Αναφορικά με την Αίτηση της Ουκρανίας για την έκδοση Gavrylov, Αρ. Αίτησης: 1/19, 6/9/2021

(1996)1Β Α.Α.Δ 856) ενώ ο Νόμος 95/70 καθορίζει ειδικά τις προϋποθέσεις για την έκδοση φυγοδίκων μεταξύ των χωρών που προσχώρησαν στην Σύμβαση (βλ. El-Bustani

(1991)1 Α.Α.Δ 736 και Golov v. Διευθυντή Κεντρικών Φυλακών

(2001)1Β Α.Α.Δ 1109). Τόσο η Κυπριακή Δημοκρατία όσο και η Ουκρανία είναι συμβαλλόμενα μέρη στη Σύμβαση. Η νομοθεσία για έκδοση φυγοδίκων έχει σκοπό να εμποδίσει φυγόδικο, ο οποίος διέπραξε αδίκημα σε μια χώρα, να βρει άσυλο σε άλλη στην οποία καταφεύγει και έτσι να αποφύγει τη δίκη και την τιμωρία. Βασίζεται πάνω στις ουσιαστικές αρχές της δικαιοσύνης. Πρόκειται για νομοθεσία υψίστης σπουδαιότητας για την δημόσια απονομή της Δικαιοσύνης και την εσωτερική ασφάλεια των διαφόρων χωρών. Η διαδικασία έκδοσης βασίζεται στις διεθνείς υποχρεώσεις από αμοιβαίες συμφωνίες μεταξύ διαφόρων χωρών, υποχρεώσεις που συνεπάγονται πλήρη ευθύνη και δέσμευση από την κάθε συμβαλλόμενη χώρα (βλ. Altieri ν. Διευθυντή Φυλακών (Αρ.2)

(1993)1 Α.Α.Δ 576). Οι Συμβάσεις για την έκδοση φυγοδίκων δεν υπόκεινται στους συνήθεις κανόνες ερμηνείας του ημεδαπού δικαίου αλλά επιβάλλεται η φιλελεύθερη ερμηνεία τους για ευόδωση του στόχου στον οποίο αποβλέπουν, ο οποίος είναι η καταπολέμηση του εγκλήματος σε διεθνή κλίμακα (βλ. Petrov ανωτέρω και Hachem

(1991)1 Α.Α.Δ. 723). Στην υπόθεση Shylenkov. Διευθυντή Κεντρικών Φυλακών, Πολ. Έφεση 300/2005, ημερομηνίας 15/12/2005 λέχθηκε ότι «δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής πως οι διεθνείς ή διμερείς συμφωνίες υπογράφονται για να εκπληρώνονται οι υποχρεώσεις των κρατών μελών σ' αυτές, προς αμοιβαίο όφελος» και ότι «δεν πρέπει να εμποδίζεται η εκπλήρωσή τους για ασήμαντους λόγους». Τα ίδια έχουν λεχθεί και σε προηγούμενη νομολογία (βλ. μεταξύ άλλων Mechanov (Αρ. 2)

(2001)1 Α.Α.Δ. 1228). Η διαδικασία εξέτασης αίτησης έκδοσης φυγοδίκου δεν αποβλέπει στην τιμωρία του φυγοδίκου. Προβλέπεται από το νόμο και σύμφωνα με την σχετική νομολογία συνιστά πολιτική διαδικασία συνυφασμένη με την πολιτική δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου (βλ. Αναφορικά με την Αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα (Αρ. 3)

(1995)1 Α.Α.Δ. 361). Στην υπόθεση Μελά

(1998)1Δ Α.Α.Δ. 2261,λέχθηκε ότι παρά τα πιο πάνω δεν εξομοιώνεται με αστική αγωγή αλλά πρόκειται για μια ειδική διαδικασία, προσαρμοσμένη στην φύση του αντικειμένου της αίτησης για την έκδοση φυγοδίκου. Κύριος σκοπός είναι η διαπίστωση της ύπαρξης των προϋποθέσεων για την έκδοση του (βλ. και Γενικός Εισαγγελέας ν.Kartashov

(2009)1B ΑΑΔ 1299). Ως λέχθηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας (Αρ.1)

(1992)1 Α.Α.Δ. 136, σε τέτοιες διαδικασίες ο Δικαστής δεν προβαίνει σε διάγνωση των αστικών δικαιωμάτων ή υποχρεώσεων του φυγόδικου ή οποιασδήποτε κατ' αυτού κατηγορίας. Η διαταγή του Δικαστηρίου στο τέλος της διαδικασίας, μπορεί να οδηγεί είτε στην έκδοση του φυγόδικου είτε στην απόρριψη του αιτήματος. Όπως προβλέπεται από το άρθρο 9

(3)του Νόμου 97/70, η δίκη για το ζήτημα «διεξάγεται κατά τον αυτόν, ει δυνατόν, τρόπον, ως εάν επρόκειτο περί συνοπτικής εκδίκασης αδικήματος, φερόμενου ως διαπραχθέντος υπό του εν λόγω προσώπου». Αυτό φυσικά δεν την καθιστά ούτε ποινική υπόθεση. Περί διαπίστωσης της ύπαρξης των προϋποθέσεων έκδοσης ο λόγος, θέμα για το οποίο το Δικαστήριο δεν δεσμεύεται αυστηρά στην τήρηση των κανόνων του Δικαίου της Απόδειξης που ισχύουν στο πλαίσιο εκδίκασης των ποινικών υποθέσεων (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Konovalova, ECLI:CY:AD:2015:D639, Πολιτική Έφεση Αρ. 436/2011, ημερομηνίας 30/09/2015). Με την τροποποίηση δε που επέφερε στον Νόμο 95/70 ο Νόμος 97/90 (βλ. άρθρα 9

(5)(γ) και 13

(3), σε περίπτωση εκδόσεως φυγοδίκων δυνάμει της Σύμβασης, εφαρμόζονται οι διατάξεις της Σύμβασης αντί των διατάξεων του άρθρου 9

(5)(α) του Νόμου 95/70 και τα απαιτούμενα δικαιολογητικά στοιχεία είναι αυτά που προνοεί το άρθρο 12 της Σύμβασης (βλ. και Petrov ανωτέρω). Δεν απαιτείται λοιπόν η επισύναψη στην αίτηση μαρτυρίας, με την έννοια των αποδεικτικών στοιχείων που προβλέπει το άρθρο 13 του Νόμου 95/70, τα οποία «vα δικαιολογώσι την παραποµπήν αυτού εις δίκην διά το εν λόγω αδίκηµα, εφ' όσον τούτο διεπράττετο εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου» (δηλαδή να δημιουργούν τεκμήριο ενοχής στην βάση των όσων προέβλεπε το άρθρο 94 της Ποινικής Δικονομίας - βλ. Perpechidis

(1998)1 Α.Α.Δ. 483 και Golov ανωτέρω), ως προβλέπει το άρθρο 9

(5)(α) του Νόμου 97/70 (βλ. και Altieri ανωτέρω). Οι διαδικαστικές προϋποθέσεις για την έκδοση φυγοδίκου καθορίζονται στο άρθρο 12 της Σύμβασης, σύμφωνα με το οποίο θα πρέπει το αίτημα να διατυπώνεται γραπτώς, να υποβάλλεται δια της διπλωματικής οδού (παράγραφος 1) και να υποστηρίζεται από όλα τα σχετικά έγγραφα που αναφέρονται στην Σύμβαση (παράγραφος 2). Ως λέχθηκε στην Μελά (Αρ 3)

(1998)1Γ Α.Α.Δ. 1199, αλλά και ως προκύπτει σαφώς και από το άρθρο 12

(2)(α) της Σύμβασης, απαιτείται όπως μαζί με την αίτηση έκδοσης παρουσιαστεί το πρωτόκολλο ή επίσημο αντίγραφο του εντάλματος σύλληψης. Από αυτό εξυπακούεται ότι δεν απαιτείται η κατάθεση του αρχικού εντάλματος σύλληψης. Επίσημο αντίγραφο ενός εντάλματος σύλληψης είναι ικανοποιητικό για τον σκοπό αυτό. Ως δε προκύπτει από την Petrov (ανωτέρω),η κρίση περί του κατά πόσο ένα έγγραφο αποτελεί το απαιτούμενο από το Νόμο «ένταλμα» θα πρέπει να γίνεται στην βάση του συνόλου του περιεχομένου του και με ερμηνεία της σχετικής περί εκδόσεως νομοθεσίας, υπό το πνεύμα που αναφέρθηκε ανωτέρω, ασχέτως της δομής και του τρόπου σύνταξης του. Έτσι στην εν λόγω υπόθεση κρίθηκε ότι ενόψει του συνολικού περιεχομένου του εγγράφου όπου αναφέρονταν όλα τα αδικήματα τα οποία κατ' ισχυρισμό διέπραξε ο καθ' ου και για τα οποία εκκρεμούσαν κατηγορίες εναντίον του, το γεγονός ότι υπήρχε εισήγηση όπως αυτός τεθεί υπό κράτηση για να του επιβληθεί πρόστιμο και να τιμωρηθεί για τη διαφυγή του προς αποφυγή της ποινικής διαδικασίας, δεν επηρέαζε την κρίση ότι αυτό αποτελούσε το απαιτούμενο ένταλμα σύλληψης. Επικυρώθηκε δε στην πιο πάνω υπόθεση η πρωτόδικη απόφαση (βλ. Petrov v. Διευθυντή Κεντρικών Φυλακών

(1996)1Α Α.Α.Δ. 535) όπου αναφέρθηκε ότι με απλούς ισχυρισμούς του καθ' ου η αίτηση, οι οποίοι παραμένουν ατεκμηρίωτοι, δεν μπορεί να ανατραπεί το τεκμήριο της νομιμότητας του εντάλματος σύλληψης. Στην Makushin (Αρ.2)

(2012)1A Α.Α.Δ. 567 ουσιαστικά επαναλαμβάνονται τα όσα προκύπτουν από την Petrov (ανωτέρω) με την προσθήκη ότι ακόμη και ο τίτλος που φέρει ένα τέτοιο έγγραφο δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Ούτε και το λεκτικό του εντάλματος ενέχει ιδιαίτερη σημασία ούτε και είναι απαραίτητο να συνάδει με τον τρόπο που εκδίδονται ανάλογα εντάλματα σύλληψης στην Κύπρο (βλ. Sergeevna (Αρ. 1)

(2012)1Β Α.Α.Δ. 1373). Στην Shylenko

(2005)1Β Α.Α.Δ. 1111 επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση ότι το σχετικό έγγραφο αποτελούσε επίσημο αντίγραφο του εντάλματος σύλληψης, εφόσον παρά το ότι σε αυτό αναγραφόταν με το χέρι η λέξη «αντίγραφο», υπήρχαν σφραγίδες ανάμεσα στις οποίες και της Δημοκρατίας της Ουκρανίας καθώς και η υπογραφή του φυσικού δικαστή. Τέλος στην Atapina

(2002)1Β Α.Α.Δ. 1208 επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση σύμφωνα με την οποία, με δεδομένο ότι δεν είχε τεθεί υπό αμφισβήτηση η νομιμότητα και η ισχύς των εγγράφων (περιλαμβανομένου του ότι είχαν εκδοθεί κατά τους τύπους που καθορίζονταν από τη νομοθεσία του αιτούντος κράτους) τα οποία είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου (ανάμεσα σε αυτά και το ένταλμα σύλληψης), κρίθηκε ότι αυτά πληρούσαν τις προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 12

(2)της Σύμβασης. Η Σύμβαση καθιστά την έκθεση των γεγονότων που υποβάλλεται από την αιτούσα χώρα, ως το απαιτούμενο αποδεικτικό υλικό για έκδοση σε χώρες που την προσυπέγραψαν (βλ. In re El-Bustani

(1991)1 Α.Α.Δ. 736 και Διευθυντής Κεντρικών Φυλακών v. Golov

(2001)1Β Α.Α.Δ. 1109). Στην Mechanov (Αρ. 2)

(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 1228 λέχθηκε ότι από την σχετική διάταξη του Νόμου δεν συνάγεται υποχρέωση από τη χώρα που ζητά την έκδοση να συγκεντρώνει τα γεγονότα σε ένα μοναδικό και τυποποιημένο έγγραφο και ότι δεν μπορεί να αποδοθεί πρόθεση στους συντάκτες της Σύμβασης να δημιουργήσουν τέτοια στεγανά. Θα μπορούσε δε να γίνει σχετικά παραπομπή σε άλλο έγγραφο, το οποίο περιέχει συμπληρωματικούς ισχυρισμούς. Στην Kotlyarenko

(2010)1Γ Α.Α.Δ. 1427 επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση με την οποία απορρίφθηκε η θέση του καθ' ου η αίτηση ότι η ύπαρξη δυο εκθέσεων (αρχικής και συμπληρωματικής) δημιουργούσε αδυναμία ασφαλούς προσδιορισμού των συγκεκριμένων πράξεων που η αιτούσα χώρα θεωρούσε ποινικά επιλήψιμες για τη διάπραξή τους από τον καθ' ου η αίτηση και για ποιες θα κατηγορείτο ενώπιον των Δικαστηρίων της καθώς και ότι εξ αυτού δημιουργείτο σύγχυση στη διαδικασία. Όσον αφορά τις ουσιαστικές προϋποθέσεις για έκδοση φυγόδικου, το άρθρο 2 της Σύμβασης, καθιερώνει τον κανόνα της διπλής ή αμφοτερόπλευρης εγκληματικότητας (double criminality rule), ως τέτοια προϋπόθεση. Σύμφωνα με αυτό τον κανόνα, η έκδοση διατάσσεται για πράξεις οι οποίες ορίζονται και τιμωρούνται ως ποινικά αδικήματα (με ποινή στερητική της ελευθερίας ή με μέτρο ασφάλειας ανωτάτου ορίου ενός τουλάχιστον έτους ή με αυστηρότερη ποινή) τόσο από τους νόμους της αιτούσας χώρας όσο και από τους νόμους της χώρας από την οποία ζητείται η έκδοση. Στην Hachem v. Διευθυντή Κεντρικών Φυλακών

(1991)1 Α.Α.Δ. 723, αποφασίστηκε σχετικά ότι η μαρτυρία για έκδοση φυγόδικου εξετάζεται με αναφορά στα αδικήματα που προσδιορίζονται στην εξουσιοδότηση, τα οποία δεν είναι απαραίτητο να συμπίπτουν στα τυπικά τους στοιχεία με εκείνα που αναγράφονται στο ένταλμα σύλληψης. Καθοριστικό για την έκδοση φυγόδικου είναι το δίκαιο της χώρας από την οποία επιζητείται η έκδοσή του, σε συσχετισμό με τα αδικήματα που στοιχειοθετεί η μαρτυρία. Στην Hachem (ανωτέρω) επικυρώθηκε η πιο πάνω πρωτόδικη απόφαση και επιβεβαιώθηκε η αρχή ότι το κριτήριο κατά την απόφαση έκδοσης φυγόδικου δεν είναι το κατά πόσο το αδίκημα που αναφέρεται στο αλλοδαπό ένταλμα σύλληψης είναι ουσιαστικά παρόμοιο με αδίκημα δυνάμει του ημεδαπού νόμου, αλλά κατά πόσο η συμπεριφορά του φυγόδικου, αν αυτή παρατηρηθεί στη χώρα από την οποία ζητείται η έκδοση, θα συνιστούσε αδίκημα σύμφωνα με το νόμο της χώρας αυτής. Η έρευνα της μαρτυρίας συγκεντρώνεται στα αδικήματα για τα οποία παρασχέθηκε η εξουσιοδότηση. Στην ίδια απόφαση γίνεται δεκτή η θέση ότι ο χαρακτηρισμός των αδικημάτων στο αλλοδαπό ένταλμα δεν έχει καθοριστική σημασία, αρκεί όμως το αδίκημα για το οποίο αξιώνεται η έκδοση να αναγνωρίζεται ως ουσιαστικά παρόμοιο και στις δύο χώρες (βλ. και Διευθυντής Κεντρικών Φυλακών v. Golov

(2001)1Β Α.Α.Δ. 1109). Στην Mechanov (Αρ. 2)

(2001)1Β Α.Α.Δ. 1228 επαναλήφθηκε ουσιαστικά ότι ο προσδιορισμός των αδικημάτων στο αλλοδαπό ένταλμα δεν έχει καθοριστικές συνέπειες και ότι δεν χρειάζεται, ούτε είναι δυνατό να υπάρχει, σε πολλές περιπτώσεις, η ταύτιση των αδικημάτων στο εν λόγω ένταλμα και στην εξουσιοδότηση, προφανώς λόγω των διαφορών μεταξύ των νομικών συστημάτων κάθε χώρας. Από την άλλη λέχθηκε ότι αυτά δεν πρέπει να είναι άσχετα μεταξύ τους αλλά χρειάζεται η ομοιότητα. Το κριτήριο για την έκδοση είναι λοιπόν κατά πόσο η συμπεριφορά του φυγόδικου, όπως περιγράφεται στην έκθεση γεγονότων καθώς και στα όποια άλλα δικαιολογητικά έγγραφα, αναλόγως συνιστά παρόμοιο ποινικό αδίκημα με βάση τους νόμους της χώρας από την οποία ζητείται η έκδοση. Αυτό που απαιτείται είναι η πραγματική περιγραφή των πράξεων, των γεγονότων και γενικά της επιλήψιμης συμπεριφοράς ώστε να παρέχεται η δυνατότητα αναγνωρίσεως τους ως ουσιωδώς παρόμοιων και στις δύο χώρες (βλ. Makushin (Αρ.2)

(2012)1Α Α.Α.Δ. 567). Ως προς το χρονικό σημείο προς το οποίο συναρτάται η ύπαρξη της διπλής εγκληματικότητας, το άρθρο 6

(2)του Νόμου 97/70, το συνδέει με τον χρόνο διάπραξης του αδικήματος (βλ. Νικολαίδη

(1999)1Γ Α.Α.Δ. 1964). Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Konovalova, ECLI:CY:AD:2015:D639, Πολιτική Έφεση Αρ. 436/2011, ημερομηνίας 30/09/2015, επαναλήφθηκε ότι καθοριστικό για την έκδοση φυγοδίκου είναι το δίκαιο της χώρας από την οποία ζητείται η έκδοση σε συσχετισμό με τα αδικήματα που στοιχειοθετεί η μαρτυρία, τηρουμένου του στοιχείου της διπλής εγκληματικότητας, το οποίο είναι πάντα αλληλένδετο με το χρόνο διάπραξης του εγκλήματος. Λέχθηκε, επίσης, ότι το γεγονός ότι η συμπεριφορά που καταλογίζεται από τις Δικαστικές Αρχές της αιτούσας χώρας στον καθ' ου η αίτηση συνιστά κολάσιμη πράξη κατά το ποινικό δίκαιο αυτής, δεν είναι θέμα που τίθεται προς εξέταση εφόσον εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα των Δικαστικών Αρχών της αιτούσας χώρας. Ως εκ τούτου, το ότι η εν λόγω συμπεριφορά κατά το δίκαιο της εν λόγω χώρας είναι κολάσιμη θα πρέπει να θεωρείται από το Δικαστήριο δεδομένη. ΜΑΡΤΥΡΙΑ Η πλευρά της Αιτήτριας παρουσίασε στο Δικαστήριο 4 μάρτυρες, τον Α/Αστυφύλακα XXXXX XXXXX Πιττάλη του ΤΑΕ Λεμεσού (στο εξής «ο Μ.1»), τον προϊστάμενο της Μονάδας Διεθνούς Νομικής Συνεργασίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, κ. XXXXX Κυριακίδη (στο εξής «ο Μ.2»), την Λειτουργό του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, κα XXXXX Χατζηπροδρόμου (στο εξής «η Μ.3») και την Λειτουργό του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, κα XXXXX Μούντη(στο εξής «η Μ.4»). Από την πλευρά του φυγοδίκου - Καθ' ου η Αίτηση (στο εξής «ο Καθ' ου») έδωσαν μαρτυρία ο ίδιος ο Καθ' ου η Αίτηση, ο καθηγητής Κώστας Παρασκευάς (στο εξής «ο Μ.Υ.2»), η δικηγόρος Κατερίνα Πατσαλίδου (στο εξής «η Μ.Υ.3») και ο Ουκρανός δικηγόρος του Καθ΄ου η αίτηση η αίτηση XXXXX Nazarov (στο εξής «ο Μ.Υ.4»). Και οι δύο πλευρές κατέθεσαν μεγάλο αριθμό τεκμηρίων. ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΑΡΘΡΟΥ 12 ΤΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ Το ζητούμενο σε κάθε περίπτωση όπου εξετάζονται αιτήματα του είδους, είναι, κατά πόσο, εξεταζόμενη η υπόθεση εντός του δικαιοδοτικού πλαισίου που προσδίδει στο Δικαστήριο εξουσία εξέτασης του υποβληθέντος αιτήματος (βλ. Golov v Διευθυντή Κεντρικών Φυλακών

(2001)1 Α.Α.Δ. 1109), έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου ικανοποιητική μαρτυρία που δικαιολογεί την έκδοση του καθ' ου η αίτηση σύμφωνα με τα όσα η Σύμβαση προνοεί (Βλ. Re El-Bustani

(1991)1 Α.Α.Δ. 736, Hachem v Διευθυντή Κεντρικών Φυλακών

(1992)1 Α.Α.Δ. 191, Re Μελάς (Αρ. 3)

(1998)1 Α.Α.Δ. 1199, Golov v Διευθυντή Κεντρικών Φυλακών

(2001)1 Α.Α.Δ. 1109, Re Katcho

(2004)1 Α.Α.Δ. 793, Re Andrew Clive Gardner

(2004)1 Α.Α.Δ. 1481 και Re Serde Efimov

(2009)1 Α.Α.Δ. 326). Προς τεκμηρίωση του αιτήματος έκδοσης δεν είναι αναγκαία η παρουσίαση ολόκληρου του μαρτυρικού υλικού που το αιτών κράτος κατέχει προς απόδειξη της ενοχής του φυγοδίκου για τα αδικήματα που διώκεται. Το Δικαστήριο δεν αξιολογεί σε βάθος τη μαρτυρία, ούτε προβαίνει σε ευρήματα, αλλά απλώς τη σχολιάζει, εφόσον δεν είναι ο ρόλος του Δικαστηρίου που εξετάζει ζήτημα έκδοσης να αποφασίσει την ενοχή ή την αθωότητα του φυγοδίκου (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας (Αρ. 1)

(1992)1 Α.Α.Δ. 136, Re Mounir Katchohttp://www.cylaw.org/cgi-bin/open.pl?file=/apofaseis/aad/meros_1/2004/rep/2004_1_0793.htm (ανωτέρω), Re Qasem Hussein Badar

(2004)1 Α.Α.Δ. 1625, Re Serde Efimov (ανωτέρω), Re George Smith-Γεώργιος Λουκά

(2012)1Β Α.Α.Δ. 1827 και Re Natalia Konovalova (ανωτέρω). Στην προκείμενη περίπτωση, όπου εφαρμόζονται οι διατάξεις της Σύμβασης, οι προϋποθέσεις για την έκδοση τίθενται από το άρθρο 12 της Σύμβασης (ως αυτό τροποποιήθηκε από τις πρόνοιες του Άρθρου 5 του Δεύτερου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Σύμβασης- βλ. Νόμο 17/1984), το οποίο προνοεί τα εξής: «

1. Η αίτηση θα διατυπώνεται γραπτώςκαιθα απευθύνεται από το Υπουργείο Δικαιοσύνης του αιτούντος Μέρους προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης του Μέρους από το οποίο ζητείται η έκδοση·παραταύτα, η χρησιµοποίηση της διπλωµατικής οδού δεν αποκλείεται. Άλλα µέσα επικοινωνίας µπορούν να συµφωνηθούν απ'ευθείας µεταξύ δύο ή περισσοτέρων Μερών.
2. Προς υποστήριξιντης αιτήσεωςθέλουσιπροσαχθή: (α) το πρωτόκολλον ή επίσηµοναντίγραφον, είτε εκτελεστής καταδικαστικής αποφάσεως, είτε εντάλµατος συλλήψεωςή ετέρας τινός πράξεως, εχούσης την αυτήν ισχύν και εκδιδοµένης κατά τας τύπους τους καθοριζοµένους υπό της Νοµοθεσίας του αιτούντος Μέρους. (β) έκθεσις των πράξεων δι' ας ζητείται η έκδοσις, ο τόπος και χρόνος πράξεως, ο κατά Νόµον χαρακτηρισµός και αι παραποµπαί εις τας νοµοθετικάς διατάξεις αίτινες έχουσιν εφαρµογήν και αίτινες δέον να εµφαίνωνται κατά το δυνατόν ακριβέστερον. (γ) αντίγραφον των κατ' εφαρµογήν διατάξεων ή, εφ' όσον τούτο δεν καθίσταται εφικτόν, δήλωσις περί του εν εφαρµογή δικαίου, ως και ο κατά το δυνατόν ακριβέστερος χαρακτηρισµός του καταζητουµένου ατόµου και πάσα ετέρα πληροφορία δυναµένη να καθορίση την ταυτότητα και την εθνικότητα τούτου.». Συνεπώς, σε περιπτώσεις όπως είναι η παρούσα, όπου οι πρόνοιες της Σύμβασης υπερτερούν αυτών του Νόμου 97/1970, το Δικαστήριο περιορίζεται στην εξέταση της παρουσίασης των δικαιολογητικών στοιχείων που προνοούνται στο άρθρο 12 της Σύμβασης, που αρκούν για να αιτιολογήσουν την έκδοση (βλ. Re Valery Mechanov

(2003)1 Α.Α.Δ. 217). Σε σχέση με την εφαρμογή του άρθρου 12 της Σύμβασης αναφέρθηκαν τα εξής σημαντικά στην υπόθεση Re Hakam Qasem Hussein Badar

(2004)1 Α.Α.Δ. 1625: «Δύο άλλες εισηγήσεις του Αιτητή αφορούν τη μαρτυρία. Η μία είναι ότι η μαρτυρία στην οποία ουσιαστικά βασίζεται το αίτημα για έκδοση του είναι μαρτυρία προερχόμενη από παρακολούθηση και υποκλοπή τηλεφωνικών συνδιαλέξεων και έτσι μη αποδεκτή ως ληφθείσα παρανόμως. Η ευπαίδευτη Δικαστής φαίνεται να απέρριψε την εισήγηση αυτή στη βάση ότι, δεδομένου και του τεκμηρίου της νομιμότητας, δεν κατεδείχθη ότι η μαρτυρία εξασφαλίσθηκε παρανόμως σε σχέση με το δίκαιο της Κύπρου ή το δίκαιο της Ιταλίας και ότι εν πάση περιπτώσει, με την τροποποίηση του άρθρου 9

(5)(α) του περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμου του 1970 (Ν. 97/70)από το άρθρο 2 του περί Εκδόσεως Φυγοδίκων (Τροποποιητικός) Νόμου του 1990 (Ν. 97/90), δεν τίθεται πλέον θέμα εφαρμογής του Άρθρου 94 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφάλαιο 155, όπως είχε εισηγηθεί ο Αιτητής. Η εισήγηση ενώπιον μου είναι ότι η εν λόγω τροποποίηση δεν επηρεάζει την υποχρέωση του Δικαστηρίου, κατ΄ εφαρμογή του άρθρου 94, να λάβει υπ'όψη του μόνο νομίμως ληφθείσα μαρτυρία. Είναι προφανές ότι με την εν λόγω τροποποίηση του άρθρου 9

(5)(α) δεν τίθεται στην προκειμένη περίπτωση θέμα εφαρμογής των προνοιών του παρά μόνο των προνοιών της Σύμβασης ως προς το τι αποδεικτικά στοιχεία χρειάζονται, και δη του Άρθρου 12.2 το οποίο αναφέρεται σε έκθεση γεγονότων μόνο (ίδε και In re Εl Bustani

(1991)1 Α.Α.Δ. 736).Δεν μπορεί λοιπόν να γίνεται λόγος για εφαρμογή του άρθρου 94, ακόμα και αν η περίπτωση θα ήταν κατά τα άλλα κατάλληλη για προσφυγή σε αυτό, που δεν είναι η προκειμένη αφού το θέμα δεν αφορά σύγκρουση μαρτυρίας αλλά τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν από αυτή, ή να γίνεται αναφορά στα κρατούντα ως προς τα committal proceedings στην Αγγλία ως ρυθμιστικά του πράγματος. Αυτό βεβαίως μπορεί να μην εξαντλεί το θέμα αφού παραμένει η διάσταση που αφορά το κατ' ισχυρισμό παράνομο της μαρτυρίας, με την έννοια ότι η μη εφαρμογή του άρθρου 9

(5)(α) μπορεί να μην σημαίνει και ότι η έκδοση μπορεί να προχωρήσει στη βάση παρανόμως ληφθείσας μαρτυρίας. Όπως υπέδειξα στον ευπαίδευτο συνήγορο κατά την ακρόαση, τα Κυπριακά δικαστήρια δεν είναι εκδικάζοντα δικαστήρια ώστε να προβαίνουν σε αξιολόγηση της μαρτυρίας για σκοπούς ενοχής. Η οποιαδήποτε αναφορά στη μαρτυρία έχει πολύ περιορισμένο σκοπό και στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία ότι η μαρτυρία είναι τέτοια που να είναι επαρκής για σκοπούς έκδοσης, τοσούτο μάλλον εν όψει του ότι είναι το Άρθρο 12 της Σύμβασης και όχι το άρθρο 9

(5)(α) του Νόμου 97/70 που εφαρμόζεται.» Με γνώμονα τις προαναφερόμενες αρχές της νομολογίας, προχωρώ στην εξέταση του ζητήματος της ικανοποίησης των απαραίτητων προϋποθέσεων για την έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση, ως αυτές τίθενται από το προαναφερόμενο άρθρο 12 της Σύμβασης. Το αίτημα των Ουκρανικών Αρχών για έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση διατυπώθηκε γραπτώς με επιστολή του Γενικού Εισαγγελέα της Ουκρανίας ημερομηνίας 08/06/2015, η οποία απευθύνεται προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τεκμήριο 5, η οποία συνοδεύεται από το σχετικό Request ημερομηνίας 25/05/2015, Τεκμήριο

1. Το αίτημα έκδοσης προωθήθηκε μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών, αφού λήφθηκε από την Πρεσβεία της Ουκρανίας στην Κύπρο. Σχετικά είναι τα Τεκμήρια 3 και
2. Εδώ έγκειται η πρώτη αμφισβήτηση του Καθ' ου η Αίτηση για τη διαδικασία που ακολουθήθηκε. Συγκεκριμένα, ο Καθ' ου η Αίτηση αμφισβητεί ότι είναι ο Γενικός Εισαγγελέας της Ουκρανίας ή ο Γενικός Δημόσιος Κατήγορος, όπως αναφέρεται ειδικά, που είναι το κατάλληλο πρόσωπο για να ζητήσει την έκδοσή του, αντίθετα είναι η θέση του ότι η αίτηση των Ουκρανικών Αρχών έπρεπε να υποβληθεί από το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Ουκρανίας. Σχετικό είναι το Άρθρο 5 του Δεύτερου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Έκδοσης Φυγόδικων (Κυρωτικός) Νόμος του 1984, Ν. 17/84, το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: « Η αίτηση θα διατυπώνεται γραπτώς και θα απευθύνεται από το Υπουργείο Δικαιοσύνης του αιτούντους μέρους προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης του μέρους από το οποίο ζητείται η έκδοση ». Είναι η θέση της ευπαίδευτου συνήγορου του Καθ' ου η Αίτηση ότι στην υπόθεση Mechanov Αρ. 2 (ανωτέρω), το Δικαστήριο αποφάσισε ότι η αίτηση του εκζητούντος κράτους που έγινε από τον πρώτο αναπληρωτή του Γενικού Εισαγγελέα προσκρούει στις διατάξεις του Άρθρου 12 του Νόμου 95/70 και του Άρθρου 5 του Δεύτερου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κυρώθηκε από τον Νόμο 17/
3. Η αίτηση έπρεπε στην εν λόγω υπόθεση να υποβληθεί από το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Ρωσίας, πρόνοια η οποία όπως αναφέρθηκε είναι επιτακτική. Στην υπόθεση Mechanov (ανωτέρω) εγκρίθηκε και διατάχθηκε η άμεση απόλυση του κρατούμενου. Είναι η θέση της κας Χουρή ότι κατά ακολουθία και στην παρούσα υπόθεση, αφού είναι παραδεκτό ότι η αίτηση για έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση έγινε από τον Γενικό Δημόσιο Κατήγορο της Ουκρανίας και όχι από το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Ουκρανίας, δεν πληρείται ουσιαστική προϋπόθεση του Νόμου, για αυτό και η αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Όπως συγκεκριμένα αναφέρει η συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση, σύμφωνα με το Άρθρο 574 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας της Ουκρανίας που καταχωρήθηκε ως Τεκμήριο 85 στην ένορκη δήλωση του Ουκρανού δικηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση, Αρμόδια Αρχή για να ζητήσει έκδοση φυγόδικων στα πλαίσια προδικαστικής διερεύνησης είναι το γραφείο του Γενικού Δημόσιου Κατήγορου της Ουκρανίας, ενώ Αρμόδια Αρχή για υποβολή αιτήματος έκδοσης φυγόδικων στο στάδιο εκδίκασης ποινικής υπόθεσης ή για έκτιση ποινής είναι το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Ουκρανίας. Στην παρούσα υπόθεση υπάρχει σε εκκρεμότητα ποινική υπόθεση εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, δεν πρόκειται για προδικαστική διερεύνηση, άρα η αρμόδια αρχή είναι το Υπουργείο Δικαιοσύνης της Ουκρανίας και όχι το γραφείο του Γενικού Δημόσιου Κατήγορου. Αντίθετη βεβαίως είναι η θέση της συνήγορου για την Κεντρική Αρχή, η οποία παραπέμπει στις αποφάσεις Natalia Sergeenva (Αρ. 1)

(2012)1 Α.Α.Δ. 1373 και Re George Smith ‑ Γιώργος Λουκά

(2012)1Β Α.Α.Δ. 1827, στις οποίες έχει αποφασιστεί ότι δεν είναι έργο των Αρχών της Δημοκρατίας και βεβαίως ούτε του Δικαστηρίου να διερευνήσουν κατά πόσο το συγκεκριμένο άτομο που υπογράφει την παράκληση της αιτούσας χώρας για συνδρομή είναι το αρμόδιο πρόσωπο με βάση τους Νόμους της χώρας του να υποβάλει το σχετικό αίτημα. Το Δικαστήριο για να αποδεχθεί ως έγκυρη τη διαδικασία της παράκλησης για συνδρομή μπορεί να αρκεστεί στο γεγονός ότι στο εν λόγω έγγραφο προσδιορίζεται η Αιτούσα Αρχή και ότι τόσο αυτό, όσο και τα υπόλοιπα έγγραφα που προσήχθησαν στη διαδικασία και υποστηρίζουν το αίτημα εξασφαλίστηκαν μέσω της διπλωματικής οδού. Είναι συνεπώς η θέση της ότι το γραπτό αίτημα των Ουκρανικών Αρχών συμμορφώνεται με τις πρόνοιες του Άρθρου 12. 1 της Σύμβασης. Δεύτερο θέμα το οποίο αποτελεί αντικείμενο διαφοράς μεταξύ των δύο πλευρών αφορά το ένταλμα σύλληψης εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση το οποίο εκδόθηκε από τις Ουκρανικές Αρχές. Είναι η θέση της συνηγόρου της Κεντρικής Αρχής ότι ο Καθ' ου η Αίτηση διώκεται από τις Ουκρανικές Αρχές για να δικαστεί για την διάπραξη των αδικημάτων του Άρθρου 191

(5)του Ουκρανικού Ποινικού Κώδικα, άρα θα πρέπει να εξεταστεί αν στην προκειμένη περίπτωση παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου το ένταλμα σύλληψης ως ορίζει το Άρθρο 12. 2 (α) της Σύμβασης. Με αναφορά στις υποθέσεις Natalia Sergeenva (ανωτέρω), Yevgen, Shylenko

(2005)1Β Α.Α.Δ. 1111 και Παναγιώτη Λιάκου Μελά (Αρ. 3)

(1998)1 Α.Α.Δ. 1199 είναι η θέση της κυρίας Αναστασίου ότι το λεκτικό του εντάλματος σύλληψης του Καθ' ου η Αίτηση, επί του οποίου βασίζεται το αίτημα για συνδρομή, δεν είναι απαραίτητο να συνάδει με τον τρόπο που εκδίδονται ανάλογα εντάλματα σύλληψης στην Κύπρο, αρκεί από το περιεχόμενο του έγγραφου που παρουσιάζεται, στη συγκεκριμένη περίπτωση τα Τεκμήρια 9, 11 και 19, ότι συνιστά πιστοποιημένο αντίγραφο εντάλματος σύλληψης, να υπάρχει η υπογραφή του φυσικού Δικαστή που εξέδωσε το ένταλμα και η σφραγίδα της αιτούσας χώρας. Τα Τεκμήρια 9 και 11 που κατατέθηκαν σχετικά ως το ένταλμα σύλληψης του Καθ' ου η Αίτηση διαφάνηκε κατά την ακροαματική διαδικασία ότι είχαν ακυρωθεί και το ένταλμα σύλληψης του Καθ' ου η Αίτηση συνιστά η απόφαση του Εφετείου του Κιέβου ημερομηνίας 25/08/2015, Τεκμήριο 19. Είναι η θέση της κυρίας Αναστασίου ότι από το Τεκμήριο 19 προκύπτει ότι 3 Δικαστές εξέδωσαν απόφαση με την οποία επέλεξαν το προληπτικό μέτρο κράτησης του Καθ' ου η Αίτηση και ότι στο εν λόγω τεκμήριο φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο Καθ' ου η Αίτηση κατηγορείται για τη διάπραξη των αδικημάτων που προβλέπονται στο Άρθρο 191

(5)του Ουκρανικού Ποινικού Κώδικα. Είναι η θέση της ότι όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 19, η απόφαση του Ουκρανικού Εφετείου έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με ένα ημεδαπό ένταλμα σύλληψης. Αναφέρει επίσης ότι εν πάση περιπτώσει ο Καθ' ου η Αίτηση δεν αμφισβήτησε την ύπαρξη του Τεκμηρίου 19, απλά ισχυρίστηκε ότι η εν λόγω απόφαση του Εφετείου του Κιέβου είναι λανθασμένη, διότι, κατά τους ισχυρισμούς του, αντιβαίνει σε νομοθεσία και νομολογία της Ουκρανίας, θέμα όμως το οποίο, σύμφωνα με την εισήγηση της κυρίας Αναστασίου, δεν μπορεί να εξεταστεί από το Κυπριακό Δικαστήριο, αλλά θα πρέπει να εξεταστεί από το Δικαστήριο που θα τον εκδικάσει στην Ουκρανία, αν και εφόσον εκδοθεί. Με παραπομπή στην υπόθεση Mechanov Αρ. 2 (ανωτέρω) είναι η θέση της ότι θα πρέπει να γίνει αποδεκτό από το παρόν Δικαστήριο ότι το Τεκμήριο 12 αποτελεί το ένταλμα σύλληψης εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση που απαιτεί το Άρθρο

1. 2 (α) της Σύμβασης. Η θέση της κυρίας Χούρη είναι ακριβώς αντίθετη. Θεωρεί ότι η αίτηση που έχει υποβληθεί για έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση βασίζεται σε ένταλμα σύλληψης που δεν είναι σε ισχύ, αλλά έχει εκπνεύσει και/ή είναι ανυπόστατο σύμφωνα με τη νομοθεσία της Ουκρανίας. Το Τεκμήριο 11 ανατράπηκε από το Εφετείο με την απόφασή του ημερομηνίας 25/08/2015 που είναι το Τεκμήριο
2. Είναι η θέση της ότι στην απόφαση του Εφετείου του Κιέβου ημερομηνίας 25/08/2015, Τεκμήριο 19, υπάρχει παράβαση των Άρθρων του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας της Ουκρανίας, αφού δεν αποφασίζεται ο χρόνος τερματισμού των περιοριστικών μέτρων. Επίσης, από τη στιγμή που στις 03/06/2016 καταχωρήθηκε στο Δικαστήριο της Ουκρανίας κατηγορητήριο εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, αυτός από ύποπτος κατέστη κατηγορούμενος και επομένως οποιοδήποτε ένταλμα σύλληψης ή απόφαση για τη σύλληψη ή κράτησή του που είχε εκδοθεί στα πλαίσια της προδικαστικής ποινικής διερεύνησης, παύει να έχει οποιανδήποτε ισχύ. Τόσο η μαρτυρία του Ουκρανού δικηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση, όσο και το Τεκμήριο 56, βεβαιώνουν ότι το μόνο Διάταγμα για περιοριστικά μέτρα που εκδόθηκε από το Δικαστήριο του Κιέβου σε σχέση με τον Καθ' ου η Αίτηση ήταν η απόφαση ημερομηνίας 13/05/2015, Τεκμήριο 11, η οποία όμως ακυρώθηκε από το Εφετείο του Κιέβου με το Τεκμήριο 19 και επομένως δεν υπάρχει έγκυρο και σε ισχύ ένταλμα σύλληψης που να έχει εκδοθεί από τις Αρχές της Ουκρανίας που να ζητά τη σύλληψη του Καθ' ου η Αίτηση, και επομένως είναι η θέση της, ότι και για τον λόγο αυτόν η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Είναι παράλληλα η θέση της ότι τόσο σε σχέση με το θέμα αυτό, αλλά σε σχέση και με διάφορα άλλα θέματα, οι Ουκρανικές Αρχές δεν έχουν υπάρξει ειλικρινείς προς τις Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας, αντίθετα αποκρύβουν από αυτές έγγραφα και στοιχεία. Η κυρία Χούρη ανέφερε επίσης ότι ο Ουκρανός δικηγόρος του Καθ' ου η Αίτηση υποστήριξε έντονα τη θέση ότι με βάση την Ουκρανική νομοθεσία στην οποία και παρέπεμψε, το ένταλμα σύλληψης εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση έχει εκπνεύσει και πάψει να ισχύει προ πολλού, θέσεις οι οποίες παρέμειναν αναντίλεκτες και δεν αμφισβητήθηκαν. Είναι επομένως η θέση της ότι οι υποθέσεις στις οποίες παραπέμπει η κυρία Αναστασίου για να δικαιολογήσει τη θέση της ότι υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου έγκυρο ένταλμα σύλληψης, δεν τυγχάνουν εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση, στην οποία ξεκάθαρα το μοναδικό ένταλμα σύλληψης που υπάρχει αφορούσε διαδικασίες όταν ο Καθ' ου η Αίτηση ήταν ύποπτο πρόσωπο και δεν υπάρχει οποιοδήποτε ένταλμα σύλληψης το οποίο εκδόθηκε εναντίον του, ως έπρεπε, από τη στιγμή που καταχωρήθηκε εναντίον του υπόθεση και πλέον θεωρείται κατηγορούμενος. Άλλη βασική θέση της πλευράς του Καθ' ου η Αίτηση είναι ότι η Ουκρανία δεν συμμορφώθηκε με τις εγγυήσεις που έχει δώσει κατά τον χρόνο που αιτήθηκε την έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση, ότι δηλαδή αυτός θα διωχθεί μόνο για το αδίκημα για το οποίο ζητείται η έκδοσή του, δηλαδή για το ισχυριζόμενο αδίκημα κατά παράβαση του Άρθρου 191

(5)του Ποινικού Κώδικα της Ουκρανίας, Τεκμήριο 5. Είναι η θέση της ότι παρά την ύπαρξη του Τεκμηρίου 5, στην επιστολή του Δημόσιου Κατήγορου της Ουκρανίας ημερομηνίας 16/08/2016, που είναι μέρος του Τεκμηρίου 19, αναφέρεται ότι καταχωρήθηκε εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση κατηγορητήριο στο Δικαστήριο με κατηγορίες για διάπραξη αδικημάτων κατά παράβαση των Άρθρων 191

(5)και 366

(2)του Ποινικού Κώδικα της Ουκρανίας. Το εν λόγω κατηγορητήριο που είναι το Τεκμήριο

1. 13 επεστράφη με απόφαση του Εφετείου, Τεκμήριο
2. 14, στον Δημόσιο Κατήγορο για εξάλειψη των ασυνεπειών που παρουσιάζονταν σε αυτό και το διορθωμένο κατηγορητήριο καταχωρήθηκε στις 10/05/2017, Τεκμήριο
4. Και στα 2 κατηγορητήρια γίνεται αναφορά σε διάπραξη αδικημάτων κατά παράβαση των Άρθρων 191

(5)και 366

(2)του Ποινικού Κώδικα της Ουκρανίας. Στην Ειδοποίηση Υποψίας ημερομηνίας 20/01/2015, Τεκμήριο 7, αναφέρεται ότι ο Καθ' ου η Αίτηση είναι ύποπτος για διάπραξη αδικήματος κατά παράβαση του Άρθρου 191

(5)του Ποινικού Κώδικα της Ουκρανίας, όμως στη νέα Ειδοποίηση Υποψίας ημερομηνίας 14/03/2016, Τεκμήριο 85. 6, την ύπαρξη της οποίας οι Ουκρανικές Αρχές απέκρυψαν από τις Κυπριακές Αρχές, γίνεται αναφορά και στο Άρθρο 191

(5)και στο Άρθρο 366

(2)του Ποινικού Κώδικα της Ουκρανίας, άρα είναι δεδομένο ότι οι διαβεβαιώσεις της Ουκρανίας που περιέχονται στο Τεκμήριο 5 δεν έχουν τηρηθεί και δημιουργείται η βεβαιότητα ότι δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές. Ένας από τους πλέον βασικούς λόγους που προβάλλει ο Καθ' ου η Αίτηση στην ένστασή του για έκδοσή του στην Ουκρανία είναι το γεγονός ότι έχει υπάρξει παραβίαση των δικαιωμάτων του καθ' όλες τις διάφορες δικαστικές διαδικασίες που έλαβαν και λαμβάνουν χώρα στην Ουκρανία και υπάρχει σοβαρός και ορατός κίνδυνος σε περίπτωση έκδοσής του στην Ουκρανία να παραβιαστούν τα δικαιώματά του και να μην τύχει δίκαιης δίκης. Ισχυρίζεται επίσης ότι η ποινική του δίωξη δεν είναι γνήσια, αλλά γίνεται με αλλότρια και/ή πολιτικά κίνητρα. Η θέση αυτή απασχόλησε σε έκταση την πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση και κατατέθηκαν σχετικά προς υποστήριξή της μεγάλος αριθμός τεκμηρίων και δόθηκε αρκετή μαρτυρία τόσο από τον ίδιο τον Καθ' ου η Αίτηση, όσο και τον Ουκρανό συνήγορό του για το θέμα αυτό. Υπάρχει κατατεθειμένος στο Δικαστήριο μεγάλος αριθμός τεκμηρίων που κατά την άποψη της συνηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση συνηγορεί προς τον σκοπό αυτόν και καταδεικνύεται ότι έγιναν διαδικασίες εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση στην απουσία του χωρίς να ενημερωθεί για αυτές ο Ουκρανός δικηγόρος του, τον οποίο ο Δημόσιος Κατήγορος γνώριζε ότι εκπροσωπούσε τον Καθ' ου η Αίτηση. Η Ειδοποίηση Υποψίας και η αλλαγή που έγινε σε αυτήν, η οποία αλλάζει την προηγούμενη, δεν στάληκαν στον Καθ' ου η Αίτηση και ουδέποτε ο Καθ' ου η Αίτηση ενημερώθηκε δεόντως και λεπτομερώς για την απόφαση των κατηγοριών που αντιμετωπίζει. Επίσης, οι Ουκρανικές Αρχές δεν ενημέρωσαν τις Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας για την έκδοση της νέας Ειδοποίησης Υποψίας και το γεγονός ότι αυτή είχε εκδοθεί πολύ πριν αρχίσει η παρούσα διαδικασία ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου. Εξηγεί δε με λεπτομέρεια ότι το Άρθρο 191 του Ποινικού Κώδικα της Ουκρανίας, Τεκμήριο 16, περιέχει 3 διαφορετικά αδικήματα που διαπράττονται κατά κατάχρηση αξιώματος. Η έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση στηρίζεται αρχικά σε ένα από αυτά, ακολούθως γίνεται αναφορά και σε δεύτερο στη νέα Ειδοποίηση Υποψίας, επομένως αυτήν τη στιγμή ο Καθ' ου η Αίτηση είναι κατηγορούμενος σε μία ποινική υπόθεση και ύποπτος σε άλλη ποινική υπόθεση για 2 αδικήματα. Τούτο, κατά την άποψη της συνηγόρου του, αποτελεί καταφανή παράβαση των Αρχών της Σύμβασης που απαιτεί όπως ο Καθ' ου η Αίτηση γνωρίζει επ' ακριβώς τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείται. Αυτό, όχι μόνο δεν συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση, αλλά με τον τρόπο που έχουν περιγραφεί τα αδικήματα που παρουσιάζεται ο Καθ' ου η Αίτηση να έχει διαπράξει, αφήνουν ανοικτό το ενδεχόμενο, εάν και εφόσον αυτός εκδοθεί στις Ουκρανικές Αρχές, να αντιμετωπίσει και άλλα αδικήματα που δεν αναφέρονται στο αίτημα, κάτι που αποτελεί καταφανή παράβαση των δικαιωμάτων του. Η κυρία Χούρη αναφέρεται επίσης σε μία σειρά γεγονότων και πράξεων που έλαβαν χώρα στην Ουκρανία, σύμφωνα με τις οποίες είναι ολοφάνερο, κατά την άποψη της, ότι ο Καθ' ου η Αίτηση δεν θα έχει δίκαιη δίκη και αντίθετα έχουν ήδη παραβιαστεί τα δικαιώματά του όπως κατοχυρώνονται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση. Σημειώνει επίσης ότι το κατηγορητήριο που έχει καταχωρηθεί εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση έχει επιστραφεί στον Δημόσιο Κατήγορο για να διορθώσει σε αυτό τις πολλές ασυνέπειες που υπάρχουν και δεν περιέχει το λεκτικό των κατηγοριών για τις πράξεις που αντιμετωπίζει. Η υπόθεση που έχει καταχωρηθεί εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση στην Ουκρανία, είναι η θέση της, καθυστερεί η εκδίκασή της χωρίς ουσιαστικό λόγο, γιατί άλλες φορές δεν παρουσιάζονται οι Δημόσιοι Κατήγοροι στο Δικαστήριο, και ενώ στάληκε και στο Εφετείο, παραπέμφθηκε και πάλι στο Επαρχιακό Δικαστήριο όπου και πάλι δεν ξεκίνησε λόγω απουσίας των Δημοσίων Κατηγορών και ακολούθως λόγω απουσίας των κατηγορούμενων και ακολούθως λόγω ασθένειας Δικαστή. Δηλαδή είναι ολοφάνερο, σύμφωνα πάντα με τη θέση της, ότι από την πορεία της υπόθεσης εδώ και 5 σχεδόν χρόνια από την καταχώρηση του αρχικού κατηγορητηρίου, η υπόθεση εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση δεν έχει ακόμα αρχίσει κατά παράβαση του Άρθρου 6 της Σύμβασης, των προνοιών του Ποινικού Κώδικα Δικονομίας της Ουκρανίας και αδίκως ο Καθ' ου η Αίτηση τοποθετήθηκε στον κατάλογο των εκζητούμενων προσώπων το 2015, ενώ ο Δημόσιος Κατήγορος γνώριζε καλά από πριν ότι αυτός απουσίαζε στο εξωτερικό και που συγκεκριμένα βρισκόταν, δηλαδή στην Κύπρο. Αντίθετη είναι η θέση της κυρίας Αναστασίου, η οποία θεωρεί ότι η ποινική δίωξη του Καθ' ου η Αίτηση είναι γνήσια, δεν γίνεται με αλλότρια, ούτε και πολιτικά κίνητρα και σε περίπτωση έκδοσής του στην Ουκρανία δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος να παραβιαστούν τα βασικά δικαιώματά του. Με παραπομπές στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Konovalova Πολιτική Έφεση Αρ. 436/2011 ημερ. 30/09/15, αναφέρει ότι το Ανώτατο Δικαστήριο υπογράμμισε ότι λαμβανομένου υπόψη ότι σε αιτήσεις έκδοσης ισχύουν τα τεκμήρια της νομιμότητας και κανονικότητας, καθώς επίσης και την επιβεβαίωση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων ότι η όλη δομή της Σύμβασης βασίζεται στο γενικό τεκμήριο ότι οι Δημόσιες Αρχές των Συμβληθέντων Κρατών ενεργούν με καλή πίστη, όταν εγείρεται θέμα ότι η δίωξη ενός προσώπου γίνεται για πολιτικά για αλλότρια κίνητρα το βάρος απόδειξης φέρει το εκζητούμενο πρόσωπο. Αυτό αποσείεται με την τεκμηρίωση ύπαρξης σοβαρών λόγων και δεν είναι αρκετό να εγείρονται υποψίες ύπαρξης τέτοιων κινήτρων. Το ίδιο ισχύει και όταν ένας Καθ' ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι δεν θα τύχει δίκαιης δίκης σε περίπτωση έκδοσής του. Είναι η θέση της ότι στην παρούσα περίπτωση όλοι οι ισχυρισμοί του Καθ' ου η Αίτηση έχουν τεθεί εντελώς γενικά και αόριστα, είτε σύμφωνα με εκθέσεις ή μελέτες διάφορων οργανισμών και προσώπων, είτε από αποφάσεις Δικαστηρίων σε άλλες υποθέσεις, στα οποία δεν μπορεί να δοθεί καμία απολύτως βαρύτητα. Εκείνο που πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο στοιχειοθετείται υπαρκτός κίνδυνος ο συγκεκριμένος Καθ' ου η Αίτηση να καταστεί θύμα τέτοιων παραβάσεων και όχι στη βάση μίας απλής πιθανότητας αυτός να υποστεί κάτι τέτοιο εκ της διαπίστωσης άλλων περιπτώσεων τέτοιων παραβιάσεων από την εν λόγω χώρα. Κάτι τέτοιο θα αντιστρατευόταν και την όλη λογική της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Φυγόδικων και το τεκμήριο που προκύπτει από την αρχή της νομιμότητας και κανονικότητας ότι η Αιτούσα Χώρα, ως Συμβαλλόμενο Μέρος σε Διεθνή Σύμβαση, ζητεί την έκδοση ενός προσώπου για τους σκοπούς που προβλέπει η Σύμβαση. Η κυρία Αναστασίου προβαίνει σε μία λεπτομερή παράθεση αποσπασμάτων από τη νομολογία, όπου έχουν υπογραμμιστεί οι πιο πάνω Αρχές και επίσης, αναφέρει ότι ο ίδιος ο Καθ' ου η Αίτηση με τη μαρτυρία που έχει προσάξει, και δη τη μαρτυρία του Ουκρανού δικηγόρου του, έχει αποδείξει ότι η μεταχείρισή του από τα Ουκρανικά Δικαστήρια αποδεικνύουν ακριβώς το γεγονός ότι του επιτρέπεται, και ο ίδιος στην πράξη το κάνει, να ασκεί όλα τα δικαιώματά του και να αμφισβητεί κάθε ενέργεια και απόφαση με την οποία διαφωνεί. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι το αδίκημα για το οποίο ζητείται η έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση είναι πολιτικού χαρακτήρα. Όπως επίσης ανέφερε η κα Αναστασίου, το ΕΔΑΔ μέσα από τη νομολογία του διαφαίνεται ότι είναι πολύ επιφυλακτικό να αποδεχθεί ότι η διαδικασία έκδοσης μεταξύ κρατών παραβιάζει τις πρόνοιες του Άρθρου 3 της ΕΣΔΑ. Παρεμφερές με το θέμα αυτό είναι και η θέση του Καθ' ου η Αίτηση ότι εάν εκδοθεί στην Ουκρανία, οι συνθήκες κράτησής του καθώς και η έκτιση ποινής φυλάκισης, σε περίπτωση επιβολής τέτοιας ποινής, παραβιάζουν κατάφορα τα ανθρώπινα δικαιώματά του, λόγω της κατάστασης του σωφρονιστικού συστήματος της χώρας και της έλλειψης ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης. Ο Δρ. Παρασκευά που κατέθεσε υπέρ του Καθ' ου η Αίτηση για το σημείο αυτό, κατέθεσε σειρά τεκμηρίων ενώπιον του Δικαστηρίου που αποτελούν εκθέσεις που καταδεικνύουν ότι υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις σε ό,τι αφορά τα σωφρονιστικά ιδρύματα στην Ουκρανία, πλην όμως φαίνεται να γίνονται προσπάθειες βελτίωσης, οι οποίες βέβαια έχουν περιθώρια περαιτέρω βελτίωσης. Αυτό, κατά την άποψη της κυρίας Αναστασίου, μπορεί να οδηγεί γενικά σε κάποια ανησυχία, όμως χρειάζεται να εξεταστεί το κατά πόσο η υπό εξέταση κατάσταση οδηγεί αναπόφευκτα στην κατάληξη ότι θα επέλθει πραγματικός κίνδυνος ή συντρέχουν οι περιστάσεις που δεν διασφαλίζονται τα δικαιώματα εκδοθέντος προσώπου. Είναι η θέση της ότι από όλα τα στοιχεία που επικαλέστηκε ο Καθ' ου η Αίτηση φαίνεται ότι όντως η κατάσταση στην Ουκρανία ως προς τις συνθήκες κράτησης έχει ανεπάρκειες και χρήζει βελτίωσης, αλλά γίνονται όπως έχει διαφανεί προσπάθειες καλυτέρευσης τους και έχουν προσκομιστεί σχετικά στοιχεία, επομένως δεν έχει τεθεί ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου τέτοια μαρτυρία και στοιχεία που να φαίνεται ότι είναι σε τέτοιο σημείο ανεπαρκείς οι συνθήκες κράτησης στην Ουκρανία. Αναφέρεται μάλιστα σε απόφαση ημερομηνίας 18/06/2020, όπου το ΕΔΑΔ δεν ικανοποιήθηκε ότι οι συνθήκες κράτησης σε συγκεκριμένο ίδρυμα της Ουκρανίας ήταν τέτοιες, που να παραβιάζουν το Άρθρο 3 της Συνθήκης. Το άλλο ζήτημα, το οποίο έχει τεθεί εκ πλευράς της συνήγορου του Καθ' ου η Αίτηση και το οποίο, ας μου επιτραπεί να αναφέρω, ενδεχόμενα είναι και το σοβαρότερο στην παρούσα υπόθεση, αφορά το θέμα της καθυστέρησης. Σε σχέση με το θέμα αυτό, έχει λεχθεί στη νομολογία ότι η πάροδος του χρόνου δεν αποτελεί παράγοντα παραβίασης του δικαιώματος δίκαιης δίκης, συναρτάται δε και με την ίδια συμπεριφορά του προσώπου που θεωρείται από το κράτος του ως φυγόδικος. Λέχθηκε επίσης ότι από την ώρα που ένας Καθ' ου η Αίτηση διαπιστώνεται ως φυγόδικος, αυτό θέτει σχεδόν κατά αυτόματο τρόπο εμπόδιο στην εισήγηση μη έκδοσης λόγω παρόδου χρόνου, εκτός και αν ο φυγόδικος μπορεί να τεκμηριώσει «serious injustice or oppression». Είναι η θέση της συνήγορου για την Κεντρική Αρχή ότι από τη μαρτυρία που προσκομίστηκε, και η οποία κατά την άποψή της έμεινε αναντίλεκτη, προκύπτει ότι ο Καθ' ου η Αίτηση είναι πολίτης της Ουκρανίας που εγκατέλειψε τη χώρα του. Το δε αδίκημα που αντιμετωπίζει με βάση το Άρθρο 190

(5)του Ουκρανικού Ποινικού Κώδικα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ασήμαντου φύσεως αφ' ης στιγμής η προβλεπόμενη ποινή φυλάκισης κυμαίνεται από 7 μέχρι 12 χρόνια. Επικαλείται σχετικά την υπόθεση Mikhailovich Πολιτική Έφεση Αρ. 65/2020, ημερ. 28/04/21 στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι καλά νομολογημένο ότι η παρέλευση μεγάλου χρονικού διαστήματος από τη διάπραξη ενός αδικήματος μέχρι τη δίκη, ενδέχεται να οδηγήσει σε παραβίαση των δικαιωμάτων του εκζητούμενου. Πλην όμως, ο παράγοντας χρόνος εξετάζεται και υπό το πρίσμα της συμπεριφοράς που αυτός υπέδειξε, κατά πόσο δηλαδή αυτή συνέδραμε στην επιμήκυνση του χρόνου. Όπως επαναλαμβάνεται στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Mrukwa

(2014)1 ΑΑΔ 495, ένας εκζητούμενος εμποδίζεται να επικαλείται καθυστέρηση στην υποβολή αιτήματος για παράδοσή του εάν γνώριζε, μεταξύ άλλων, πως υπάρχει εναντίον του ποινική δίωξη και παρά ταύτα τρέπεται σε φυγή από τη δικαιοδοσία της αιτήτριας χώρας. Περαιτέρω η μεταβολή των προσωπικών συνθηκών ενός εκζητούμενου ένεκα της καθυστέρησης, δεν είναι από μόνη της αρκετή για να δικαιολογήσει άδικη και καταπιεστική μεταχείριση» Επίσης, αναφέρει η κυρία Αναστασίου ότι ο παράγοντας χρόνος δεν μπορεί από μόνος του να οδηγήσει σε συμπέρασμα ότι τυχόν έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση θα αποτελούσε άδικο ή καταπιεστικό μέτρο. Σύμφωνα με τη νομολογία, απόρριψη αιτήματος προς έκδοση φυγόδικου δικαιολογείται όταν παρατηρηθεί επιβαρυντική καθυστέρηση. Σχετική είναι η υπόθεση Νικολαΐδης v. Αστυνομίας

(1999)1 Α.Α.Δ.

1. Στην υπόθεση Χαρατσίδης Πολιτική Έφεση Αρ. 394/2014, ημερ. 28/03/16 το Ανώτατο Δικαστήριο προέβη σε ανασκόπηση της νομολογίας σχετικά με το θέμα της καθυστέρησης και ανέφερε τα ακόλουθα: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο διέπραξε λάθος στο να αναγάγει μια θεωρητική προσέγγιση του θέματος σε βεβαιότητα ότι θα υπάρξει καταστρατήγηση της δίκαιης δίκης χωρίς να υπάρχουν ενώπιον του συγκεκριμένα δεδομένα, ενώ ταυτόχρονα υπήρχε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, η διαβεβαίωση των αρχών της Ρωσικής Ομοσπονδίας ότι θα παρασχεθούν στον εφεσίβλητο όλες οι αναγκαίες διασφαλίσεις ώστε αυτός να έχει πλήρη δικαιώματα υπεράσπισης σύμφωνα με το άρθρο 3 του Δεύτερου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για Έκδοση Φυγοδίκων. Το Δεύτερο Πρωτόκολλο κυρώθηκε από τη Δημοκρατία με το Νόμο αρ. 17/1984, καθώς και από την Ρωσική Ομοσπονδία σύμφωνα με Πιστοποίηση του Υπουργείου Εξωτερικών με τον περί Αποδείξεως Διεθνών Συμβάσεων Νόμο αρ. 103(Ι)/
2. Προς τούτο έχει δοθεί επίσημα εγγύηση από το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το Δεύτερο Πρωτόκολλο προνοεί με το άρθρο 3

(1)αυτού ότι σε περίπτωση έκδοσης προσώπου που καταδικάστηκε ερήμην το κράτος από το οποίο ζητείται η έκδοση μπορεί να αρνηθεί στην έκδοση αν φρονεί ότι η διαδικασία που οδήγησε στην απόφαση δεν ικανοποίησε το ελάχιστο των δικαιωμάτων υπεράσπισης σε κατηγορούμενο, αλλά μπορεί, παρά ταύτα, να χωρήσει στην έκδοση αν το αιτούμενο κράτος παράσχει διαβεβαίωση που κρίνεται επαρκής ότι παρέχεται δικαίωμα επανεκδίκασης κατά την οποία τα δικαιώματα υπεράσπισης διασφαλίζονται. Να σημειωθεί ότι το Αγγλικό κείμενο του άρθρου 3.1 του Δεύτερου Πρωτόκολλου χρησιμοποιεί τη λέξη "shall", ενώ το Ελληνικό κείμενο τη λέξη «μπορεί». Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού αποδέχθηκε την πιο πάνω επίσημη διαβεβαίωση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, το δε πρωτόδικο Δικαστήριο χωρίς να αμφισβητεί το δικαίωμα επανεκδίκασης, εντάσσει στο σκεπτικό του τον παράγοντα χρόνου ως καθιστούντα αναποτελεσματικό από το δικαίωμα. Όμως αυτό εξουδετερώνει ανεπίτρεπτα μια επίσημη δήλωση ενός συμβαλλόμενου κράτους ότι θα παρασχεθούν στον εφεσίβλητο όλα τα δικαιώματα υπεράσπισης καθιστώντας τη δίκαιη δίκη πρακτικώς εφαρμόσιμη. Όπως αναφέρθηκε στην Κωνσταντίνος (Ντίνος) Μιχαηλίδης ν. Γενικού Εισαγγελέα - ανωτέρω - θα ήταν εξαιρετικά άκομψο για τις δικαστικές αρχές της Δημοκρατίας χωρίς στέρεη πραγματική βάση να θεωρούν ότι το ποινικό σύστημα άλλης χώρας και η εκεί ποινική μεταχείριση δεν είναι επαρκής. Ούτε, όπως αποφασίστηκε στην εν λόγω υπόθεση, έχει σημασία ότι η Ρωσική Ομοσπονδία κύρωσε το Δεύτερο Πρόσθετο Πρωτόκολλο μετά τη διάπραξη του αδικήματος. Αντίθετα με την κύρωση δόθηκαν δικαιώματα στον εφεσίβλητο." (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) Είναι η θέση της ότι στην παρούσα υπόθεση η Ουκρανία καθόλου δεν καθυστέρησε να ζητήσει την έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση, αφού το αίτημά τους υποβλήθηκε από το

1. Ο Καθ' ου η Αίτηση εγκατέλειψε τη χώρα του μόλις υποψιάστηκε ότι θα ξεκινούσε ποινική διερεύνηση εναντίον του και παρά τους περί αντίθετου ισχυρισμού του, από τα τεκμήρια που ο ίδιος και ο Ουκρανός του δικηγόρος κατέθεσαν, αλλά και από την προφορική τους μαρτυρία, διαφάνηκε ότι οι Ουκρανικές Αρχές για πρώτη φορά ενημερώθηκαν για τη διεύθυνσή του στην Κύπρο το 2019, αφού μόλις τότε τους εδόθη η επιστολή Τεκμήριο
2. Είναι επίσης η θέση της ότι ενώ ο Καθ' ου η Αίτηση ήξερε από την πρώτη στιγμή ότι ξεκίνησε έρευνα εναντίον του ως ύποπτου και εκπροσωπείτο από δικηγόρο στην Ουκρανία δεν μετέβη στη χώρα του για να αντιμετωπίσει τη Δικαιοσύνη, άρα η καθυστέρηση οφείλεται εξ' ολοκλήρου στον ίδιο και δεν μπορεί ούτε να την επικαλείται, ούτε να την εκμεταλλευτεί υπέρ του. Εντελώς διαφορετική είναι η θέση της συνήγορου του Καθ' ου η Αίτηση για το συγκεκριμένο θέμα. Είναι η θέση της κυρίας Χούρη ότι ο Καθ' ου η Αίτηση ουδέποτε κρυβόταν ούτε από τις Ουκρανικές ούτε από τις Κυπριακές Αρχές. Όπως αναφέρει στην αγόρευσή της, σύμφωνα με τη νομολογία είναι θεμελιωμένο ότι επιβαρυντική καθυστέρηση στην εκδίκαση υπόθεσης φυγόδικου δικαιολογεί την απόρριψη του αιτήματος προς έκδοσή του, νοουμένου ότι η καθυστέρηση δεν οφείλεται σε αυτόν. Στην παρούσα περίπτωση, είναι η θέση της, ότι υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία, ότι ο Καθ' ου η Αίτηση διαμένει στην Κύπρο μόνιμα από το 2007 με την οικογένειά του. Μάλιστα, το δεύτερο παιδί του γεννήθηκε στην Κύπρο το 2017 και τόσο η σύζυγός του, όσο και τα 2 του παιδιά έχουν Κυπριακή Υπηκοότητα. Ποτέ δεν άλλαξε διεύθυνση, διαμένει σε ιδιόκτητη κατοικία στην Κύπρο που αγόρασε από το 2007, σχετικά είναι τα Τεκμήρια 27 και 28 που κατατέθηκαν εκ συμφώνου, η διεύθυνσή του είναι γνωστή τόσο στις Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας, όσο και στις Ουκρανικές Αρχές, ουδέποτε κρυβόταν και εύκολα μπορούσε να εντοπισθεί. Τα παιδιά του, δε, φοιτούν σε σχολεία στη Λεμεσό. Τα ισχυριζόμενα αδικήματα για τα οποία ζητείται η έκδοσή του όπως ισχυρίζονται οι Ουκρανικές Αρχές, διαπράχθηκαν το 2013 μέχρι 2014, ενώ η διαδικασία για την έκδοσή του άρχισε το
3. Είναι η θέση της με αναφορά στην υπόθεση Hussein (ανωτέρω) ότι η μεγάλη αυτή καθυστέρηση στη σύλληψη και προώθηση της διαδικασίας έκδοσής του δεν οφείλεται στον Καθ' ου η Αίτηση και η καθυστέρηση αυτή επηρεάζει το δικαίωμα Υπεράσπισης του και καθιστά τη δίκη μέτρο καταπιεστικό και άδικο και δεν παρέχει τα εχέγγυα δίκαιης δίκης, η οποία αποτελεί καθολική και αναπόσπαστη πτυχή των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Αναφέρει επίσης η κυρία Χούρη ότι ο Καθ' ου η Αίτηση κατέχει άδεια μόνιμης διαμονής στην Κύπρο κατηγορίας F από το 2009, σχετικό είναι το Τεκμήριο
4. Όπως προκύπτει από τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, το 2013 ο Καθ' ου η Αίτηση είχε αποδεχτεί πρόταση για δουλειά στην Ουκρανία από τη Δημόσια Εταιρεία SFGCU, στην οποία η Κυβέρνηση της Ουκρανίας είχε τον έλεγχο του 100% των μετοχών της και ο Καθ' ου η Αίτηση διορίστηκε στη θέση του Αντιπρόεδρου της εταιρείας αυτής ως υπεύθυνος για τη διαχείριση των οικονομικών της δραστηριοτήτων με απόφαση του Υπουργού Γεωργίας της Ουκρανίας. Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του στην εν λόγω εταιρεία έγινε μέλος του κόμματος « The party of the Regions » Τεκμήριο 33 που υποστήριζε την τότε κυβέρνηση και εκτελούσε με επιτυχία τα έργα που του ανατέθηκαν. Μετά τα αιματηρά γεγονότα που έλαβαν χώρα στην πλατεία Meidan στο Κίεβο πήρε την εξουσία η αντιπολίτευση και τον τότε πρόεδρο της Ουκρανίας Yanukovych διαδέχθηκε ο νέος πρόεδρος Porosenko. Η νέα κυβέρνηση άρχισε να κατηγορεί την προηγούμενη κυβέρνηση για διαφθορά και να απολύει και να διώκει όλους όσους υποστήριζαν ή είχαν σημαντικές θέσεις στην προηγούμενη κυβέρνηση. Συνεπεία τούτου, ο Καθ' ου η Αίτηση απολύθηκε από τη θέση του στην SFGCU στις 27/03/2014, Τεκμήριο
5. Τον Απρίλη του 2014 ο Καθ' ου η Αίτηση κλήθηκε στο γραφείο του Γενικού Δημόσιου Κατήγορου ως μάρτυρας για να δώσει κατάθεση, πράγμα που έκανε. Στη συνέχεια, κλήθηκε και άλλες φορές για να δώσει κατάθεση και ανταποκρίθηκε θετικά, μάλιστα μία φορά ταξίδεψε και από την Κύπρο στο Κίεβο για τον σκοπό αυτόν. Είναι σχετικά η θέση της κυρίας Χούρη ότι από τα πιο πάνω γεγονότα προκύπτει για ακόμα μία φορά τόσο η πολιτική υφή της υπόθεσης, δηλαδή η υποστήριξη του επιχειρήματός της ότι ο Καθ' ου η Αίτηση διώκεται για τα πολιτικά του φρονήματα και όχι για αδικήματα που τυχόν έχει διαπράξει, και επίσης στοιχειοθετείται η μεγάλη καθυστέρηση που παρατηρήθηκε από τις Ουκρανικές Αρχές με έκδοση εντάλματος σύλληψης μόλις το 2015, το οποίο ακυρώθηκε από το Εφετείο ως έχει ανωτέρω αναφερθεί, και έκδοση νέου εντάλματος σύλληψης εναντίον του και του γεγονότος ότι ο ίδιος δεν είχε καμία άρνηση να συνεργαστεί με τις Αρχές της Ουκρανίας και να δώσει τις καταθέσεις που του ζητήθηκαν. Όσον αφορά το θέμα της διπλής εγκληματικότητας και πάλι υπάρχει διάσταση απόψεων μεταξύ της συνήγορου του Καθ' ου η Αίτηση και της συνήγορου της Κεντρικής Αρχής. Είναι η θέση της κυρίας Αναστασίου ότι η προϋπόθεση αυτή ικανοποιείται από τη μαρτυρία και τα έγγραφα που έχουν προσαχθεί ως αυτή προνοείται τόσο από το Άρθρο
6. 1 της Σύμβασης, όπως και από το Άρθρο 5

(1)(γ) του Νόμου 97/

1. Σύμφωνα με αυτήν την προϋπόθεση η οποία βασίζεται στην αρχή της αμφοτερόπλευρης εγκληματικότητας απαιτείται όπως οι πράξεις που αποδίδονται στον Καθ' ου η Αίτηση είναι ποινικά κολάσιμες τόσο από το δίκαιο της αιτούσας χώρας, όσο και από το δίκαιο της χώρας από την οποία ζητείται η έκδοση, στη συγκεκριμένη περίπτωση Ουκρανίας και Κύπρου. Επίσης, πρέπει να τιμωρούνται με ποινή στερητική της ελευθερίας ή με μέτρο ασφαλείας τουλάχιστον ενός έτους. Σύμφωνα δε με τη νομολογία, δεν είναι αναγκαίο να υπάρχει ταύτιση των ποινικών αδικημάτων στις 2 χώρες, αλλά απλώς να συνυπάρχει το στοιχείο της αμφοτερόπλευρης εγκληματικότητας, δηλαδή να στοιχειοθετείται από την ίδια μαρτυρία η διάπραξη αδικημάτων τόσο στη χώρα που επιδιώκει την έκδοση, εδώ την Ουκρανία, όσο και στη χώρα που θα προβεί στην έκδοση, εδώ στην Κύπρο. Με αναφορά στη νομολογία, η κυρία Αναστασίου υπογραμμίζει ότι η εξέταση του στοιχείου αυτού πρέπει να γίνεται στη βάση φιλελεύθερης ερμηνείας του ημεδαπού Ποινικού Δικαίου προς ευόδωση του στόχου της καταπολέμησης του εγκλήματος σε διεθνή κλίμακα και το στοιχείο της αμφοτερόπλευρης εγκληματικότητας υφίσταται, εφόσον προκύπτει από τη μαρτυρία που τέθηκε ότι στοιχειοθετούνται τα αδικήματα του ημεδαπού Δικαίου που περιέχει η εξουσιοδότηση. Αναφέρει επίσης το γεγονός του κατά πόσο η συμπεριφορά του Καθ' ου η Αίτηση συνιστά κολάσιμη πράξη με βάση το δίκαιο της Αιτούσας χώρας, δεν είναι θέμα που μπορεί να εξεταστεί από το Δικαστήριο που επιλαμβάνεται του αιτήματος έκδοσης, εφόσον αυτό εμπίπτει στην αποκλειστική αρμοδιότητα των Αρχών του Αιτούντους Κράτους. Με αναφορά στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Shimkevich Π.Ε. 235/12, ημερ. 30/03/17, αναφέρει ότι το Ανώτατο Δικαστήριο υπογράμμισε την αρχή ότι το Δικαστήριο από το οποίο ζητείται η έκδοση ενός φυγόδικου θα πρέπει να λάβει ως δεδομένο ότι οι πράξεις και συμπεριφορά που του καταλογίζονται από την αιτούσα χώρα συνιστούν κολάσιμες πράξεις σύμφωνα με το δίκαιο της αιτούσας χώρας. Είναι η θέση της ότι η εξουσιοδότηση που έχει κατατεθεί αναφέρει ότι οι πράξεις του Καθ' ου η Αίτηση συνιστούν παράβαση και της Κυπριακής Νομοθεσίας και συγκεκριμένα των Άρθρων 20, 24, 255, 262, 269, 300, 302, 333, 334 και 335 και 371 του Ποινικού Κώδικα της Κυπριακής Δημοκρατίας, τα οποία επιφέρουν ποινή φυλάκισης άνω του ενός έτους. Αναφέρει επίσης ότι με βάση την Έκθεση Γεγονότων, Τεκμήριο 7 και 14, αλλά και τα υπόλοιπα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί, θεωρεί ότι οι πράξεις που αποδίδονται στον Καθ' ου η Αίτηση τιμωρούνται ποινικά και στην Κυπριακή Δημοκρατία, και έτσι είναι η θέση της ότι πληρείται και το στοιχείο της αμφοτερόπλευρης εγκληματικότητας στην υπό κρίση περίπτωση. Σε σχέση με το εν λόγω θέμα, η κυρία Χούρη έχει αντίθετη άποψη. Είναι η θέση της ότι η έκδοσή του Καθ' ου η Αίτηση που ζητείται από τις Ουκρανικές Αρχές στη βάση των γεγονότων που περιέχονται στην Ειδοποίηση Υποψίας ημερομηνίας 20/01/2015, Τεκμήριο 7, και στα γεγονότα όπως αυτά εκτίθενται στην απόφαση του ερευνώντος Δικαστή ημερομηνίας 13/08/2015, Τεκμήριο 11, η οποία ανατράπηκε με την απόφαση του Εφετείου ημερομηνίας 25/08/2015 που αποτελεί μέρος του Τεκμηρίου 19, δεν καταλογίζουν, κατά την άποψή της, στον Καθ' ου η Αίτηση αξιόποινη πράξη, η οποία αν διαπράττετο στην Κυπριακή Δημοκρατία θα συνιστούσε ποινικό αδίκημα για το οποίο ο Καθ' ου η Αίτηση θα μπορούσε να διωχθεί. Είναι η θέση της ότι ο Καθ' ου η Αίτηση λόγω της θέσης του στην Κρατική Εταιρεία SFGCU είχε εντολή από το Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας αυτής να βρει ασφαλιστική εταιρεία για εξασφάλιση των σιτηρών που θα εξάγοντο στην Κίνα και τη συμφωνία με την ασφαλιστική εταιρεία υπέγραψε ο Πρόεδρος της SFGCU και η ασφαλιστική εταιρεία πληρωνόταν για τις υπηρεσίες που προσέφερε. Ο Καθ' ου η Αίτηση πέραν του ότι δεν υπέγραψε τη συμφωνία, με τις πράξεις του δεν προκάλεσε με κανέναν τρόπο ζημιά ή απώλεια στην εταιρεία και ούτε στα γεγονότα αναφέρεται ότι αυτός ενήργησε με συγκεκριμένο τρόπο που να συνιστά αδίκημα, δεν αναφέρεται καν αυτός καταχράστηκε ή πήρε οποιοδήποτε ποσό και ποιο ποσό είναι αυτό, ούτε γίνεται αναφορά στον τρόπο με τον οποίο είχε, αν είχε, οικονομικό όφελος. Οι υποψίες είναι αόριστες και ατεκμηρίωτες και δεν μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν αδίκημα εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση ούτε στην Ουκρανία, ούτε και στην Κύπρο, για αυτό και χρειάστηκε να εκδοθεί νέα Ειδοποίηση Υποψίας στις 14/06/
2. Είναι καταληκτικά η θέση της ότι το βάρος απόδειξης αιτήσεων αυτής της φύσης βρίσκεται στους ώμους της Κεντρικής Αρχής, η οποία δεν κατάφερε να το αποσείσει. Αντίθετα, το βάρος απόδειξης που φέρει ο Καθ' ου η Αίτηση για τους ισχυρισμούς που προβάλλει είναι λιγότερο ακόμα και από αυτό της απλής πιθανολόγησης που χρειάζεται σε αστική υπόθεση, αρκεί μόνο να καταδειχθεί η ύπαρξη ουσιωδών λόγων ή σοβαρής πιθανότητας να υφίστανται οι επιπτώσεις που επικαλείται ο Καθ' ου η Αίτηση. Είναι η τελική θέση της συνηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση ότι ο Καθ' ου η Αίτηση έχει καταφέρει να αποδείξει και να τεκμηριώσει ενώπιον του Δικαστηρίου ότι: 1) η αίτηση για την έκδοσή του βασίζεται σε ένταλμα σύλληψης που δεν είναι σε ισχύ, αλλά έχει εκπνεύσει και/ή είναι ανυπόστατο σύμφωνα με τη νομοθεσία της Ουκρανίας, 2) η Ουκρανία δεν συμμορφώθηκε με τις εγγυήσεις που έχει δώσει κατά τον χρόνο που ζητήθηκε η έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση ότι αυτός θα διωχθεί μόνο για το αδίκημα για το οποίο ζητείται η έκδοσή του, 3) υπήρξε παραβίαση των δικαιωμάτων του Καθ' ου η Αίτηση σε όλες τις δικαστικές διαδικασίες που έλαβαν και λαμβάνουν χώρα στην Ουκρανία και υπάρχει σοβαρός και ορατός κίνδυνος σε περίπτωση έκδοσής του στην Ουκρανία να παραβιαστούν τα ανθρώπινα δικαιώματά του και να μην τύχει δίκαιης δίκης, 4) αν εκδοθεί στην Ουκρανία είναι ορατός και σοβαρός ο κίνδυνος της ζωής του, καθώς και οι συνθήκες κράτησης είναι απάνθρωπες και εξευτελιστικές και παραβιάζουν τα δικαιώματα των κρατούμενων, 5) αν εκδοθεί δεν θα έχει δίκαιη δίκη, καθότι υπάρχει μεγάλη διαφθορά στο σύστημα και οι Δικαστές δεν είναι αμερόληπτοι, καθότι αν δεν συμμορφωθούν με τις υποδείξεις της κυβέρνησης κινδυνεύουν να διωχθούν ή να απολυθούν, 6) οι ισχυριζόμενες κατηγορίες εναντίον του δεν μπορούν να τεκμηριωθούν και έχουν πολιτικά κίνητρα, 7) υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση στη διαδικασία έκδοσης που καθιστά την τυχόν έκδοσή του άδικο και καταπιεστικό μέτρο, 8) η Κεντρική Αρχή δεν απέδειξε ότι πληρείται η προϋπόθεση της διπλής εγκληματικότητας, 9) η Κεντρική Αρχή δεν έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης που βρίσκεται στους ώμους της, 10) οι Ουκρανικές Αρχές απέκρυψαν ουσιώδη στοιχεία για την υπόθεση και δεν εκπλήρωσαν το καθήκον ειλικρίνειας που οφείλουν προς τα Κυπριακά Δικαστήρια και 11) ο Καθ' ου η Αίτηση ουδέποτε κρυβόταν από τις Ουκρανικές και Κυπριακές Αρχές. Είναι συνεπώς η θέση της ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να απορρίψει το αίτημα της Ουκρανίας. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας δόθηκε μαρτυρία από την Κεντρική Αρχή από 4 μάρτυρες. Αυτοί ήταν ο Αρχιφύλακας XXXXX XXXXX Πιττάλης, Μ. 1, ο κύριος Αντρέας Κυριακίδης, Λειτουργός του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, Μ. 2, η κυρία XXXXX Χατζηπροδρόμου, επίσης Λειτουργός του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης Μ. 3, και η κυρία XXXXX Μούντη Λειτουργός του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης επίσης, Μ.
3. Οι μάρτυρες για την Κεντρική Αρχή κατέθεσαν συνολικά 29 τεκμήρια. Για τον Καθ' ου η Αίτηση έδωσε ένορκη μαρτυρία ο ίδιος και κλήθηκαν 3 μάρτυρες οι οποίοι έδωσαν μαρτυρία στο Δικαστήριο υπέρ του, ήτοι ο Δρ. XXXXX Παρασκευάς, Μ.Υ 1, η κυρία XXXXX Πατσαλίδου, δικηγόρος που μετάφρασε από τα αγγλικά στα ελληνικά τη γραπτή δήλωση του Ουκρανού δικηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση Μ.Υ 2, και ο Ουκρανός δικηγόρος D. Nazarets Μ.Υ
4. Κατατέθηκαν επίσης εκ πλευράς του Καθ' ου η Αίτηση τα Τεκμήρια 30-
5. Ο Μ. 1 ετοίμασε τον όρκο για την παρούσα υπόθεση, ο οποίος όμως υπογράφηκε από άλλο πρόσωπο επειδή ο ίδιος ήταν στο εξωτερικό. Ανέφερε ότι ο Καθ' ου η Αίτηση δεν χρησιμοποιά διαφορετικά ονόματα, αλλά το ίδιο όνομα που του αποδίδεται είναι το ίδιο σε όλα τα έγγραφα και όπως είπε δεν πρόσεξε ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ της ορολογίας του όρκου που συνοδεύει την έκδοση του Εντάλματος Σύλληψης από τον Πρόεδρο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού και της εξουσιοδότησης του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, όπου στον όρκο ο Καθ' ου η Αίτηση αναφέρεται ως Υποδιευθυντής του Διοικητικού Συμβουλίου της εταιρείας, ενώ ο Υπουργός στην εξουσιοδότησή του τον αναφέρει ως Αναπληρωτή Πρόεδρο του Διοικητικού Συμβουλίου. Ο Μ. 2, Α. Κυριακίδης, είναι ο Προϊστάμενος του Τμήματος Διεθνούς Συνεργασίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης και είχε στην κατοχή του και κατέθεσε τα Τεκμήρια 3 ‑ 21 με τα οποία ζητείται η έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση ως ύποπτου για διάπραξη αδικήματος κατά παράβαση του Άρθρου 191

(5)του Ποινικού Κώδικα της Ουκρανίας και ότι εναντίον του είχε εκδοθεί διάταγμα κράτησης ως προληπτικό μέτρο από τον ερευνόντα Δικαστή του Επαρχιακού Δικαστηρίου του Κιέβου, 13/05/

1. Μετά που ξεκίνησε η ακροαματική διαδικασία, ο κύριος Κυριακίδης ζήτησε περαιτέρω στοιχεία από τις Ουκρανικές Αρχές, οι οποίες και απέστειλαν διάφορα επιπρόσθετα έγγραφα με την επιστολή του Γενικού Δημόσιου Κατήγορου της Ουκρανίας ημερομηνίας 13/05/2019 που έχει κατατεθεί ως Τεκμήριο
2. Αποτάθηκε επίσης στις Ουκρανικές Αρχές για διευκρινίσεις όταν αντεξεταζόταν αναφορικά με το γεγονός ότι είχε εκδοθεί νέα Ειδοποίηση Υποψίας στις 14/03/2016, η οποία καταργούσε την προηγούμενη Ειδοποίηση Υποψίας ημερομηνίας 20/01/2015 στη βάση της οποίας ζητείται η έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση. Οι Ουκρανικές Αρχές απάντησαν και πάλι με επιστολή του Γενικού Δημόσιου Κατήγορου της Ουκρανίας και με καινούργια τεκμήρια στα οποία γίνεται παραδοχή ότι όντως έχει αλλάξει η προηγούμενη Ειδοποίηση Υποψίας και είχε εκδοθεί νέα στις 14/03/
3. Η Μ. 3, XXXXX Χατζηπροδρόμου, νομικός και Λειτουργός στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, ανέφερε ότι είναι εκείνη που συνέταξε την εξουσιοδότηση Υπουργού για έναρξη της παρούσας διαδικασίας έκδοσης και κατέθεσε τα Τεκμήρια 22 ‑ 26 στα οποία συμπεριλαμβάνεται επιστολή του Γενικού Δημόσιου Κατήγορου της Ουκρανίας ημερομηνίας 28/08/2019 για έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση για αδικήματα κατά παράβαση των Άρθρων 191

(5)και 366

(2)του Ποινικού Κώδικα της Ουκρανίας. Η Μ. 3 αντεξεταζόμενη, συμφώνησε ότι το αίτημα για έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση στηρίζεται στην Ειδοποίηση Υποψίας 20/01/2015, Τεκμήριο 7, η οποία αντικαταστήθηκε με την Ειδοποίηση Υποψίας ημερομηνίας 14/03/2016, Τεκμήριο

1. 6, αλλά πρόσθεσε ότι υπάρχουν και άλλα έγγραφα. Η Μ.Κ 4, XXXXX Μούντη, επίσης Λειτουργός του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης, κατέθεσε το Τεκμήριο 29 που αποτελεί επιπρόσθετες πληροφορίες που δόθηκαν από το Τμήμα του Γενικού Δημόσιου Κατήγορου της Ουκρανίας. Στο εν λόγω τεκμήριο περιλαμβάνεται δήλωση ότι σύμφωνα με το Άρθρο 576 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας της Ουκρανίας, πρόσωπο που εκδίδεται στην Ουκρανία μπορεί να διωχθεί ποινικά ή το Δικαστήριο μπορεί να επιβάλει εναντίον του ποινή μόνο για αδικήματα για τα οποία εξεδόθη. Κατατέθηκαν επίσης εκ συμφώνου τα Τεκμήρια 27 και 28 που είναι έγγραφα του Κτηματολογίου και η συμφωνία της αγοράς της οικίας του Καθ' ου η Αίτηση και η δήλωση μεταβίβασης της οικίας του. Εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση όπως έχει αναφερθεί, έδωσε ο ίδιος μαρτυρία με πολυσέλιδη γραπτή του δήλωση, Έγγραφο Α, στην οποία αναφέρει με λεπτομέρεια όλα τα γεγονότα και την πορεία εργασίας του στην εν λόγω εταιρεία, καθώς επίσης και τις πεποιθήσεις του ότι διώκεται για πολιτικούς λόγους αναφέροντας με λεπτομέρεια όλα τα γεγονότα που είχαν λάβει χώρα όταν ανατράπηκε η κυβέρνηση της Ουκρανίας. Ο Δρ. Παρασκευάς, Επίκουρος Καθηγητής Δημόσιου Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, ο οποίος ήταν εκλελεγμένο μέρος εκ μέρους της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης και κατέθεσε αριθμό τεκμηρίων αναφορικά με τις συνθήκες που επικρατούν στις φυλακές και στους χώρους κράτησης υπόπτων στην Ουκρανία, η κυρία XXXXX Πατσαλίδου η οποία είναι δικηγόρος περιορίστηκε στο να αναφέρει ότι μετάφρασε από τα Ουκρανικά στα Αγγλικά την ένορκη δήλωση του δικηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση D. Nazarets και ο ίδιος ο κύριος D. Nazarets, ο οποίος κατέθεσε γραπτή δήλωση και αριθμό τεκμηρίων που δικαιολογούν σύμφωνα με τη θέση του ότι η δίωξη του Καθ' ου η Αίτηση βασίζεται εξ' ολοκλήρου σε πολιτικά κίνητρα, δεν υπάρχει καμία απολύτως υποψία ότι αυτός έχει διαπράξει οποιοδήποτε αδίκημα και αναφέρθηκε με λεπτομέρεια σε όλες τις διαδικασίες που έχουν γίνει μέχρι τώρα εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση ενώπιον των Ουκρανικών Δικαστηρίων, οι οποίες σύμφωνα με την άποψή του είναι χρονοβόρες, έχει κατασπαταληθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος χωρίς ουσιαστική αιτιολογία και παρόλο που ο ίδιος εμφανίζεται εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση στην Ουκρανία, υπάρχει πλήρης αδιαφορία εκ μέρους των Δικαστικών Ουκρανικών Αρχών να ξεκινήσουν την ακρόαση της υπόθεσης και αναμένουν απλά να εκδοθεί ο Καθ' ου η Αίτηση στην Ουκρανία για να τον τιμωρήσουν για τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Έχοντας παραθέσει τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, σε ό,τι αφορά τους μάρτυρες που έδωσαν δια ζώσης μαρτυρία, θεωρώ ότι η αξιολόγησή τους δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα προβλήματα με βάση τις αρχές που έχουν καθιερωθεί από τη νομολογία αναφορικά με το θέμα αυτό. Η Νομολογία έχει καθορίσει διάφορες παραμέτρους σε σχέση με την αξιολόγηση των μαρτύρων, παραπέμπω σχετικά στις αποφάσεις Σίμος Αμβροσίου Αντωνίου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ.187/07, ημερ.21.11.09, Βούτουνος ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ.244/06 ημερ.23.1.08, Χριστάκη Χρίστου ν. Αγαθοκλή Ηροδότου κ.ά., Πολ. Έφ.15/07, ημερομηνίας 23.5.08 και Ανδρέας Γιάγκου Σάντη ν. Δέσποινας Χατζηβασιλείου κ.ά. Πολ. Έφ.78/07 ημερ.20.3.
2. Σημασία στην αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα έχουν τα λεγόμενα του, η εκφορά του λόγου του, ο δισταγμός ή η αμεσότητα των απαντήσεων του, η φυσικότητα και η εν γένει συμπεριφορά του στο εδώλιο. Λαμβάνονται επίσης υπόψη, η ύπαρξη υπερβολών ή αντιφάσεων στα όσα αναφέρει ένας μάρτυρας στο Δικαστήριο. Η ειλικρίνεια ενός μάρτυρα κρίνεται από τη θετικότητα, την αμεσότητα και τον αυθορμητισμό του. σχετικές είναι οι αποφάσεις C & Α Pelekanos Ltd v. Πελεκάνου

(1999)1 Β Α.Α.Δ.1273, Χριστοφή ν. Ζαχαριάδη, Π.Ε.10825, ημερ.26.3.02 και Δημήτρης Ιωάννου ν. Αστυνομίας, Π.Ε.75/2005, ημερ.26.1.06. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας όλων των μαρτύρων κατηγορίας γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία και αφού έχω καθοδηγηθεί από σειρά παραγόντων όπως, μεταξύ άλλων, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων, την ύπαρξη ή μη υπερβολών ή ουσιωδών αντιφάσεων, την ύπαρξη οποιουδήποτε προσωπικού συμφέροντος ή προκατάληψης και διάφορα άλλα στοιχεία. Επισημαίνεται περαιτέρω ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας έγινε στη βάση του συνόλου αυτής και όχι μικροσκοπικά ή αποσπασματικά και στα πλαίσια αυτά έλαβα υπόψη μου τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία ως προς το θέμα της αξιολόγησης της μαρτυρίας (βλέπε μεταξύ άλλων Αυξεντίου v. Δίγκλη

(2007)1 Α.Α.Δ.1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva

(2002)1 A.A.Δ.454 και Παπαδοπούλου v Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ.173). ΕΜΠΕΙΡΟΓΝΩΜΟΝΕΣ Τα ακαδημαϊκά προσόντα, η μακρόχρονη πείρα και η εμπειρογνωμοσύνη του Μ3 σε θέματα Ευρωπαϊκού και Διεθνούς Δικαίου όπως και στον τομέα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν αμφισβητήθηκαν από την κα Αναστασίου, ορθά κατά την άποψη μου, και ο μάρτυρας αυτός κρίνεται ως εμπειρογνώμονας. Είναι νομολογιακά καθιερωμένο πως ένας εμπειρογνώμονας, κατ' εξαίρεση προς τον γενικό κανόνα που απαγορεύει την έκφραση γνώμης από μάρτυρα, δύναται να εκφράσει γνώμη αναφορικά με ζητήματα που εμπίπτουν στη σφαίρα της ειδικότητας του. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Νικολάου v. Σταύρου

(1992)1 Α.Α.Δ.746 και Vasillico Cement Work v. Stavrou

(1978)1 C.L.R.663. Σε τέτοια περίπτωση ο εμπειρογνώμονας εφοδιάζει το Δικαστήριο με τα αναγκαία επιστημονικά κριτήρια για τον έλεγχο της ακρίβειας των συμπερασμάτων του έτσι ώστε να μπορέσει το Δικαστήριο να διαμορφώσει τη δική του ανεξάρτητη κρίση με την εφαρμογή αυτών των κριτηρίων πάνω στα γεγονότα που αποδεικνύει η μαρτυρία. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Philippou v. Odysseos

(1989)1 C.L.R., Fourris and another v. R.

(1983)2 C.L.R.170, Andreas Anastassiades v. R.

(1977)2 C.L.R.97 και Davie v. Edinborough Magistrate

(1953)S.C.34. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Ψάλτης ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ.113, «η αξιολόγηση της μαρτυρίας εμπειρογνώμονα εδράζεται στις ίδιες αρχές με βάση τις οποίες αξιολογούνται οι μαρτυρίες και των κοινών μαρτύρων». Ως εκ τούτου το Δικαστήριο υποχρεούται να αξιολογήσει τέτοια μαρτυρία και να προβεί στην κατάληξη του αναφορικά με την αξιοπιστία του μάρτυρος, είτε αποδεχόμενο εξ ολοκλήρου ή μέρος αυτής είτε απορρίπτοντας την. Σχετική είναι επίσης η υπόθεση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ.

1. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τους μάρτυρες στο Δικαστήριο ενώ έδιδαν την μαρτυρία τους και παρακολούθησα τις αντιδράσεις τους, τον τρόπο με τον οποίο απαντούσαν στις ερωτήσεις που τους έχουν τεθεί όπως επίσης και την όλη στάση τους στη διαδικασία. Θεωρώ ότι η αξιολόγηση τους, με βάση τις γραμμές που έχει καθορίσει η νομολογία ως ανωτέρω έχουν περιγραφεί δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα προβλήματα. Σε ό,τι αφορά τους μάρτυρες της Κεντρικής Αρχής, αναφέρω ότι οι 3 λειτουργοί του Υπουργείου Δικαιοσύνης έδωσαν μαρτυρία με βάση τα καθήκοντα και την εμπειρία τους στον χειρισμό τέτοιου είδους αιτήσεων, έχουν αρκετά χρόνια πείρα ο καθένας στη θέση του και τα όσα έχουν αναφέρει αναφορικά με τις διαδικασίες που ακολουθούνται και ακολουθήθηκαν και στην παρούσα υπόθεση αναφορικά με το αίτημα που έχουν λάβει από τις Ουκρανικές Αρχές, τις διευκρινίσεις που οι ίδιοι είχαν ζητήσει και έλαβαν. Πέραν του ότι τα όσα κατέθεσαν προφορικά στο Δικαστήριο έχουν τεθεί ενώπιόν μου και εγγράφως, θεωρώ ότι όλα όσα έχουν αναφέρει βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τα καθήκοντά τους. Είναι όμως ολοφάνερο ότι κανένας από αυτούς δεν έχει προσωπική γνώση των γεγονότων, ειδικά των όσων μεσολάβησαν στην Ουκρανία, και ούτε θα αναμένετο βεβαίως από αυτούς να έχουν τέτοια γνώση, εκείνο που είναι σημαντικό από τη δική τους μαρτυρία είναι η από πλευράς Κυπριακής Δημοκρατίας τήρησης των διαδικασιών και προϋποθέσεων που προβλέπει η σχετική Σύμβαση και ο Νόμος Έκδοσης Φυγόδικων. Κατά την άποψή μου μέσα από τη μαρτυρία τους, και οι τρεις έχουν στοιχειοθετήσει τις προϋποθέσεις που απαιτούνται και θεωρώ τη μαρτυρία τους ειλικρινή, άμεμπτη, πραγματική επί των σημείων που ρωτήθηκαν και χωρίς οποιανδήποτε προσπάθεια απόκρυψης γεγονότων ή παραποίησης γεγονότων ή οποιαδήποτε προσπάθεια να παρουσιάσουν γεγονότα εκτός του προσωπικού τους πεδίου γνώσης ως γεγονότα για τα οποία είχαν προσωπική γνώση. Θεωρώ ότι και οι τρεις ήταν μάρτυρες της αλήθειας και αποδέχομαι το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους. Παρόμοια είναι και η θέση μου αναφορικά με τον Μ. 1, ο οποίος ήταν το πρόσωπο που συνέλαβε και παρουσίασε τον Καθ' ου η Αίτηση στο Δικαστήριο. Ήταν ειλικρινής να αναφέρει ότι ο Καθ' ου η Αίτηση δεν παρουσίασε κανένα πρόβλημα κατά τη διαδικασία σύλληψης και παρουσίας του στο Δικαστήριο, αντίθετα ήταν συνεργάσιμος και επίσης αναφέρθηκε στο γεγονός ότι ο Καθ' ου η Αίτηση βρίσκεται στην Κύπρο στην ίδια διεύθυνση από το
2. Το γεγονός ότι δεν πρόσεξε, ως αναφέρει η κυρία Χούρη στην αγόρευσή της, ότι υπάρχει διαφορά ορολογίας μεταξύ του όρκου και της εξουσιοδότησης του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης ως προς την ιδιότητα του Καθ' ου η Αίτηση δεν θεωρώ ότι έχει οποιαδήποτε σημασία. Επομένως, θεωρώ ότι και οι τέσσερις

(4)μάρτυρες που παρουσιάστηκαν εκ πλευράς της Κεντρικής Αρχής, αν και δεν γνώριζαν προσωπικά τα γεγονότα και τις ισχύουσες νομοθεσίες στην Ουκρανία, ήταν μάρτυρες της αλήθειας, τη μαρτυρία των οποίων την αποδέχομαι στην ολότητά της και θεωρώ ότι δεν θα αναμενόταν από αυτούς να γνώριζαν οτιδήποτε πέραν αυτών που έπρεπε στα πλαίσια των καθηκόντων τους. Τέσσερις

(4)μάρτυρες όπως έχει ξανά αναφερθεί, έδωσαν μαρτυρία και εκ πλευράς του Καθ' ου η Αίτηση. Πρόκειται για τον ίδιο, τον Δρ. XXXXX Παρασκευά, Επίκουρο Καθηγητή Δημόσιου Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, τη δικηγόρο XXXXX Πατσαλίδου και τον Ουκρανό δικηγόρο του Καθ' ου η Αίτηση D. Nazarets, ο οποίος όπως έχει αναφερθεί αντιμετώπιζε αντικειμενικές δυσκολίες και προβλήματα να επισκεφθεί την Κύπρο και να παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου, ενόψει των συνθηκών και των απαγορεύσεων που επικρατούσαν λόγω της πανδημίας του Covid-19, για αυτό και μακρυγόρησε η ακρόαση της παρούσας αίτησης. Η συμβολή της κυρίας Πατσαλίδου ήταν εντελώς τυπικής φύσης, δεν αμφισβητήθηκαν ούτε τα προσόντα της και η καλή της γνώση τόσο της ελληνικής όσο και της αγγλικής γλώσσας που της επιτρέπουν να μεταφράσει την ένορκη δήλωση του κυρίου Nazarets από τα αγγλικά στα ελληνικά, αλλά ούτε και η ιδιότητά της ως δικηγόρου. Αποδέχομαι ότι αυτή γνωρίζει πολύ καλά τόσο την ελληνική, όσο και την αγγλική γλώσσα και απέδωσε στη μετάφρασή της όσο καλύτερα μπορούσε τα όσα έχει αναφέρει στην αγγλική ένορκη δήλωσή του ο κύριος Nazarets. Ο Δρ. Κ. Παρασκευάς, του οποίου επίσης τα ακαδημαϊκά προσόντα δεν αμφισβητήθηκαν, όπως και δεν αμφισβητήθηκε ότι μέχρι το 2020 ήταν εκλελεγμένο μέλος για την Κυπριακή Δημοκρατία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης, παρουσίασε στο Δικαστήριο σωρεία εγγράφων είτε εκθέσεων, είτε δημοσιευμάτων που έχει τυπώσει από το internet από τις επίσημες ιστοσελίδες είτε του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, είτε των άλλων Επιτροπών στις οποίες συμμετείχε, εκθέσεις αναφορικά με τις συνθήκες που επικρατούν στη Ουκρανία αναφορικά με πολιτικές διώξεις και με τις συνθήκες κράτησης υπόπτων και κατηγορούμενων, τα οποία δείχνουν ότι στην εν λόγω χώρα γίνονται δίκες για πολιτικούς λόγους και ότι οι συνθήκες κράτησης είτε των υπόπτων στους χώρους κράτησής τους, είτε των καταδικασθέντων στις διάφορες φυλακές της χώρας παρουσιάζουν αρκετά προβλήματα και τυγχάνουν ανάγκης βελτιώσεων. Ο κύριος Παρασκευά δεν αρνήθηκε, όμως, ότι έχουν γίνει βελτιώσεις από τις Αρχές της Ουκρανίας ως προς τον τομέα των συνθηκών κράτησης και φυλάκισης υπόπτων και καταδικασθέντων, τόνισε ότι η Ουκρανία δεν είναι η μοναδική χώρα που αντιμετωπίζει αυτού του είδους τα προβλήματα και ότι υπάρχουν και άλλες χώρες αναφέροντας για παράδειγμα τη Βουλγαρία όπου εκεί παρόλο που οι συνθήκες κράτησης είναι κατά πολύ χειρότερες από αυτές της Ουκρανίας, τα Δικαστήρια που καλούνται να εκδώσουν υπηκόους της Βουλγαρίας στη χώρα τους δεν αρνούνται να το πράξουν για τον λόγο των συνθηκών που επικρατούν. Επίσης, αντεξεταζόμενος ο κύριος Παρασκευά παραδέχτηκε ότι είναι πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αντιμετωπίζουν αδυναμίες στο θέμα αυτό, αναφέροντας ταυτόχρονα ότι οι πολιτικές διώξεις στην Ουκρανία είναι θέμα που απασχόλησε το Συμβούλιο της Ευρώπης και ταυτόχρονα έχουν εκδοθεί σχετικές εκθέσεις για το θέμα αυτό. Βεβαίως, ο εν λόγω μάρτυρας έχει κληθεί εκ μέρους του Καθ' ου η Αίτηση για να προβάλει αυτές τις θέσεις στο Δικαστήριο και σίγουρα δεν μπορεί να αποκλειστεί μία υπερβολή του στα θέματα αυτά και από την άλλη πρέπει να αναφερθεί ότι η μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα επικεντρώθηκε κυρίως σε 2 ινστιτούτα κράτησης/φυλακές της Ουκρανίας και δεν μίλησε για όλες τις φυλακές/ινστιτούτα κράτησης στην Ουκρανία. Το Δικαστήριο αυτό δεν γνωρίζει και αν όντως ο Καθ' ου η Αίτηση θα τεθεί υπό κράτηση άμεσα με την έκδοσή του στην Ουκρανία, αν αυτό αποφασίσει το Δικαστήριο, είτε βεβαίως και που θα διαταχθεί η κράτηση του. Ο κ. Παρασκευάς συμφώνησε ότι τα Δικαστήρια της Ουκρανίας ακούν και δικάζουν αιτήματα που αφορούν και την απελευθέρωση κρατούμενων με όρους, αλλά και είπε ότι υπάρχουν κάποια ινστιτούτα κράτησης και φυλακές όπου οι συνθήκες είναι καλύτερες από άλλες. Το γεγονός ότι υπάρχουν διώξεις πολιτικού χαρακτήρα στη χώρα δεν το έχει αποκλείσει, αλλά από την άλλη δεν έχει αναφέρει ότι όλα τα πρόσωπα που είχαν κάποτε κάποια θέση αξιωματούχου σε προηγούμενη κυβέρνηση της Ουκρανίας επιδιώκεται να δικαστούν και να εκδιωχθούν αποκλειστικά για πολιτικούς λόγους. Δέχομαι όπως έχω ήδη αναφέρει την εμπειρογνωμοσύνη του μάρτυρα, το γεγονός ότι γνωρίζει ως εκ της θέσης του αρκετά στοιχεία για την Ουκρανία, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να δεχτώ ότι το αποτέλεσμα της αξιολόγησης της μαρτυρίας του ισοδυναμεί με τη θέση που προσπάθησε να προβάλει ο Καθ' ου η Αίτηση, ότι δηλαδή διώκεται αποκλειστικά για πολιτικούς λόγους και ότι αν σταλεί στην Ουκρανία θα στερηθεί και το δικαίωμα της δίκαιης δίκης, αλλά και οι συνθήκες κράτησής του θα είναι εξευτελιστικές και ταπεινωτικές που θα επεμβαίνουν με τα ανθρώπινα δικαιώματά του. Παρόλο που αυτήν τη θέση κλήθηκε για να υποστηρίξει και ο Ουκρανός δικηγόρος του, Nazarets, εντούτοις μέσα από τη μαρτυρία του καταδείκτηκε ότι τα Δικαστήρια της Ουκρανίας εφαρμόζουν και τους Νόμους και τους Θεσμούς Ποινικής Δικονομίας που έχουν θεσπιστεί στη χώρα αυτή, επιτρέπεται στους ύποπτους και κατηγορούμενους να έχουν δικηγόρους που να τους αντιπροσωπεύουν οι οποίοι και παρουσιάζουν ενώπιον των αρμόδιων Αρχών και Δικαστηρίων τα θέματα που αφορούν τους πελάτες τους και την προάσπιση των δικαιωμάτων τους, έχουν το δικαίωμα ακρόασης από τα Δικαστήρια και ακούγονται σχετικά και υπάρχει και το δικαίωμα έφεσης σε αυτούς. Το γεγονός ότι κατά τη θέση του συνήγορου του Ουκρανού δικηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση αυτός διώκεται για πολιτικά κριτήρια και μόνο, φαίνεται να έχει ανατραπεί από τον ίδιο, ο οποίος παραδέχτηκε ότι πέτυχε ενώπιον των Δικαστηρίων της Ουκρανίας θετικά αποτελέσματα για τον πελάτη του σε σχέση με αιτήματα που έθεσε. Επομένως, θεωρώ ότι παρά τις υπερβολές του Ουκρανού δικηγόρου Nazarets, ο οποίος προσπάθησε να παρουσιάσει τις διαδικασίες ενώπιον της Ουκρανίας με τα πιο μελανά χρώματα, δεν κατάφερε να πείσει ότι τυχόν έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση στην Ουκρανία ισοδυναμεί με αυτόματη καταδίκη του, αφού τουλάχιστον θα έχει την ευκαιρία μέσω του δικηγόρου της επιλογής του όπως έχει πράξει μέχρι και σήμερα να προβάλει τα αιτήματά του ενώπιον των Δικαστηρίων της Ουκρανίας. Με βάση την απόφαση Konovalova, (ανωτέρω) έχει αποφασιστεί ότι λαμβανομένου υπόψη ότι σε αιτήσεις έκδοσης ισχύουν τα τεκμήρια της νομιμότητας και κανονικότητας, καθώς επίσης και την αυτονόητη επιβεβαίωση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων ότι η όλη δομή της Σύμβασης βασίζεται στο γενικό τεκμήριο ότι οι Δημόσιες Αρχές των συμβληθέντων κρατών ενεργούν με καλή πίστη, όποτε εγείρεται θέμα πως η δίωξη ενός προσώπου γίνεται για πολιτικά ή αλλότρια κίνητρα το βάρος αποδείξεις το φέρει το εκζητούμενο πρόσωπο. Είναι η θέση μου ότι ούτε ο κύριος Nazarets, ούτε ο Δρ. Παρασκευά, αλλά ούτε και ο ίδιος ο Καθ' ου η Αίτηση δεν έχουν αποσείσει το βάρος απόδειξης που έχουν στους ώμους για τον ισχυρισμό αυτόν, ο οποίος με βάση τη νομολογία στην οποία έχω παραπέμψει πιο πάνω αποσείεται με την τεκμηρίωση ύπαρξης σοβαρών λόγων ότι η δίωξή του γίνεται για πολιτικά ή αλλότρια κίνητρα και δεν είναι αρκετό να εγείρονται υποψίες ύπαρξης τέτοιων κινήτρων. Ο φυγόδικος θα πρέπει να τεκμηριώσει με θετικό τρόπο στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων ότι όντως η δίωξή του γίνεται για αλλότρια πολιτικά κίνητρα. Το ίδιο εφαρμόζεται και ισχύει αναφορικά με τους ισχυρισμούς του Καθ' ου η Αίτηση ότι δεν θα τύχει δίκαιης δίκης και θα πρέπει προς τούτο να παρουσιάσει σχετική μαρτυρία, κάτι που στην παρούσα περίπτωση ο Καθ' ου η Αίτηση δεν έπραξε, αφού θεωρώ ότι ούτε η μαρτυρία του ιδίου, ούτε η μαρτυρία του Δρ. Παρασκευά, ούτε του κυρίου Nazarets μπορούν να οδηγήσουν το παρόν Δικαστήριο σε αυτό το συμπέρασμα. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, μια από τις ενστάσεις του Καθ' ου η Αίτηση στο αίτημα έκδοσης του ήταν ότι δεν έχει ακολουθηθεί από τις Αρχές της Ουκρανίας η ορθή διαδικασία έκδοσής του. Η πρώτη του θέση είναι ότι η αίτηση έχει η αίτηση για την έκδοσή του Καθ' ου η Αίτηση βασίζεται σε ένταλμα σύλληψης που έχει εκπνεύσει και/ή είναι ανυπόστατο σύμφωνα με τη νομοθεσία της Ουκρανίας. Τούτο κατά την άποψή του, επειδή το αρχικό ένταλμα σύλληψης που είχε εκδοθεί εναντίον του έχει τύχει αναθεώρησης από το Εφετείο και το Δικαστήριο της Ουκρανίας, το οποίο το έχουν στείλει στο γραφείο του Δημόσιου Κατήγορου για τροποποιήσεις αρκετές φορές. Έχουν σχετικά ζητηθεί διευκρινίσεις από τις Ουκρανικές Αρχές, οι οποίες με το Τεκμήριο 24 απαντούν στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας ότι η απόφαση του Εφετείου 25/08/2015 και το σχετικό ένταλμα σύλληψης που εκδόθηκε εναντίον του Καθ' ου είναι σε ισχύ, έστω και αν όταν εκδόθηκε ο Καθ' ου η Αίτηση ήταν ύποπτος, ενώ τώρα θεωρείται κατηγορούμενος. Επίσης, τα θέματα αυτά είναι θέματα που θα εξεταστούν από το αρμόδιο Δικαστήριο, αυτό της Ουκρανίας, και όχι από το παρόν Δικαστήριο, το οποίο έχει καθήκον να ελέγξει μόνο αν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η Σύμβαση. Όπως έχει τεθεί πολλάκις στη νομολογία, το Δικαστήριο που εξετάζει μία αίτηση έκδοσης δεν αξιολογεί σε βάθος τη μαρτυρία, ούτε προβαίνει σε ευρήματα, εφόσον ο ρόλος του όταν εξετάζει ζήτημα έκδοσης δεν είναι να αποφασίσει την ενοχή ή την αθωότητα του φυγόδικου. Υπάρχει ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου ότι το Εφετείο της Ουκρανίας έχει εκδώσει Ένταλμα Σύλληψης εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, το οποίο παραμένει σε ισχύ. Επομένως, οι ισχυρισμοί του Καθ' ου η Αίτηση αναφορικά με το ανύπαρκτο ένταλμα σύλληψης δεν μπορούν να εξεταστούν από το παρόν Δικαστήριο και απορρίπτονται. Ο δεύτερος λόγος ένστασης του Καθ' ου η Αίτηση είναι ότι η Ουκρανία δεν συμμορφώθηκε με τις εγγυήσεις που είχε δώσει κατά τον χρόνο που αιτήθηκε την έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση ότι αυτός θα διωχθεί μόνο για το αδίκημα για το οποίο ζητείται η έκδοσή του, δηλαδή αποκλειστικά για το ισχυριζόμενο αδίκημα κατά παράβαση του Άρθρου 191

(5)του Ποινικού Κώδικα της Ουκρανίας, αλλά έχει πλέον προστεθεί αδίκημα με βάση το Άρθρο 366

(2)του Ποινικού Κώδικα της Ουκρανίας. Στην Έκθεση Γεγονότων, Τεκμήριο 7, αλλά και στο Τεκμήριο 14 στο οποίο αναφέρονται περιληπτικά τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, περιγράφονται με σαφήνεια οι ισχυριζόμενες αξιόποινες πράξεις στις οποίες κατ' ισχυρισμό προέβη ο Καθ' ου η Αίτηση, τον τόπο και τον χρόνο διάπραξής τους, ενώ γίνεται και παραπομπή στις σχετικές διατάξεις της ουκρανικής νομοθεσίας. Με το δεδομένο ότι σύμφωνα με το Άρθρο 191 του Ουκρανικού Ποινικού Κώδικα που αφορά τα αδικήματα για τα οποία αυτός κατηγορείται και το Άρθρο 49 που καταδεικνύει ότι αυτά δεν έχουν παραγραφεί, θεωρώ ότι ούτε αυτό το επιχείρημα μπορεί να εξεταστεί από το παρόν Δικαστήριο, ας μην ξεχνούμε και τον κανόνα της ειδικότητας που ισχύει και θεωρώ ότι τα θέματα αυτά θα πρέπει να τεθούν ενώπιον του εκδικάζοντος Δικαστηρίου. Πέραν των πιο πάνω, οι Ουκρανικές Αρχές αποκάλυψαν ότι με το διορθωμένο κατηγορητήριο ο Καθ' ου η Αίτηση θα διωχθεί και για αδικήματα κατά παράβαση του άρθρου 191

(5)του Ουκρανικού Ποινικού Κώδικα, αλλά και για αδικήματα κατά παράβαση του άρθρου 366

(2)του Ποινικού Κώδικα της Ουκρανίας άρα αυτός γνωρίζει για ποια αδικήματα σκοπείται η έκδοσή του. Όσον αφορά το θέμα της αμφοτερόπλευρης εγκληματικότητας, σύμφωνα με τη νομολογία απαιτείται όπως οι πράξεις που αποδίδονται στον Καθ' ου η Αίτηση είναι ποινικά κολάσιμες τόσο από το δίκαιο της αιτούσας χώρας, όσο και από το δίκαιο της χώρας από την οποία ζητείται η έκδοση, και επίσης πρέπει να τιμωρούνται με ποινή στερητική της ελευθερίας ή με μέτρο ασφάλειας τουλάχιστον ενός έτους. Δεν είναι αναγκαίο να υπάρχει ταύτιση των ποινικών αδικημάτων, απλώς πρέπει να συνυπάρχει το στοιχείο της αμφοτερόπλευρης εγκληματικότητας, δηλαδή να στοιχειοθετείται από την ίδια μαρτυρία η διάπραξη αδικημάτων τόσο στη χώρα που επιδιώκει την έκδοση, όσο και στη χώρα που θα προβεί στην έκδοση. Με παραπομπή στην υπόθεση Konovalova (ανωτέρω) έχει αναφερθεί ότι η εξέταση του στοιχείου αυτού πρέπει να γίνεται στη βάση φιλελευθερίας ερμηνείας του ημεδαπού Ποινικού Δικαίου προς ευόδωση του στοιχείου της καταπολέμησης του εγκλήματος σε διεθνή κλίμακα. Στην πρόσφατη υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Symchevich Πολιτική Έφεση 235/12, ημερ. 30/03/17, το Ανώτατο Δικαστήριο έχει επαναλάβει τον τρόπο με τον οποίο εξετάζεται το ζήτημα αυτό. Ειδικότερα ανέφερε τα εξής: «Το Πρωτόδικο Δικαστήριο προκειμένου να εξετάσει κατά πόσο τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο Εφεσίβλητος στην Ρωσία συνιστούν και αδικήματα στην Κυπριακή Δημοκρατία, εξέτασε την παρουσιασθείσα ενώπιον του μαρτυρία, αξιολόγησε τόσο αυτήν όσο και την αξιοπιστία των μαρτύρων που κατέθεσαν ενώπιον του. Προέβη σε εξονυχιστική εξέταση και αξιολόγηση του ανακριτικού έργου των Ρωσικών Αρχών, το ρόλο και τα εγκλήματα που αποδίδονται σε συνεργό του Εφεσίβλητου, ονόματι Sergey Shimkevich, ανέλυσε το περιεχόμενο διαφόρων εγγράφων που αναφέρονται στο ανακριτικό έργο, πιθανολόγησε την διάπραξη ή μη αδικημάτων υπό του Εφεσίβλητου στη Ρωσία και εν συνεχεία, αφού εξέτασε τα συστατικά στοιχεία των αντίστοιχων αδικημάτων, βάσει του Κυπριακού Δικαίου, κατέληξε ότι τα γεγονότα της υπόθεσης δεν συνιστούν/συνθέτουν τ' αδικήματα αυτά,με περαιτέρω αποτέλεσμα να κρίνει ότι δεν ικανοποιήθηκε και ο κανόνας της δίωξης, άλλως αμφοτερόπλευρης εγκληματικότητας. Η πιο πάνω προσέγγιση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου εσφαλμένα παραγνωρίζει βασικές αρχές που διέπουν τη δικαστική διαδικασία και διεργασία, σε υποθέσεις της φύσεως υπό εξέταση. Σε διαδικασία όπως στην παρούσα, διάχυτη είναι η αρχή της αβροφροσύνης, καθότι αφορά διακρατικές σχέσεις και η περίπτωση έκδοσης φυγοδίκων έχει ως μοναδικό σκοπό την καταπολέμηση του εγκλήματος, τηρουμένων πάντοτε των εχεγγύων που παρέχουν οι συνθήκες και εσωτερική νομοθεσία. Τα γεγονότα, όπως αυτά εκτίθενται στην Έκθεση Γεγονότων, στα δικαιολογητικά έγγραφα που τη συνοδεύουν αλλά και ο αλλοδαπός Νόμος της χώρας από την οποία ζητείται η έκδοση, είναι δεσμευτικά για το Δικαστήριο που εξετάζει αίτηση της φύσης αυτής και δεν παρέχεται η ευχέρεια σ΄ αυτό να τα αμφισβητήσει. Η απόδειξη τους όπως και οποιαδήποτε υπεράσπιση του εκζητούμενου, είναι θέματα που αφορούν το Δικαστήριο της χώρας που αιτείται την έκδοση του (βλ. Re Victor Nicolaevich Makushin http://www.cylaw.org/cgi-bin/open.pl?file=/apofaseis/aad/meros_1/2012/rep/2012_1_0567.htm Α.Α.Δ. 567 και Re Evans

(1994)1 W.L.R. 1006, Mechavor (Aρ.2)

(2001)1 Α.Α.Δ. 1228)». Το παρόν Δικαστήριο, με βάση τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιόν του λαμβάνει ως δεδομένο ότι οι πράξεις και η συμπεριφορά που καταλογίζεται από τις Ουκρανικές Αρχές στον Καθ' ου η Αίτηση συνιστούν κολάσιμες πράξεις κατά το δίκαιο της Ουκρανίας, οι οποίες τιμωρούνται με ποινές στερητικές της ελευθερίας ενός τουλάχιστον έτους και αυτές δεν έχουν παραγραφεί. Η εξουσιοδότηση του Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης περιλαμβάνει αδικήματα που από τις πράξεις που αποδίδονται στον Καθ' ου η Αίτηση αποτελούν αδικήματα σύμφωνα με τον Κυπριακό Ποινικό Κώδικα και η ποινή φυλάκισης που προβλέπεται είναι πέραν του ενός έτους, οπόταν ο κανόνας της διπλής εγκληματικότητας κατά την άποψή μου φαίνεται επίσης ότι ικανοποιείται. Έχω ήδη σχολιάσει τη θέση του Δικαστηρίου αναφορικά με τους ισχυρισμούς του Καθ' ου η Αίτηση ότι αυτός διώκεται για πολιτικούς λόγους και ότι αν εκδοθεί στην Ουκρανία υπάρχει σοβαρός και ορατός κίνδυνος να παραβιαστούν τα δικαιώματά του και να μην τύχει δίκαιης δίκης. Όπως έχω ήδη αναφέρει, δεν έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης που βρίσκεται στους ώμους του και θεωρώ όλα όσα και ο δικηγόρος του έχει αναφέρει, αλλά και ο Δρ. Παρασκευάς, καθώς και τα διάφορα δημοσιεύματα που έχουν κατατεθεί, είναι γενικής φύσης και δεν μπορούν να θεωρηθούν ως μαρτυρία ικανή να πείσει το Δικαστήριο, πάντοτε στο μέτρο απόδειξης που βρίσκεται στους ώμους του Καθ' ου η Αίτηση για τους ισχυρισμούς του αυτούς. Η κυρία Χούρη έχει θίξει επίσης στην αγόρευσή της ένα τυπικό θέμα της διαδικασίας και τούτο αφορά το γεγονός ότι το αίτημα των Ουκρανικών Αρχών για έκδοσή του Καθ' ου η Αίτηση διατυπώθηκε γραπτώς με επιστολή του Γενικού Εισαγγελέα της Ουκρανίας ημερομηνίας 08/06/2015 που απευθύνθηκε προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, Τεκμήριο 5, η οποία συνοδεύεται από το σχετικό Request ημερομηνίας 25/05/2015, Τεκμήριο 6. Το αίτημα έκδοσης προωθήθηκε μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών, αφού λήφθηκε από την Πρεσβεία της Ουκρανίας στην Κύπρο, σχετικά είναι τα Τεκμήρια 3 και 4. Είναι σχετικά η θέση της ότι ο Γενικός Εισαγγελέας της Ουκρανίας δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο για να ζητήσει την έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση. Η κυρία Αναστασίου, απαντώντας στο αίτημα αυτό, παραπέμπει στην υπόθεση Natalia Sergeenva Αριθμός 1

(2012)1 ΑΑΔ, 1373 ότι δεν είναι έργο τον Αρχών της Δημοκρατίας, ούτε και του Δικαστηρίου να διερευνήσουν κατά πόσο το συγκεκριμένο άτομο που υπογράφει την παράκληση της αιτούσας χώρας για συνδρομή ήταν το αρμόδιο πρόσωπο με βάση τους Νόμους της χώρας του να υποβάλει το αίτημα. Το Δικαστήριο μπορεί να αρκεστεί στο γεγονός ότι στο εν λόγω έγγραφο προσδιορίζεται η Αιτούσα Αρχή και ότι όλα τα έγγραφα που προσήχθαν στη διαδικασία εξασφαλίστηκαν μέσω της διπλωματικής οδού και επομένως ούτε αυτό το επιχείρημα μπορεί να επιτύχει, αφού διαφορετική ερμηνεία του θα οδηγούσε σε τυπολατρεία και θα καταστρατηγούσε το γενικό πνεύμα της Σύμβασης που είναι η όσο το δυνατό πιο γρήγορη διαδικασία και η απλοποίηση διαδικασίας έκδοσης εκζητούμενων προσώπων. Είναι η θέση μου ότι όλα τα ζητήματα που έχουν εγερθεί από τον Καθ' ου η Αίτηση και τα οποία έχω αναλύσει πιο πάνω δεν μπορούν να πετύχουν. Αφήνω ως τελευταίο ζήτημα για εξέταση, το θέμα της καθυστέρησης. Είναι η θέση της συνηγόρου του Καθ' ου η Αίτηση ότι σύμφωνα με τη νομολογία είναι θεμελιωμένο ότι επιβαρυντική καθυστέρηση στην εκδίκαση υπόθεσης φυγόδικου δικαιολογεί την απόρριψη του αιτήματος προς έκδοσή του, νοουμένου ότι η καθυστέρηση δεν οφείλεται σε αυτόν. Στην παρούσα υπόθεση κατά την άποψή της έχει αποδειχθεί και έχει παραμείνει αναντίλεκτο το γεγονός ότι ο Καθ' ου η Αίτηση διαμένει μόνιμα στην Κύπρο από το 2007, αρχικά με τη σύζυγό του και τον ένα του γιο, ενώ απέκτησε και δεύτερο γιο το 2017 που γεννήθηκε στην Κύπρο. Τόσο η σύζυγός του, όσο και τα παιδιά του, έχουν Κυπριακή υπηκοότητα, όλοι διαμένουν σε ιδιόκτητη κατοικία στην Κύπρο την οποία ο Καθ' ου η Αίτηση αγόρασε από το 2007 και η διεύθυνσή του ήταν γνωστή τόσο στις Κυπριακές, όσο και τις Ουκρανικές Αρχές και μπορούσε εύκολα να εντοπιστεί. Τα αδικήματα για τα οποία ζητείται η έκδοσή του έχουν λάβει χώρα κατ' ισχυρισμό το 2013-2014, έχει εκδοθεί το πρώτο ένταλμα σύλληψης εναντίον του το οποίο είχε ακυρωθεί το 2015, ενώ η παρούσα διαδικασία για έκδοση του άρχισε μόλις το 2019. Είναι η θέση της κυρίας Χούρη ότι η μεγάλη αυτή καθυστέρηση δεν οφείλεται στον Καθ' ου η Αίτηση, αλλά ότι επηρεάζει το δικαίωμα Υπεράσπισης και καθιστά τη δίκη μέτρο καταπιεστικό και άδικο και δεν παρέχει τα εχέγγυα δίκαιης δίκης και ως εκ τούτου θα πρέπει να απορριφθεί. Παραπέμπει σχετικά στην υπόθεση Hussein

(2004)1 Α.Α.Δ. 1625. Αναφέρει επίσης ότι η τυχόν έκδοσή του θα επηρεάσει δυσμενώς την οικογένειά του και τούτο συνιστά άδικο και καταπιεστικό μέτρο, το οποίο από μόνο του δεν παρέχει τα εχέγγυα δίκαιης δίκης. Η κυρία Αναστασίου διαφωνεί με την πιο πάνω θέση, υπογραμμίζοντας τις γενικές αρχές που διέπουν τόσο τη Σύμβαση, όσο και τον Νόμο Έκδοσης Φυγόδικων, και αναφέρει ότι η πάροδος χρόνου από μόνη της δεν αποτελεί παράγοντα παράβασης του δικαιώματος δίκαιης δίκης. Συναρτάται δε και με τη συμπεριφορά του Αιτητή που θεωρείται από το κράτος του ως φυγόδικος. Παραπέμπει σχετικά στην υπόθεση Mikhailovich (ανωτέρω), καθώς και στην υπόθεση Χαρατσίδης (ανωτέρω). Είναι η θέση της κυρίας Αναστασίου ότι η Ουκρανία δεν καθυστέρησε καθόλου να ζητήσει την έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση, αφού το αίτημα έγινε από το 2015, ενώ ο Καθ' ου η Αίτηση εγκατέλειψε τη χώρα του μόλις υποψιάστηκε ότι θα ξεκινούσε ποινική διερεύνηση εναντίον του. Όπως έχει αναφερθεί και στην υπόθεση HAREL (ανωτέρω) το θέμα της χρονικής καθυστέρησης εξετάζεται στην βάση του άρθρου 10

(3)(β) και

(4)του Νόμου 97/70. Στην υπόθεση Διευθυντής των Κεντρικών Φυλακών v. Badar

(2005)1Β Α.Α.Δ 1382) λέχθηκε σχετικά ότι η εμβέλεια του άρθρου 10

(3)(β) δεν μπορεί να περιορισθεί ώστε να αποκλείει οποιοδήποτε παράγοντα μπορεί να είναι σχετικός στη δεδομένη περίπτωση ως προς τις συνέπειες της καθυστέρησης αφού οι όροι «άδικον ή καταπιεστικόν μέτρον», που είναι το ζητούμενο, είναι ευρείς. Στην Shylenko

(2005)1Β Α.Α.Δ 1111 τέθηκε ως πρωταρχικής σημασίας για απάντηση του θέματος το ερώτημα ποίος ευθύνεται για την καθυστέρηση. Αν ευθύνεται ο καθ' ου η αίτηση δεν μπορεί κατά κανόνα να την επικαλείται. Αν όμως η καθυστέρηση δεν οφείλεται στον καθ' ου η αίτηση θα πρέπει να εξετασθούν η έκταση και οι συνέπειες της για τον καθ'ου η αίτηση, περιλαμβανομένων των εν τω μεταξύ διαμορφωθεισών καταστάσεων του και των εύλογων προσδοκιών του. Θα ήταν δε ασφαλώς επιβαρυντικό για τη χώρα η οποία αιτείται την έκδοση αν η καθυστέρηση οφείλετο στην ίδια. Ο χρόνος όμως αυτός καθεαυτός δεν είναι αποφασιστικό κριτήριο. Ως λέχθηκε στην Καρπένκο

(1997)1Β Α.Α.Δ 989, η πάροδος χρόνου, ακόμα και μακρού, δεν είναι αφ' εαυτής λόγος για μη έκδοση φυγόδικου. Θα συνιστούσε τέτοιο λόγο μόνο εφόσον, καθώς αναφέρεται στο άρθρο 10

(3)(β) του Νόμου 97/70, "θα απετέλει, λαμβανομένων υπ' όψιν απασών των περιστάσεων, άδικον ή καταπιεστικόν μέτρον. Στην υπόθεση Νικολαΐδης Σταμάτης v Αστυνομίας

(1999)1 Α.Α.Δ. 1964, όπου εξετάσθηκε, μεταξύ άλλων, το ζήτημα της καθυστέρησης λέχθηκε ότι: «Είναι θεμελιωμένο ότι επιβαρυντική καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης φυγοδίκου δικαιολογεί την απόρριψη αιτήματος προς έκδοσή του. Επιβαρυντική είναι η καθυστέρηση η οποία οφείλεται σε λόγους άλλους από τη φυγή του υποδίκου, η οποία καθιστά τη διεξαγωγή της δίκης, στο χρονικό σημείο που θα λάβει χώραν, μέτρο καταπιεστικό για τον κατηγορούμενο. Ο επηρεασμός του δικαιώματος υπεράσπισης του κατηγορουμένου από την καθυστέρηση μπορεί, αφ' εαυτού, να καταστήσει τη δίκη μέτρο καταπιεστικό. Το πρωτόδικο Δικαστήριο υιοθέτησε την προσέγγιση που ακολουθήθηκε επί του θέματος στην In re Wehbe

(1985)1 C.L.R. 56 (απόφαση Τριανταφυλλίδη, Π.) και τη σχετική αγγλική νομολογία, στην οποία η ανωτέρω απόφαση θεμελιώνεται - (βλ. Kakis v. Republic of Cyprus [1978] 2 All E.R. 634. Re Tarling [1979] 1 All E.R. 981, 989, 990 και Ali v. Secretary of State [1984] 1 All E. R. 1009). Καθυστέρηση, η οποία απολήγει σε καταπίεση, μπορεί να καταστήσει την έκδοση άδικο ή καταπιεστικό μέτρο, όπως προβλέπεται στο Άρθρο 10

(3)του περί Εκδόσεως Φυγοδίκων Νόμου του 1970, (Ν. 97/70). Ανάλογη πρόνοια υπάρχει και στον αγγλικό νόμο, η ερμηνεία της οποίας εξετάζεται στην αγγλική νομολογία, στην οποία αναφέρεται το Δικαστήριο στην In re Wehbe, (ανωτέρω).... Η καθυστέρηση, ως παράγοντας ανασχετικός της έκδοσης φυγοδίκου, όπως διαγράφεται από την αγγλική νομολογία, άπτεται και των εχέγγυων της δίκαιης δίκης, όπως προσδιορίζονται στο Σύνταγμα και εξηγούνται από την κυπριακή νομολογία και τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η αρχή της δίκαιης δίκης είναι καθολική αναπόσπαστη πτυχή των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Διαφωτιστική για τον προσδιορισμό παραγόντων, που προσμετρούν στον καθορισμό του εύλογου του χρόνου διεξαγωγής της δίκης, είναι η Έλληνας ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 149 επίσης, η Ευσταθίου ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 294 και η Δημοκρατία ν. Ford (Αρ. 2)

(1995)2 Α.Α.Δ. 232. Βάσιμη είναι η θέση ότι καθυστέρηση, η οποία οφείλεται αποκλειστικά στον εφεσείοντα και προκαλείται από αυτόν, δεν προσμετρά στον καθορισμό του εύλογου του χρόνου διεξαγωγής της δίκης. Όπου η καθυστέρηση που έχει σημειωθεί οφείλεται στον ίδιο τον φυγόδικο, τότε, αυτός, δεν μπορεί να επωφεληθεί από την εκ προθέσεως φυγοδικία του, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ως άδικη ή καταπιεστική η εκ των υστέρων έκδοση του Γεώργιος Χαρατσίδης (ανωτέρω). Επίσης στην υπόθεση KORETSKA αρ. Αίτησης 3/19, ημερ. 18/06/20 έχουν λεχθεί τα ακόλουθα σε σχέση με το θέμα της καθυστέρησης: Ο παράγοντας χρόνος δεν μπορεί από μόνος του να οδηγήσει σε συμπέρασμα ότι τυχόν έκδοση της Καθ' ης η αίτηση θα αποτελούσε άδικο ή καταπιεστικό μέτρο. Σύμφωνα με τη νομολογία, απόρριψη αιτήματος προς έκδοση φυγοδίκου δικαιολογείται όταν παρατηρηθεί επιβαρυντική καθυστέρηση (Νικολαΐδης ν. Αστυνομίας

(1999)1 Α.Α.Δ 1964). Στην Αναφορικά με την Αίτηση του Χαρατσίδη Πολ. Έφεση αρ.394/2014 ημερ.28.03.16, το Ανώτατο Δικαστήριο προέβη σε ανασκόπηση της νομολογίας σχετικά με το ζήτημα της καθυστέρησης αναφέροντας, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: «Η νομολογία, όπως ιδιαιτέρως την έχουν αναπτύξει και οι δύο συνήγοροι κατά τη διάρκεια της συζήτησης της έφεσης, θεωρεί τον χρόνο που έχει διαρρεύσει μεταξύ της διάπραξης ενός αδικήματος και της έκδοσης του ατόμου που εμπλέκεται στο αδίκημα ή έχει καταδικαστεί γι΄ αυτό, ως ιδιάζουσας σημασίας μόνο στις περιπτώσεις όπου ο ίδιος ο κατηγορούμενος ή καταδικασθείς δεν ευθύνεται καθόλου για την καθυστέρηση, ενώ από την άλλη το αιτόν κράτος είναι το ίδιο υπεύθυνο για υπαίτια καθυστέρηση στην αναζήτηση της έκδοσης του ατόμου. Μόνο όπου το κράτος είναι υπαίτιο για τέτοια καθυστέρηση, αλλά και στην περίπτωση όπου το αιτόν κράτος είχε κοινοποιήσει την πρόθεση του στο κατηγορηθέν ή καταδικασθέν άτομο ότι δεν θα προωθούσε την υπόθεση εναντίον του, ο παράγων της διέλευσης του χρόνου αποκτά σημασία. Όπου η καθυστέρηση που έχει σημειωθεί οφείλεται στον ίδιο τον φυγόδικο, τότε αυτός δεν μπορεί να επωφεληθεί από την εκ προθέσεως φυγοδικία του, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ως άδικη ή καταπιεστική η εκ των υστέρων έκδοση του. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Gomes v. Government of Trinidad and Tobago

(2009)3 All E.R. 549, και Krzyzowski

(2007)EWHC 2754). Η πάροδος του χρόνου δεν αποτελεί παράγοντα παραβίασης του δικαιώματος δίκαιης δίκης, (Γενικός Εισαγγελέας ν. Mrwkwa Πολ. Έφ. αρ. 41/14 ημερ. 5.3.2014), στην ίδια την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για Έκδοση Φυγοδίκων, που καταρτίστηκε στο Παρίσι στις 13.12.1957, όπως κυρώθηκε από τη Δημοκρατία με το Νόμο αρ. 95/70, προνοείται όμως στο άρθρο 10

(3)(β) στον ημεδαπό Νόμο αρ. 97/1970, η περίπτωση όπου η πάροδος μακρού χρόνου θα αποτελούσε, λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστάσεων, «άδικο ή καταπιεστικό μέτρο». Εξυπακούεται από το λεκτικό της νομοθεσίας ότι εάν ευθύνεται ο ίδιος ο φυγόδικος για τη σημειωθείσα καθυστέρηση, το σχετικό άρθρο δεν έχει εφαρμογή. Η θέση αυτή σημειώθηκε νωρίς στη νομολογία όταν η Δικαστική Επιτροπή της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση Kakis v. Government of the Republic of Cyprus - ανωτέρω - με αναφορά στο αντίστοιχο άρθρο 8

(3)του Fugitive Offenders Act, 1967, αποφάσισε ότι η έννοια του «άδικου» σχετίζεται πρωτίστως με τον κίνδυνο δυσμενούς επηρεασμού του κατηγορουμένου κατά τη διεξαγωγή της δίκης του, το δε «καταπιεστικό» σχετίζεται με την αλλαγή στις προσωπικές περιστάσεις κατά την περίοδο του χρόνου που έχει διαρρεύσει. Αν η καθυστέρηση οφείλεται στον ίδιο τον φυγόδικο με το να εγκαταλείψει τη χώρα ή να αποκρύπτει τις κινήσεις του ώστε να αποφεύγει τη σύλληψη, τότε η έκδοση δεν μπορεί να θεωρείται ως άδικη και καταπιεστική. Ο λόγος αυτός της Kakis, ασχέτως του αποτελέσματος της ίδιας της υπόθεσης, υιοθετήθηκε στη Νικολαΐδη

(1999)1 Α.Α.Δ. 1964, την Ahmed Yousef Wehbe

(1985)1 C.L.R. 56 και στις In Re Tarling

(1979)1 All E.R. 981 και Ali Secretary of State

(1984)1 All E.R. 1009. Σημειώνεται ότι στην πολύ πρόσφατη απόφαση του Εφετείου της Σκωτίας στην Slawomir Laguniοnek v The Lord Advodate

(2015)HCJAC 53, λέχθηκε ότι από την ώρα που ο εφεσείων διαπιστώθηκε ως φυγόδικος, αυτό έθετε σχεδόν κατ' αυτόματο τρόπο εμπόδιο σε εισήγηση μη έκδοσης λόγω παρόδου χρόνου, εκτός και αν ο φυγόδικος μπορούσε να τεκμηριώσει "serious injustice or oppression".» Φαίνεται να υπάρχει μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση μεταξύ των συνήγορων σε σχέση με το θέμα αυτό. Έχει παραμείνει ως αδιαμφισβήτητο και/ή αναντίλεκτο γεγονός ενώπιον του Δικαστηρίου ότι ο Καθ' ου η Αίτηση βρίσκεται στην Κύπρο με την οικογένειά του στην ίδια διεύθυνση από το

1. Είναι επίσης δεδομένο ότι ο Καθ' ου η Αίτηση αντιπροσωπεύεται από δικηγόρο, τον κύριο Nazarets, ενώπιον των Ουκρανικών Αρχών στις διάφορες διαδικασίες που έχουν ξεκινήσει και λαμβάνουν χώρα στην Ουκρανία εναντίον του, οι οποίες όπως έχει αναφερθεί βρίσκονται όλες σε προκαταρκτικά στάδια και δεν έχουν προχωρήσει ουσιαστικά. Παρά το γεγονός ότι και ο κύριος Πιττάλης επιβεβαίωσε ότι ο Καθ' ου η Αίτηση διαμένει στην ίδια διεύθυνση τουλάχιστον από την ημέρα έκδοσης του πρώτου Ουκρανικού εντάλματος σύλληψης, ενώ από τα τεκμήρια που κατατέθηκαν εκ συμφώνου και αφορούν το Κτηματολόγιο αποδεικνύεται ότι βρίσκεται στην Κύπρο από το 2007 στην ίδια διεύθυνση σε ιδιόκτητη κατοικία, οι Ουκρανικές Αρχές μόλις το 2015 εξέδωσαν το πρώτο ένταλμα σύλληψης εναντίον του ως ύποπτου, το οποίο τελικά ακυρώθηκε. Η παραβατική συμπεριφορά κατ' ισχυρισμό του Καθ' ου η Αίτηση προσδιορίζεται την περίοδο 2013-
2. Είναι δε δεδομένο ότι ο Καθ' ου η Αίτηση είχε επισκεφθεί κατά διάφορα χρονικά διαστήματα την Ουκρανία και μάλιστα είχε συνεργαστεί με τον Γενικό Εισαγγελέα της χώρας και έδωσε καταθέσεις. Επίσης, από τα έγγραφα ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ότι οι Ουκρανικές Αρχές γνώριζαν τουλάχιστον από το 2015 πού βρισκόταν ο Καθ' ου η Αίτηση και παρά τούτο, επεδίωξαν να επιδώσουν έγγραφα στην Ουκρανία σε αυτόν μέσω του πατέρα του ή άλλων προσώπων. Θεωρώ ότι έχει υπάρξει τόσον ολιγωρία όσο και προσπάθεια παραπλάνησης από τις Ουκρανικές Αρχές, τόσο στην έναρξη της παρούσας διαδικασίας, στην έκδοση του εντάλματος σύλληψης εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, αλλά όσο και στη σύλληψή του που έγινε το
3. Τουλάχιστον μέσω του συνήγορου του οι Ουκρανικές Αρχές γνώριζαν ότι αυτός βρίσκεται στην Κύπρο εδώ και χρόνια και θεωρώ ότι χωρίς ικανοποιητικό λόγο έχουν καθυστερήσει υπέρμετρα να τον αναζητήσουν. Δεν φαίνεται από τα ενώπιόν μου γεγονότα ότι ο Καθ' ου η Αίτηση είναι υπαίτιος για την καθυστέρηση που πραγματοποιήθηκε, αντίθετα φαίνεται ότι υπαίτιες για αυτήν είναι οι Ουκρανικές Αρχές, γεγονός που κατά την άποψή μου συνηγορεί υπέρ της απόρριψης του αιτήματος των Ουκρανικών Αρχών για έκδοση του Καθ' ου η Αίτηση, το οποίο και συνεπώς απορρίπτεται. Όλοι οι όροι που έχουν τεθεί προς εξασφάλιση της παρουσίας του Καθ' ου η Αίτηση στο Δικαστήριο ακυρώνονται. Η απόφαση του Δικαστηρίου να κοινοποιηθεί άμεσα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης για να ενημερωθούν οι Ουκρανικές Αρχές. (Υπ.:) ................ Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο