Τζιηρκαλλή. Είναι παραδεκτό στην όψη των εκατέρωθεν Ε/Δ, που συνοδεύουν την αίτηση / έφεση και την ένσταση, ότι ο κ. XXXXX Τζιηρκαλλής είχε ήδη αποβιώσει καθ'ον χρόνο στάληκαν οι επίμαχες Ειδοποιήσεις στην πρωτοφειλέτιδα και την έτερη εγγυήτρια. Η ημερομηνία θανάτου του κ. XXXXX Τζιηρκαλλή (21.4.2010) φαίνεται στο Τεκμήριο 5 της Ε/Δ που συνοδεύει την Αίτηση / Έφεση. Αυτό που επισημαίνει όμως η Εφεσείουσα στην παρα. 17.3 της Ε/Δ της που συνοδεύει την αίτηση / έφεση, είναι ότι κατά το χρόνο επίδοσης των επίμαχων Ειδοποιήσεων τύπου Ι και ΙΑ, υπήρχαν διορισμένοι διαχειριστές της περιουσίας του κ. Τζιηρκαλλή (οι κυρίες XXXXX και XXXXX Τζιηρκαλλή), στις οποίες μπορούσε η Εφεσίβλητη και όφειλε να είχε επιδώσει αντίστοιχες Ειδοποιήσεις τύπου «Ι» και «ΙΑ». Από την άλλη, η απάντηση που δίδει η Εφεσίβλητη, για να εξηγήσει γιατί δεν επέδωσε τέτοιες Ειδοποιήσεις στους Διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος XXXXX Τζιηρκαλλή, είναι ότι εξοφλήθηκαν πλήρως οι δικές του υποχρεώσεις που προέκυπταν από τη Σύμβαση Εγγύησης, λόγω του ότι πιστώθηκε στον λογαριασμό δανείου στις 10.1.2014 ποσό €105.000 από την ασφαλιστική εταιρεία Alico ως φαίνεται στο Τεκμήριο 5 της Ε/Δ του κ. XXXXX Χρ. Ανδρέου που συνοδεύει την ένσταση. Οφείλω να σημειώσω ότι δεν κατατέθηκαν ενώπιον μου ως Τεκμήρια ούτε η Σύμβαση Εγγύησης για να γνωρίζω μέχρι ποιου ποσού εγγυήθηκε ο XXXXX Τζιηρκαλλής τις υποχρεώσεις της πρωτοφειλέτιδας ούτε η Συμφωνία Εκχώρησης των Δικαιωμάτων του που απέρρεαν από ασφάλεια ζωής. Καθίσταται όμως ξεκάθαρο από το περιεχόμενο της απόφασης στην αγωγή 1738/2013 (βλ. το Τεκμήριο 3 της Ε/Δ του κ. Ανδρέου ενώπιον μου) ότι η Εφεσίβλητη Τράπεζα ουδεμία αξίωση είχε έναντι του αποβιώσαντος Εγγυητή ή/και των Διαχειριστών του στο πλαίσιο της αγωγής, η οποία καταχωρήθηκε το 2013, άρα μετά που εκείνος απεβίωσε. Δεν έστρεψε η Τράπεζα την αγωγή εναντίον του/τους. Απεναντίας προσκόμισε η Εφεσίβλητη μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου που εκδίκασε εκείνην την αγωγή, για το γεγονός ότι εισέπραξαν ήδη τα χρήματα που απέρρεαν από την ασφάλεια ζωής του εγγυητή XXXXX Τζιηρκαλλή και τα πίστωσαν στο λογαριασμό του δανείου στις 10.1.2014 που τερματίστηκε στις 10.5.2013 (βλ. σελ. 8, 9 της απόφασης στην αγωγή). Επομένως, δεν έχω λόγο να μην αποδεχθώ ως αληθή τη δήλωση στην οποία προέβηκε ενόρκως ο κ. XXXXX Χρ. Ανδρέου (βλ. παρα. 13.2 της Ε/Δ του ημερ. 16.6.2021 προς υποστήριξη της ένστασης της Εφεσίβλητης), ότι υπήρξε πλήρης εξόφληση των υποχρεώσεων του εγγυητή XXXXX Τζιηρκαλλή και γι'αυτό το λόγο η Εφεσίβλητη Τράπεζα έπαυσε να τον θεωρεί ως εγγυητή και κατ' επέκταση ως ενδιαφερόμενο μέρος για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Εξάλλου, όπως κατά την κρίση μου προκύπτει από την παρα. 5 της γραπτής αγόρευσης του ευπαιδεύτου συνηγόρου της Εφεσίβλητης, η Τράπεζα έχει εκκινήσει την επίδικη διαδικασία για εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου, μετά που εξασφάλισε την απόφαση (ημερ. 31.1.20) στην αγωγή 1738/13, η οποία δημιούργησε εξ αποφάσεως χρέος μόνο κατά της πρωτοφειλέτιδας και της εγγυήτριας / ενυπόθηκου οφειλέτιδας κας XXXXX Τζιηρκαλλή. Αλλιώς, αν ήθελε να στραφεί και κατά του XXXXX Τζιηρκαλλή, εφόσον δεν έχει μέχρι τώρα εξασφαλίσει δικαστική απόφαση εναντίον του, θα αναγκαζόταν να εκκινήσει τη διαδικασία με Ειδοποίηση Τύπου «Θ» η οποία προβλέπεται στο Άρθρο 44Β

(2).[1] Επομένως, με βάση το ενώπιον μου πραγματικό υπόβαθρο στην όψη των εκατέρωθεν καταχωρημένων Ε/Δ και των τεκμηρίων που επισυνάπτονται σε αυτές, κρίνω ότι άπαξ του θανάτου του εγγυητή XXXXX Τζιηρκαλλή και της εκ μέρους της Εφεσίβλητης Τράπεζας δήλωσης του κ. Ανδρέου ότι εξοφλήθηκαν πλήρως οι υποχρεώσεις του αποβιώσαντος εγγυητή δεδομένης της είσπραξης από την Τράπεζα, έναντι του λογαριασμού δανείου που εγγυήθηκε, του ποσού που δικαιούτο δυνάμει της Συμφωνίας Εκχώρησης της ασφάλειας ζωής του αποβιώσαντος, ο εν λόγω εγγυητής έπαυσε να έχει υποχρεώσεις έναντι της Τράπεζας δυνάμει της Σύμβασης Εγγύησης, με επακόλουθο να μην θεωρείται για τους σκοπούς της επίδικης διαδικασίας πλειστηριασμού «ενδιαφερόμενο μέρος». Έπεται ότι δεν είχε υποχρέωση η Τράπεζα να επιδώσει στις Διαχειρίστριες της περιουσίας του τις Ειδοποιήσεις τύπου Ι και ΙΑ. Δεν επιδρά στο κύρος της επίδικης διαδικασίας πλειστηριασμού η μη ύπαρξη επίδοσης τέτοιων ειδοποιήσεων προς πρόσωπο που έπαυσε να θεωρείται από την Τράπεζα ως εγγυητής ή/και ως ενδιαφερόμενο πρόσωπο μετά την εξόφληση των δικών του υποχρεώσεων και για το οποίο, ακριβώς γι' αυτό το λόγο, η Τράπεζα δεν αξίωσε δικαστική απόφαση με αγωγή. Κατά συνέπεια, ο 3ος λόγος έφεσης που προώθησε και ανέπτυξε η συνήγορος της Εφεσείουσας στη γραπτή της αγόρευση απορρίπτεται. Όσον αφορά τον 2ο λόγο έφεσης που προώθησε η συνήγορος της Εφεσείουσας, ότι δήθεν είναι πρόωρη η επίδοση Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ προς την ίδια για το λόγο ότι δεν δόθηκε προηγουμένως Ειδοποίηση Τύπου Ι προς την πρωτοφειλέτιδα εταιρεία, προκειμένου να μπορεί να λογίζεται ότι άρχισε η προθεσμία των 45 ημερών προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού πριν την έκδοση Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ», έχω να παρατηρήσω τα εξής։ Με την Ε/Δ της, η Εφεσείουσα παρουσίασε μόνο την Ειδοποίηση τύπου ΙΑ που επιδόθηκε στην ίδια (βλ. το Τεκμήριο 2). Δεν παρουσίασε τί είχε σταλεί στην ίδια σε προηγούμενο στάδιο ως τύπος Ι ούτε τί είχε σταλεί προς την πρωτοφειλέτιδα σε στάδιο «Ι» ή/και «ΙΑ». Αυτά τα έγγραφα τα παρουσίασε στο Δικαστήριο ο κ. Ανδρέου μέσω της Ε/Δ του που συνοδεύει την ένσταση της Εφεσίβλητης Τράπεζας, βοηθώντας έτσι το Δικαστήριο να ασκήσει έλεγχο για το αν ευσταθεί ή όχι ο λόγος έφεσης που ήγειρε η Εφεσείουσα κα XXXXX Τζιηρκαλλή. Πρόκειται για τη δέσμη εγγράφων που επισύναψε ως Τεκμήριο 1. Παρατηρώ ότι με ιδιωτική επίδοση στις 12.9.20 η Τράπεζα έστειλε στην Εφεσείουσα (απευθυνόμενη σε αυτήν προσωπικά υπό την ιδιότητα της ως ενυπόθηκου οφειλέτη και εγγυητή) καλυπτική επιστολή ημερ. 31.8.2020, μαζί με την Ειδοποίηση Τύπου Ι. Με ιδιωτική επίδοση ίδιας ημερομηνίας (12.9.20) η Τράπεζα έστειλε ξεχωριστή καλυπτική επιστολή ημερ. 31.8.2020 απευθυνόμενη προς την εταιρεία D. K. Poster - Sings & Graphics Ltd υπό την ιδιότητά της ως πρωτοφειλέτη. Επομένως, δεν ευσταθεί ο ισχυρισμός της Εφεσείουσας ότι δεν στάληκε Ειδοποίηση τύπου Ι στην πρωτοφειλέτη. Παρατηρώ επίσης ότι σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο της Ειδοποίησης τύπου «Ι», η Τράπεζα υιοθέτησε επακριβώς το τυποποιημένο κείμενο όπως παρατίθεται στο Παράρτημα του Νόμου. Το λεκτικό της πρώτης παραγράφου του τύπου «Ι» είναι ότι։ «Ειδοποιήστε ότι έγινε απαιτητό το ποσό των . (λεπτομέρειες του οποίου περιέχονται εις την επισυνημμένη κατάσταση λογαριασμού), πλέον τόκοι επί . προς. επί τοις εκατόν από της ., το οποίο οφείλετε σύμφωνα με τη δήλωση σύμβασης υποθήκης με αρ. Υ.. και ημερομηνία . πλέον έξοδα μέχρι σήμερα περιλαμβανομένων των εξόδων της ειδοποίησης αυτής.». Είναι σημαντικό το λεκτικό αυτό, διότι υποδηλώνει σε ποιον θα πρέπει να απευθύνεται αυτή η επιστολή. Δεν είναι ο πρωτοφειλέτης που οφείλει δυνάμει «σύμβασης υποθήκης». Είναι ο «κύριος του ενυπόθηκου ακινήτου» που οφείλει δυνάμει σύμβασης υποθήκης. Ο πρωτοφειλέτης, όταν δεν είναι συγχρόνως και κύριος του ενυπόθηκου ακινήτου, οφείλει μόνο δυνάμει της δανειακής σύμβασης. Επομένως, κρίνω ότι εδώ αναπόφευκτα και λογικά η Τράπεζα έγραψε την Ειδοποίηση Τύπου «Ι» προς την Ενυπόθηκο Οφειλέτη «κα XXXXX Τζιηρκαλλή», αφού αυτή είχε την οφειλή δυνάμει της Σύμβασης Υποθήκης. Όπως είναι τώρα διατυπωμένος στο Νόμο ο τύπος «Ι» δεν λέει τίποτα διαφορετικό από αυτό που έγραψε η Εφεσίβλητη Τράπεζα. Κρίνω ότι ο Νομοθέτης είναι εκείνος που θα έπρεπε να είχε συντάξει τον τύπο «Ι» κατά τρόπο που το λεκτικό του να κάλυπτε και την ξεχωριστή περίπτωση όπου ο πρωτοφειλέτης ήταν άλλος από τον κύριο του ενυπόθηκου ακινήτου, έτσι ώστε να ανταποκριθεί και στον ορισμό που έδωσε στον όρο «ενυπόθηκος οφειλέτης» στο άρθρο 44ΙΕ. Πάντως, το ότι η Εφεσίβλητη Τράπεζα έστειλε προς την πρωτοφειλέτιδα εταιρεία τον Τύπο Ι μαζί με σχετική καλυπτική επιστολή και κατάσταση λογαριασμού, δείχνει ότι ήθελε να ικανοποιήσει τις πρόνοιες του άρθρου 44Γ

(1)που απαιτούν να επιδίδεται η Ειδοποίηση Τύπου Ι και στον πρωτοφειλέτη, όπου αυτός δεν είναι ο ίδιος με τον κύριο του ενυπόθηκου ακινήτου. Υπό το φως των ανωτέρω, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι η Εφεσίβλητη Τράπεζα απέτυχε ή παρέλειψε να επιδώσει στην πρωτοφειλέτιδα εταιρεία την Ειδοποίηση Τύπου Ι όπως προβλέπεται στο Νόμο. Κατ' ακολουθίαν, δεν έχω πεισθεί ότι ήταν πρόωρη η επίδοση στις 12.4.2021 της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ προς την