← Κύπρος

Lateka Limited ν. Lenila Finance Limited κ.α., Αγωγή Αρ. 2563/2020, 6/7/2021

Lateka Limited ν. Lenila Finance Limited κ.α., Αγωγή Αρ. 2563/2020, 6/7/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2021:A213 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 2563/2020 Μεταξύ: Lateka Limited, εκ Σεϋχελλών Εναγόντων -και-

  1. Lenila Finance Limited, εκ Λεμεσού
  2. ΧΧΧΧ Βιουλκοβα, εκ Ρωσικής Ομοσπονδίας Εναγομένων --------------------------------------- Αίτηση Εναγόντων ημερ. 11.11.2020 για Προσωρινά Διατάγματα Ημερ.: 6.7.2021 Για Ενάγοντες - Αιτητές: κ. Χ. Βελάρης για Βελάρης & Βελάρης ΔΕΠΕ Για Εναγόμενους 1 και 2 - Καθ' ων η Αίτηση: κ. Γιατρού για Συμεού & Κονναρής ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 13.11.2020 και στη βάση Μονομερούς Αίτησης ημερ. 11.11.2020, οι Ενάγοντες (στο εξής οι Αιτητές) εξασφάλισαν μονομερώς την έκδοση των ακόλουθων Προσωρινών Διαταγμάτων ως η παρ. Α, Β και Ε της Αίτησης, ενώ για τα υπόλοιπα αιτητικά υπό παρ.Γ και Δ της Αίτησης, το Δικαστήριο διέταξε την επίδοση τους: «Α. Προσωρινό Διάταγμα το οποίο απαγορεύει στους Εναγόμενους 1, μέχρι την τελική ακρόαση και εκτέλεση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής, από του να πωλήσει, να διαθέσει, να υποθηκεύσει, να επιβαρύνει, να μεταβιβάσει ή με οποιοδήποτε τρόπο να αποξενωθεί ή να εκχωρήσει οποιοδήποτε δικαίωμα στο ακίνητο στην οδό XXXXX 413, διαμ. Αρ. XXXXX στο Τεμ. ΕΠΙ 66, Φ/Σχ. 54/44Ε2, αρ. εγγρ. 0/XXXXX με διακριτικό αριθμό 342012/3/21 στη Μουτταγιάκα της Επαρχίας Λεμεσού ή οποιοδήποτε μέρους αυτού ή οποιοδήποτε δικαίωμα συνδεδεμένο με το εν λόγω ακίνητο. Β. Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο απαγορεύει σε κάθε ένα από τους Εναγομένους 1 και 2, την αποξένωση, διάθεση ή επιβάρυνση οποιασδήποτε περιουσίας μέχρι αξίας €4.250.000,00 (τέσσερα εκατομμύρια διακόσιες πενήντα χιλιάδες ευρώ) την οποία κατέχουν αποκλειστικά ή με άλλα πρόσωπα και είτε αυτή κατέχεται από αυτούς άμεσα ή έμμεσα μέσω εμπιστεύματος ή άλλης μορφής δικαιώματος ή στην οποία με οποιονδήποτε τρόπο να δικαιούνται και η οποία θα μπορούσε να διατεθεί με οδηγίες ή κατ' επιθυμία ή εντολή τους, μέχρι την τελική εκδίκαση και/ή αποπεράτωση της αγωγής με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό. ................................ Ε. Οδηγίες του Δικαστηρίου για τις κάτωθι εξαιρέσεις από τα διατάγματα σύμφωνα με την παρ. (Β) ανωτέρω: (α) Λογικό ποσό που δυνατό να χρειαστούν οι Εναγόμενοι για την υπεράσπιση της υπόθεσής τους περιλαμβανομένων νομικών συμβουλών, εμφανίσεων στο Δικαστήριο και άλλων συναφών νοουμένου ότι ανά τρίμηνο θα πληροφορούν το Δικαστήριο και παράλληλα τους δικηγόρους των Εναγόντων ενόρκως για τα ποσά που θα καταβάλλονται και την πηγή από την οποία θα προέρχονται. (β) Τα εν λόγω διατάγματα δεν θα απαγορεύουν σε οποιονδήποτε από τους Εναγόμενους την διενέργεια οποιοσδήποτε πράξης αναφορικά με τα περιουσιακά τους στοιχεία αν έχουν προς τούτο εκ των προτέρων εξασφαλίσει την έγγραφη συναίνεση των Αιτητών ή των δικηγόρων τους ή/και την άδεια του Δικαστηρίου.» Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Τσιακκή ασκούμενης δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Αιτητών ημερ. 11.11.
  3. Αναφέρθηκε στη Συμφωνία Εκχώρησης (Τεκμ.ΙΑ), δυνάμει της οποίας οι Αιτητές κατέστησαν πιστωτές της εταιρείας Grandbond Limited, που δημιουργήθηκε με σκοπό να επενδύσει σε κυπριακά ομόλογα. Η εταιρεία αυτή, όπως φαίνεται από το Τεκμ.Ε, είχε 7 μετόχους, μεταξύ των οποίων και η Εναγόμενη 2 (στο εξής η Καθ' ης η Αίτηση 2). Αργότερα οι Αιτητές και οι μέτοχοι της Grandbond συμφώνησαν όπως το χρέος της Grandbond διαμοιραστεί σε 7 ίσα μερίδια και ο κάθε μέτοχος να αναλάβει το μερίδιο που του αναλογεί μέσω μιας άλλης εταιρείας δικών του συμφερόντων. Έτσι, η Καθ' ης η Αίτηση 2 ίδρυσε τους Καθ' ων η Αίτηση 1, οι οποίοι, δυνάμει της επίδικης συμφωνίας δανείου (Τεκμ.ΙΓ) κατέστησαν οφειλέτες των Αιτητών. Με τη συμφωνία αυτή, ουσιαστικά εξοφλήθηκε το χρέος της Grandbond και διανεμήθηκε στους νέους οφειλέτες, μεταξύ των οποίων και οι Καθ' ων η Αίτηση
  4. Η συμφωνία δανείου προνοούσε ότι, θα αποπληρωνόταν εντός 3 ετών από την ημερομηνία υπογραφής της (βλ. όρο 4.2.1 του Τεκμηρίου ΙΓ), δηλαδή μέχρι τις 31.12.
  5. Ωστόσο, υπήρξε συναντίληψη των μερών για να υπάρξει παράταση αποπληρωμής μέχρι τη λήξη των ομολόγων, έτσι ώστε οι Καθ' ων η Αίτηση να καρπωθούν τους τόκους των ομολόγων, οι οποίοι ήταν υψηλότεροι από τον τόκο του δανείου Βάσει της συναντίληψης αυτής, η ημερομηνία αποπληρωμής του δανείου παρατάθηκε μέχρι τις 2.1.2021 και εις αντάλλαγμα, οι Καθ' ων η Αίτηση συμφώνησαν να μην αποξενώσουν ή εξαργυρώσουν πρόωρα τα ομόλογα πριν τη λήξη τους, καθώς με τα χρήματα που θα λάμβαναν κατά τη λήξη τους, δηλαδή στις 2.1.2021, θα αποπλήρωναν τους Αιτητές. Ωστόσο, τον Οκτώβριο του 2020, οι Αιτητές πληροφορήθηκαν ότι, η Καθ' ης η Αίτηση 2 είχε αποξενώσει τα ομόλογα, κάτι που αποτελούσε παράβαση της συμφωνίας των μερών, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά την ως άνω συναντίληψη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Αιτητές να αποταθούν στο Δικαστήριο με την παρούσα Αίτηση. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 καταχώρισαν Ενστάσεις οι οποίες υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση της ΧΧΧΧ Ευριπίδου, διευθύντριας των Καθ' ων η Αίτηση 1 ημερ. 26.1.2021 και του Φίλιππου Λουκαρή δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση 2, ημερ. 26.3.
  6. Οι ενόρκως δηλούντες αμφισβητούν την ύπαρξη και ιδιότητα των ΧΧΧΧ Γκασάνοφ ως τελικός δικαιούχος των Αιτητών, ως και του XXXXX Σβιρίντοφ ως Ρώσος δικηγόρος των Αιτητών και επισημαίνουν ότι κανένα σχετικό τεκμήριο δεν παρουσιάζεται, ούτε και αποκαλύπτεται από τους Αιτητές η σχέση τους, ως ιδρυτής του πρώτου σε συμβουλευτική εταιρεία στη Ρωσία και του δεύτερου που εργάζεται σ' αυτήν (Τεκμ.Α). Περαιτέρω, αμφισβητούν την ύπαρξη των Αιτητών ως νομικό πρόσωπο εφόσον το Τεκμ.Α στην Αίτηση φέρει ημερ. 23.4.2015 και δεν υπάρχει μαρτυρία ότι υφίστανται μέχρι σήμερα. Ισχυρίζονται ότι το «επιχειρηματικό σχέδιο» σε σχέση με τις συμφωνίες δανείου ημερ. 19.1.2015 (Τεκμ.Στ και Ζ) δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αφού το Τεκμ.Στ έγινε για να πραγματοποιηθούν επενδύσεις από την Grandbond και όχι για το σκοπό που αναφέρουν οι Αιτητές. Οι εν λόγω συμφωνίες είναι εικονικές και έγιναν για σκοπούς που δεν εξυπηρετούν επιχειρηματικές δραστηριότητες. Οι Καθ' ων η Αίτηση 1 αγόρασαν το ακίνητο από την Grandbond την οποία πλήρωσαν με την μεταβίβαση, ως οι όροι 3 και 4 της συμφωνίας αγοράς του ακίνητου ημερ. 16.12.2015 (Τεκμ.Β). Ισχυρίζονται περαιτέρω ότι η συμφωνία εκχώρησης των δανείων ημερ. 30.11.2015 (Τεκμ.ΙΑ στην Αίτηση) είναι άκυρη και/ή ακυρώσιμη και αποτελεί εικονική σύμβαση. Οι Αιτητές κανένα τεκμήριο παρουσίασαν στο Δικαστήριο που να αποδεικνύει ότι το ποσό της συνεισφοράς €21.945.000 πλέον USD650.000 καταβλήθηκε από τους Αιτητές προς την Justnew, ώστε οι Αιτητές να μην έχουν υποκαταστήσει την Justnew στα δικαιώματα της που απορρέουν από τις συμφωνίες δανείου και αποτελούν αντικείμενο της συμφωνίας εκχώρησης. Συνεπώς η σύμβαση εκχώρησης ημερ. 30.11.2015 είναι εικονική. Επιπρόσθετα ισχυρίζονται ότι η συμφωνία δανείου ημερ. 31.12.2015 (Τεκμ.ΙΓ στην Αίτηση) είναι εξ υπαρχής άκυρη και παράνομη εφόσον κατά τη σύναψη της, η πρόθεση των μερών ήταν η μη εκτέλεση και υλοποίηση της. Ουδέποτε εξοφλήθηκαν τα χρέη της Grandbond και καμιά απόδειξη ή έγγραφο προσκομίστηκε από τους Αιτητές που να αποδεικνύει την εκτέλεση και υλοποίηση της συμφωνίας δανείου ημερ. 31.12.
  7. Οι Αιτητές ουδέποτε απαίτησαν την αποπληρωμή του κατ' ισχυρισμό ποσού, παρά τον όρο 4.2.1 της συμφωνίας δανείου με βάση τον οποίο η αποπληρωμή έπρεπε να γίνει μέχρι 31.12.2018, ούτε και συμφωνήθηκε μεταξύ των Αιτητών και των Καθ' ων η αίτηση 1 η παράταση πληρωμής του δανείου μέχρι 2.1.
  8. Η ανανέωση του δανείου με βάση τον όρο 4.2.1, θα μπορούσε να γίνει μόνο με γραπτή συμφωνία μεταξύ των μερών και όχι προφορικά. Επομένως, με βάση τους ισχυρισμούς των Αιτητών, η μόνη συμφωνία που είναι σε ισχύ, έληξε στις 31.12.2018 χωρίς καμιά ανανέωση της από τους Αιτητές. Η ενόρκως δηλούσα Β. Ευριπίδου, ως μοναδική διευθύντρια των Καθ' ων η Αίτηση 1, ουδέποτε συμφώνησε προφορικά ή γραπτώς σε οποιαδήποτε ανανέωση της συμφωνίας δανείου ημερ. 31.12.2015 (Τεκμ.ΙΓ στην Αίτηση). Περαιτέρω, τα ομόλογα ουδέποτε ήρθαν στην κατοχή των Καθ' ων η Αίτηση 1 και συνεπώς δεν θα μπορούσαν να δώσουν διαβεβαίωση για περιουσιακά στοιχεία που δεν τους ανήκουν. Ο ισχυρισμός των Αιτητών περί διαβεβαιώσεων των Καθ' ων η Αίτηση 1 ότι δεν επρόκειτο να αποξενώσουν ή να εξαργυρώσουν πρόωρα τα ομόλογα είναι αβάσιμος και ανεδαφικός αφού δεν τους ανήκαν, δεν είναι στο όνομα τους και δεν είναι στην κατοχή τους. Και αν ακόμα φανεί ότι η συμφωνία ημερ. 31.12.2015 (Τεκμ.1Γ στην Αίτηση) είναι έγκυρη, αυτή έληξε την 31.12.2018 και ουδέποτε ανανεώθηκε. Αναφέρθηκαν στην επιστολή των δικηγόρων των Αιτητών ημερ. 2.11.2020 ου επιδόθηκε στους Καθ' ων η Αίτηση 1 και την απαντητική επιστολή των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση 1 ημερ. 12.11.2020 (Τεκμ.Γ). Ισχυρίζονται ότι οι Αιτητές, στη βάση των πιο πάνω, παραβίασαν το καθήκον τους για πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη όλων των ουσιωδών γεγονότων, αλλοίωσαν τα πραγματικά γεγονότα, παραπλάνησαν το Δικαστήριο και η υπόθεση τους είναι κατασκευασμένη για να δημιουργήσει το κατεπείγον, εφόσον η μοναδική συμφωνία που είναι σε ισχύ, έληξε στις 31.12.2018 χωρίς να ανανεωθεί και οι Καθ' ων η Αίτηση 1 ουδέποτε έδωσαν προφορικές διαβεβαιώσεις. Αναφέρουν ότι οι Αιτητές σε κανένα περιστατικό αναφέρθηκαν που να συνιστά απόπειρα αποξένωσης εκ μέρους των Καθ' ων η Αίτηση 1 του ακινήτου ή άλλου περιουσιακού τους στοιχείου και όλες οι επίδικες συμφωνίες είναι ανεξασφάλιστες. Δηλώνουν ότι καμιά πρόθεση υπάρχει εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση 1 για αποξένωση του ακινήτου. Εάν τα προσωρινά διατάγματα εξακολουθήσουν να είναι σε ισχύ, οι Καθ' ων η Αίτηση 1 θα υποστούν ανυπολόγιστη ζημιά καθώς η παγοποίηση των περιουσιακών τους στοιχείων και των τραπεζικών λογαριασμών τους παραλύουν κάθε επιχειρηματική τους δραστηριότητα και τους οδηγούν σε οικονομική καταστροφή. Αντίθετα, οποιαδήποτε ζημιά στους Αιτητές, μπορεί να ικανοποιηθεί πλήρως με χρηματική αποζημίωση, αφού οι Καθ' ων η Αίτηση 1 έχουν επαρκή περιουσιακά στοιχεία προς ικανοποίηση τυχόν δικαστικής απόφασης εναντίον τους. Επιπρόσθετα, ο ενόρκως δηλών για την Καθ' ης η Αίτηση 2, ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια, αλλά παρουσίασαν στο Δικαστήριο αλλοιωμένα γεγονότα και κατασκευασμένους ισχυρισμούς ως περιγράφονται στην παρ.41 της ένορκης δήλωσης του και αναφέρθηκε στα πραγματικά γεγονότα της υπόθεσης, στις παρ.13 (α - ιστ) της ένορκης δήλωσης του. Ισχυρίζεται ότι καμιά βάση αγωγής υπάρχει εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση 2 αφού όλες οι συμφωνίες που επικαλούνται οι Αιτητές είναι εικονικές και εξ υπαρχής άκυρες. Η συμφωνία δανείου ημερ. 31.12.2015 συνάφθηκε με τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και η Καθ' ης η Αίτηση 2 δεν θα έπρεπε να ήταν διάδικος στην παρούσα υπόθεση, εφόσον ουδέποτε παραχώρησε οποιαδήποτε προσωπική εγγύηση αναφορικά με τη συμφωνία δανείου ημερ. 31.12.
  9. Περαιτέρω, οι Αιτητές αναφέρονται σε προφορικές διαβεβαιώσεις που η Καθ' ης η Αίτηση 2 ουδέποτε έδωσε, τα δε ομόλογα αγοράστηκαν και παραχωρήθηκαν στην Καθ' ης η Αίτηση 2 ως bonus, βάση του προγράμματος κινήτρων της τράπεζας. Η Καθ' ης η Αίτηση 2 έχει επαρκή περιουσιακά στοιχεία για σκοπούς ικανοποίησης τυχόν απόφασης ήθελε εκδοθεί εναντίον της. Έχω εξετάσει με προσοχή το περιεχόμενο των εκατέρωθεν ενόρκων δηλώσεων, τα επισυνημμένα σ' αυτές έγγραφα και όσα υποστηρίχθηκαν από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των δύο πλευρών. Αποτελεί λόγον Ένστασης των Καθ' ων η Αίτηση ότι ελλείπει το στοιχείο του «κατεπείγοντος» και/ή υπό τα περιστατικά της υπόθεσης οι Αιτητές δεν έχουν ικανοποιήσει το στοιχείο του «κατεπείγοντος». Όπως είναι νομολογημένο, το στοιχείο του «κατεπείγοντος» ή οποιασδήποτε άλλης ιδιαίτερης περίστασης, αποτελεί όρο και/ή προϋπόθεση για την ύπαρξη εξουσίας προς έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος μετά από μονομερή Αίτηση. (Βλ. Ιn Re B.P. Cyprus Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 861, Timberland Co. v. Evans & Sons Ltd κ.α., Πολ. Έφ. 9776 ημερ. 29.05.98, Μ & CH Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co.
(1997)1 Α.Α.Δ. 1791, In re Stavros Hotel Apartments Ltd κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 836 Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 (Β) ΑΑΔ 598 και Vuitton v. Δερμοσάκ Λτδ κ.α.
(1992)1 Α.Α.Δ. 1453). Συγκεκριμένα, στην υπόθεση In re Stavros Hotel Apartments Ltd κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 836 λέχθηκε ότι ''το στοιχείο του επείγοντος ή οποιασδήποτε άλλης ιδιαίτερης περίστασης αποτελεί όρο για την ύπαρξη εξουσίας προς έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος μετά από ex parte αίτηση''. Στην υπόθεση Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598 αποφασίστηκε ότι το στοιχείο του «κατεπείγοντος» αποτελεί ''δικαιοδοτικό όρο'' για την παροχή μιας αιτούμενης θεραπείας μονομερώς, με αποτέλεσμα μόνο όταν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι αυτό αποδεικνύεται από την προσκομισθείσα μαρτυρία, να ασκήσει δικαστική εξουσία στην απουσία του καθ' ου η αίτηση. Σύμφωνα με την απόφαση Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G. κ.α. v. Adeona Holdings Limited (Πολ. Έφεση E6/2014, 27.02.2015), «Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση στο θέμα του κατεπείγοντος. Όπου εκδίδεται μονομερώς ένα διάταγμα και στη συνέχεια, αφού ακουστεί και ο εναγόμενος, τεθεί θέμα ότι το διάταγμα δεν θα έπρεπε να είχε εκδοθεί μονομερώς, το δικαστήριο θα πρέπει με φειδώ να προχωρεί σε ακύρωση του παρεμπίπτοντος διατάγματος, ιδιαίτερα όταν ο ενάγων δεν συνέβαλε και ούτε απέκρυψε οποιαδήποτε στοιχεία ώστε να θεωρηθεί ότι παραπλάνησε το δικαστήριο για να δεχθεί να εξετάσει την αίτηση στην απουσία της άλλης πλευράς. Όπως νομολογήθηκε πρόσφατα από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Κούππα ν. Πουλλά Τσαδιώτη Λίμιτεδ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 312/10, ημερ. 17.7.2014, όταν εγερθεί θέμα κατεπείγοντος μετά που ακουστεί ο εναγόμενος, το θέμα δεν «θα πρέπει να αφήνεται να καταστρατηγεί το ζητούμενο .... και να αποπροσανατολίζει από τον στόχο, αλλά να εκλαμβάνεται εξ αρχής ως καθήκον του Δικαστηρίου να εξετάζει με προσοχή το υλικό που τίθεται ενώπιον του ......». Σχετικές είναι επίσης και οι υποθέσεις Κασπαρή ν. Ανδρέου
(2004)1Β Α.Α.Δ. 784 και Αποστόλου ν. Ιωάννου
(2012)1Α Α.Α.Δ.
  1. Στην προκειμένη περίπτωση, είναι η εισήγηση των ευπαίδευτων συνηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση ότι οι Αιτητές καταχώρησαν την παρούσα Αγωγή και Αίτηση δύο χρόνια μετά την λήξη της επίδικης συμφωνίας δανείου στις 31.12.2018, ισχυριζόμενοι ότι αυτή ουδέποτε ανανεώθηκε και οι ισχυρισμοί των Αιτητών για δήθεν προφορική ανανέωση της είναι εκ των υστέρων δημιούργημα τους ώστε να πείσουν το Δικαστήριο ότι πληρείται το στοιχείο του κατεπείγοντος με την επιστολή τους ημερ. 2.11.
  2. Αντίθετα, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Αιτητών ισχυρίζονται ότι οι Αιτητές πληροφορήθηκαν τον Οκτώβριο 2020 ότι η Καθ' ης η Αίτηση 2 είχε πωλήσει τα Ομόλογα της, με κίνδυνο το επίδικο δάνειο των Καθ' ων η Αίτηση 1 έναντι των Αιτητών να παραμείνει χωρίς καμιά εξασφάλιση, επικαλούμενοι και τη συμφωνηθείσα παράταση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου μέχρι τις 2.1.
  3. Οι Αιτητές προσπάθησαν να επικοινωνήσουν με την Καθ' ης η Αίτηση 2 χωρίς ανταπόκριση και μετά την αποστολή της επιστολής τους στους Καθ' ων η Αίτηση 1 ημερ. 2.11.2020 (Τεκμ.ΙΕ στην Αίτηση), στην οποία δεν υπήρξε επίσης ανταπόκριση εντός της ταχθείσας προθεσμίας των 5 ημερών, οι Αιτητές καταχώρισαν την παρούσα Αίτηση στις 11.11.
  4. Όπως είναι νομολογημένο, σε διαδικασία εκδίκαση αίτησης για Προσωρινό Διάταγμα το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλ. Φαέθων Μιχαηλίδης ν. Κυριάκος Άγγελου Παπακυριακού
(2004)1 Α.Α.Δ. 209). Συνακόλουθα, στη βάση των όσων οι Αιτητές επικαλέστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου και χωρίς να προβαίνω σε ευρήματα επί των αμφισβητουμένων γεγονότων, κρίνω ότι οι Αιτητές προσήλθαν άμεσα και χωρίς καθυστέρηση ενώπιον του Δικαστηρίου, μόλις μετά πάροδο ολίγων ημερών αφότου αντιλήφθηκαν τον κίνδυνο να παραμείνει το επίδικο δάνειο ανεξασφάλιστο. Συνακόλουθα, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι οι Αιτητές έχουν ικανοποιήσει το στοιχείο του «κατεπείγοντος». Αποτελεί περαιτέρω λόγον Ένστασης των Καθ' ων η Αίτηση ότι οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με «καθαρά χέρια» και με αόριστους και ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς παρουσίασαν αλλοιωμένα γεγονότα με σκοπό την παραπλάνηση του Δικαστηρίου. Είναι καλώς γνωστό ότι βάσει διαχρονικής και απαρέγκλιτης νομολογίας ο διάδικος που προσφεύγει στο Δικαστήριο μονομερώς έχει καθήκον όχι μόνο να αποκαλύπτει όλα τα ουσιώδη γεγονότα που μπορούν να επηρεάσουν την απόφαση του Δικαστηρίου, αλλά και να τα παρουσιάζει δίκαια και χωρίς παραπλάνηση. Διαφορετικά το Δικαστήριο πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ του εκδοθέντος διατάγματος χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. Παρατίθεται επί του προκειμένου το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση D. Rybolovlev v. E. Rybolovlena, Πολ. Έφεση 130/09 ημερ. 21.1.10 που επαναλαμβάνει ό,τι προηγούμενες αποφάσεις καθιέρωσαν: «Είναι πράγματι καλά καθιερωμένη η αρχή σύμφωνα με την οποία, εάν διαπιστωθεί ότι εισήγηση για μη πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη στο στάδιο της μονομερούς προσφυγής στο Δικαστήριο ευσταθεί, τότε το δικαστήριο, ή αργότερα το Εφετείο, πολύ πιθανόν να θέσει τέρμα στην ισχύ εκδοθέντος διατάγματος, χωρίς να εξετάσει άλλα θέματα ουσίας. Όπως εύστοχα τονίστηκε από το Εφετείο στην απόφαση του στην υπόθεση The Timberland Co of U.S.A. v. Evans & Sons Ltd κ.ά.
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1179, η απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων ανατρέπει τη βάση του διατάγματος το οποίο έχει εκδοθεί μετά από μονομερή αίτηση και το καθιστά ακυρωτέο. Σχετικά παραπέμπει στο πιο κάτω απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση:- «.Στην απόφαση του, το Πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας της Ολομέλειας στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISTRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/09, 30/5/96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία του αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά, διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις, εξ αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην DEMSTAR LIMITED v. ZIM ISRAEL NAVIGATION CO LIMITED κ.ά (ανωτέρω) (σελ.4). «Ό,τι ανατρέπει τη βάση του διατάγματος είναι η μη αποκάλυψη γεγονότων εξ αντικειμένου ουσιώδους σημασίας γα την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην απουσία τους, η απόφαση του δικαστηρίου καθίσταται ακροσφαλής.» Στη M. & CH. Mitsingas Trading Ltd κ.ά. ν. THE TIMBERLAND CO OF USA (ανωτέρω) αποφασίστηκε ότι το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Δεν αποτελεί υποχρέωση του αιτούντος η προβολή αντεκδικήσεων τρίτων προς τα δικαιώματα τους, τις οποίες αμφισβητεί. Ό,τι πρέπει να αποκαλυφθεί, τονίζεται, σε κάθε περίπτωση, είναι:- (σελ.7) «.γεγονότα γνωστά στον αιτητή ή γεγονότα τα οποία θα μπορούσε να ανακαλύψει με εύλογες προσπάθειες τα οποία σχετίζονται με: (α) το βάσιμο του δικαιώματος του όπως διαγράφεται στο δικόγραφό του, και (β) τη σοβαρότητα του ζητήματος το οποίο εγείρεται, καθ' ως και (γ) την πιθανότητα επιτυχίας.» Το στοιχείο της εξαπάτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ακύρωση εκδοθέντος διατάγματος, λόγω παράλειψης πλήρους αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Αρκεί η διαπίστωση ότι η μη αποκάλυψη συγκεκριμένων γεγονότων, συνιστούσε εξ αντικειμένου ουσιώδες στοιχείο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρήστου
(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 598).» Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Αναφορικά με την Αίτηση των 1. Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G κ.ά και Adeona Holdings Ltd, Πολ. Εφ. Ε6/2014 ημερομηνίας 27.2.15 επαναλαμβάνονται οι καλώς γνωστές αρχές της νομολογίας επί του θέματος και σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα: «Η υποχρέωση κάθε διαδίκου που ζητά μονομερώς διάταγμα να προβαίνει σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη, είναι δεδομένη. Σχετική είναι η νομολογία που προκύπτει μεταξύ άλλων και από τις υποθέσεις Global Cruises SA κ.α. v. Metro Shipping & Travel Ltd
(1989)1 AAΔ.607, 616-8, Γρηγορίου ν. Χριστόφορου
(1995)1 AAΔ 248, 264-267, Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 AAΔ 598 και Χαραλάμπους v. Petros Michael Exclusif Ltd κ. α.
(2004)1Γ AAΔ 1953, 1956. Όπως αναφέρεται, σε μονομερείς αιτήσεις ο αιτητής υποχρεούται να προβεί σε πλήρη και ειλικρινή αποκάλυψη και να ενεργήσει με καλή πίστη. Αυτό ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις που ζητείται θεραπεία του δικαίου της επιείκειας, οπότε ο Αιτητής έχει υποχρέωση να προσέλθει με «καθαρά χέρια». Η μη αποκάλυψη είτε αθώα, είτε εσκεμμένη, θεωρείται είδος εξαπάτησης γι' αυτό και προκαλεί τόσο σοβαρές συνέπειες, όπως την ακύρωση του διατάγματος, χωρίς την περαιτέρω εξέταση της ουσίας της αίτησης. Η υποχρέωση αποκάλυψης εκτείνεται σε όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία ήταν γνωστά ή τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν γνωστά μετά από εύλογη έρευνα και τα οποία ενδεχομένως θα μπορούσαν να επηρεάσουν την κρίση του δικαστηρίου. Όσο πιο δραστικό είναι το διάταγμα που ζητείται, τόσο μεγαλύτερη είναι η υποχρέωση πλήρους και ειλικρινούς αποκάλυψης. Η υποχρέωση αποκάλυψης δεν περιορίζεται μόνο σε γεγονότα, αλλά εκτείνεται και στο νόμο και νομικές αρχές, καθώς και σε σημεία τα οποία ενδεχομένως να μην είναι υπέρ των Αιτητών (βλ. Swift Fortune Ltd (The Capaz Duckling) v. Magnifica Marine SA [2008] 1 Lloyd's Rep. 54). Επίσης, περιλαμβάνει και την αποκάλυψη άνευ βλάβης αλληλογραφίας (βλ. Linsen International Ltd v. Humpuss Sea Transport Pte Ltd
(2010)EWHC 303 (Comm)). Αυτό υποβοηθά το δικαστήριο στο να αντιληφθεί όλα τα σχετικά σημεία, προτού αποφασίσει. Σχετικές είναι οι Siporex Trade S.A. v. Comdel Commodities Ltd [1986] 2 Lloyd's Rep 428 QBD και Global Cruises S.A. κ.α. v. Metro Shipping & Travel Ltd, ανωτέρω. Κριτής του τι είναι ουσιώδες, είναι ο δικαστής ο οποίος έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια και δεν διστάζει να ακυρώσει το ήδη εκδοθέν μονομερές διάταγμα, ιδιαίτερα στις περιπτώσεις που διαπιστώνει κακοπιστία και πρόθεση απόκρυψης ή παραπλάνησης του δικαστηρίου. Οδηγός είναι πάντοτε τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης στο πλαίσιο της αντιδικίας των διαδίκων. Βέβαια δεν είναι κάθε παράλειψη αποκάλυψης που οδηγεί σε ακύρωση. Αν το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια κρίνει ότι η παράλειψη αφορούσε σε ουσιώδες γεγονός, τότε κατά κανόνα ακυρώνει το διάταγμα, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να αφαιρέσει κάθε όφελος που απεκόμισε ο αιτητής. Στην αγγλική υπόθεση Bank Mellat v. Nikpour (Mohammad Ebrahaim)
(1985)F.S.R. 87 CA, αναφέρθηκε ότι το δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια, σύμφωνα με την αρχή του locus poenitentiae (ευκαιρία για μεταμέλεια ή διόρθωση), μπορεί, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ιδιαίτερα όταν η μη αποκάλυψη είναι αθώα, να ακυρώσει το προηγούμενο διάταγμα και να εκδώσει νέο, υπό όρους (βλ. επίσης Recnex Trading Ltd κ.α. v. Τράπεζας Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολιτική Έφεση Αρ. 71/11, ημερ. 16.4.2014). Όμως αυτή η διακριτική ευχέρεια θα πρέπει να ασκείται με αρκετή περισυλλογή, ώστε να μην εξουδετερώνει το μοναδικό κόστος ή «τιμωρία» για μη αποκάλυψη, που δεν είναι άλλο από την ακύρωση του διατάγματος. Στην υπόθεση Brink's-Mat Ltd v. Elcombe and others [1988] 3 All ER 188 ο δικαστής Balcombe LJ επεξηγώντας την ευρεία διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, ανέφερε τα εξής: «The rule that an ex parte injunction will be discharged if it was obtained without full disclosure has a two-fold purpose. It will deprive the wrongdoer of an advantage improperly obtained: see R ν Kensington Income Tax Commissioners, Ex parte Princess Edmond de Polignac [1917] 1 K.B. 486, 509. But it also serves as a deterrent to ensure that persons who make ex parte applications realise that they have this duty of disclosure and of the consequences (which may include a liability in costs) if they fail in that duty. Nevertheless, this judge-made rule cannot be allowed itself to become an instrument of injustice. It is for this reason that there must be a discretion in the court to continue the injunction, or to grant a fresh injunction in its place, notwithstanding that there may have been non-disclosure when the original ex parte injunction was obtained: see in general Bank Mellat ν Nikpour (Mohammad Ebrahaim) [1985] F.S.R. 87, 90 and Lloyds Bowmaker Ltd ν Britannia Arrow Holdings Plc, ante p. 1337, a recent decision of this court in which the authorities are fully reviewed. I make two comments on the exercise of this discretion.
(1)Whilst, having regard to the purpose of the rule, the discretion is one to be exercised sparingly, I would not wish to define or limit the circumstances in which it may be exercised.
(2)I agree with the views of Dillon L.J. in the Lloyds Bowmaker case, at. P. 1349C-D, that if there is jurisdiction to grant a fresh injunction, then there must also be a discretion to refuse, in an appropriate case, to discharge the original injunction.» Χρήσιμη ανάλυση της νομολογίας για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, δίδεται επίσης στην αγγλική υπόθεση Arena Corporation Ltd (In Provisional Liquidations) v. Schroeder
(2003)All ER (D) 199.» Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Καθ' ων η Αίτηση, στην γραπτή τους αγόρευση εισηγούνται ότι οι Αιτητές παρουσίασαν στο Δικαστήριο ψευδή, αβάσιμα, ανακριβή και κατασκευασμένα στοιχεία, γεγονότα και πληροφορίες και προσπάθησαν να παραπλανήσουν το Δικαστήριο. Προς τούτο παρέθεσαν στις σελ. 16 - 17 της γραπτής τους αγόρευσης τα σημαντικότερα γεγονότα που παρουσιάζονται στις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν τις ενστάσεις τους ως ακολούθως: • Οι Αιτητές κανένα στοιχείο και/ή τεκμήριο δεν παρουσίασαν που να αποδεικνύει ότι ο κύριος ΧΧΧΧ Γκασάνοφ, είναι ο τελικός δικαιούχος των Αιτητών. • Παρουσίασαν ψευδώς ότι ο κύριος ΧΧΧΧ Γκασάνοφ ήταν ο τελικός δικαιούχος των Αιτητών σε όλους τους ουσιώδης χρόνους των επίδικων γεγονότων, αποκρύπτοντας το γεγονός ότι οι Αιτητές είναι εταιρεία συμφερόντων συνεργάτη και φίλου του κ. ΧΧΧΧ Zheleznyak, ο οποίος ήταν επίσης τελικός δικαιούχος της εταιρείας Justnew. • Απέφυγαν ενώ το γνώριζαν να παρουσιάσουν το πραγματικό υπόβαθρο σχετικά με την υπογραφή των συμφωνιών που παρουσιάζουν στην ένορκη δήλωση τους, παρουσιάζοντας ψευδείς ισχυρισμούς και αλλοιωμένα γεγονότα. Το πραγματικό υπόβαθρο γεγονότων σχετικά με τις επίδικες συμφωνίες αναφέρεται λεπτομερώς στην παράγραφο 13 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση της Καθ' ης η Αίτηση
  1. • Ουδέποτε συμφωνήθηκε μεταξύ των μερών η παροχή οποιασδήποτε εγγύησης προς τους Αιτητές για την τήρηση της συμφωνίας δανείου και την αποπληρωμή των οφειλόμενων ποσών και ο ισχυρισμός των Αιτητών περί δήθεν διαβεβαιώσεων των Καθ' ης η Αίτηση 1 και 2, ότι τάχα δεν επρόκειτο να αποξενώσουν ή να εξαργυρώσουν πρόωρα τα ομόλογα είναι παντελώς αβάσιμος και ανεδαφικός. • Τα δάνεια ήταν ανεξασφάλιστα και οι Αιτητές προσπάθησαν να τα παρουσιάσουν και/ή συνδέσουν με τα ομόλογα ως κατασκευασμένη εξασφάλιση. Ενώ γνώριζαν ότι καμία εξασφάλιση ούτε ζητήθηκε και ούτε παραχωρήθηκε ποτέ. • Η επίδικη συμφωνία δανείου είναι εξ' υπαρχής άκυρη και/ή ακυρώσιμη και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα μεταξύ των συμβαλλομένων μερών. Ακόμα και αν η συμφωνία φανεί ότι δεν είναι άκυρη τότε αυτή έληξε την 31/12/2018, και δεν ανανεώθηκε γραπτώς ως ρητά προνοείται στην παρ. 4.2.1 ούτε και καλυπτόταν από οποιαδήποτε εξασφάλιση ως προσπαθούν ψευδώς να εισαγάγουν οι Αιτητές προς επίκληση του κατεπείγοντος. Έχω εξετάσει τις θέσεις των δύο πλευρών επί των εν λόγω ζητημάτων και καταλήγω ότι οι Αιτητές δεν μπορούν να κριθούν ένοχοι σοβαρής παραπλάνησης του Δικαστηρίου και απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων. Οι Αιτητές με την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την παρούσα Αίτηση, προέβαλαν την δική τους θέση επί των ουσιωδών πραγματικών γεγονότων της υπόθεσης. Έχω την άποψη ότι επί αυτών δεν τίθεται θέμα απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων, αλλά πρόκειται για παράθεση των αλληλοσυγκρουόμενων εκδοχών των δύο πλευρών που αφορούν την ουσία της διαφοράς μεταξύ τους, τις οποίες το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να εξετάσει στο παρόν στάδιο, ούτε και να καταλήξει σε συμπεράσματα σ' αυτό το στάδιο της διαδικασίας, ως προς την πλήρη εξέταση του πραγματικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου κατά τη δίκη για την ουσία της διαφοράς τους στα πλαίσια της παρούσας αγωγής. Συνεπώς, ο σχετικός λόγος Ένστασης περί απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων και παραπλάνησης του Δικαστηρίου εκ μέρους των Αιτητών, δεν γίνεται αποδεκτός και απορρίπτεται. Προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο οι Αιτητές έχουν καταδείξει ότι ικανοποιούνται οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
  2. Το άρθρο 32 έτυχε νομολογιακής εξέτασης κατ' επανάληψη (βλ. Karydas Taxi Co. v. Komodikis
(1975)1 C.L.R 321 Papastratis v. Pierides
(1979)1 C.L.R 231, Odysseos v. Pieris Estates and others
(1982)1 C.L.R. 557 και άλλες) και είναι γνωστές οι τρεις προϋποθέσεις που πρέπει να ικανοποιηθούν προκειμένου να επιτύχει ο αιτητής. Θα πρέπει να καταδείξει ότι:
  1. Εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, κάτι που δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα.
  2. Έχει ορατή προοπτική ή πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία στην αγωγή του, προϋπόθεση που αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά πολύ λιγότερο από απόδειξη με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων και
  3. Θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, προϋπόθεση που φέρνει στο προσκήνιο το θέμα των αποζημιώσεων, δηλαδή αν η θεραπεία των αποζημιώσεων θα ήταν ικανοποιητική υπό τα περιστατικά της υπόθεσης. Είναι επίσης νομολογημένο ότι στο στάδιο εξέτασης των τριών προϋποθέσεων του άρθρου 32 και της σωρευτικής ικανοποίησης των κριτηρίων, το Δικαστήριο εξετάζει το δικόγραφο και την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση ώστε να ικανοποιηθεί ότι συντρέχουν οι δυο πρώτες προϋποθέσεις (βλ. Recnex Trading Ltd κ.ά ν Τράπεζας Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολ. Εφ. 71/11 ημερομηνίας 16.4.2014). Με βάση το υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, έχω τη γνώμη ότι οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 ικανοποιούνται. Προς τούτο είναι αρκετό να επισημάνω ότι προβάλλεται ισχυρισμός από τους Αιτητές περί ύπαρξης Συμφωνιών δανείου και Συμφωνίας Εκχώρησης, δυνάμει των οποίων οι Αιτητές είναι πιστωτές των Καθ' ων η Αίτηση
  4. Περαιτέρω, προβάλλεται ισχυρισμός περί αποξένωσης των Ομολόγων τα οποία αποτελούσαν εξασφάλιση του δανείου και παράβαση της μεταξύ τους σύμβασης. Σ' ότι αφορά την Καθ' ης η Αίτηση 2, ως τελική δικαιούχος των Καθ' ων η Αίτηση 1, αυτή κατείχε τα επίδικα Ομόλογα τα οποία, ως οι Αιτητές ισχυρίζονται, είχε συμφωνηθεί να παραμείνουν ως εξασφάλιση του χρέους και φέρεται να έχει καρπωθεί το όφελος, αφήνοντας παράλληλα ανεξασφάλιστο το χρέος προς τους Αιτητές. Προβάλλεται η θέση των Αιτητών ότι η συμπεριφορά των Καθ' ων η Αίτηση έχει δημιουργήσει εξ επαγωγής εμπίστευμα (constructive trust) προς όφελος των Αιτητών και τα χρήματα που προήλθαν από την πώληση των ομολόγων, τα οποία κατακρατεί η Καθ' η Αίτηση 2, αποτελούν αντικείμενο του εξ επαγωγής εμπιστεύματος. Αντίθετα οι Καθ' ων η Αίτηση ισχυρίζονται ότι οι συμφωνίες δανείου, ως και η συμφωνία εκχώρησης των δανείων είναι εικονικές και εξ υπαρχής άκυρες, ουδέποτε συμφωνήθηκε μεταξύ των Αιτητών και Καθ' ων η Αίτηση 1 η παράταση πληρωμής του δανείου μέχρι 2.1.2021 και ουδέποτε η συμφωνία ημερ. 31.12.2015 ανανεώθηκε αλλά έληξε στις 31.12.
  5. Αμφισβητούν την ύπαρξη και ιδιότητα των προσώπων που παρουσιάζονται ως ο τελικός δικαιούχος των Αιτητών και ο Ρώσος δικηγόρος των Αιτητών, ως και την ύπαρξη των Αιτητών ως νομικό πρόσωπο. Το κατά πόσο ευσταθούν οι θέσεις των Αιτητών δεν είναι του παρόντος σταδίου. Αποτελεί πάγια θέση της νομολογίας ότι σε διαδικασία εκδίκασης αίτησης για Προσωρινό Διάταγμα, το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του Δικαστηρίου κατά την δίκη της ουσίας της υπόθεσης (βλ. Φαέθων Μιχαηλίδης ν. Κυριάκος Άγγελου Παπακυριακού
(2004)1 Α.Α.Δ. 209). Στο παρόν στάδιο είναι αρκετό να λεχθεί ότι, στη βάση των όσων οι Αιτητές αποδίδουν στους Καθ' ων η Αίτηση, εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και η προοπτική ότι δικαιούνται εναντίον τους θεραπεία όπως αξιώνουν με την αγωγή τους, δεν είναι δυσδιάκριτη. Παρέμεινε προς εξέταση η τρίτη προϋπόθεση. Όπως είναι νομολογημένο, το βασικό κριτήριο για να κριθεί ότι η έκδοση του διατάγματος είναι απαραίτητη για να καταστεί δυνατή ή να διευκολυνθεί η απονομή της δικαιοσύνης, είναι το κατά πόσο αν τελικά ο Ενάγοντας επιτύχει στην αγωγή του, θα είναι αρκετή η κατοχύρωση των δικαιωμάτων του με επιδίκαση αποζημιώσεων. Αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε η έκδοση προσωρινού Διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Η επιδίκαση αποζημιώσεων κρίνεται ότι αποτελεί επαρκή θεραπεία όταν η φύση της υπόθεσης επιτρέπει δίκαιο υπολογισμό της ζημιάς. Αν ο υπολογισμός είναι δύσκολος ή αδύνατος, τότε θα είναι δύσκολη ή αδύνατη η απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Είναι επίσης νομολογημένο ότι η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 συμπεριλαμβάνει και άλλα μεταβλητά κριτήρια και παράγοντες, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά που μπορεί να προκληθεί με την μη έκδοση του Διατάγματος. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των συμφερόντων του αιτούμενου την θεραπεία (βλ. Papastratis v. Pierides
(1979)1 C.L.R. 231, M & CH Mitsingas Trading Ltd v. The Timberland Co
(1997)1 A.A.Δ. 1791, Κώστας Κυρίσαββας κ.ά ν. Χάρη Κύζη
(2001)1Β Α.Α.Δ. 1245). Είναι περαιτέρω νομολογημένο ότι απλός και γενικός ισχυρισμός των Καθ' ων η Αίτηση σε Προσωρινό Διάταγμα ότι είναι φερέγγυοι και διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία προς ικανοποίηση Δικαστικής απόφασης η οποία θα εκδοθεί προς όφελος των Αιτητών και εναντίον τους, δεν είναι αρκετός και ικανοποιητικός λόγος ώστε να μην εκδοθεί Προσωρινό Απαγορευτικό Διάταγμα εναντίον τους (βλ. Ρένα Αριστοτέλους Λτδ ν. Benfleet Enterprises Ltd
(2006)1 A.A.Δ. 280). Αποτελεί εισήγηση των ευπαίδευτων συνηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση ότι οι Αιτητές δεν έχουν καταδείξει ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 προέβηκαν έστω σε απόπειρα αποξένωσης του επίδικου ακινήτου αλλά ούτε και οποιουδήποτε άλλου περιουσιακού στοιχείου των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2. Επιπρόσθετα οι Καθ' ων η Αίτηση 1 δηλώνουν ότι καμιά πρόθεση έχουν να αποξενώσουν ή να πουλήσουν το επίδικο ακίνητο αφού αποτελεί ένα από τα βασικά τους περιουσιακά στοιχεία. Τέλος, ισχυρίζονται ότι τυχόν απόφαση προς όφελος των Αιτητών σε μεταγενέστερο στάδιο, μπορεί να έχει τη μορφή χρηματικής αποζημίωσης και οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 έχουν επαρκή περιουσιακά στοιχεία προς ικανοποίηση τους. Η εν λόγω εισήγηση των ευπαίδευτων συνηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση δεν με βρίσκει σύμφωνη. Όπως είναι νομολογημένο, στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης δεν είναι απαραίτητη η παρουσίαση μαρτυρίας για την απόδειξη της πραγματικής πρόθεσης ενός Εναγομένου για τη μεταβίβαση ή επιβάρυνση της περιουσίας του (βλ. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Σκυροποιία «Λεωνίκ» Λτδ
(2001)1 A.A.Δ 785 και Larticon Co. v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1(B) A.A.Δ. 11.21). Το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Phasarias (ανωτέρω) είναι σχετικό: «Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί. Ο κίνδυνος, δηλαδή, να μήν ικανοποιηθεί η δικαστική απόφαση αν μεταβιβαστεί ή επιβαρυνθεί η περιουσία.» Με βάση τη σχετική νομολογία, κρίνω ότι σε περίπτωση αποξένωσης των περιουσιακών στοιχείων των Καθ' ων η Αίτηση, οποιαδήποτε Απόφαση προς όφελος των Αιτητών σε μεταγενέστερο στάδιο θα καταστεί άνευ αντικρύσματος. Ο ορατός κίνδυνος αποξένωσης, τεκμηρίωνεται και από το γεγονός ότι ήδη έχει προηγηθεί η αποξένωση των Ομολόγων εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση 2, ενός σημαντικού περιουσιακού στοιχείου το οποίο, ως οι Αιτητές ισχυρίζονται, εξασφάλιζε την απαίτηση των Αιτητών. Επιπρόσθετα τονίζεται ότι ο αόριστος και γενικός ισχυρισμός των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 ότι είναι φερέγγυοι και έχουν επαρκή περιουσιακά στοιχεία για σκοπούς ικανοποίησης τυχόν δικαστικής απόφασης προς όφελος των Αιτητών, χωρίς να προσκομίσουν ενώπιον του Δικαστηρίου ικανοποιητικά στοιχεία που να τεκμηριώνουν τέτοιο ισχυρισμό, δεν κρίνεται ως αρκετός και ικανοποιητικός λόγος ώστε να μην οριστικοποιηθούν τα εκδοθέντα προσωρινά διατάγματα εναντίον τους. Κάτω από αυτά τα δεδομένα κρίνω ότι ικανοποιείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Ν.14/60. Τέλος, προχωρώ να εξετάσω και το ισοζύγιο της ευχέρειας. Στην υπόθεση Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 788 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελ. 795: «Αναφορικά με το ισοζύγιο της ευχέρειας αυτό υποδηλώνει το ενδιαφέρον του δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφασή του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Όπως το έχει θέσει ο δικαστής Huffman στην Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited [1987] 1 W.L.R. 670: "Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν' αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν «εσφαλμένη» με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη χορήγηση και των δυο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή."» Στην προκειμένη περίπτωση, κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ των Αιτητών. Σταθμίζοντας τη ζημιά που θα υποστούν οι Αιτητές από την μη οριστικοποίηση των εκδοθέντων Διαταγμάτων, έχοντας κατά νου τα όσα αναφέρθηκαν κατά την εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης ανωτέρω, ως και τη ζημιά που θα υποστούν οι Καθ' ων η Αίτηση, με δεδομένη τη δήλωση τους ότι δεν προτίθενται να αποξενώσουν το επίδικο ακίνητο, κρίνω ότι η οριστικοποίηση των εκδοθέντων Διαταγμάτων ως και η έκδοση των υπόλοιπων Διαταγμάτων, ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας, εάν ήθελε φανεί στο τέλος της δίκης, ότι η παρούσα απόφαση είναι εσφαλμένη, εντός της έννοιας Bacardi, (ανωτέρω). Τούτο γιατί σε περίπτωση ακύρωσης των Προσωρινών Διαταγμάτων, οι Αιτητές δεν θα έχουν καμιά εξασφάλιση και θα υπάρχει ο κίνδυνος να εκδοθεί απόφαση προς όφελος τους για υπέρογκα ποσά, η οποία να μην μπορεί να εκτελεστεί. Αντίθετα οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, πέραν του επίδικου ακινήτου, ουδόλως προσδιορίζουν τα ισχυριζόμενα επαρκή περιουσιακά τους στοιχεία και οι Καθ' ων η Αίτηση 1 δηλώνουν ότι δεν έχουν πρόθεση αποξένωσης του επίδικου ακινήτου. Συνεπώς το εκδοθέν Προσωρινό Διάταγμα που δεσμεύει το επίδικο ακίνητο δεν προκαλεί στους Καθ' ων η Αίτηση 1 οποιαδήποτε δυσχέρεια. Τέλος, σημειώνεται ότι το εκδοθέν Προσωρινό Διάταγμα υπό παρ.Ε της Αίτησης (ανωτέρω), επιτρέπει στους Καθ' ων η Αίτηση τη διενέργεια οποιασδήποτε πράξης αναφορικά με τα περιουσιακά τους στοιχεία, αν έχουν εκ των προτέρων εξασφαλίσει την έγγραφη συναίνεση των Αιτητών ή την άδεια του Δικαστηρίου. Για όλα τα πιο πάνω και ασκώντας τη διακριτική ευχέρεια που έχει το Δικαστήριο, τα Προσωρινά Διατάγματα ημερ. 13.11.2020 καθίστανται απόλυτα. Σ' ότι αφορά τα αιτούμενα Προσωρινά Διατάγματα Αποκάλυψης, υπό παρ.Γ και Δ της Αίτησης, κρίνω ότι η έκδοση τους δικαιολογείται και είναι αναγκαία, εφόσον τέτοια διατάγματα είναι παρελκόμενα των διαταγμάτων παγοποίησης τύπου Mareva με τα οποία είναι απόλυτα συνυφασμένα. Ο σκοπός των Διαταγμάτων αποκάλυψης είναι η αστυνόμευση του διατάγματος παγοποίησης, αφού χωρίς την αποκάλυψη των περιουσιακών στοιχείων των Εναγομένων, το διάταγμα παγοποίησης θα καθίστατο αναποτελεσματικό και άνευ αντικρύσματος (βλ. Σύγγραμμα Paul Matthews and Hodge M. Malek, Disclosure (Sweet & Maxwell, 2007) σελ. 29 - 30, Grupo Torras SA a.o v. As - Sabah a.o
(2014)2 C.L.C 636, 642, Motorolla Credit Corporation v. Uzan a.o
(2002)ΕWCA Civ. 989, παρ.29 και Seamark Consultancy Services Ltd v. Lasala κ.ά
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 162). Συνακόλουθα, εκδίδονται Προσωρινά Διατάγματα Αποκάλυψης ως οι παρ. Γ και Δ της Αίτησης τα οποία καθίστανται απόλυτα. Ο χρόνος συμμόρφωσης των Καθ' ων η Αίτηση με τα εκδοθέντα Διατάγματα αποκάλυψης καθορίζεται σε 15 ημέρες από την επίδοση των Διαταγμάτων. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των Αιτητών και σε βάρος των Καθ' ων η Αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.