← Κύπρος

Κωνσταντίνου ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αγωγή Αρ. 2485/2016, 30/11/2021

Κωνσταντίνου ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αγωγή Αρ. 2485/2016, 30/11/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2021:A286 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ. 2485/2016 Μεταξύ: ΧΧΧΧ Κωνσταντίνου Ενάγοντα -και- Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγομένης ----------------------------------- 30 Νοεμβρίου 2021 Για Ενάγοντα: κα Α. Προδρόμου για Χριστόφορος Χατζηστερκώτης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για Εναγόμενη: κ. Γ. Πότσης για Πατρίκιος Παύλου και Συνεργάτες ΔΕΠΕ Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Ενάγοντας με την υπό κρίση αγωγή αξιώνει δήλωση και ή απόφαση του Δικαστηρίου ότι οι αποφάσεις που εκδόθηκαν στις αγωγές XXXXX/2012 και XXXXX/2012 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού εναντίον του ιδίου και προς όφελος της Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, είναι άκυρες και ή παράνομες και ή χωρίς καμία νομική ισχύ διότι είναι προϊόντα δόλου και ή απάτης και ή ψευδών παραστάσεων. Αξιώνει επίσης διάταγμα που να ακυρώνει τις πιο πάνω αποφάσεις. Παράλληλα αξιώνει την έκδοση διαταγμάτων που έχουν ως αντικείμενο τη διαδικασία εκποίησης δια πλειστηριασμού του ενυπόθηκου ακινήτου, τεμάχιο XXXXX που βρίσκεται στο Τραχώνι, στη Λεμεσό. Με το Κλητήριο Ένταλμα ζητά την ακύρωση της Ειδοποίησης Τύπου Ι και διάταγμα και ή απόφαση που να θεωρεί εξ υπαρχής άκυρη τη διαδικασία πλειστηριασμού που είχε οριστεί τη 14.09.2016 αλλά και 'οποιαδήποτε άλλη μελλοντική ημερομηνία που ήθελε οριστεί΄'. Στην Έκθεση Απαίτησης που καταχώρισε ζητά πέραν των πιο πάνω θεραπειών, διατάγματα ακύρωσης των Ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ, Θ και ΙΒ Αξιώνει επίσης την έκδοση αριθμού διαταγμάτων και την καταβολή γενικών, ειδικών, τιμωρητικών και ή παραδειγματικών αποζημιώσεων. Αντικείμενο της παρούσας αγωγής είναι οι πιο κάτω χρηματοπιστωτικές διευκολύνσεις που παραχωρήθηκαν από την Εναγόμενη προς τον Ενάγοντα: Ι. Συμφωνία δανείου (0336XXXXX), ημερομηνίας 12.08.2008 για το ποσό των ευρώ 222.

  1. Για την εξασφάλιση του δανείου παραχωρήθηκαν οι Υποθήκες, XXXXX/08, XXXXX/05, XXXXX/08 και XXXXX/
  2. ΙΙ. Τρεχούμενος λογαριασμός (0360XXXXX) με όριο, ο οποίος ανοίχθηκε τη 26.06.1997 ΙΙΙ. Συμφωνία δανείου (0373XXXXX), ημερομηνίας 12.02.2010, για το ποσό των ευρώ 284.