πρωτοφειλέτιδα και στην Εφεσείουσα ως ενυπόθηκο οφειλέτη και εγγυητή, αφού είχαν σίγουρα παρέλθει πέραν των 45 ημερών από την επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου Ι (βλ. τις εν λόγω Ειδοποιήσεις ΙΑ ως μέρος της δέσμης εγγράφων που είναι Τεκμήριο 1 στην Ε/ Δ του κ. Ανδρέου). Καταλήγω ν' απορρίπτω και τον 2ο λόγο που προώθησε η συνήγορος της Εφεσείουσας. Στρέφομαι, τέλος, στον 1ο λόγο έφεσης που προωθήθηκε, ότι δηλαδή πάσχει η επίδοση των Ειδοποιήσεων Ι και ΙΑ, διότι έγινε με ιδιώτη επιδότη αντί με συστημένη επιστολή. Κατ' αρχάς, επιθυμώ να σημειώσω ότι η ερμηνεία που έδωσε η Έντιμη Πρόεδρος του Επαρχ. Δικαστηρίου Λάρνακας κα Καρακάννα, όπως και άλλοι πρωτόδικοι αδελφοί Δικαστές, στις προμνησθείσες αποφάσεις τους σε σχέση με την έννοια του όρου «επίδοση» που ορίζεται στο άρθρο 44ΙΕ, με βρίσκει σύμφωνη. Ειδικότερα, συμφωνώ ότι η αντικατάσταση του διαζευκτικού «ή» με τη φράση «και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό», οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, κατά κανόνα, «επίδοση σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή» και, κατ' εξαίρεση, «σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό», τότε σημαίνει «την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης». Δεν είναι ζήτημα του Δικαστηρίου να αποφασίσει αν ο Νομοθέτης επέλεξε την τυπολατρία ή αν εισήγαγε την τυπολατρία στη διαδικασία. Εν τη σοφία του ο Νομοθέτης θέλησε να αφαιρέσει την ισότιμη επιλογή που είχαν προηγουμένως οι τράπεζες (ενυπόθηκοι δανειστές) ανάμεσα σε συστημένο ταχυδρομείο και ιδιωτική επίδοση, με την αφαίρεση του διαζευκτικού «ή» και την αντικατάσταση του με τη φράση «σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό». Δεν είναι ότι οι Τράπεζες στερούνται παντελώς της δυνατότητας να προχωρήσουν με ιδιωτική επίδοση των ειδοποιήσεων. Είναι που πρέπει να αιτιολογήσουν την ενέργεια αυτή, για να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι δεν ήταν εφικτό να χρησιμοποιήσουν τη μέθοδο της «συστημένης επιστολής». Στην παρούσα υπόθεση, ο κ. Ανδρέου ορκίστηκε και είπε (βλ. την παρα. 5 της Ε/Δ του) ότι «Οι Ειδοποιήσεις στάλθηκαν με ιδιωτική επίδοση λόγω του ότι οι Καθ'ων η Αίτηση είχαν πληροφορηθεί ότι οι διάδικοι είχαν φύγει από τις δοθείσες διευθύνσεις και ως εκ τούτου δεν ήταν εφικτή η ενημέρωσή τους με διπλοσυστημένη επιστολή. Εν πάση περιπτώσει, αποτελεί παραδεκτό γεγονός από πλευράς της Αιτήτριας ότι οι εν λόγω ειδοποιήσεις παραλήφθηκαν από την ίδια.». Έδωσε επομένως ο μάρτυρας της Εφεσίβλητης μία εξήγηση γιατί δεν ήταν εφικτό να σταλούν συστημένες επιστολές. Δεν αντεξετάστηκε σε σχέση με την εξήγηση που έδωσε. Δεν αντεξετάστηκε γύρω από το αν πράγματι έφυγε η Αιτήτρια από τη διεύθυνση διαμονής που είχε δηλώσει στη Σύμβαση Εγγύησης ή/και στη Σύμβαση Υποθήκης. Δεν μπορεί το Δικαστήριο, υπό τις συνθήκες αυτές, ήτοι μη αντεξετασθέντος του κ. Ανδρέου, να απορρίψει ως αναξιόπιστο ή/και αναληθές το περιεχόμενο της παρα. 5 της Ε/Δ του κ. Ανδρέου. Η ίδια η Εφεσείουσα υπήρξε σιωπηρή στην Ε/Δ της αναφορικά με τη διεύθυνση στην οποία την εντόπισε ο ιδιώτης επιδότης. Δεν προχώρησε ποτέ στη διατύπωση θετικού ισχυρισμού ότι ο ιδιώτης επιδότης την εντόπισε στην ίδια διεύθυνση που αυτή είχε δηλώσει προς την Τράπεζα, για να δείξει ότι θα ήταν εφικτό να της σταλεί εκεί με συστημένο ταχυδρομείο Δεδομένης της πιο πάνω επισήμανσής μου, καταλήγω να δέχομαι ότι η Τράπεζα ενήργησε υπό το πρίσμα των πληροφοριών που είχε ότι η ενυπόθηκη δανειστής κα XXXXX Τζιηρκαλλή είχε εγκαταλείψει τη δοθείσα διεύθυνση και ότι δεν ήταν εφικτό να στείλει συστημένη επιστολή σε συγκεκριμένη διεύθυνση. γι'αυτό ανέθεσε την επίδοση των Ειδοποιήσεων προς αυτήν με ιδιώτη επιδότη. Επομένως, ο 1ος λόγος ένστασης που προώθησε η συνήγορος της Εφεσείουσας, θα πρέπει επίσης να απορριφθεί. Υπό τις συνθήκες, η επίδοση που έγινε συνάδει με τα διαλαμβανόμενα στον ορισμό του όρου επίδοση στο άρθρο 44ΙΕ. Εξάλλου η ίδια η Εφεσείουσα δεν αμφισβήτησε ποτέ ότι η επίδοση έγινε προσωπικά στην ίδια έναντι της υπογραφής της και ότι έλαβε γνώση της Ειδοποίησης κατά την ημέρα που αναγράφεται στην Ε/Δ επίδοσης ότι της επιδόθηκε. Συνεπώς, ουδεμία βλάβη υπέστη το δικαίωμά της για άσκηση έφεσης ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου για να ελεγχθεί η συμπεριφορά της Τράπεζας ως ενυπόθηκου δανειστή κατά τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η υπό κρίση Αίτηση - Έφεση απορρίπτεται. Δεν διαπιστώνω να υπάρχει λόγος απόκλισης από το γενικό κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης. Ως εκ τούτου, τα έξοδα της Αίτησης - Έφεσης επιδικάζονται υπέρ της Εφεσίβλητης - Καθ'ης η Αίτηση και εναντίον της Εφεσείουσας / Αιτήτριας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (υπ.) .................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1]

(2)Οποιαδήποτε ειδοποίηση ως προς παρατηρηθείσα υπερημερία ή απαίτηση για πληρωμή του ενυπόθηκου χρέους, η οποία αποστέλλεται από τον ενυπόθηκο δανειστή όταν αυτός είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα δυνάμει των διατάξεων του περί Εργασιών Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμου προς τον ενυπόθηκο οφειλέτη ή προς οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, συνοδεύεται από την ειδοποίηση που αναφέρεται στον Τύπο «Θ» του Δεύτερου Παραρτήματος: Νοείται ότι η αποστολή της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «Θ» πραγματοποιείται μόνο μία φορά: Νοείται περαιτέρω ότι δεν υπάρχει υποχρέωση αποστολής της ειδοποίησης κατά τον Τύπο «Θ», εάν ο ενυπόθηκος δανειστής έχει εξασφαλίσει δικαστική απόφαση εναντίον του ενυπόθηκου οφειλέτη ή εάν υπάρχει κατατεθειμένη αίτηση πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου σύμφωνα με τις διατάξεις του Μέρους VI. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο