ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ν. ΑΝΤΩΝΙΟΥ κ.α., Αγωγή αρ. 765/2021, 29/7/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2021:A168 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Αγωγή αρ. 765/2021 Μεταξύ: ΧΧΧΧ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Ενάγουσα και
- ΧΧΧΧ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
- PAMBOS CHR. CHARALAMBOUS CONSTRUCTION & DEVELOPERS LTD
- ΕΠΑΡΧΙΑΚΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΛΕΜΕΣΟΥ Εναγόμενοι Αίτηση ημερομηνίας 25.06.2021 Ημερομηνία: 29.07.2021 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα/Αιτήτρια: κ. Α. Αγγελίδης με κ. Χρ. Κληρίδη και κ. Χ. Τρύφωνος Για Εναγόμενες 1 και 2/Καθ' ων η αίτηση: κ. Π. Μπενάκης Α Π Ο Φ Α Σ Η Την 04.05.2021 η Ενάγουσα καταχώρισε αγωγή για την οποία εκδόθηκε Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα. Εναντίον των Εναγόμενων 1 και 2 αξιώνει αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση ή και επηρεασμό στην απόλαυση της ιδιοκτησίας και/ή κατοχής και/ή των νόμιμων δικαιωμάτων της επί της οικίας με αριθμό εγγραφής ΧΧΧΧ, Τμήμα ΧΧΧΧ, Φ./Σχ.ΧΧΧΧ, Τεμάχιο 49, επί της οδού ΧΧΧΧ Στυλιανού Χουρμουζίου στο Όμοδος της Επαρχίας Λεμεσού («το τεμάχιο 49»). Ενώ δυνάμει αίτησης της Ενάγουσας, την 05.05.2021, εκδόθηκε μονομερώς απαγορευτικό διάταγμα εναντίον των Εναγόμενων 1 και 2 με το οποίο τους απαγορεύονταν να παρεμποδίζουν με οποιονδήποτε τρόπο τη διέλευση της Ενάγουσας προς την οικία της, εκείνο το διάταγμα ακυρώθηκε την 18.06.2021 κατόπιν ακρόασης των Εναγόμενων 1 και 2, για τους λόγους που εξηγούνται στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 18.06.
- Στο μεταξύ, η Ενάγουσα είχε καταχωρίσει τρείς αιτήσεις παρακοής εκείνου του προσωρινού διατάγματος εναντίον των Εναγόμενων 1 και
- Η αίτηση της Ενάγουσας Την 25.06.2021 η Ενάγουσα επανήλθε με νέα αίτηση, την υπό εξέταση, με χρήση ιδίως του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, με την οποία ζητά εκ νέου ενδιάμεση θεραπεία· κατά τη θέση της, βάσει νέων γεγονότων. Ειδικότερα, με τη νέα αίτησή της ζητά την έκδοση διατάγματος δια του οποίου να απαγορεύεται στις Εναγόμενες 1 και 2 ή σε εκπροσώπους ή εντεταλμένους τους να επεμβαίνουν με οποιονδήποτε τρόπο σε περιοχή του δημόσιου δρόμου που εφάπτεται επί του ακινήτου της Εναγόμενης 1 με αριθμό εγγραφής ΧΧΧΧ, Τμήμα ΧΧΧΧ, Φ/Σχ.ΧΧΧΧ, Τεμάχιο 50 («το τεμάχιο 50»), που σημειώνεται με χρώμα σε συνημμένο στην αίτηση διαγραμματικό σχέδιο, είτε με την κατασκευή τοίχων αντιστήριξης, είτε με άλλα έργα, όπως η τοποθέτηση σιδηρουργικών πλεγμάτων ή θεμελίων ή η τοποθέτηση μπετόν, που η Ενάγουσα θεωρεί πως θα δημιουργήσουν τετελεσμένα ή και καταστροφή του οδοστρώματος. Καταλογίζει στις Εναγόμενες 1 και 2 ότι ήδη κατέστρεψαν μέρος του δημόσιου δρόμου και ζητά προστακτικό διάταγμα δια του οποίου να διατάσσονται να αποκαταστήσουν το οδόστρωμα και να επαναφέρουν τον δρόμο στις αρχικές του διαστάσεις, καθιστώντας τον προσβάσιμο οδικώς. Το πραγματικό πλαίσιο που θέτει υπόψη του Δικαστηρίου η Ενάγουσα, με την ένορκη της δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αυτή, είναι το εξής: Η Ενάγουσα με τον σύζυγό της διαμένουν στην οικία που βρίσκεται στο τεμάχιο 49, το οποίο εφάπτεται με το τεμάχιο 50, ιδιοκτησίας της Εναγόμενης
- Εντός του τεμαχίου 50 η Εναγόμενη 1 προβαίνει σε οικοδομικές εργασίες, δια της Εναγόμενης 2, εργοληπτικής εταιρείας. Η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενες 1 και 2, στο πλαίσιο εκτέλεσης των οικοδομικών εργασιών εντός του τεμαχίου 50, τοποθέτησαν στον δημόσιο δρόμο της οδού Στυλιανού Χουρμουζίου που συνορεύει με το τεμάχιο 50 και οδηγεί και στο τεμάχιο 49 διάφορα διαχωριστικά και/ή αντικείμενα, με αποτέλεσμα η Ενάγουσα να μην μπορεί να χρησιμοποιεί τον δρόμο για να μεταβαίνει στο σπίτι της οδικώς, όπως έπραττε για δεκαετίες. Ενώ ήταν σε ισχύ το απαγορευτικό διάταγμα, οι Εναγόμενες 1 και 2 προέβησαν σε κατεδάφιση εντός του τεμαχίου 50, η οποία περιέλαβε και μέρος του οδοστρώματος του δημόσιου δρόμου, απέκοψαν την οδική πρόσβαση στο εναπομείναν οδόστρωμα με την τοποθέτηση σιδερένιων κιγκλιδωμάτων, προχώρησαν σε σιδεροσυνδέσεις, και ετοιμάζονται να κτίσουν τοίχους αντιστήριξης· εξ ου και η Ενάγουσα προέβη σε αιτήσεις παρακοής. Την 10.06.2021 το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως ακύρωσε την πολεοδομική άδεια που κατείχε η Εναγόμενη 1, επειδή οι εργασίες στις οποίες προέβαινε στο τεμάχιο 50 δεν ήταν σύμφωνες με την πολεοδομική άδεια που εξασφάλισε. Συνεπώς, όπως αναφέρει η Ενάγουσα, οι εργασίες στις οποίες προέβη ή προβαίνει η Εναγόμενη 1 δια της Εναγόμενης 2 είναι παράνομες. Με τις εργασίες αυτές, κατά τη θέση της Ενάγουσας, οι Εναγόμενες 1 και 2 υπέσκαψαν τον δρόμο και η διέλευση από αυτόν έχει καταστεί επικίνδυνη για το κοινό, ενώ απέκοψαν τελείως την ελεύθερη οδική διέλευση. Για την ίδια και τον σύζυγό της, αναφέρει, είναι ζωτικής σημασίας η οδική διέλευση, λόγω του προχωρημένου της ηλικίας τους. Με επιστολή της ημερομηνίας 21.05.2021 η Αστυνομική Διεύθυνση Λεμεσού βεβαιώνει ότι από επίσκεψη που διενήργησε την 17.05.2021 στην οδό Στυλιανού Χουρμουζίου διαπίστωσε πως οι εργασίες που γίνονται εντός του τεμαχίου 50 καθιστούσαν αδύνατη τη διέλευση οχημάτων, εφόσον το πλάτος του δρόμου έχει μειωθεί λόγω καταστροφής του οδοστρώματος και λόγω του ότι υπήρχαν τοποθετημένα σιδερένια κιγκλιδώματα εντός του δρόμου. Προσθέτει, η Ενάγουσα, ότι ο εν λόγω δρόμος είναι ο μοναδικός δρόμος που υπάρχει για να μεταβαίνει στην οικία της οδικώς, καθότι οι άλλοι δρόμοι που είχε υποδείξει η Εναγόμενη 1 στην προηγούμενη διαδικασία δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για οδική διέλευση, εφόσον η κάθετη πάροδος που βρίσκεται βόρεια της οικίας της είναι αδιέξοδος δρόμος και στο νότιο τμήμα του ακινήτου της βρίσκεται πεζοδρομημένο αδιέξοδο που δεν είναι προσπελάσιμο από αυτοκίνητα λόγω του μικρού του πλάτους και της μεγάλης στενής στροφής που έχει ο δρόμος σε ένα σημείο. Το γεγονός ότι η οικία της Ενάγουσας δεν είναι προσβάσιμη οδικώς από τρείς δρόμους, αλλά μόνον από την οδό Στυλιανού Χουρμουζίου, επιβεβαιώνουν με δήλωσή τους ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου του Ομόδους. Επιπλέον, η Ενάγουσα διόρισε τοπογράφο μηχανικό και του ζήτησε να εκπονήσει μελέτη σχετικά με την πρόσβαση που έχει η οικία της σε δημόσιο δρόμο προσπελάσιμο από αυτοκίνητα και η μελέτη κατέδειξε ότι μόνον η οδός Στυλιανού Χουρμουζίου διατίθεται, η οποία πλέον δεν υφίσταται στις αρχικές της διαστάσεις. Η Ενάγουσα εκθέτει την άποψη πως η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων είναι επιβεβλημένη και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Δια της ένορκης δήλωσής της, προσκομίζει έγγραφη μαρτυρία: Πιστοποιητικό θανάτου και κληρονόμων που εξέδωσε ο Πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου Ομόδους ότι η Ενάγουσα είναι η μοναδική κληρονόμος της οικίας του τεμαχίου 49 (Τεκμήριο 1), σχέδιο από την ηλεκτρονική πύλη για πολίτες του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας όπου φαίνονται τα δύο τεμάχια, 49 και 50, μαζί με τα στοιχεία του τεμαχίου 49 ως είναι καταχωρισμένα στο Κτηματολόγιο (Τεκμήρια 2 και 3), την προηγούμενη αίτησή της για έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων μαζί με το απαγορευτικό διάταγμα, την ένσταση των Εναγόμενων 1 και 2 και την απόφαση του δικαστηρίου ημερομηνίας 18.06.2021 (Τεκμήρια 4 έως 7), φωτογραφίες που ισχυρίζεται ότι δείχνουν τον χώρο εκτέλεσης των εργασιών στο τεμάχιο 50 και το σημείο όπου κατά τη θέση της σκάφθηκε και ο δρόμος (Τεκμήρια 8 έως 11), τις αιτήσεις παρακοής που καταχώρισε (Τεκμήριο 12), την επιστολή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως ημερομηνίας 10.06.2021 προς την Εναγόμενη 1 δια της οποίας διαπιστώνεται ότι ενώ εξασφαλίστηκε πολεοδομική άδεια για προσθηκομετατροπές έγινε κατεδάφιση σχεδόν ολόκληρης της οικοδομής, κοινοποιείται ακύρωση της πολεοδομικής άδειας και καλείται η Εναγόμενη 1 να διακόψει τις εργασίες και σε συνεργασία με την αρμόδια αρχή να λάβει τα απαραίτητα μέτρα προστασίας του κοινού λόγω της εκσκαφής που διενήργησε (Τεκμήριο 13), επιστολή της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λεμεσού προς τον δικηγόρο της Ενάγουσας ημερομηνίας 21.05.2021 στην οποία αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι στον χώρο του εργοταξίου στην οδό Στυλιανού Χουρμουζίου γίνονταν εκσκαφές από τις οποίες ήταν αδύνατη η διέλευση οχημάτων από την εν λόγω οδό, λόγω της μείωσης του πλάτους του δρόμου εντός του οποίου είχαν τοποθετηθεί μεταλλικές σχάρες για να εμποδίζεται η είσοδος στο εργοτάξιο (Τεκμήριο 14), δήλωση των Προέδρου και Αντιπροέδρου του Κοινοτικού Συμβουλίου Ομόδους ημερομηνίας 23.06.2021 προς υποστήριξη της εκδοχής της Ενάγουσας ότι μόνον από την οδό Στυλιανού Χουρμουζίου μπορεί να μεταβαίνει οδικώς στην οικία της και ότι η Εναγόμενη 1 απέκοψε μέρος του δρόμου με αποτέλεσμα να εμποδίζεται η Ενάγουσα να μεταβαίνει οδικώς στην οικία της (Τεκμήριο 15), και πόρισμα αγρονόμου τοπογράφου μηχανικού ημερομηνίας 24.06.2021 ότι η μοναδική πρόσβαση στο τεμάχιο 49 είναι δια της οδού Στυλιανού Χουρμουζίου καθότι οι άλλες φαινομενικές οδοί είναι αδιέξοδοι και ότι η αποκοπή του δρόμου από τους ιδιοκτήτες του τεμαχίου 50 έχει αποκόψει πλήρως την οδική χρήση του δρόμου από τους ιδιοκτήτες του τεμαχίου 49 (Τεκμήριο 16). Το Δικαστήριο επιλήφθηκε της αίτησης της Ενάγουσας αυθημερόν και, κρίνοντας πως υπήρχε ο χρόνος για την ακρόαση των Εναγόμενων 1 και 2, που ήδη εμφανίζονται στη διαδικασία και έχουν διεύθυνση επίδοσης, κατέστησε την αίτηση δια κλήσεως. Η ένσταση των Εναγόμενων 1 και 2 Την 05.07.2021 οι Εναγόμενες 1 και 2 καταχώρισαν ένσταση δια της οποίας ισχυρίζονται πως η αίτηση της Ενάγουσας είναι παράτυπη και/ή νομικά και/ή πραγματικά αστήρικτη σύμφωνα με τους σχετικούς νόμους και διαδικαστικούς κανονισμούς και/ή άλλως πώς, ότι η Ενάγουσα δεν νομιμοποιείται να αιτείται ενδιάμεση θεραπεία καθότι δεν είναι η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια και/ή ιδιοκτήτρια του δημόσιου δρόμου, ότι όλες οι εργασίες διεξάγονται βάσει αδειών που εξασφαλίστηκαν, ότι το Δικαστήριο ήδη απέρριψε προηγούμενο αίτημα της Ενάγουσας για ενδιάμεση θεραπεία, ότι τα διατάγματα που ζητά είναι ασαφή και/ή αόριστα, και ότι δεν πληρούνται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος για την έκδοσή τους. Στην ένορκη της δήλωση που συνοδεύει την ένσταση των Εναγόμενων 1 και 2 η Εναγόμενη 1 αναφέρει ότι στη βάση των ίδιων δεδομένων το Δικαστήριο, την 18.06.2021, αποφάσισε και ακύρωσε το προσωρινό διάταγμα, επισημαίνοντας ότι ουδέποτε είχε εκδοθεί διάταγμα παύσης κάποιων κατασκευαστικών εργασιών εντός του τεμαχίου 50, αλλά διάταγμα που να διασφαλίζει τη δυνατότητα διέλευσης της Ενάγουσας προς την οικία της οδικώς, υπό το πραγματικό πλαίσιο που έθεσε η Ενάγουσα ότι εκείνος είναι ο μοναδικός δρόμος, και το εμπόδιο σε αυτόν συνυφαίνεται με τη δυνατότητα προμήθειας των χρειωδών για τη διαβίωση της ίδιας και του συζύγου της. Επισημαίνει, επίσης, ότι ουδεμία απόφαση υπάρχει που να αμφισβητεί τα σύνορα των δύο τεμαχίων, όπως έχουν καθοριστεί. Η Εναγόμενη 1 επαναλαμβάνει ότι οι Εναγόμενες 1 και 2 δεν έχουν παρέμβει στον δημόσιο δρόμο και ότι όλες οι εργασίες έχουν εκτελεστεί εντός των ορίων του τεμαχίου της, υπό την επίβλεψη του μηχανικού του έργου, ο οποίος, με έκθεσή του ημερομηνίας 28.06.2021, επιβεβαιώνει το γεγονός. Έλαβε γνώση, όπως αναφέρει, από τον επιβλέποντα μηχανικό του έργου, ότι το τεμάχιό της επιθεωρήθηκε την 28.06.2021 από κλιμάκιο της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού, που επιβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε παρατυπία ή παρανομία, η πρόοδος του έργου είναι σύμφωνη με τις εγκεκριμένες άδειες, και όλες οι εργασίες εκτελέστηκαν αυστηρά εντός του ακινήτου της. Η Εναγόμενη 1 επιμένει στην εκδοχή ότι η Ενάγουσα μπορεί να μεταβαίνει στην οικία της οδικώς, τόσο σύμφωνα με το επίσημο χωρομετρικό σχέδιο όσο και με βάση το γεγονός ότι το αυτοκίνητο του συζύγου της είναι σταθμευμένο ακριβώς έξω από το σπίτι τους και