  3. Για την εξασφάλιση του δανείου παραχωρήθηκαν οι Υποθήκες, XXXXX/08, XXXXX/05, XXXXX/08 και XXXXX/
  4. Ο Ενάγοντας στην Έκθεση Απαίτησης που καταχώρισε ισχυρίζεται ότι οι συμφωνίες για την παραχώρηση των πιο πάνω χρηματοπιστωτικών περιείχαν καταχρηστικές ρήτρες, ήταν αποτέλεσμα συνωμοσίας, δόλου, ψευδών παραστάσεων και άσκησης ψυχικής πίεσης σε βάρος του και παραβίαζαν τις πρόνοιες του Νόμου 103(Ι)/
  5. Οι συμβάσεις είναι εικονικές, δεν τού επεξηγήθηκαν οι όροι αυτών, υπήρξε αδικαιολόγητος πλουτισμός και οι συμφωνίες δεν έχουν τερματισθεί νόμιμα. Πέραν των πιο πάνω ισχυρίζεται ότι οι Υποθήκες που εξασφαλίζουν τις συμφωνίες δανείου ήταν προϊόντα ψυχικής πίεσης, δόλου και απάτης, περιείχαν καταχρηστικές ρήτρες και δεν τού δόθηκε η ευκαιρία να εξασφαλίσει ανεξάρτητη νομική γνώμη. Σε σχέση με τον πλειστηριασμό που έχει ήδη διεξαχθεί, ισχυρίζεται ότι δεν έχουν ακολουθηθεί οι πρόνοιες του Νόμου 9/1965, ως έχει τροποποιηθεί. Είναι η θέση του Ενάγοντα ότι οι συμφωνίες δανείου και υποθήκευσης και οποιαδήποτε άλλη συμφωνία στην οποία στηρίχθηκε η Εναγόμενη, η οποία θα αναφέρεται μετά απλώς ως «η Τράπεζα» για να πετύχει την έκδοση αποφάσεων στις αγωγές XXXXX/2012 και XXXXX/2012 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού θα πρέπει να ακυρωθούν από το παρόν δικαστήριο. Στην παράγραφο 38 της Έκθεσης Απαίτησης, ισχυρίζεται τα πιο κάτω, τα οποία θεωρώ σκόπιμο όπως παραθέσω αυτούσια: «Είναι η θέση του Ενάγοντα ότι οι Εναγόμενοι με ψευδείς παραστάσεις και/ή με δόλο και/ή απάτη και/ή άλλως στα πλαίσια της απόδειξης της Αγωγής XXXXX/12 και της αγωγής με αρ. XXXXX/2012 παραπλάνησαν το Δικαστήριο το οποίο εξέδωσε αναφορικά με την αγωγή με αρ. XXXXX/2012 στις 3.7.2012 και αναφορικά με την αγωγή XXXXX/2012 στις 3.7.2012 λανθασμένη απόφαση εναντίον του Ενάγοντα στην παρούσα αγωγή / Εναγόμενου στην Αγωγή με αρ. XXXXX/12 και XXXXX/12 ..» Η Τράπεζα καταχώρισε Υπεράσπιση με την οποία ήγειρε, μεταξύ άλλων, προδικαστική ένσταση ότι η αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί λόγω δεδικασμένου (res judicata). Ισχυρίζεται ότι τα ζητήματα που εγείρονται με την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή έχουν ήδη εγερθεί και αποφασισθεί και ή υπήρχε η δυνατότητα να εγερθούν και να αποφασισθούν, στα πλαίσια των αγωγών XXXXX/2012, XXXXX/2012 και της Αίτησης Έφεσης XXXXX/2016, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Η έγερση της υπό κρίση αγωγής αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και 'καμία αιτία αγωγής και/ή βάση αγωγής και/ή κανένα αγώγιμο δικαίωμα υφίσταται'. Το Δικαστήριο υπό διαφορετική σύνθεση, μετά από σχετική αίτηση, αποφάσισε την 22.06.2021 όπως εγκρίνει το αίτημα της Τράπεζας για προδικαστική εκδίκαση των προδικαστικών ενστάσεων. Οι προδικαστικές ενστάσεις εδράζονται στα πιο κάτω γεγονότα τα οποία είναι παραδεκτά και από τα δύο μέρη. Η υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή έχει ως αντικείμενο τις χρηματοπιστωτικές διευκολύνσεις που αποτέλεσαν αντικείμενο και στις αγωγές XXXXX/2012 και XXXXX/2012 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Συγκεκριμένα η αγωγή XXXXX/2012 αφορούσε το δάνειο για το ποσό των ευρώ 222.000 ενώ η αγωγή XXXXX/2012 αφορούσε το δάνειο για το ποσό των ευρώ 284.000 και τον τρεχούμενο λογαριασμό. Οι διάδικοι στην παρούσα αγωγή είναι οι ίδιοι με τους διαδίκους στις αγωγές XXXXX/2012 και XXXXX/2012, ανωτέρω. Την 03.07.2012 εκδόθηκαν αποφάσεις στις αγωγές, XXXXX/2012 και XXXXX/2012, υπέρ της Τράπεζας και εναντίον του εναγόμενου λόγω της παράλειψης του τελευταίου να εμφανισθεί στη διαδικασία. Επισημαίνω ότι ο εναγόμενος σε εκείνη τη διαδικασία είναι ο Ενάγοντας στην παρούσα διαδικασία. Και στις δύο υποθέσεις εκδόθηκαν, μεταξύ άλλων, διατάγματα για εκποίηση των υποθηκών. Ο εναγόμενος, Ενάγοντας στην παρούσα διαδικασία, καταχώρισε την 8.07.2016 αιτήσεις για παραμερισμό των πιο πάνω αποφάσεων. Οι Αιτήσεις εκδικάστηκαν και απορρίφθηκαν. Οι αποφάσεις του Δικαστηρίου με τις οποίες απορρίφθηκαν οι αιτήσεις παραμερισμού δεν έχουν εφεσιβληθεί. Η Τράπεζα προώθησε την εκποίηση των επιδίκων Υποθηκών σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου 9/65, ως έχει τροποποιηθεί. Την 31/08/2016 ο Ενάγοντας καταχώρισε την Αίτηση/ Έφεση αρ. 284/16 την οποία τελικά απέσυρε τη 12/04/
  6. Η έγερση ή η προώθηση πέραν της μιας διαδικασίας για την επίτευξη στόχου που μπορούσε και έπρεπε να επιδιωχθεί σε μια διαδικασία, συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για την αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, παρατίθενται αναλυτικά στην υπόθεση της Ολομέλειας του Ανώτατου Δικαστηρίου Τζεννάρο Περέλλα ν. Διευθυντή των Φυλακών

(1995)1 Α.Α.Δ. 217. «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτώνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου». Η νομική αυτή θέση έχει ως βάση τις αρχές, Interest reipublieae ut sit finis litium (το δημόσιο συμφέρον απαιτεί όπως οι δίκες έχουν ένα τέλος) και Nemo debet bis vexari pro eadem causa (κανένας δεν πρέπει να αντιμετωπίζει τον ίδιο κίνδυνο δύο φορές). Σχετικές είναι οι Αγγλικές αποφάσεις Re May
(1885)28 Ch.D. 516 CA και Re Graydon, Ex parte Official Receiver
(1896)1 QB 417. Η σημασία της πιο πάνω αρχής τονίζεται και στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 15, παρ. 384-385, όπου διαβάζουμε χαρακτηριστικά τα πιο κάτω: «The doctrine of res judicata is not a technical doctrine applicable only to records: it is a fundamental doctrine of all courts that there must be an end of litigation». Καθοδηγητική επί του θέματος είναι η Αγγλική απόφαση Henderson v. Henderson
(1843)3 Have 100, 114 Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: «. where a given matter becomes the subject of litigation in, and of adjudication by, a court of competent jurisdiction, the court requires the parties to that litigation to bring forward their whole case, and will not (except) under special circumstances) permit the same parties to open the same subject of litigation in respect of matter which might have been brought forward as part of the subject in contest, but which was not brought forward, only because they have from negligence, inadvertence or even accident, omitted part of their case. The plea of res judicata applies, except in special cases, not only to points upon which the court was actually required by the parties to form an opinion and pronounce a judgment, but to every point which properly belonged to the subject of litigation, and which the parties exercising reasonable diligence, might have brought forward at the time». Με βάση τις πιο πάνω αρχές προκύπτει ότι δημιουργείται δεδικασμένο όχι μόνο σε σχέση με όσες αξιώσεις περιλήφθηκαν στην πρώτη διαδικασία αλλά και σε σχέση με εκείνες που μπορούσαν, αν ασκείτο εύλογη επιμέλεια να προβληθούν, αλλά δεν προβλήθηκαν. Οι αρχές αυτές υιοθετήθηκαν τόσο από τα Αγγλικά όσο και τα Κυπριακά Δικαστήρια. Στην Κυπριακή απόφαση, K.S.R. Commercio S.A. κ.α. v. Bluecoral Navigation Ltd
(1995)1 Α.Α.Δ. 309, διαβάζουμε σχετικά τα πιο κάτω: «Σαν θέμα γενικής πολιτικής του δικαίου η παράλειψη διαδίκου να εγείρει σε προηγούμενη δικαστική διαδικασία στα δικογραφήματα του ή την επιχειρηματολογία που ανέπτυξε ή να προσκομίσει μαρτυρία αναφορικά με οτιδήποτε θα μπορούσε να στηρίξει την υπόθεση ή υπεράσπιση του δε δικαιολογεί ούτε επιτρέπει νέο δικαστικό αγώνα με αντικείμενο ότι παραλείφθηκε. Αυτό θα σήμαινε την τμηματική εκδίκαση των διαφορών κατ' επιλογήν του διαδίκου και τη διαιώνιση τους. Έτσι η αρχή της τελεσιδικίας, που είναι κοινωνικά επιβεβλημένη, θα υφίστατο καίριο πλήγμα». Σχετικές είναι και οι Κυπριακές αποφάσεις Τσιακλίδης ν. Τράπεζας Κύπρου Λτδ,
(2005)1 A.A.Δ. 768 και Θεοδώρου ν. Μάντη,
(2010)1 Α.Α.Δ. 230. Η εφαρμογή του κωλύματος λόγω δεδικασμένου προϋποθέτει την ύπαρξη τεσσάρων βασικών στοιχείων: Ι. Η απόφαση να είναι επί της ουσίας και τελεσίδικη. ΙΙ. Ταύτιση διαδίκων. ΙΙΙ. Ταύτιση της ιδιότητας των διαδίκων. IV. Ταύτιση των επιδίκων θεμάτων. V. Tο Δικαστήριο να είχε δικαιοδοσία να εκδικάσει το θέμα. Καθοδηγητικές επί του θέματος είναι οι αποφάσεις Κανάρης ν. Λοίζου,
(2006)1 Α.Α.Δ. 599 και Alikhani ν. Προδρόμου,
(2012)1 Α.Α.Δ.
  1. Στρεφόμενη στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης διαπιστώνω, με βάση τα στοιχεία που έχουν τεθεί ενώπιο του δικαστηρίου, ότι υπάρχει ταύτιση των διαδίκων και της ιδιότητας αυτών και ταύτιση των επιδίκων θεμάτων. Πέραν των πιο πάνω διαπιστώνω ότι έχει εκδοθεί δικαστική απόφαση και στις δύο αγωγές, 839/2012 και 1868/2012 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η απόφαση εκδόθηκε στην απουσία του εναγόμενου, Ενάγοντα στην παρούσα διαδικασία. Το ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο απόφαση που εκδίδεται στην απουσία του εναγόμενου συνιστά 'τελεσίδικη' απόφαση. Το θέμα εξετάσθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Liberty Life Insurance Co. Ltd και Terzian, ECLI:CY:AD:2014:A167, Πολ. Εφ. 151/2010, ημερομηνίας 07.03.
  2. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα που ομιλεί από μόνο του: «Η απόρριψη αγωγής λόγω μη εμφάνισης διαδίκου κατά την ακρόαση, ισοδυναμεί με δικαστική απόφαση απόρριψης της αγωγής επί της ουσίας της («on the merits»), όπως αναφέρει το Annual Practice 1970 στα σχόλια του αντίστοιχου Ο.35 r.1, σελ. 498.» .............................. Καθοδηγούμενη από τις πιο πάνω αρχές καταλήγω ότι ο Ενάγοντας εμποδίζεται να εγείρει την υπό κρίση αγωγή στην έκταση που αυτή έχει ως αντικείμενο τις αποφάσεις που εκδόθηκαν στις αγωγές 839/2012 και 1868/2012 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Πέραν των πιο πάνω θα ήθελα να επισημάνω ότι το Δικαστήριο δεν νομιμοποιείται να εξετάσει απόφαση άλλου ομόβαθμου του Δικαστηρίου και να την ακυρώσει. Υπενθυμίζω ότι αξίωση του Ενάγοντα είναι όπως το παρόν Δικαστήριο ακυρώσει τις αποφάσεις που εκδόθηκαν στις πιο πάνω αγωγές καθότι είναι με βάση τη θέση του Ενάγοντα, 'λανθασμένες'. Αποτελεί βασική αρχή της νομολογίας μας ότι Δικαστήριο δεν μπορεί να αναθεωρεί αποφάσεις ομόβαθμου Δικαστηρίου. Τούτο, θα αποτελούσε εξέλιξη ανεπίτρεπτη και αντινομική. Το θέμα εξετάσθηκε, σε βάθος, στην Αίτηση 32/2019 Λοϊζίδη, Παραλήπτη και Διαχειριστή ν. Περατικού, ημερομηνίας 17.04.2019, από το Σ. Ναθαναήλ Δ. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα στο οποίο γίνεται εκτενής αναφορά σε σχετική νομολογία. «Επί της ουσίας, η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου συγκλίνει στο ότι δεν είναι δυνατό για ένα Δικαστήριο να αναθεωρεί αποφάσεις ομοβάθμου Δικαστηρίου με δεδομένο ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο θεωρείται ενιαίο για σκοπούς απονομής της δικαιοσύνης και δεν έχει σχέση, ούτε και θα μπορούσε νόμιμα να αποτελούσε παράγοντα που επηρεάζει μια απόφαση, η κατά περίπτωση σύνθεση του κατωτέρου Δικαστηρίου. Δεν μπορεί, με άλλα λόγια, εφόσον έχει αποφασιστεί ένα ορισμένο ζήτημα κατά ένα τρόπο, στη συνέχεια ένα άλλο ομόβαθμο Δικαστήριο στο οποίο αναλόγισε η υπόθεση στην πορεία της διαδικασίας, να αποφασίζει κατά άλλο τρόπο.» Η αναίρεση μιας απόφασης από ισόβαθμο δικαστήριο, συνιστά υπέρβαση δικαιοδοσίας που εξουδετερώνει την αποτελεσματικότητα της απονομής της δικαιοσύνης. Παρόμοιες επισημάνσεις έγιναν στις Ματθαίου ν. Σολομώντος
(2010)1 Α.Α.Δ. 1201, Κυριάκου ν. Ταμείου Πλεονάζοντος Προσωπικού
(1993)1 Α.Α.Δ. 1020, κ.ά. Ο Ενάγοντας αξιώνει επίσης όπως το Δικαστήριο ακυρώσει τις Ειδοποιήσεις Τύπου Ι, ΙΑ Θ και ΙΒ που είχαν εκδοθεί με βάση τις πρόνοιες του Νόμου 9/65 ως έχει τροποποιηθεί και διάταγμα και ή απόφαση που να θεωρεί εξ υπαρχής άκυρη τη διαδικασία πλειστηριασμού που είχε οριστεί τη 14.09.2016 αλλά και 'οποιαδήποτε άλλη μελλοντική ημερομηνία που ήθελε οριστεί'. Η έννοια της κατάχρησης δεν εξαντλείται με την έγερση δύο παρόμοιων ενδίκων μέσων, αλλά μπορεί να προσλάβει διάφορες μορφές. Το Δικαστήριο έχει εξουσία να διαγράψει οποιοδήποτε δικόγραφο και να διατάξει την αναστολή ή απόρριψη κάποιας αγωγής όταν αυτή είναι απαράδεκτη ή ενοχλητική (frivolous or vexatious) ή όταν αυτή δεν βασίζεται σε «εύλογο αγώγιμο δικαίωμα». Η εξουσία βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας αλλά εκπηγάζει και από τη φύση της ίδιας της δικαστικής λειτουργίας. Σχετική είναι η απόφαση Τζεννάρο Περρέλλα (ανωτέρω). Στην Victor Makushin
(2013)1Γ Α.Α.Δ. 2144 κρίθηκε ότι η επιδίωξη σκοπού που παραμένει άνευ αντικειμένου και η εμμονή σε αυτόν αποτελεί κατάχρηση εξουσίας. Το Εφετείο τόνισε επίσης ότι τα Δικαστήρια «δεν ενεργούν επί ματαίω». Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα αυτούσιο: «
  1. Σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως επισημαίνεται από τη νομολογία, η συνέχιση της δίκης δεν εξυπηρετεί οποιοδήποτε σκοπό και για το λόγο αυτό η δίκη πρέπει να διακόπτεται καθότι τα Δικαστήρια δεν ενεργούν επί ματαίω, ούτε επιλύουν ακαδημαϊκά ζητήματα, ούτε και προχωρούν σε επίλυση διαφορών οι οποίες είτε έχουν εκλείψει, είτε λόγω μεταβολής των συνθηκών, η επίλυση τους δεν θα κατέληγε σε οποιοδήποτε πρακτικό αποτέλεσμα.
  2. Το Εφετείο ασχολείται μόνο με την ουσιαστική επίλυση διαφοράς μεταξύ των διαδίκων η οποία υφίσταται κατά την έκδοση της απόφασής του.
  3. ........................................................................................................................
  4. Ο έλεγχος της διαδικασίας επιβάλλει όπως διασφαλίζεται απρόσκοπτη δικονομική και ουσιαστική τάξη στην όλη διαδικασία με ενιαία προσέγγιση.
  5. Η κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου μπορεί να προσλάβει διάφορες μορφές και δεν υπάρχουν εκ προοιμίου συμπεριφορές που μπορούν να καταταχθούν ως καταχρηστικές. Το όλο ζήτημα εξετάζεται πάντοτε υπό το φως των συγκεκριμένων γεγονότων.» Στρεφόμενη στα γεγονότα της υπό κρίση υπόθεσης διαπιστώνω ότι δεν αποκαλύπτεται οποιοδήποτε εύλογο αγώγιμο δικαίωμα. Ο επίδικος πλειστηριασμός έχει ήδη διεξαχθεί και δεν υπάρχει πλέον αντικείμενο προς εκδίκαση. Η συνέχιση της δίκης δεν θα εξυπηρετήσει οποιοδήποτε σκοπό. Κρίνω ότι η προώθηση της εν λόγω αξίωσης αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι η αγωγή θα πρέπει να απορριφθεί. Η αγωγή απορρίπτεται. Τα έξοδα ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ της Εναγόμενης και εναντίον του Ενάγοντα. (Υπ.) ...................... Τ. Παρασκευαϊδου-Καρακάννα, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.