PJSC T Plus ν. ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1522/19, 20/7/2021

(1)(ee), 8

(2)και 8

(3), στα αρ. 25, 32 και 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στο αρ. 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.6, στο Άρ. 30 του Συντάγματος, στο αρ. 6 της ΕΣΔΑ, στις αρχές τις επιείκειας, στη νομολογία, στην πρακτική, στη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Ιωάννη Μαλαχτού εκ των δικηγόρων της Εναγομένης αρ. 1, ο οποίος κάνει αναφορά στην εκδοθείσα την 18.6.2021 απόφαση και λέει ότι την 2.7.2021 η Εναγομένη αρ. 1 καταχώρισε Έφεση κατά της Ενδιάμεσης Απόφασης στο πλαίσιο της οποίας προβάλλονται ουσιαστικά ζητήματα προς συζήτηση και της οποίας υπάρχουν ορατές πιθανότητες επιτυχίας. Θέση του είναι ότι το αιτούμενο διάταγμα θα πρέπει να εκδοθεί καθότι σε αντίθετη περίπτωση η Έφεση που έχει καταχωριστεί θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Η ενδεχόμενη αποκάλυψη στην οποία θα αναγκαστεί η Εναγομένη αρ. 1 να προβεί αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα δημιουργήσει μη αναστρέψιμες συνέπειες για αυτήν. Πέραν τούτων ο κ. Μαλαχτός επισημαίνει ότι από το αιτητικό (ΣΤ) της Ενδιάμεσης Αίτησης προκύπτει ότι οι Ενάγοντες επιθυμούν και σκοπεύουν να χρησιμοποιήσουν άμεσα ως μαρτυρία οποιεσδήποτε πληροφορίες ή έγγραφα τυχόν αποκαλυφθούν στο πλαίσιο δικαστικής διαδικασίας στην Ρωσία, πράγμα που καθιστά την ανάγκη αναστολής της εκτέλεσης των εκδοθέντων διαταγμάτων ακόμη πιο επιτακτική. Εισηγείται ότι ενδεχόμενη έγκριση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν θα προκαλέσει με οποιοδήποτε δυσανάλογο τρόπο δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων των Εναγόντων, αφού το μόνο που θα προκληθεί θα είναι καθυστέρηση στην εξασφάλιση των πληροφοριών και εγγράφων και ίσως η στέρηση του δικαιώματος άμεσης χρήσης των εγγράφων στο πλαίσιο της διαδικασίας στην Ρωσία. Οι Ενάγοντες - Καθ'ων η Αίτηση καταχώρισαν Ένσταση στην Αίτηση η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 Θ.Θ. 18-19, Δ.39, Δ.48 Θ.Θ. 1, 2, 4-7, 8 και 9, στον περί Δικαστηρίων Νόμο Ν. 14/60αρ. 25, 32 και 47, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ.6 αρ. 9, στην Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί του θέματος, στο Αρ. 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου καθώς επίσης και στις αρχές του Κοινοδικαίου και της Επιείκειας και τις αρχές που αφορούν στην έκδοση διαταγμάτων τύπου Norwich Pharmacal. Σε αυτήν προβάλλονται 13 λόγοι ένστασης τους οποίους κρίνω χρήσιμο να παραθέσω αυτούσιους: «

1. Δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία και/ή δεν έχουν αποδειχθεί εξαιρετικές περιστάσεις και/ή δεν έχει καταδειχθεί κανένας ικανοποιητικός λόγος που να δικαιολογεί την έκδοση του διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της Ενδιάμεσης απόφασης ημερομηνίας 18/06/2021 και του διατάγματος ημερομηνίας 18/06/
3. Η Αίτηση Αναστολής είναι νομικά αβάσιμη ή/και παράτυπη ή/και αδικαιολόγητη ή/και η νομική της βάση είναι ανεπαρκής για να αιτιολογήσει την αιτούμενη θεραπεία.
4. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της παρούσας Αίτησης Αναστολής και/ή της μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος.
5. Η ΝΖΤ δεν θα υποστεί ουδεμία ανεπανόρθωτη ζημιά από τη συμμόρφωση της με την εκδοθείσα Ενδιάμεση Απόφαση και οι όποιοι ισχυρισμοί της περί του αντιθέτου είναι γενικοί, αόριστοι κι ατεκμηρίωτοι. Άνευ βλάβης της θέσης αυτής, οι όποιες ζημιές της Αιτήτριας θα μπορούσαν να καλυφθούν από την τραπεζική εγγύηση που ήδη κατατέθηκε στο Δικαστήριο προς κάλυψη τυχόν ζημίας που ήθελε υποστούν οι Εναγόμενοι από την έκδοση των σχετικών διαταγμάτων.
6. Η αναστολή του διατάγματος ημερομηνίας 18/06/2021 θα ισοδυναμεί με παραμερισμό της ενδιάμεσης απόφασης ή/και θα απολήξει στη ματαίωση των σκοπών έκδοσής του και η T-PLUS θα αποστερηθεί του οφέλους της Ενδιάμεσης Aπόφασης και/ή τους καρπούς της επιτυχίας της.
7. Ο κίνδυνος πρόκλησης ζημιάς στην T- PLUS σε περίπτωση που διαταχθεί η αναστολή είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος από τον κίνδυνο πρόκλησης ζημιάς στην ΝΖΤ σε περίπτωση απόρριψης της Αίτησης Αναστολής.
8. Τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αναστολής συνεπάγεται σοβαρότατο κίνδυνο πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημίας στην T- PLUS καθότι θα είχε ως αποτέλεσμα, την ανατροπή της Ενδιάμεσης Απόφασης για αποκάλυψη η οποία ήδη κρίθηκε δικαιολογημένη. Τυχόν άσκηση της ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της ΝΖΤ θα ισοδυναμούσε εν πολλοίς με εκ νέου άσκηση της ευχέρειας του Δικαστηρίου σε προϋποθέσεις και σημεία τα οποία ήδη κρίθηκαν.
9. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν αποκαλύπτει ούτε και εξειδικεύει τους λόγους επί τους οποίους εδράζεται η πεποίθηση της Αιτήτριας για την ύπαρξη ορατών πιθανοτήτων επιτυχίας της έφεσης, η οποία καταχωρίστηκε μόλις στις 02/07/2021 (η Έφεση) και είναι άγνωστο πότε θα τελεσφορήσει.
10. Το ένδικο μέσο της Έφεσης δεν θα χάσει την οποιαδήποτε αποτελεσματικότητα του και/ή εν πάση περιπτώσει η καταχώρηση της Έφεσης δεν ισοδυναμεί με αυτόματη αναστολή της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου.
11. Οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι περιθωριακής σημασίας και εν πάση περιπτώσει είναι ανύπαρκτες και/ή δεν δύνανται να προσδιοριστούν στο παρόν στάδιο.
12. Ο ισχυρισμός και/ή ανησυχία της ΝΖΤ ότι η μη έκδοση του διατάγματος αναστολής θα καταστήσει την Έφεση άνευ αντικειμένου καθότι θα αναγκαστεί να συμμορφωθεί με το διάταγμα αποκάλυψης έτσι ώστε να αποφύγει τυχόν έγερση ενδεχόμενης αίτησης παρακοής είναι αβάσιμος και ανυπόστατος.
13. Η παράγραφος (ΣΤ) του διατάγματος ημερομηνίας 18/06/2021 δεν αφορά οποιαδήποτε θετική υποχρέωση ή καθήκον της ΝΖΤ με συνέπεια να μην είναι επιτρεπτή η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος αναστολής.
14. Η Αίτηση Αναστολής είναι κακόπιστη και/ή καταχρηστική και/ή προσλαμβάνει την μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου και των δικαιωμάτων της T-PLUS και έχει ως αποκλειστικό σκοπό τον εκτροχιασμό της δικαστικής διαδικασίας και/ή την παρεμπόδιση της απονομής της δικαιοσύνης». Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της κας Αικατερίνης Κεφαλωνίτη εκ των δικηγόρων των Εναγόντων - Καθ'ων η Αίτηση η οποία αναφέρει ότι η αναστολή εκτέλεσης πρέπει να δίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικές περιπτώσεις και μόνο όταν συντρέχουν λόγοι οι οποίοι καθιστούν αναγκαία την αναστολή. Είναι η θέση της ότι στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση δεν έχει καταδειχθεί ικανοποιητικός λόγος που να δικαιολογεί την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου αλλά ούτε και υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά περί ύπαρξης εξαιρετικής περίστασης. Ο κ. Μαλαχτός αρκείται, λέει η κα Κεφαλωνίτη, μόνο σε γενικόλογες αναφορές ως προς την βλάβη που η Εναγόμενη αρ. 1 θα υποστεί αλλά δεν εξειδικεύει το είδος ή την έκταση της βλάβης αυτής. Ούτε καν υπάρχει εισήγηση ότι οι εν λόγω πληροφορίες αφορούν πληροφορίες προσωπικού χαρακτήρα ή εμπιστευτικής φύσης που θα πρέπει να διαφυλαχθούν μέχρι την τελεσφόρηση της Έφεσης. Προκύπτει, εισηγείται, ότι ο μοναδικός λόγος που προβάλλεται προς υποστήριξη της αιτούμενης αναστολής είναι το γεγονός της καταχώρισης της Έφεσης και μόνο. Η κα Κεφαλωνίτη επισημαίνει περαιτέρω ότι το Διάταγμα δεν έχει επιδοθεί στην Εναγόμενη αρ. 1 προσωπικά αφού δεν έχει αποκαλυφθεί η διεύθυνση αυτής, πράγμα που θέτει εν αμφιβόλω την πρόθεση της να συμμορφωθεί. Θέση της είναι ότι η υπό κρίση Αίτηση προωθείται καταχρηστικά, κακόπιστα και με αλλότριο σκοπό, ενώ συνιστά απλώς μία επιπρόσθετη προσπάθεια της Εναγόμενης αρ. 1 να παρεμποδίσει τους Ενάγοντες να λάβουν γνώση των πληροφοριών. Είναι άγνωστο πότε θα υπάρχει έκβαση της Έφεσης και αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα οι Ενάγοντες θα αναμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα να χρησιμοποιήσουν τα αποκαλυφθέντα στοιχεία για την προώθηση των διαδικασιών επικουρικής ευθύνης. Έπεται πως η ζημιά που οι Ενάγοντες θα υποστούν γέρνει την πλάστιγγα υπέρ της απόρριψης της Αίτησης. Επιπλέον η Ομνύουσα προβάλλει την θέση ότι η Έφεση είναι αβάσιμη αι είναι αδύνατο στο παρόν στάδιο να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία αυτής. Ο δε Ενόρκως Δηλών στην Αίτηση δεν έχει παραθέσει τους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι υπάρχουν ορατές πιθανότητες επιτυχίας της Έφεσης. Πέραν τούτου, αναστολή δεν χωρεί σε σχέση με το (ΣΤ) του Διατάγματος εφόσον αυτό δεν επιβάλλει στην Εναγόμενη αρ. 1 οποιαδήποτε υποχρέωση ή καθήκον. Τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα ισοδυναμεί με παραμερισμό της Ενδιάμεσης Απόφασης . Η ακρόαση περιορίστηκε σε αγορεύσεις, στο πλαίσιο των οποίων αμφότεροι οι συνήγοροι υποστήριξαν τις πιο πάνω θέσεις τους. Συγκεκριμένη αναφορά σε επιμέρους σημεία αυτών θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα όπου κριθεί απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Από την νομική πτυχή που αναφέρεται, τόσο επί της Αιτήσεως, όσο και επί της Ενστάσεως, προκύπτει ότι η δικονομική διαταγή που τυγχάνει εφαρμογής στην υπό εξέταση Αίτηση, είναι η Δ.35 Θ. 18, η οποία και αναφέρει τα ακόλουθα (σε μετάφραση): «Μια έφεση δεν θα ενεργεί σαν αναστολή εκτελέσεως ή διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται ή του Εφετείου ή ενός Δικαστού των ανωτέρω Δικαστηρίων και ουδεμία ενδιάμεση πράξη ή διαδικασία θα παύει να ισχύει εκτός κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται». Δυνατότητα αναστολής απόφασης ή διατάγματος παρέχεται μόνο εκεί όπου το διάταγμα επιδέχεται εκτέλεσης. Επίσης, αναστολή εκτέλεσης χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης και όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης της μη συμπληρωθείσας διαδικασίας (βλ. Re E.S. an Infant

(1986)1 C.L.R. 119, Korina Fotiou and Another v. Petrolina Ltd

(1984)1 C.L.R. 708, Aftomata Eleourgia Lythrodonta Limited v. Holy Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R. 524, Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Λύρα κ.α

(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1384, και Αντζολέττα Χατζηιωσήφ ν. Άννας Πετρίχου

(1998)1 Α.Α.Δ. 364). Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σε τέτοιας φύσεως αιτήσεις, έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων. Στην απόφαση Lord Jeans Ltd v. Orbit - Kazoulis Ltd,

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 591, αφού έγινε αναφορά στην Δ.35 Θ. 18, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οι προεκτάσεις της πιο πάνω Διαταγής εξετάστηκαν σε αριθμό υποθέσεων όπου τονίστηκε ότι το θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και ότι η απόφαση παραμένει ισχυρή και διατηρεί τον τελεσίδικο χαρακτήρα της μέχρι την ακύρωση ή τροποποίηση της από το Ανώτατο Δικαστήριο. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 ΑΑΔ 1147, «Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.35, θ. 18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατ' εξοχήν παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.» Όπως τονίστηκε και στην υπόθεση ABP Holdings Ltd και άλλοι ν. Ανδρέα Κιταλίδη και άλλων (Αρ.1)

(1994)1 ΑΑΔ 287, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται έχοντας υπόψη ότι, (α) ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να αποστερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, τους καρπούς της επιτυχίας του, και, (β) το ένδικο μέσο της έφεσης, που ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να χάνει την αποτελεσματικότητα του. (βλ. επίσης Παναγιώτης Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, Πραξιτέλη Βογαζιανού ν. ΚΔ,

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 591, Νίκος Σταύρου Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1978, ETEK ν. Κ.Δ.

(1999)4(Α) Α.Α.Δ. 623). Σύμφωνα με το Annual Practice 1958, σελ. 1697, το Δικαστήριο δεν συνηθίζει να αποστερεί από ένα επιτυχόντα διάδικο τους καρπούς της επιτυχίας του, από την άλλη όμως, έχει καθήκον να μεριμνήσει ώστε η όποια επιτυχία σε έφεση να μην καταστεί άνευ αντικειμένου. Αναφέρεται ρητά ότι, το Δικαστήριο εκδίδει διάταγμα αναστολής εκτέλεσης όπου οι ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης το απαιτούν. Παρά τα πιο πάνω πρέπει να σημειωθεί ότι περιπτώσεις όπως και η υπό εξέταση που αφορούν σε διάταγμα της φύσης Norwich Pharmacal παρουσιάζουν ιδιαιτερότητες. Αυτό ακριβώς λόγω της δραστικότητας του Διατάγματος και του γεγονότος ότι μετά την συμμόρφωση από μέρους του διαταχθέντος να το πράξει, οποιαδήποτε Έφεση καθίσταται άνευ αντικειμένου. Ο προβληματισμός αυτός καθιστά πιο δύσκολη την εξισορρόπηση των συμφερόντων των δύο μερών. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Penderhill Holdings Limited v Ιωάννη Κλουκινά

(2011)1 Α.Α.Δ. 1921: «Από τις νομικές αρχές που παραθέσαμε πιο πάνω προκύπτει ότι τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης παίζουν ουσιαστικό ρόλο ως προς την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Αφού συνεκτιμήσαμε όλους τους σχετικούς παράγοντες έχουμε καταλήξει ότι η πλάστιγγα κλίνει υπέρ της έγκρισης των αιτήσεων για τους εξής λόγους: Με την έγκριση απλώς θα προκληθεί κάποιου βαθμού καθυστέρηση στην εξασφάλιση των πληροφοριών και εγγράφων που οι αιτητές/εναγόμενοι διατάχθηκαν να δώσουν στον εφεσίβλητο για σκοπούς εντοπισμού όλων των αδικοπραγήσαντων για προώθηση της αγωγής του στην Κύπρο και την Ελλάδα. Aν από την άλλη οι αιτήσεις απορριφθούν και οι αιτητές υποχρεωθούν (γιατί διαφορετικά θα βρίσκονται σε παρακοή διατάγματος), να δώσουν τα στοιχεία που διατάχθηκαν, τότε τυχόν επιτυχία των εφέσεων τους θα είναι άνευ αντικειμένου». Τονίζω, όμως, ότι η απόφαση στην υπόθεση Penderhill (πιο πάνω) δεν καθιέρωσε κάποια πάγια αρχή ότι σε κάθε περίπτωση που ζητείται η αναστολή εκτέλεσης διατάγματος Norwich Pharmacal αυτή θα πρέπει να δίδεται. Αντιθέτως, όπως αναφέρεται στην απόφαση Oneworld Limited v OJSC Bank of Moscow, Πολ. Εφ. Ε32/15 ημερ. 2.2.2016 «.και στις περιπτώσεις που η αναστολή αφορά Διάταγμα τύπου Norwich Pharmacal εφαρμόζονται οι ίδιες νομικές αρχές όπως και στις άλλες περιπτώσεις διαφορετικής φύσεως διαταγμάτων». Κατά συνέπεια και η παρούσα θα εξεταστεί με βάση τις αρχές που προκύπτουν κατά την ερμηνεία της Δ.35 Θ.18 και στην βάση των δικών της ιδιαίτερων γεγονότων. Θα εξετάσω τώρα την πιθανότητα επιτυχίας της Έφεσης, παρά το γεγονός ότι ο παράγοντας αυτός, ως αναφέρεται πιο πάνω, είναι οριακής σημασίας. Στην υπό συζήτηση περίπτωση έχω μελετήσει τους Λόγους Έφεσης με την αιτιολόγηση αυτών (Τεκμήριο 1 στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση). Παρά το ότι καμία περαιτέρω αναφορά υπάρχει προς υποστήριξη τους στην Ένορκη Δήλωση του κ. Μαλαχτού εντούτοις στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου για την Εναγόμενη αρ. 1 γίνεται αναφορά στο ότι με το Διάταγμα διατάχθηκε μεταξύ άλλων και η αποκάλυψη αλληλογραφίας και επικοινωνίας που προστατεύονται από το Αρ. 17 του Συντάγματος. Εν όψει του ότι πρόκειται για νομικά επιχειρήματα και όχι γεγονότα θα λάβω υπόψη τις εισηγήσεις αυτές στο πλαίσιο εξέτασης του συγκεκριμένου παράγοντα. Είναι μεν προφανές ότι δεν μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την έκβαση της Έφεσης, πλην όμως προκύπτει ότι δεν πρόκειται για μια αβάσιμη ή παντελώς ατεκμηρίωτη υπόθεση. Αντιθέτως, στον βαθμό που μπορεί να εξεταστεί στο πλαίσιο της παρούσας, προβάλλει ότι η Έφεση έχει πιθανότητες επιτυχίας. Στρέφομαι τώρα στο κατά πόσο σε περίπτωση μη αναστολής η Έφεση θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Εδώ είναι που παρουσιάζεται και ο προβληματισμός ακριβώς λόγω της φύσης του Διατάγματος. Παραθέτω στο σημείο αυτό απόσπασμα από την απόφαση Megaleasing UK Ltd and others v Vincent Barrett and others

(1992)1 IR 219 του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Ιρλανδίας η οποία υιοθετήθηκε στην υπόθεση Oneworld Limited (πιο πάνω) και όπου αναφέρθηκαν τα εξής που παρέχουν καθοδήγηση ως προς τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου: «If the order stands without any stay of execution, then the compliance by the defendants with its provisions will end that case as a reality. Any further proceedings in it by way of appeal or otherwise will be a moot as the determination of the notice of motion in favour of the plaintiffs determines the action. On the other hand, it is said that there is urgency in the compliance with the order because of the need to pursue the defendants and, perhaps others, so as to recover the money. Such an argument presupposes success on all fronts for the plaintiffs. Granting a stay of execution on the order of the High Court does no more than allow for the possibility of the appeal being successful on the procedural issue. I am quite satisfied that the interests of justice demand that such a stay should be granted and I would order accordingly». Στο σημείο αυτό κρίνω χρήσιμο να γίνει μία σύντομη παράθεση του ιστορικού της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής. Την 5.8.2019 στο πλαίσιο μονομερούς αιτήσεως εξεδόθησαν διατάγματα φίμωσης και απαγόρευσης καταστροφής εναντίον όλων των Εναγομένων και δόθηκαν οδηγίες για επίδοση των λοιπών αιτητικών. Η Εναγόμενη αρ. 1 καταχώρισε ένσταση στην αίτηση για Norwich Pharmacal την 15.1.2020, αλλά την 15.1.2020 η πλευρά των Εναγόντων διέκοψε την αγωγή εναντίον της Εναγομένης αρ.

1. Τότε η Εναγόμενη αρ. 1 καταχώρισε αίτηση με την οποία ζήτησε άδεια να παρέμβει στην αίτηση, η οποία της δόθηκε, και κατά της οποίας οι Ενάγοντες προώθησαν ανεπιτυχώς διαδικασία Certiorari. Από την στάση των Εναγόντων και τις προσπάθειες που αυτοί κατέβαλαν ώστε να μην λάβει μέρος στην αίτηση για Norwich Pharmacal η Εναγόμενη αρ. 1 προκύπτει, όπως εισηγείται και ο κ. Παύλου, η αντιφατικότητα της θέσης που οι Ενάγοντες τώρα προβάλλουν ότι θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά από τυχόν έκδοση διατάγματος αναστολής. Σε περίπτωση όπου η αναστολή δεν εγκριθεί και η Εναγόμενη αρ. 1 προβεί, ως οφείλει, στην ένορκη αποκάλυψη των πληροφοριών, η Έφεση θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Σε περίπτωση, όμως, έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος και αποτυχίας της Έφεσης απλώς θα υπάρξει καθυστέρηση στην λήψη της πληροφόρησης από τους Ενάγοντες. Κατάληξη μου αποτελεί ότι η πλάστιγγα γέρνει υπέρ της έκδοσης της αιτούμενης διαταγής για αναστολή. Έχοντας, όμως, υπόψη τα σοβαρά ζητήματα που εγείρονται με την αίτηση για το διάταγμα αποκάλυψης που οδήγησε στην έκδοση του Διατάγματος Norwich Pharmacal, αλλά και της υποχρέωσης του Δικαστηρίου να θέσει τους κατάλληλους για έκαστη περίπτωση όρους ώστε να τεθεί σε ισχύ η διαταγή της αναστολής, θεωρώ ότι είναι επίσης απαραίτητο να προστατευτεί και η πληροφόρηση που αιτούνται οι Ενάγοντες. Μέσα στο πλαίσιο αυτό θεωρώ λογική την εισήγηση της ευπαιδεύτου συνηγόρου για τους Ενάγοντες όπως η ένορκη αποκάλυψη που διατάχθηκε να γίνει από την Εναγόμενη αρ. 1 καταχωριστεί σε σφραγισμένο φάκελο μέχρι την αποπεράτωση της Έφεσης. Εκδίδεται συναφώς διάταγμα με το οποίο αναστέλλεται η εκτέλεση του μέρους της Ενδιάμεσης Απόφασης ημερ. 18.6.2021 σε σχέση με το Διάταγμα Αποκάλυψης τύπου Norwich Pharmacal όσον αφορά στην Εναγόμενη αρ. 1 μόνο μέχρι την εκδίκαση της Έφεσης κατά την Ενδιάμεσης Απόφασης αυτής που καταχωρίστηκε στις 2.7.2021 από την Εναγόμενη αρ.
2. Το πιο πάνω Διάταγμα Αναστολής τελεί υπό τον όρο ότι η Εναγόμενη αρ. 1 θα παραδώσει εντός 30 ημερών από σήμερα στον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού την Ένορκη Δήλωση Αποκάλυψης με όλα τα στοιχεία που διατάχθηκε να αποκαλύψει με την απόφαση ημερ. 18.6.2021 προς τον σκοπό φύλαξης τους χωρίς να παρέχεται πρόσβαση σε οποιοδήποτε διάδικο ή εκπρόσωπο αυτού μέχρι της πλήρους εκδίκασης της προαναφερόμενης Έφεσης. Σε περίπτωση που η Εναγόμενη αρ. 1 παραλείψει να συμμορφωθεί με τον πιο πάνω όρο εντός της αναφερόμενης προθεσμίας η αναστολή εκτέλεσης θα τερματιστεί. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ της Εναγομένης αρ. 1 - Αιτήτριας και εναντίον των Εναγόντων - Καθ΄ων η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) Μ. Παπαδοπούλου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο