← Κύπρος

PROMSVYAZBANK PJSC ν. MINGA MANAGEMENT LIMITED, Αρ. Αλλοδαπής Αίτησης: 12/19, 28/6/2021

PROMSVYAZBANK PJSC ν. MINGA MANAGEMENT LIMITED, Αρ. Αλλοδαπής Αίτησης: 12/19, 28/6/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2021:A177 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαδοπούλου, Π.Ε.Δ. Αρ. Αλλοδαπής Αίτησης: 12/19 Αναφορικά με την Συνθήκη που υπεγράφη μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για Παροχή Νομικής Συνδρομής σε Θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου που κυρώθηκε με τον Νόμο 172/1986 και Αναφορικά με τον περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμο του 2000 (Ν.121(Ι)/2000) και Αναφορικά με την Απόφαση του Διαιτητικού Εφετείου της Μόσχας, Ρωσίας, ημερομηνίας 29/10/2018, η οποία εκδόθηκε στην υπόθεση υπ' αρ. Α40-12811/2018, στην απόφαση υπ'αριθμό 09ΑΡ - 51044/2018 και με την οποία επιδικάστηκε το ποσό των €98.704.400,00 προς όφελος της PROMSVYAZBANK PJSC και εναντίον της MINGA MANAGEMENT LIMITED, με αριθμό εγγραφής ΗΕ172716, από την Αγίας Φυλάξεως & Ζήνωνος Ρωσσίδη 2, Floor 1, 3082 Λεμεσό, Κύπρο Αίτηση ημερομηνίας 22.12.2020 για Συνένωση Αιτήσεων Ημερ.: 28 Ιουνίου, 2021 Για τους Αιτητές στις Αλλοδαπές Αιτήσεις αρ. 12/19 και 15/19: κα Λ. Γεωργίου Για την Καθ'ης η Αίτηση στις Αλλοδαπές Αιτήσεις αρ. 12/19 και 15/19: κ. Γ. Κολοκασίδης ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αίτηση τους οι Αιτητές εξαιτούνται την συνένωση της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Αλλοδαπής Αίτησης με την Αλλοδαπή Αίτηση αρ. 15/19 μεταξύ των ιδίων διαδίκων. Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.14 Θ.Θ. 1 - 5, Δ.48 Θ.Θ. 2 και 9(
  2. d)και Δ.64, στο Αρ. 30 του Συντάγματος και στο Αρ. 6

(1)της ΕΣΔΑ, στην πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις αρχές της επιείκειας, στις συμφυείς εξουσίες και στην διακριτική ευχέρεια και πρακτική του Δικαστηρίου. Όπως αναγράφεται επί του σώματος της Αίτησης: «Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η παρούσα αίτηση είναι ότι υφίστανται κοινά νομικά και/ή πραγματικά ζητήματα τοιαύτης σημασίας ούτως ώστε να καθιστούν αναγκαία ή επιθυμητή την συνένωση των ρηθέντων Αλλοδαπών Αιτήσεων και δη, μεταξύ άλλων, αφορούν τους ίδιους Καθ'ων η Αίτηση, ως επίσης και την εγγραφή αλλοδαπών αποφάσεων, ως αμφότερες εκδόθηκαν στην ίδια και αυτή υπόθεση Ρωσικών Δικαστηρίων υπ' αριθμό Α40-12811/2018 αφενός στα πλαίσια του Διαιτητικού Εφετείου της Μόσχας, Ρωσίας ημερομηνίας 29/10/2018 και αφετέρου στα πλαίσια του Διαιτητικού Δικαστηρίου της Μόσχας, Ρωσίας ημερομηνίας 23/07/2018». Η Καθ'ης η Αίτηση καταχώρισε Ένσταση στην Αίτηση η οποία στηρίζεται στον περί Δικαστηρίων Νόμο Ν. 14/1960αρ. 2, 21, 29, 30, 31, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.14, Δ.33, Δ.39, Δ.48 Θ.Θ.1-9,11,12,13, Δ.64, στο Αρ. 6 της Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών 1950, στο Αρ. 30 του Συντάγματος, στις γενικές αρχές και τη νομολογία, στις αρχές του δικαίου της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες ή και στην πρακτική του Σεβαστού Δικαστηρίου. Σε αυτήν προβάλλονται 14 λόγοι ένστασης τους οποίους κρίνω χρήσιμο να παραθέσω αυτούσιους: «
  1. Η Αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή νομικά αβάσιμη ή/και ανεδαφική ή/και
  2. Τα όποια γεγονότα στηρίζουν την Αίτηση δεν επιβεβαιώνονται ενόρκως ή και δεν επιβεβαιώνονται από άτομο με γνώση των γεγονότων ή και
  3. Η Αίτηση είναι ανεπαρκής και/ή γενική και/ή αόριστη και/ή ασαφής ή/και
  4. Η Αιτήτρια δεν νομιμοποιείται στην καταχώριση της Αίτησης και/ή στην προώθηση της παρούσας Αίτησης και/ή δεν νομιμοποιείται να αξιώνει τα αιτούμενα διατάγματα και/ή δεν έχει δικαίωμα να αιτείται τις επίδικες θεραπείες ή/και
  5. Η νομική βάση της Αίτησης πάσχει ή/και είναι εσφαλμένη και/ή η νομική βάση δεν είναι επαρκώς συμπληρωμένη ή και
  6. Η Αίτηση δεν πληροί της προϋποθέσεις των προνοιών της Διαταγής 14 για συνένωση ή και συνεκδίκαση διαδικασιών ή και δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η σχετική νομολογία ή και δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις λοιπών προνοιών των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ή και λοιπών νόμων, που τυγχάνουν επίκλησης προς συνένωση ή και συνεκδίκαση της παρούσης αλλοδαπής αίτησης με την αλλοδαπή αίτηση 15/2019 ή και
  7. Η Αίτηση καταχωρίστηκε πολύ αργά στη διαδικασία ή και μετά την καταχώριση της γραπτής μαρτυρίας ή και
  8. Δεν υπάρχουν τέτοια κοινά γεγονότα ή και νομικά σημεία μεταξύ των δύο αλλοδαπών αιτήσεων 12/2019 και 15/2019 που να δικαιολογείται η συνένωση των δύο διαδικασιών ή και
  9. Η διαδικασία συνένωσης των δυο αιτήσεων δεν προσφέρεται ή και δεν εφαρμόζεται ή και είναι απρόσφορη σε περιπτώσεις όπως οι δύο αλλοδαπές αιτήσεις 12/2019 και 15/2019 ή και
  10. Η συνένωση ή και συνεκδίκαση των δύο αιτήσεων θα προκαλούσε μεγαλύτερη καθυστέρηση ή και περιπλοκή στην εξέλιξη των δύο διαδικασιών καθότι είναι ασαφής η περαιτέρω εκδίκαση τους ή και
  11. Η συνένωση ή και συνεκδίκαση των δύο αιτήσεων δεν θα εξοικονομούσε χρόνο στην εκδίκαση των δύο αλλοδαπών αιτήσεων ή και
  12. Με τη συνένωση επιχειρείται θεραπεία της αβασιμότητας ή και του ατελέσφορου των δύο αλλοδαπών αιτήσεων ή και
  13. Δεν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα ή/και
  14. Η Αίτηση αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας (abuse of process) ή/και η Αιτήτρια είναι ένοχη κατάχρησης διαδικασίας (abuse of process)». Όπως αναγράφεται επί του σώματος της Ένστασης τα γεγονότα επί των οποίων αυτή βασίζεται περιέχονται στον φάκελο της υπόθεσης και ειδικότερα, αλλά όχι μόνο, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση της Καθ'ης η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση ημερ. 5.2.
  15. Η ακρόαση της Αίτησης περιορίστηκε σε αγορεύσεις, στο πλαίσιο των οποίων όλοι οι συνήγοροι υποστήριξαν τις πιο πάνω θέσεις τους, επικαλούμενοι και σχετική Νομολογία. Συγκεκριμένη αναφορά σε επιμέρους εισηγήσεις αυτών θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα όπου κριθεί απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Διαταγή 14 Θεσμός 2 παρέχει το δικονομικό πλαίσιο για εξέταση του αιτήματος, και προνοεί, σε μετάφραση τα ακόλουθα: «Όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο, είτε από τους ίδιους είτε διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ιδίων ή διαφορετικών εναγομένων, και οι αξιώσεις των αγωγών αυτών αφορούν σε κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας ανάλογα με τα υπόλοιπα ζητήματα τα οποία αφορούν οι αγωγές αυτές ώστε να καθιστούν επιθυμητή τη συνένωση των αγωγών, το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί να διατάξει να συνενωθούν αυτές[1]». Από τη Νομολογία προκύπτει ότι το ζήτημα εμπίπτει στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, το οποίο την ασκεί με γνώμονα το συμφέρον της δικαιοσύνης, ζυγίζοντας παράγοντες όπως την εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων, καθώς και την αποφυγή της πολλαπλότητας των διαδικασιών. Αποτέλεσμα των πιο πάνω αρχών, είναι ότι η συνένωση δεν διατάσσεται εκτός αν υπάρχουν τέτοια κοινά νομικά σημεία ή γεγονότα στις αγωγές ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση τους σε περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από την συνένωση και συνεκδίκαση αυτή. Νοείται ότι η κάθε περίπτωση εξετάζεται με βάση τα δικά στης γεγονότα. Παραθέτω απόσπασμα από την υπόθεση Medcon Construction Ltd v. Χρ. Μαρνέρος & Σία Λτδ
(1997)1 Α.Α.Δ. 546, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Γενικά εκδίδεται διάταγμα συνένωσης όπου προκύπτει όφελος από τη συνεκδίκαση (Μακρίδης v. Μιχαηλίδου, Π.Ε. 7901, ημερ. 30.5.90). Το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία επί του προκειμένου, η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και ασκείται κατά τρόπο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων, περιορίζοντας τα έξοδα και επιταχύνοντας την απονομή της δικαιοσύνης, όπως ορθά τόνισε ο πρωτόδικος Δικαστής (Georghios Hadjiathanassiou v. Loizos Parperides and Others
(1975)1 C.L.R. 401, και Healey and Others v. A. Waddington & Sons Ltd and Others [1954] 1 All E.R. 861). Στην υπόθεση Hadjiathanassiou v. Parperides and Others
(1975)1 C.L.R. 401 γίνεται μιά ανάλυση του θέματος με αναφορά στη νομολογία και εξηγούνται οι προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες επεμβαίνει το Εφετείο στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου που περιλαμβάνουν και παράλειψη του να δώσει την πρέπουσα βαρύτητα στους παράγοντες που διέπουν το ζήτημα». (βλ. επίσης Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ ν. Apak Agro Industries κ.α.
(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1721, Κυριάκος Μενελάου κ.α. ν. Κώστας Ξενοφώντος
(1989)1 C.L.R. 371 και Hadjiathanassiou v. Parperides and others
(1975)1 C.L.R. 401) Στην απόφαση Lukoil v. Μυλωνά
(2011)1 Α.Α.Δ. 1962 αναφέρθηκαν τα εξής: «Οι πιο πάνω αρχές είναι βέβαια ορθές και αναμφισβήτητες αλλά δεν καταργούν το δικαίωμα του δικαστηρίου να συνενώσει δύο ή περισσότερες αγωγές αν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.14, θ.2, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση που θέτει η Δ.14, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι η ύπαρξη κοινών πραγματικών ή νομικών ζητημάτων όπως αυτά διατυπώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών και ανεξαρτήτως του περιεχομένου των υπερασπίσεων (Samata Enterprises Ltd ν. Σταύρου
(1998)1 Α.Α.Δ. 1876). Συγκεκριμένα η Δ.14 θ.2 προνοεί ότι όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο δικαστήριο, είτε από τους ίδιους, είτε διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ίδιων ή διαφορετικών εναγομένων και οι απαιτήσεις των αγωγών αυτών συνεπάγονται κοινό νομικό ή πραγματικό ζήτημα τέτοιας σημασίας, ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση των αγωγών, το δικαστήριο μπορεί να διατάξει τη συνένωση». Συνοψίζοντας τις αρχές που εφαρμόζονται αναφορικά με την έκδοση διαταγμάτων συνένωσης προκύπτουν τα πιο κάτω:
  1. Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση.
  2. Η έκδοση του διατάγματος είναι ζήτημα που ανάγεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου.
  3. Κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας αυτής, το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο από την συνεκδίκαση θα εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των διαδίκων και η καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης.
  4. Παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος είναι η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων και η οικονομία του Δικαστικού χρόνου. Μελετώντας τις δύο Κυρίως Αιτήσεις προκύπτει ότι με την Αίτηση αρ. 12/19 ζητείται η αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση απόφασης του Διαιτητικού Εφετείου της Μόσχας που εξεδόθη την 29.10.2018, ενώ με την Αίτηση αρ. 15/19 ζητείται η αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση απόφασης του Διαιτητικού Δικαστηρίου της Μόσχας που εξεδόθη την 23.7.2018, αμφότερες εκδοθείσες στο πλαίσιο της υπόθεσης με αρ. Α40-12811/
  5. Μελετώντας τις αποφάσεις που επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 2 σε έκαστη Κυρίως Αίτηση, προκύπτει ότι η απόφαση που αφορά η Αίτηση αρ. 12/19 είναι απόφαση σε Έφεση που ασκήθηκε κατά της απόφασης που αφορά η Αίτηση αρ. 15/
  6. Με την απόφαση του Διαιτητικού Δικαστηρίου κηρύχθηκαν μη ισχύουσες οι συμφωνίες αγοραπωλησίας χρεογράφων μεταξύ των διαδίκων και διατάχθηκε η επιστροφή από μέρους της Καθ'ης η Αίτηση του ποσού που της είχε καταβληθεί στο πλαίσιο αυτών. Με την απόφαση του Διαιτητικού Εφετείου επικυρώθηκε η πιο πάνω απόφαση. Με τις Ενστάσεις στις δύο Κυρίως Αιτήσεις όντως προβάλλεται αριθμός λόγων ένστασης που είναι κοινοί και στις δύο. Όμως με την Ένσταση στην αίτηση αρ. 12/19 προβάλλεται επιπλέον λόγος ένστασης ότι η απόφαση του Εφετείου δεν μπορεί να τύχει εκτέλεσης ή δεν προβλέπει θεραπεία η οποία να μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εκτέλεσης ή εφαρμογής, αφού, όπως επεξηγείται στην Ένορκη Δήλωση, δεν επιδικάστηκε κάποιο ποσό αποζημίωσης με την έφεση. Στην δε Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση αρ 15/19 προβάλλεται η εισήγηση ότι κατά τον χρόνο καταχώρισης της ήδη εκκρεμούσε η Αίτηση αρ. 12/19 με την οποία επιδιώκονται διατάγματα σε μεγάλο βαθμό πανομοιότυπα με αυτά που επιδιώκονται με την Αίτηση αρ. 15/19, διαφέρει όμως το ποσό που αναφέρεται ως επιδικασθέν. Οι εισηγήσεις είναι ότι η απόφαση του Διαιτητικού Δικαστηρίου δεν ήταν τελεσίδικη και εκτελεστή, του δε Διαιτητικού Εφετείου δεν είναι εκτελεστή και άρα δεν δικαιολογείται η εγγραφή και αναγνώριση αυτών δυνάμει του αρ. 24
(1)της Συνθήκης μεταξύ της ΚΔ και της ΕΣΣΔ Ν172/86. Για την δε απόφαση που αφορά η Κυρίως Αίτηση αρ. 15/19 υπάρχει και εισήγηση ότι δεν είναι απόφαση που να πληροί τις προϋποθέσεις του αρ. 23
(1)και
(2)της ίδια Συνθήκης. Συνεπώς, πέραν του ότι αμφότερες οι αποφάσεις εξεδόθησαν στο πλαίσιο της ίδιας υπόθεσης στην Μόσχα, διαφαίνεται ότι δεν υφίσταται τέτοιο κοινό νομικό και πραγματικό υπόβαθρο που να δικαιολογεί την συνένωση των δύο, αφού είναι αποφάσεις σε Δικαστήρια δύο διαφορετικών επιπέδων και σε σχέση με κάθε μία εγείρονται άλλα νομικά ζητήματα κατ' ερμηνεία της Συνθήκης. Επιπλέον, όπως έχει επισημάνει και ο ευπαίδευτος συνήγορος για την Καθ'ης η Αίτηση, στις Κυρίως Αιτήσεις παραμένουν οι αγορεύσεις και άρα δεν έχω ικανοποιηθεί ότι θα προκληθεί κάποιο ιδιαίτερο όφελος από συνένωση τους. Με αυτά τα δεδομένα θεωρώ ότι η παρούσα είναι περίπτωση όπου η συνένωση ενδεχομένως να περιπλέξει την εκδίκαση των αγωγών (βλ. Lewis v. Daily Telegraph (No. 2)
(1964)1 All E.R. 705). Συναφώς κατάληξη μου αποτελεί ότι η διακριτική μου ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της απόρριψης του αιτήματος και η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, και επιδικάζονται εναντίον των Αιτητών και υπέρ της Καθ'ης η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) Μ. Παπαδοπούλου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] 2. When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.