μετακινείται κατά τη διάρκεια εκτέλεσης των εργασιών είτε από τους άλλους διαθέσιμους δρόμους είτε από τον δρόμο από τον οποίο ισχυρίζεται ότι υπάρχει εμπόδιο, προσκομίζει σχετικό φωτογραφικό υλικό. Από το ίδιο το μαρτυρικό υλικό που προσκόμισε η Ενάγουσα, είναι η θέση της Εναγόμενης 1, φαίνεται η δυνατότητα πρόσβασης της Ενάγουσας από την οδό Επιταφίου, αλλά και η δήλωση του κοινοτάρχη, κατά τη θέση της, παρήχθη για να εξυπηρετήσει την απαίτηση της Ενάγουσας, εφόσον η αρχή αυτή δεν προέβη σε χωρομέτρηση των πραγματικών διαστάσεων του δρόμου και δήλωσε γενικά και αόριστα και ψευδώς ότι αποκόπηκε ο δρόμος, κατ' αντίθεση με τα στοιχεία του Κτηματολογίου που είναι η μόνη αρμόδια αρχή. Το τεμάχιο στο οποίο καταλήγει η οδός Επιταφίου, δηλαδή το τεμάχιο 805, ανήκει επίσης στην Ενάγουσα, εφάπτεται επί του τεμαχίου 49 και χρησιμοποιείται ως ενιαίος χώρος. Την 17.05.2021 η Εναγόμενη 1 έδωσε οδηγίες για τοποθέτηση κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης της οικίας της, η οποία επίσης εφάπτεται επί των τεμαχίων 49 και 50, και ο επαγγελματίας προσήλθε στον χώρο την 25.06.2021 οδικώς χωρίς πρόβλημα και στάθμευσε πίσω από το όχημα του συζύγου της Ενάγουσας, ετοίμασε δε σχετική έκθεση. Η Εναγόμενη 1 αναφέρει πως οι αρμόδιες αρχές δεν εξέδωσαν οποιοδήποτε διάταγμα που να την εμποδίζει να εκτελεί εργασίες και ούτε έχει επέμβει στον δημόσιο δρόμο ούτε έχει καταστρέψει οποιοδήποτε μέρος του, αλλά ούτε και εμποδίζει τη διέλευση της Ενάγουσας στην οικία της. Προσκομίζει και η ίδια επιστολή του αρμόδιου αστυνομικού της περιοχής, ημερομηνίας 01.06.2021, που επιβεβαιώνει ότι ο δρόμος επιτρέπει τη διέλευση οχημάτων. Κατά τη θέση των Εναγόμενων 1 και 2, η αίτηση της Ενάγουσας είναι γενική και αόριστη, καθότι δεν αναφέρει τις διαστάσεις της κατ' ισχυρισμό παρέμβασης στον δημόσιο δρόμο σε συνάρτηση με τις πραγματικές διαστάσεις του δρόμου, και δεν παραπέμπει σε κανένα επίσημο φάκελο ή χωρομετρική εργασία του Κτηματολογίου. Αντίθετα, η τελεσίδικη απόφαση του Κτηματολογίου Λεμεσού ημερομηνίας 27.06.2019 και οι συντεταγμένες που δόθηκαν στην Εναγόμενη 1 επιβεβαιώνουν ότι ουδεμία παρέμβαση έγινε εντός του δημόσιου δρόμου. Η Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού δεν ισχυρίστηκε οποτεδήποτε ότι η Εναγόμενη 1 κατέστρεψε τον δημόσιο δρόμο ούτε κίνησε κάποια διαδικασία εναντίον της, αντίθετα, με την πρόσφατη επιθεώρηση που διενήργησε επιβεβαίωνε στον μηχανικό του έργου τη διενέργεια των εργασιών εντός του τεμαχίου της Εναγόμενης
- Επιπλέον, η Εναγόμενη 1 αναφέρει πως ζήτησε και από τον τοπογράφο του έργου αυστηρό επανέλεγχο της προόδου των εργασιών σε σχέση με τα σύνορα του τεμαχίου της Εναγόμενης 1, όπου και πάλι τη διαβεβαίωσε γραπτώς, με έκδοση σχετικού πιστοποιητικού, ότι αυτές διεξάγονται αυστηρά εντός του τεμαχίου της και δεν υπάρχει οποιαδήποτε επέμβαση στον δημόσιο δρόμο. Όσον αφορά την επιστολή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως ότι δεν προβαίνει σε προσθηκομετατροπές αλλά σε ανέγερση νέας οικοδομής, επειδή υπάρχει διαφωνία με το περιεχόμενό της, έχει ήδη απαντηθεί με επιστολή του δικηγόρου της Εναγόμενης 1 ημερομηνίας 23.06.2021 και θα ακολουθήσει προσφυγή και άλλες διαδικασίες· εν πάση περιπτώσει, όπως λέει, αυτή αφορά τις εργασίες εντός του τεμαχίου της και ουδεμία σχέση έχει με τον ισχυρισμό της Ενάγουσας περί επέμβασής της στον δημόσιο δρόμο ή περί καταστροφής του ή σχετικά με τη διέλευση από τον δημόσιο δρόμο. Η θέση των Εναγόμενων 1 και 2 είναι πως δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις και δεν είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να εκδοθούν τα διατάγματα που ζητά η Ενάγουσα. Οι Εναγόμενες 1 και 2, δια της ένορκης δήλωσης της Εναγόμενης 1, προσκομίζουν έγγραφη μαρτυρία: Το πιστοποιητικό οριοθέτησης του τεμαχίου 50 ημερομηνίας 27.06.2019 και τις συντεταγμένες (Τεκμήριο Α), τεχνική έκθεση ημερομηνίας 28.06.2021 από αρχιτέκτονα -μηχανικό που αναφέρει ότι η πρόοδος των εργασιών είναι απολύτως σύμφωνη με τα εγκεκριμένα σχέδια, ότι έγινε έλεγχος από κλιμάκιο της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού και υπήρξε ενημέρωση ότι δεν υπάρχει παρανομία ή απόκλιση από το εγκεκριμένο σχέδιο, και ότι όλες οι εργασίες διεξάγοντα αυστηρά μέσα στα σύνορα του τεμαχίου και δεν έγινε οποιαδήποτε καταστροφή στον δημόσιο δρόμο, τα σύνορα με τον οποίο καθορίστηκαν τελεσίδικα από το Κτηματολόγιο (Τεκμήριο Β), επίσημο κτηματικό σχέδιο (Τεκμήριο Γ), φωτογραφικό υλικό που απεικονίζει, κατά τη θέση της, τη δυνατότητα χρησιμοποίησης του δρόμου και από αυτοκίνητα (Τεκμήριο Δ), σχέδια που δείχνουν σημειωμένες διελεύσεις από άλλες οδούς (Τεκμήριο Ε), έκθεση από τον επαγγελματία που τοποθέτησε κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης στην οικία της Εναγόμενης 1 στην οδό Στυλιανού Χουρμουζίου ΧΧΧΧ, στην οποία εκθέτει γεγονότα σε σχέση με την επίσκεψή του στο χωριό την 17.05.2021 και την ανεμπόδιστη πρόσβασή του στην οδό αυτή οδικώς (Τεκμήριο ΣΤ), επιστολή ημερομηνίας 01.06.2021 από την Αστυνομική Διεύθυνση Λεμεσού στην οποία αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι την 27.05.2021 κατά την άφιξη των μελών της αστυνομίας στην οδό Στυλιανού Χουρμουζίου, για άλλο λόγο, καμία οικοδομική ή άλλη εργασία δεν γίνονταν και ο δρόμος επέτρεπε τη διέλευση οχημάτων εφόσον δεν εμποδίζονταν η κυκλοφορία του (Τεκμήριο Ζ), έκθεση τοπομέτρη σε σχέση με έλεγχο που διενήργησε την 30.06.2021 και βεβαίωση εκτέλεσης των εργασιών εντός του τεμαχίου (Τεκμήριο Ζ1), σχέδια από την ηλεκτρονική πύλη για πολίτες του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας (Τεκμήριο Η), και επιστολή των δικηγόρων της Εναγόμενης 1 προς τον Υπουργό Εσωτερικών σε σχέση με την επιστολή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως περί ακύρωσης της πολεοδομικής της άδειας (Τεκμήριο Θ). Διαδικασία Η ακρόαση της αίτησης της Ενάγουσας διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων της Ενάγουσας και της Εναγόμενης 1, που συνοδεύουν την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα, χωρίς την εισαγωγή άλλης μαρτυρίας. Οι συνήγοροι των δύο πλευρών κατέθεσαν γραπτές αγορεύσεις στις οποίες εκθέτουν την επιχειρηματολογία τους. Είναι υπόψη του Δικαστηρίου ό,τι έχει αναφερθεί. Νομικό πλαίσιο Σύμφωνα με το άρθρο 32 του Νόμου 14/1960, τηρουμένου οποιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού, κάθε Δικαστήριο, κατά την άσκηση της πολιτικής του δικαιοδοσίας, μπορεί να εκδίδει απαγορευτικό διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές ή προστακτικό) ή να διορίζει παραλήπτη σε όσες περιπτώσεις το Δικαστήριο κρίνει πως είναι δίκαιο ή πρόσφορο, ακόμα κι αν δεν αξιώνεται ή δεν χορηγούνται μαζί με αυτό αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία. Παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα δεν εκδίδεται εκτός εάν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασία, υπάρχει πιθανότητα ο αιτών διάδικος να δικαιούται στη θεραπεία και, εκτός εάν εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατον να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Οποιοδήποτε τέτοιο παρεμπίπτον διάταγμα μπορεί να εκδοθεί υπό όρους και προϋποθέσεις, ως το Δικαστήριο θεωρεί δίκαιο. Οι εκ του νόμου τιθέμενες προϋποθέσεις για την έκδοση παρεμπιπτόντων απαγορευτικών διαταγμάτων αναλύθηκαν στην Odysseos v. Pieris Estates Ltd
(1982)1 CLR 557, όπως και σε αρκετές άλλες αποφάσεις. Το σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση θα πρέπει να αφορά σε συγκεκριμένο πράγμα, σε χρέος ή αποζημίωση, ορισμένα ή οριστά. Διαπιστώνεται με βάση τα καταχωρισμένα δικόγραφα ή, όπου δεν υπάρχουν, την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση. Ό,τι εξετάζεται σε σχέση με αυτή την πρώτη προϋπόθεση, είναι κατά πόσον αποκαλύπτεται κάποια γνωστή στον νόμο αιτία, η οποία, εάν επιτύχει, θα έχει ως συνέπεια τη χορήγηση ανάλογης ουσιαστικής θεραπείας[1]· Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, της αναγκαιότητας να υπάρχει καλή βάση και καλές πιθανότητες ο διάδικος που αιτείται να δικαιούται σε θεραπεία και έκδοση προς όφελός του δικαστικής απόφασης, όπως υποδείχθηκε μεταξύ άλλων στην T.A. Micrologic Comp. Conlsut. Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 A.A.Δ. 1802, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Απαιτείται κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων[2]. Όπως έχει αναφερθεί στην Κυτάλα ν. Χρυσάνθου
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 253, η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η πιθανότητα, υπό την πιο πάνω έννοια. Η τρίτη προϋπόθεση του νόμου, εκτός εάν εκδοθεί το διάταγμα να υπάρχει το ενδεχόμενο πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς οπότε θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη, έχει την έννοια ότι τυχόν αποζημιώσεις δεν θα αποτελούσαν επαρκή θεραπεία στην ίδια την αγωγή[3]. Όπως γνωρίζουμε από την C. Phasarias (Automotice Centre) Ltd v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 785, δεν υπάρχει ανάγκη να προσάγεται μαρτυρία ότι πράγματι υπάρχει πρόθεση για συγκεκριμένη ενέργεια και εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η συγκεκριμένη ενέργεια στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ανάλογες προϋποθέσεις ισχύουν και για την έκδοση ενδιάμεσων προστατικών διαταγμάτων. Ωστόσο, επειδή τα προστακτικά διατάγματα δεν απαγορεύουν απλά τη συνέχιση μιας συμπεριφοράς που ο αιτών διάδικος θεωρεί άδικη αλλά το Δικαστήριο παρεμβαίνει δραστικά και διαμορφώνει θετικά συγκεκριμένη συμπεριφορά του προσώπου προς το οποίο απευθύνονται, όπως λόγου χάριν το να προβεί σε συγκεκριμένη επισκευή ή δαπάνη, εκδίδονται με ιδιαίτερη φειδώ και αρκετά πιο ισχυρό βαθμό βεβαιότητας ότι έχει πληγεί σοβαρά δικαίωμα και θα υπάρξει υπέρμετρη ζημιά του αιτούντος, που μόνον με την έκδοση του διατάγματος μπορεί να αποφευχθεί και να διασφαλιστεί η δυνατότητα απονομής της δικαιοσύνης, χωρίς να επαρκεί κάποια αποζημίωση[4]. Ευλόγως, χρειάζεται να τηρηθεί επίπεδο αναλογικότητας ανάμεσα στη ζημιά που υπόκειται το πρόσωπο το οποίο, πριν να ακουστεί πλήρως στη δίκη, διατάσσεται να πράξει, και στη ζημιά που θα υποστεί ο αιτών, εάν δεν χορηγηθεί η ενδιάμεση θεραπεία. Στο πλαίσιο της αναλογικότητας εμπίπτει και η ανάγκη για σαφήνεια και ακρίβεια στις πράξεις που προστάζονται, όπως και στον χρόνο. Η πρώιμη προσταγή, ως μορφή ενδιάμεσης θεραπείας, δεν θα πρέπει να παρεμβάλλει ως μορφή τιμωρίας[5], αλλά ως μέσο διασφάλισης της απονομής της δικαιοσύνης. Είναι φυσιολογικά μεγάλος και ο κίνδυνος ένα ενδιάμεσο προστακτικό διάταγμα να υπερβεί το μέτρο αυτό. Ο επείγον χαρακτήρας ενός τέτοιου διατάγματος θα μπορούσε να λεχθεί πως είναι εγγενής στη φύση τους. Στις υποθέσεις που έχουν να κάνουν με οχληρία, ειδικότερα με οχληρία λόγω εμποδίων σε δημόσιο δρόμο (obstruction of the highway), οι οποίες συνιστούν μία ιδιαίτερη κατηγορία υποθέσεων δημόσιας οχληρίας, εφόσον θα έχει θεμελιωθεί το δικαίωμα έγερσης τέτοιας αγωγής από ιδιώτη (actionable right), είναι δυνατή η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος άρσης τυχόν συνεχιζόμενης παρεμπόδισης ή αφαίρεσης του εμποδίου (abatement of obstruction), με απαγορευτική ή προστακτική διατύπωση, αναλόγως, που όμως εξετάζεται και πάλι υπό το πρίσμα των νόμιμων προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Νόμου 14/
- Εφαρμογή Η Ενάγουσα μέχρι στιγμής δεν έχει καταχωρίσει Έκθεση Απαίτησης. Από όσα προκύπτουν από την ένορκη δήλωσή της που συνοδεύει την αίτησή της, η αξίωσή της εναντίον των Εναγόμενων 1 και 2, παρά το ότι στο Γενικά Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα αναφέρεται σε παράνομη επέμβαση ή περιορισμό απόλαυσης της ιδιοκτησίας ή κατοχής της οικίας του τεμαχίου 49, είναι για την ταλαιπωρία που υφίσταται λόγω της κατ' ισχυρισμό παρέμβασης των Εναγόμενων 1 και 2 στον δημόσιο δρόμο της οδού Στυλιανού Χουρμουζίου που οδηγεί στην οικία της, ως αποτέλεσμα της οποίας είναι να μην μπορεί να μεταβαίνει οδικώς στην οικία της, όπως έπραττε προηγουμένως. Το κοινό, περιλαμβανομένης βεβαίως της Ενάγουσας, έχει δικαίωμα δωρεάν και ανεμπόδιστης διέλευσης από τις δημόσιες οδούς, δικαίωμα στο οποίο περιλαμβάνεται η δυνατότητα απόλαυσης των δημοσίων οδών, περιλαμβανομένης της οδού Στυλιανού Χουρμουζίου, με λογική άνεση και ευκολία[6]. Η παράλογη παρέμβαση στο δικαίωμα αυτό, ως παρέμβαση σε δικαίωμα που απολαμβάνει το κοινό γενικά, δυνατόν να συνιστά δημόσια οχληρία, ανεξαρτήτως από τον αριθμό των ατόμων που επηρεάζεται πραγματικά, η οποία δεν αποκλείεται, σε περίπτωση πρόκλησης ζημιάς, να δίδει το δικαίωμα αποζημίωσης. Συναφώς, το άρθρο 45 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 προνοεί πως δημόσια oχληρία συvίσταται σε παράvoμη πράξη, ή σε παράλειψη εκτέλεσης voμικής υπoχρέωσης εάν η πράξη αυτή ή η παράλειψη θέτει σε κίvδυvo τη ζωή, ασφάλεια, υγεία, ιδιoκτησία ή άvεση τoυ κoιvoύ ή παρακωλύει τo κoιvό στηv άσκηση κoιvoύ δικαιώματoς. Καμιά αγωγή δεv εγείρεται για δημόσια oχληρία, παρά μόvoν από τo Γεvικό Εισαγγελέα της Δημoκρατίας για έκδoση απαγoρευτικoύ διατάγματoς͘ ή από τo πρόσωπo πoυ υπέστη εξαιτίας αυτής ειδική ζημιά. Η σκόπιμη παρακώλυση της χρήσης δημόσιας οδού δια της τοποθέτησης αντικειμένων μπορεί να συνιστά και ποινικά επιλήψιμη συμπεριφορά υπό ορισμένες προϋποθέσεις, ενώ οι αρχές της τοπικής αυτοδιοίκησης, μέσα από ένα πλέγμα νόμων και κανονισμών, είναι επιφορτισμένες με το καθήκον διασφάλισης της ανεμπόδιστης και άνετης χρήσης των δημοσίων οδών που βρίσκονται μέσα στα όριά τους. Η παρακώλυση ή απόφραξη οδού σημαίνει την αφαίρεση, μόνιμα ή προσωρινά, ολόκληρου ή μέρους της οδού από τη δημόσια χρήση[7]. Το δικαίωμα του κοινού είναι να χρησιμοποιεί οποιοδήποτε μέρος της δημόσιας οδού για να διέρχεται, και οτιδήποτε παρεμβαίνει σε αυτό το δικαίωμα, ακόμα και σε μικρό βαθμό, συνιστά καταρχάς εμπόδιο[8]. Εμπόδια μπορεί να είναι η τοποθέτηση σκαλωσιών[9], το σκάψιμο για την εγκατάσταση σωληνώσεων[10], η κατασκήνωση διαδηλωτών[11], και άλλα που δεν είναι δυνατόν να τύχουν προηγούμενου προσδιορισμού, ωστόσο δεν συνιστά και κάθε εμπόδιο οχληρία[12]. Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και το δικαίωμα των άλλων στην άνετη και ανεμπόδιστη χρήση των δημοσίων οδών, ώστε στο πεδίο της οχληρίας να εισέρχεται η χρήση που είναι μη εύλογη και προκαλεί πραγματικό και ουσιαστικό επηρεασμό. Ο ιδιοκτήτης ακίνητης περιουσίας έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί ευλόγως τον δημόσιο δρόμο για να έχει πρόσβαση σε αυτήν[13] ή, υπό την προϋπόθεση ότι οι ενέργειές του είναι εύλογες, μπορεί να παρεμποδίσει προσωρινά τη διέλευση για να προβεί σε επισκευές ή για να ανοικοδομήσει το ακίνητό του[14], για να φορτώσει ή να εκφορτώσει αγαθά[15], για να επιβιβάσει ή να αποβιβάσει επιβάτες από οχήματα[16], ή για άλλους σκοπούς, που επίσης δεν είναι δυνατόν να τύχουν προηγούμενου προσδιορισμού. Δεν έχει, ωστόσο, δικαίωμα, λόγου χάριν, να πριονίζει ξύλα στον δημόσιο δρόμο ή να χρησιμοποιεί τον δημόσιο δρόμο ως σταθερή αυλή του ή για να προβεί σε ενέργειες που θα μπορούσαν να θεωρηθούν από τον μέσο παρατηρητή ως μη εύλογες[17]. Εάν η απόφραξη ή η παρεμπόδιση της χρήσης μιας δημόσιας οδού είναι εύλογη ή μη εύλογη προφανώς εξαρτάται από το σύνολο των περιστάσεων όπως συντίθεται σε κάθε ξεχωριστή υπόθεση, συμπεριλαμβανομένων της θέσης και της διάρκειας της απόφραξης ή παρεμπόδισης, το μέγεθος της περιοχής που αποφράσσεται ή εμποδίζεται, σε συνάρτηση με τον σκοπό της απόφραξης ή της παρεμπόδισης. Παράγοντες σχετικοί είναι και η πυκνότητα της κυκλοφορίας στη δημόσια οδό, η φύση του δρόμου, η κοινωνική χρησιμότητα της δραστηριότητας του εναγόμενου[18]. Απόφραξη ή παρεμπόδιση που μπορεί να είναι λογική σε μία ήσυχη οδό μπορεί να μην είναι σε μια πολυσύχναστη. Η κοινωνική χρησιμότητα ή το δημόσιο όφελος μπορούν να ληφθούν υπόψη, ωστόσο δεν συνιστούν υπεράσπιση[19]. Εάν η απόφραξη ή παρακώλυση μιας δημόσιας οδού για να ανεγερθεί μια οικοδομή διαρκεί περισσότερο από όσο χρειάζεται υπό τις περιστάσεις, μπορεί να αρχίσει να συζητείται η δημόσια οχληρία[20]. Ο δικαιούχος ακινήτου που εφάπτεται σε δημόσια οδό, εκτός από το δικαίωμα χρήσης της δημόσιας οδού, που έχει ο κάθε πολίτης, έχει και διακριτό ιδιωτικό δικαίωμα πρόσβασης στην οδό (access to the highway), σε οποιοδήποτε σημείο της εφάπτεται επί των εγκαταστάσεών του, και μπορεί να διεκδικήσει αποζημιώσεις για την παρεμπόδιση της πρόσβασης στις εγκαταστάσεις του[21]. Το ιδιωτικό δικαίωμα πρόσβασης υπόκειται στο δημόσιο δικαίωμα διέλευσης το οποίο υπερέχει[22], αλλά το δημόσιο δικαίωμα διέλευσης υπόκειται στο ιδιωτικό δικαίωμα πρόσβασης όπου το τελευταίο μπορεί να ασκηθεί με μέσα που δεν ισοδυναμούν με σοβαρή παρεμπόδιση του δημόσιου δικαιώματος διέλευσης και όπου δεν είναι ασυμβίβαστο[23]. Η Ενάγουσα, η οποία είναι επίσης δικαιούχος ακινήτου που εφάπτεται στην οδό Στυλιανού Χουρμουζίου, ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενες 1 και 2 θέτουν εμπόδια στην οδό Στυλιανού Χουρμουζίου, που είναι δημόσια οδός, δια των κατασκευαστικών εργασιών που γίνονται στο τεμάχιο 50 που εφάπτεται του δρόμου αυτού, λόγω των οποίων τοποθετήθηκαν σιδερένια κιγκλιδώματα και αντικείμενα στον δρόμο (προσωρινά εμπόδια), και οι οποίες γίνονται με τρόπο ώστε να έχει ήδη επέλθει ή να μπορεί να επέλθει και καταστροφή του οδοστρώματος της οδού Στυλιανού Χουρμουζίου (κατ' επέκταση μόνιμο εμπόδιο). Ισχυρίζεται ότι η παρεμπόδιση που δημιουργούν οι Εναγόμενες 1 και 2 είναι τέτοια που συνιστά και οχληρία, προβάλλοντας, μεταξύ άλλων, τη στενότητα του δρόμου, που είναι οδός σε ένα χωριό, το γεγονός ότι η Ενάγουσα χρησιμοποιεί τον δρόμο για να έχει πρόσβαση στην οικία της οδικώς και οι άλλες διαθέσιμοι οδοί μπορεί να μην βολεύουν για οδική χρήση. Ασχέτως εάν η Ενάγουσα δεν είναι ιδιοκτήτρια της οδού Στυλιανού Χουρμουζίου, όπως είναι και ο λόγος ένστασης των Εναγόμενων 1 και 2, ως μέλος του κοινού έχει το δικαίωμα να ενάγει για δημόσια οχληρία, και ως δικαιούχος ακινήτου εφαπτόμενου στον δημόσιο δρόμο έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει την πρόσβαση στο ακίνητό της. Η Ενάγουσα θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι θέτει ζήτημα που αποκαλύπτει κάποια γνωστή στο δίκαιο αιτία αγωγής και θα μπορούσε να εκδικαστεί. Όπως έχει αναφερθεί και προηγουμένως, το άρθρο 45 του Κεφ. 148 προϋποθέτει, για την έγερση αγωγής για δημόσια οχληρία από πρόσωπο που ισχυρίζεται ότι υπέστη ζημιά, την ύπαρξη ειδικής ζημιάς (particular damage). Επειδή η απόφραξη ή παρεμπόδιση χρήσης δημόσιου δρόμου, ως μορφή δημόσιας οχληρίας, συνιστά αστικό αδίκημα που αφορά στο κοινό, και ο εκπρόσωπος του κοινού είναι ο Γενικός Εισαγγελέας, εκ της ιδιότητάς του ή εκ μέρους κάποιου πολίτη (ή και η τοπική αυτοδιοίκηση), ο ιδιώτης μπορεί να ενάγει, και κατ' επέκταση να διεκδικεί και ενδιάμεση θεραπεία, κατ' εξαίρεση, μόνον εάν επηρεάζεται από τη δημόσια οχληρία συγκεκριμένα, μόνον εάν έχει υποστεί ειδική ζημιά (particular damage), πέρα από την ταλαιπωρία που μπορεί να υφίσταται γενικότερα το κοινό[24]. Η λογική ή ακριβέστερα η θεωρία πίσω από τον κανόνα αυτό σχετίζεται με την ανάγκη αποφυγή της πολλαπλότητας των αγωγών για δημόσια οχληρία, από κάθε μέλος του κοινού ξεχωριστά. Στην ένορκη δήλωση της Ενάγουσας από την οποία μπορεί να προσδιορίσει το Δικαστήριο το πραγματικό πλαίσιο, η Ενάγουσα δεν εξειδικεύει μεν τη ζημιά της σε τέτοιο βαθμό ώστε να αφορά σε συγκεκριμένο χρηματικό ποσό ή για συγκεκριμένης αξίας απώλεια, ωστόσο δίδει εκ πρώτης όψεως την εικόνα πως επηρεάζεται περισσότερο από το κάθε μέλος του κοινού, γιατί η ίδια χρησιμοποιεί τον συγκεκριμένο δημόσιο δρόμο εντατικά για να μεταβαίνει οδικώς στην οικία της που εφάπτεται σε αυτό τον δημόσιο δρόμο, γιατί δεν μπορεί, όπως ισχυρίζεται, να μεταβαίνει οδικώς από άλλο δρόμο, και γιατί χρειάζεται την οδική διέλευση λόγω της προχωρημένης ηλικίας της. Κατά τον τρόπο αυτό, δημιουργεί βαθμό εξειδίκευσης της ζημιάς της, που δεν είναι κοινή με όλους τους χρήστες του δημόσιου δρόμου (not common to others), που για τους σκοπούς αυτής της διαδικασίας τουλάχιστον, επαρκεί για να θεωρήσει το Δικαστήριο πως η Ενάγουσα ικανοποιεί την πρώτη προϋπόθεση, της ύπαρξης συζητήσιμου θέματος για εκδίκαση. Εξάλλου, η Ενάγουσα, ως δικαιούχος εφαπτόμενης οικίας, ενάγει και υπό το ιδιωτικό της δικαίωμα, στον βαθμό που η πρόσβαση στο ακίνητό της συνιστά στοιχείο της ιδιωτικής της περιουσίας, ή και κατά τρόπο που ανάγεται και στην ιδιωτική οχληρία, που κατά το άρθρο 46 του Κεφ. 148 συvίσταται στo ότι πρόσωπo επιδεικvύει συμπεριφoρά ή διεξάγει τις εργασίες τoυ ή χρησιμoπoιεί ακίvητη ιδιoκτησία πoυ αvήκει σε αυτό κατά κυριότητα ή κατέχεται από αυτό, με τρόπo ώστε κατά συvήθεια vα παρεμβαίvει στηv εύλoγη χρήση και απόλαυση, αφoύ ληφθoύv υπόψη η θέση και η φύση αυτής, της ακίvητης ιδιoκτησίας oπoιoυδήπoτε άλλoυ πρoσώπoυ (αν και ο ενάγων για ιδιωτική οχληρία τυγχάvει απoζημίωσης μόνον εάν εξαιτίας της ιδιωτικής οχληρίας υπέστη ζημιά), όπως και για παράβαση του ευρύτερης εμβέλειας δικαιώματος της για σεβασμό στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή που διασφαλίζει το άρθρο 15 του Συντάγματος και αντίστοιχα το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ. Όταν το δημόσιο δικαίωμα συνυφαίνεται με το ιδιωτικό δικαίωμα, ικανοποιείται η προϋπόθεση της ύπαρξης ειδικής ζημιάς[25]. Πέρα από την ύπαρξη του ουσιαστικού δικαιώματος, η Ενάγουσα, μέσα από τη μαρτυρία που προσκόμισε - που δεν αξιολογείται αλλά θεωρείται στην όψη της - δημιουργεί σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του δικαιώματός της σε αποζημίωση, που ικανοποιούν τον βαθμό των πιθανοτήτων επιτυχίας που απαιτείται για τους σκοπούς αυτής της διαδικασίας. Ασφαλώς η Εναγόμενη έχει τη δική της εκδοχή ως προς τα γεγονότα, τη δίκη της θέση ότι ουδέποτε έθεσε εμπόδιο στον δημόσιο δρόμο ή τέτοιο κατά τρόπο που να εμποδίζει εξ ολοκλήρου τη χρήση της οδού Στυλιανού Χουρμουζίου από την Ενάγουσα, κατ' επέκταση την πρόσβαση στην οικία της Ενάγουσας· εξ ου και θα διεξαχθεί δίκη, για να διαπιστωθούν τα πραγματικά γεγονότα· για να διαπιστωθεί εάν βάσει αυτών μπορεί να στοιχειοθετηθεί και το αστικό αδίκημα τα συστατικά στοιχεία του οποίου, που έχουν επίσης συζητηθεί στην εγχώρια νομολογία[26], δεν θα εξεταστούν σε αυτό το στάδιο. Σε κάποιο βαθμό που ορισμένα από τα γεγονότα δεν αμφισβητούνται μέσα από τη μαρτυρία που κοινά προσκομίστηκε, οι Εναγόμενες 1 και 2, στο πλαίσιο εκτέλεσης των οικοδομικών εργασιών εντός του τεμαχίου 50, τοποθέτησαν κιγκλιδώματα στην εφαπτόμενη οδό Στυλιανού Χουρμουζίου, για τον διαχωρισμό του εργοταξίου. Εάν αυτά συνιστούν και εμπόδιο και δη οχληρό εμπόδιο ή εάν κάποια άλλη ενέργεια των Εναγόμενων 1 και 2 δημιούργησε ή δημιουργεί οχληρή παρεμπόδιση όσον αφορά τη χρήση της οδού Στυλιανού Χουρμουζίου ή δυσχεραίνει δυσανάλογα ή μη εύλογα την χρήση από την Ενάγουσα ή και την πρόσβαση στην οικία της δι' αυτής της οδού, πέρα από τον αναμενόμενο βαθμό παρακώλυσης στην οποία και η Εναγόμενη 1 ως ιδιοκτήτρια εφαπτόμενου ακινήτου που ανοικοδομεί μπορεί να δικαιούται, προϋποθέτει διάγνωση όλων των πραγματικών δεδομένων και στάθμιση που συνιστά ενασχόληση με την ουσία της υπόθεσης. Η Ενάγουσα δεν προέβη σε τόσο γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς, αλλά προσκόμισε συγκεκριμένη μαρτυρία, για να εκθέσει την υπόθεσή της μέσα σε ένα συγκεκριμένο και απτό πλαίσιο που, χωρίς την αμφισβήτηση από μέρους των Εναγόμενων 1 και 2, θα μπορούσε πιθανόν να οδηγήσει σε κάποια αποζημίωση προς όφελός της, εάν αποδείξει κάποια ζημιά, και πάντως δεν συντρέχουν προφανείς λόγοι για να αποκλειστεί εκ προοιμίου η υπόθεση της Ενάγουσας χωρίς το Δικαστήριο να υπεισέλθει στην ουσία ή για να καταλήξει το Δικαστήριο ότι δεν ικανοποιείται και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/
- Βεβαίως, όταν κάποιο εμπόδιο δεν παρεμποδίζει την πρόσβαση στην ιδιοκτησία της Ενάγουσας αλλά τον τρόπο που η Ενάγουσα μπορεί να προχωρήσει επί της οδού Στυλιανού Χουρμουζίου ή να προσεγγίσει την οικία της δια της εν λόγω οδού, λόγου χάριν μη οδικώς ή και δια άλλων οδών από τις οποίες δεν μπορεί να διέλθει αυτοκίνητο ή εκείνο θα πρέπει να σταθμεύσει σε μεγαλύτερη απόσταση και να χρησιμοποιηθούν άλλα μέσα, απασχολεί μόνον η δημόσια οχληρία[27]. Το εάν μπορεί να σταθεί μια απαίτηση για αποζημιώσεις εξαρτάται και από την απόσταση μεταξύ του εμποδίου και της ακίνητης περιουσίας· όσο μεγαλύτερη είναι η απόσταση αυτή, τόσο περισσότερο εξασθενεί και η ανάγκη αποζημίωσης[28]. Παρά την ικανοποίηση της δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, ιδίως όσον αφορά τη δημόσια οχληρία (αν και το Δικαστήριο δεν μπαίνει σε διαδικασία να εξετάσει αποσπασματικά τις νομικές βάσεις της αγωγής της Ενάγουσας και να διαγνώσει για μία προς μία τις πιθανότητες επιτυχίας), δεν αποκλείεται, κατά τη δίκη, να διαπιστωθεί ότι κάποιο εμπόδιο στην οδό Στυλιανού Χουρμουζίου, εάν υφίσταται, είναι τόσο απομακρυσμένο, ή ο τρόπος που συνυφαίνεται με το ιδιωτικό δικαίωμα της Ενάγουσας δεν το ανάγει σε ξεχωριστό, σε σχέση με την ταλαιπωρία που υφίσταται το κοινό γενικά από τον τρόπο διαμόρφωσης της οδού Στυλιανού Χουρμουζίου λόγω του εργοταξίου στο τεμάχιο 50, οπότε, στην απουσία ειδικής περίστασης (ή και συγκεκριμένης οικονομικής απώλειας), να μην μπορεί να επιβιώσει η ιδιωτική αγωγή. Εξάλλου, όταν ο λόγος είναι για δημόσια οχληρία, για το αγώγιμό της από ιδιώτη, δεν αρκεί η απλή καθυστέρηση ή η ταλαιπωρία που υφίσταται ο πολίτης που χρησιμοποιεί συνήθως τον δημόσιο δρόμο ή που αναγκάζεται να αφαιρεί τα εμπόδια για να διέλθει, χρειάζεται κάτι παραπάνω για να θεμελιωθεί η ενεργητική νομιμοποίηση (standing). Αυτό το κάτι παραπάνω, αν και δίδεται εκ πρώτης όψεως ή και δεν αποκλείεται εκ προοιμίου μέσα από όσα ενόρκως εκθέτει η Ενάγουσα στην ένορκη της δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, για τους σκοπούς αυτής της διαδικασίας και προς ικανοποίηση της δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, εάν διερευνηθεί και ουσιαστικά, μπορεί να μην υφίσταται. Ενώ το Δικαστήριο μπορεί να θεωρήσει ότι ικανοποιούνται ο δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, ό,τι δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο να προχωρήσει με την έκδοση κάποιου διατάγματος είναι ότι, από τα δεδομένα που είναι ενώπιον του, που όπως προαναφέρθηκε θα διαπιστωθούν κατά τη δίκη, δεν υπάρχει επί του παρόντος ο αναγκαίος βαθμός βεβαιότητας για την ύπαρξη συγκεκριμένου εμποδίου επί του δημόσιου δρόμου και δη οχληρού εμποδίου, σε σημείο που να επηρεάζει ουσιωδώς την Ενάγουσα (π.χ. να μην μπορεί να εισέλθει με οποιονδήποτε τρόπο στην οικία της) ή και τέτοιας φύσης, για να μπορέσει το Δικαστήριο να παρέμβει, προς άρση, με συγκεκριμένο τρόπο, ή προς διασφάλιση κάποιου ιδιωτικού δικαιώματος της Ενάγουσας που πρέπει να προστατευθεί άμεσα για να μην εξουδετερωθεί. Το έδαφος για να μην παρέμβει το Δικαστήριο, κατόπιν αίτησης του συγκεκριμένου ιδιώτη, δηλαδή της Ενάγουσας, με διάταγμα, αφαιρεί περαιτέρω το γεγονός ότι το όλο ζήτημα βρίσκεται ήδη υπόψη των αρχών της εκτελεστικής εξουσίας οι οποίες είναι επιφορτισμένες με το νόμιμο καθήκον να διασφαλίζουν την ελεύθερη και ασφαλή χρήση των δημοσίων οδών, και που δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι αδρανούν. Το παρόν Δικαστήριο δεν ενεργεί ως Δικαστήριο δυνάμει του άρθρου 20(3Α) του περί Ρύθμισης Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96, για να παρέμβει με οποιονδήποτε τρόπο σε εργασίες εντός του τεμαχίου 50, ούτε με βάση το υλικό που έχει στη διάθεσή του, από τους διαδίκους που έχει ενώπιον του ή και στην απουσία του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ή της τοπικής αρχής, είναι σε θέση να εκδώσει διάταγμα που να αναφέρεται σε ή να επηρεάζει την κατάσταση δρόμου που είναι δημόσια οδός· προφανώς δεν απονέμει και δημόσιο δίκαιο, για να ερμηνεύεται από την Ενάγουσα ότι δεν απονέμει δικαιοσύνη γιατί δεν παρεμποδίζει εργασίες σε τεμάχιο τρίτου που η Ενάγουσα θεωρεί παράνομες ή γιατί δεν απαγορεύει στις Εναγόμενες 1 και 2 την οποιαδήποτε χρήση του δημόσιου δρόμου. Το δικαίωμα της Ενάγουσας, το ιδιωτικό της δικαίωμα ή το δικαίωμα που έχει ως μέλος του κοινού, όπως εισάγεται μέσα σε αυτή τη διαδικασία, δεν αρκεί για να προχωρήσει το Δικαστήριο στην έκδοση διαταγμάτων του είδους που ζητά η Ενάγουσα. Το έδαφος για να μην παρέμβει το Δικαστήριο με κάποιο διάταγμα στο πλαίσιο της αίτησης που καταχώρισε η Ενάγουσα, που είναι παρεμπίπτουσα σε σχέση με την απαίτησή της για αποζημιώσεις, αφαιρεί και το γεγονός, το αναντίλεκτο, ότι και η Εναγόμενη 1 είναι ιδιοκτήτρια ακινήτου που εφάπτεται με την οδό Στυλιανού Χουρμουζίου, εντός του οποίου εκτελεί εργασίες (νόμιμα ή παράνομα εν τέλει είναι παράγοντας που στο πλαίσιο αυτής της υπόθεσης της Ενάγουσας μπορεί να προσμετρά μόνον ως προς την ουσιαστική διαπίστωση εάν προκαλείται επιλήψιμη ενόχληση ή όχι). Και οι Εναγόμενες 1 και 2 έχουν δικαίωμα χρήσης του δημόσιου δρόμου της οδού Στυλιανού Χουρμουζίου, για τους σκοπούς που εξυπηρετεί η κάθε μία, και δεν είναι δυνατόν να τους απαγορευτεί οποιαδήποτε επέμβαση στον δρόμο αυτό, όπως ζητά η Ενάγουσα. Εάν έκαναν ή κάνουν εύλογη χρήση του δημόσιου δρόμου, στα όριά του με το τεμάχιο 50, ή όχι, είναι ό,τι θα απασχολήσει στη δίκη, για να διαπιστωθεί εάν έχει διαπραχθεί ή όχι οχληρία ή δυσανάλογη παρέμβαση σε δικαίωμα της Ενάγουσας. Υπάρχουν διαφορετικές πραγματικές εκδοχές και το Δικαστήριο θα πρέπει να ακούσει και να αξιολογήσει μαρτυρία για να καταλήξει σε κάποιο σχετικό συμπέρασμα, και ασφαλώς δεν μπορεί να το πράξει ως απόδοση ενδιάμεσης θεραπείας της Ενάγουσας αλλά παράλληλα και κατά τρόπο που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι προδικάζει την ουσία της υπόθεσης. Το διάβημα της Ενάγουσας να επιδιώκει εκ νέου ενδιάμεση θεραπεία και εν τέλει να διώκει επίμονα τις Εναγόμενες 1 και 2, με τα ιδιωτικά της μέσα, ιδίως (ή τουλάχιστον όπως αφήνει να διαφανεί) για να διαμορφώσει μια δημόσια κατάσταση (να μην καταστραφεί η δημόσια οδός που κατά την - αμφισβητούμενη πάντως - εκδοχή της ήδη υπέστη ζημιά), παρά για να διαφυλαχθεί συγκεκριμένα κάποιο ιδιωτικό της δικαίωμα που βρίσκεται σε άμεσο και ουσιαστικό κίνδυνο και που εάν δεν εκδοθεί κάποιο διάταγμα θα εξουδετερωθεί, την ωθεί και κάπου εκτός του πλαισίου της ιδιωτικής διαφοράς, κατ' επέκταση σε πιθανή κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας αυτού του είδους στην οποίαν έχει προσφύγει· την ιδιωτική αγωγή για αποζημιώσεις. Επαναλαμβάνεται, η Ενάγουσα δεν θέτει με αυτή την αίτησή της κατεπείγον θέμα διαβίωσης, όπως είχε θέσει με προηγούμενη αίτησή της στο Δικαστήριο, ωθώντας το σε εκείνη την περίπτωση να παρέμβει άμεσα και μονομερώς. Ούτε είναι δεδομένος ενώπιον του Δικαστηρίου πλήρης αποκλεισμός της δυνατότητας χρήσης της οδού Στυλιανού Χουρμουζίου από την Ενάγουσα ή και απαγόρευσης εισόδου στην οικία της Ενάγουσας. Η ταλαιπωρία της Ενάγουσας, που είναι κατανοητό ότι μπορεί να υφίσταται από τη λειτουργία του εργοταξίου στο τεμάχιο 50 που εφάπτεται του δρόμου που χρησιμοποιεί, λόγω των ενδεχόμενων αναγκών που μπορεί να δημιουργεί στις Εναγόμενες 1 και 2 η χρήση του μέχρι να περατωθούν οι οικοδομικές εργασίες, θα μετρηθεί και θα αξιολογηθεί κατά τη δίκη σε συνάρτηση με το εύλογο ή μη της χρήσης του δρόμου από τις Εναγόμενες 1 και
- Εκεί θα διαφανεί εάν μπορεί να αναχθεί στις νομικές της βάσεις, και σε ποιες ακριβώς, για να της δώσει δικαίωμα αγωγής και έπειτα αποζημίωσης, που εκείνη είναι η θεραπεία που ζητά με την αγωγή της. Δεν είναι αδύνατον ή δύσκολο να αποδοθεί μια τέτοια θεραπεία, κατ' επέκταση δικαιοσύνη, εάν αποδειχθεί η αξίωση της Ενάγουσας, ακόμα κι αν δεν εκδοθεί κάποιο διάταγμα αυτή τη στιγμή. Όλα όσα προαναφέρθηκαν, εξεταζόμενα κυρίως υπό την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να προχωρήσει περαιτέρω. Κατάληξη Για τους λόγους που εξηγήθηκαν, επειδή η Ενάγουσα δεν απέδειξε τη συνδρομή της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, δυστυχώς η αίτησή της δεν μπορεί να επιτύχει και η εξέτασή της από το Δικαστήριο τελειώνει εδώ. Η αίτηση απορρίπτεται. Δεν έχει τεθεί ούτε και φαίνεται να υφίσταται οποιοσδήποτε λόγος για απόκλιση από ό,τι θα μπορούσε να θεωρηθεί ως κανόνας σε σχέση με τα έξοδα, ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα της διαδικασίας. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόμενων 1 και 2 και εναντίον της Ενάγουσας όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)........... Χρ. Μίτλεττον, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1]American Cyanamid v. Ethicon
(1975)1 All E.R. 504· Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598. [2]Πουργουρίδη ν. Μέζου
(1994)1 Α.Α.Δ. 201. [3]Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita-Aluminium Co. Ltd
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015. [4] Clerk & Lindsell on Torts, 16η εκ., παραγ. 7-06, Morris v. Redland Bricks Ltd
(1970)A.C. 652, 665, 666, και ενδεικτικά RKB Leathergoods Limited ν. Αγγελίδη
(2004)1 Α.Α.Δ.
- [5] Colls Home and Colonial Stores [1904] A.C.
- [6] Βλ. και Vanderpant v. Mayfair Hotel Co [1930] 1 Ch 138, από Luxmoore J., και Wandsworth London Borough Council v. Railtrack plc [2001] Env LR
- [7] Βλ. και Trevett v. Lee [1955] 1 All ER 406 σελ.
- [8] Βλ. και AG v. Terry
(1874)9 Ch App 423, AG v. Wilcox [1938] 3 All ER 367 σελ. 371, από Farwell J, και Dymond v. Pearce [1972] 1 QB 496, και Jan de Nul (UK) Ltd ν. NV Royale Belge [2000] 2 Lloyd's Rep 700 σελ. 714, από Moore-Bick J, και City of London Corpn ν. Samede [2012] EWHC 34 (QB). [9] Harper v. Haden & Sons [1933] Ch 298, Amalgamated Theaters Ltd ν. Charles S Luney Ltd [1962] NZLR 226, Westminster City Council ν. Ocean Leisure Ltd [2004] BLR 393. [10] R v. Longton Gas Co
(1860)2 E & E 651, 121 ER
- [11] City of London Corpn ν. Samede [2012] EWHC 34 (QB). [12] Harper v. Haden & Sons [1933] Ch. 298, AG v. Wilcox [1938] 3 All ER 367 σελ. 372, Westminster City Council ν. Ocean Leisure Ltd [2004] BLR 393 [42]. [13] Trevett v. Lee [1955] 1 All ER 406 σελ.
- [14] Harper ν. Haden & Sons [1933] Ch
- Βλ. επίσης Westminster City Council ν. Ocean Leisure Ltd [2004] BLR 393 [42] από Potter LJ. [15] AG ν. WH Smith & Son
(1910)26 TLR 482. [16] R v. Cross
(1812)3 Camp 224 σελ. 227, από Lord Ellenborough. [17] R v. Jones
(1812)3 Camp 230, R v. Cross
(1812)3 Camp 224 σελ. 227, από Lord Ellenborough. [18] In Wildtree Hotels Ltd ν. Harrow London Borough Council [2000] 3 All ER 259, Amalgamated Theaters Ltd v. Charles S Luney Ltd [1962] NZLR 226, R v. Jones
(1812)3 Camp 224, AG v. WH Smith & Son
(1910)26 TLR 482, Trevett v. Lee [1955] 1 All ER 406, AG v. Wilcox [1938] 3 All ER 367 σελ. 372. [19] Βλ. και R v. Train
(1862)26 JP 469, R v. Ward
(1836)4 Ad & El 384, R v. Russell
(1827)6 B & C 566, Vernon v. Vestry of St James, Westminster
(1880)16 Ch D 449 σελ. 471, από Lush J. [20] Amalgamated Theaters Ltd ν. Charles S Luney Ltd [1962] NZLR 226. [21] Leonidis v. Thames Water Authority
(1979)77 LGR
- [22] Vanderpant v. Mayfair Hotel Co Ltd [1930] 1 Ch 138 στις
- [23] Vanderpant v. Mayfair Hotel Co Ltd [1930] 1 Ch 138 στις
- [24] Ricket v. Metropolitan Rly Co
(1867)LR 2 HL 175 σελ. 190, από Lord Chelmsford, σελ. 199, από Lord Cranworth. Prosser 'Private Action for Public Nuisance' [1966] Virginia L Rev 997· Metropolitan Board of Works v. McCarthy
(1874)LR 7 HL 243 σελ. 263, από Lord Penzance. [25] Βλ. και Rose v. Groves
(1843)5 Man & G 613, 134 ER 705· Benjamin v. Storr
(1874)LR 9 CP 400· Fritz v. Hobson
(1880)14 Ch D 542· Lyon v. Fishmongers' Co
(1876)1 App Cas 662· Lyons, Sons & Co v. Gulliver [1914] 1 Ch 631· Tate & Lyle Industries Ltd v. Greater London Council [1983] 2 AC 509· Jan de Nul (UK) Ltd v. NV Royale Belge [2000] 2 Lloyd's Rep 700 σελ. 715, per Moore-Bick J. [26] Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Κωστάκη
(2008)1 Α.Α.Δ. 432, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ζιπίτη
(2003)1 Α.Α.Δ. 749, Χαγκούδης ν. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας
(2009)1 Α.Α.Δ. 1574. [27] O'Neil v Harper
(1913)13 DLR 649· Iveson v Holt Timber Co
(1914)18 DLR
- [28] Smith v. Wilson [1903] 2 IR 45 at 76, από Gibson J. Βλ. και Prosser 'Private Action for Public Nuisance' [1966] Virginia L Rev 997 σελ. 1021-
- cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο