ΚΑΣΙΝΗ ν. ΠΑΠΑΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ, Αρ. Αγωγής: 1970 / 2020, 9/2/2021

(30)ημερών από της επίδοσης του εν λόγω διατάγματος και/ή οποιουδήποτε άλλου χρονικού περιθωρίου ήθελε διατάξει το Σεβαστό Δικαστήριο και μετέπειτα μέχρι την εκδίκαση και τελείας αποπεράτωσης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Προσωρινό Ενδιάμεσο Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον την καθ'ης η αίτηση και/ή εντολείς, αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες αυτής, να παραδώσει ελεύθερη και κενή κατοχή του υποστατικού με αριθμό εγγραφής 3/XXXXX, Φ/Σχ 41/570103, τεμάχιο με αριθμό XXXXX στην οδό XXXXX 16, XXXXX στην Επαρχία Λάρνακας, εντός τριάντα

(30)ημερών από της επίδοσης του εν λόγω διατάγματος και/ή οποιουδήποτε άλλου χρονικού περιθωρίου ήθελε διατάξει το Σεβαστό Δικαστήριο και μετέπειτα μέχρι την εκδίκαση και τελείας αποπεράτωσης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Η Αίτηση βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο,Κεφ.6, άρθρα 4,5,6,7 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο αρ.14/60, άρθρο 32, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.1,2,7-8 και 9, Δ.43Α , Δ.64, στον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, ΚΕΦ.148, άρθρο 43, ως και στις συμφυείς εξουσίες και δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου, και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της ίδιας της αιτήτριας. Να σημειωθεί εδώ ότι αν και η αίτηση καταχωρίστηκε μονομερώς, εν τούτοις το Δικαστήριο έκρινε ότι η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν εδικαιολογείτο λόγω απουσίας του δικαιοδοτικού όρου του κατ' επείγοντος με αποτέλεσμα η αίτηση να καταστεί διά κλήσεως και να επιδοθεί στην εναγόμενη-καθ'ης η αίτηση. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι είναι ιδιοκτήτρια του υποστατικού με τον τίτλο ιδιοκτησίας να έχει καταγεγραμμένο δικαίωμα επικαρπίας στους γονείς της, οι οποίοι όμως ουδέποτε το άσκησαν, με αποτέλεσμα η ίδια ως ιδιοκτήτρια να προχωρήσει στην ενοικίαση του. Δυνάμει γραπτής συμφωνίας, ημερομηνίας 1/7/2018, ενοικίασε το υποστατικό στην εναγόμενη για την περίοδο από 1/7/2018 μέχρι 1/7/2019, με μηνιαίο ενοίκιο €400= που θα ήταν προπληρωτέο την τέταρτη ημέρα κάθε μήνα. Ήταν όρος της συμφωνίας ότι κατά τη λήξη της ενοικίασης θα υπάρχει η δυνατότητα εκ νέου επέκτασης για χρονικό διάστημα και με ενοίκιο που θα συμφωνηθεί μεταξύ του ιδιοκτήτη και του ενοικιαστή. Είναι η θέση της όμως ότι δεν ήταν, ούτε η ίδια αλλά ούτε και η εναγόμενη, υποχρεωμένες να ανανεώσουν την συμφωνία ενοικίασης. Στις 27/5/2019 απέστειλε μέσω του δικηγόρου της επιστολή στην εναγόμενη ενημερώνοντας την ότι με τη λήξη της συμφωνίας την 1/7/2019, θα έπρεπε να της παραδώσει το υποστατικό, διά τον λόγο ότι θα το χρησιμοποιούσε για την ίδια και την οικογένεια της. Η καθ'ης η αίτηση απάντησε με επιστολή των δικηγόρων της ημερ.5/6/19 ισχυριζόμενη ότι ουδέποτε υπήρξε έγγραφη, έγκυρη ή προφορική συμφωνία ενοικίασης κάνοντας λόγο μόνο για προφορική συμφωνία χωρίς να γίνεται αναφορά για τερματισμό ή λήξη της, αρνούμενη να παραδώσει το υποστατικό επικαλούμενη συμμόρφωση στις υποχρεώσεις της. Ακολούθησε συνέχεια στην ανταλλαγή επιστολών μεταξύ των δύο πλευρών και προσπάθειες της ενάγουσας για εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης, χωρίς όμως θετικό αποτέλεσμα. Η αιτήτρια απέστειλε μέσω του δικηγόρου της, επιστολή ημερομηνίας 8/10/2020 με την οποία καλούσε την εναγόμενη να παραδώσει το ακίνητο εντός 30 ημερών και να καταβάλει και τα οφειλόμενα ποσά. Η εναγόμενη δεν συμμορφώθηκε και συνεχίζει από την 1/7/2019 να επεμβαίνει παράνομα στο επίδικο υποστατικό. Αυτό δημιουργεί δυσφορία και ακαμψία στην ίδια, αφού δεν μπορεί να αξιοποιήσει την ιδιοκτησία της για τις ανάγκες της οικογένειας της, με αποτέλεσμα να καταπατούνται τα συνταγματικά δικαιώματά της και να υφίσταται οικονομικές ζημιές. Πέραν τούτου, η όλη κατάσταση δημιουργεί ταλαιπωρία, ένταση και άγχος, κάτι που επιβαρύνει την οικογένεια της ψυχολογικά, αφού κάτω από αυτές τις συνθήκες αλλά και της πανδημίας, αναγκάζεται να αποταθεί στο Δικαστήριο για προστασία των δικαιωμάτων της. Η καθ' ης η αίτηση σύμφωνα με την αιτήτρια, δεν έχει πρόθεση συνεργασίας και σκοπό έχει να συνεχίσει δόλια να παραμένει στην ιδιοκτησία και να καπηλεύεται την περιουσία της. Ως την συμβουλεύει ο δικηγόρος της υπάρχει σοβαρό θέμα προς εκδίκαση και έχει καλή υπόθεση στη βάση του Άρθρου 43 του Κεφ.148 που αφορά παράνομη επέμβαση σε ιδιοκτησία. Είναι η θέση της περαιτέρω ότι αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, θα καταστήσει την απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο αδύνατη και δύσκολη, αφού η περίοδος μέχρι και την εκδίκαση της αγωγής, ενδεχομένως να δημιουργήσει δυσμενή οικονομική ζημιά. Η καθ' ης η αίτηση καταχώρηση ένσταση υποστηριζόμενη από δική της ένορκη δήλωση, διά της οποίας προβάλλει τους ακόλουθους λόγους: 1. Η αίτηση ημερομηνίας 13.11.20 είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη. Η υπό κρίση αίτηση γίνεται καταχρηστικά και/ή κακόπιστα και/ή είναι παράτυπη και/ή δεν πληροί τις νομοθετικές και/ή νομολογιακές προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και/ή στερείται πραγματικού υποβάθρου το οποίο να ικανοποιεί τις νομοθετικές και/ή νομολογιακές προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. 2. Τα γεγονότα που στηρίζουν την ένσταση ημερομηνίας 13/11/20 δεν δικαιολογούν την έκδοση του κατ' αίτηση διατάγματος. 3. Η ενάγουσα αιτήτρια δεν προέβη σε πλήρη και ουσιαστική αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων και/ή εγγράφων. 4. Η ενάγουσα-αιτήτρια δεν έχει αποδείξει επαρκώς την επείγουσα φύση της αίτησης διά να δικαιούται τις αιτούμενες θεραπείες. 5. Η παρούσα αίτηση αποτελεί προδήλως κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. 6. Η αίτηση της ενάγουσας-αιτήτριας δεν μπορεί να ικανοποιήσει το Δικαστήριο αφού η ενάγουσα-αιτήτρια δεν έχει καταδείξει ότι η ενάγουσα-αιτήτρια έχει υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά από την μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και/ή ότι δεν είναι πρόσφορο και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. 7. Η ενάγουσα-αιτήτρια σκοπίμως και/ή εντέχνως αποκρύπτει τα πραγματικά γεγονότα τα οποία γνωρίζει ή και οφείλει να γνωρίζει, με πρόθεση να παραπλανήσει το Σεβαστό Δικαστήριο ώστε να επιτύχει απόφαση εναντίον της εναγόμενης-καθ' ης η αίτηση. Οι δύο πλευρές προχώρησαν σε αγορεύσεις, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους, χωρίς οιαδήποτε εξ' αυτών να αντεξετάσει την ενόρκως δηλούσα. Εισήγηση της αιτήτριας είναι ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων με την καθ' ης η αίτηση να εισηγείται ακριβώς το αντίθετο και να ζητά απόρριψη της αίτησης. Το δικαιοδοτικό πλαίσιο εξέτασης της παρούσας αίτησης είναι το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60). Το άρθρο αυτό ερμηνεύτηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου και αναφέρω ενδεικτικά τις εξής: Karydas Taxi Co Ltd v. Komodikis

(1975)1 C.L.R. 321, Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231, Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others

(1982)1 C.L.R. 557, Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263, K.O.T. v. Αλκιβιάδης Θεωρή

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 255, PARΙCO ALUMINIUM DESIGNS LTD ν. MUSKITA ALUMINIUM CO. LIMITED κ.α.

(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015. Από την προαναφερθείσα απόφαση στην υπόθεση Κ.Ο.Τ. ν. Θεωρή παραθέτω το εξής απόσπασμα: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξεταστεί επανειλημμένα από το Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Odysseos v. Pieris Estates a.ο.

(1982)1 CLR 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:

(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση,

(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και

(3)Η πιθανότητα να υποστεί ο Ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseos, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα (βλ. επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Πασχάλη Χ'Βασίλη, Πολ. Εφ. Αρ. 7755, ημερ. 13.4.1989). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ.» Σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή του σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, είναι αρκετό να αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, είναι αρκετό για τον ενάγοντα να δείξει ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates & others

(1982)1 C.L.R. 557 και Πουργουρίδη κ.α. ν. Μέζου κ.α.

(1994)1 Α.Α.Δ. 201, σελ. 207). Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας (βλ. Ανδρέας Σάββα Κυτάλα ν. Άννα Χρυσάνθου

(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8). To τρίτο κριτήριο - προϋπόθεση, ότι δηλαδή θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα, εξετάζεται συνήθως με το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα είναι επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα των θεραπειών που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο. (Βλ. Παναγίδου ν. Παναγίδου

(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 396. Όπως τονίστηκε στην M & CH Mitsingas Trading Ltd v. The Timberland Co

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1791, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου την θεραπεία. Επίσης η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται και στην περίπτωση που υπάρχει κίνδυνος να μην μπορέσει ο εναγόμενος να ικανοποιήσει απόφαση που ενδεχομένως να εκδοθεί εναντίον του. Εξετάζοντας την πρώτη προϋπόθεση για ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, βάση της αγωγής της ενάγουσας είναι η παράνομη επέμβαση μετά τη λήξη συμφωνίας ενοικίασης που δεν ανανεώθηκε. Ισχυρισμός της ενάγουσας στην αγωγή και θέση της στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση της, είναι η συνομολόγηση γραπτής συμφωνίας ενοικίασης, μεταξύ της ίδιας και της εναγόμενης, για το υποστατικό στην οδό XXXXX 16 στη Λάρνακα. Η συμφωνία ήταν για περίοδο ενός έτους, ήτοι από 1/7/2018 μέχρι 1/7/

1. Στις 27/5/2019 η ενάγουσα απέστειλε επιστολή στην εναγόμενη με την οποία την καλούσε όπως με τη λήξη της συμφωνίας να της παραδώσει την κατοχή του υποστατικού. Ο λόγος της μη ανανέωσης της σύμβασης ήταν η χρήση του υποστατικού από την ίδια την ενάγουσα και την οικογένεια της. Υπήρξε απαντητική επιστολή της ενάγουσας ημερομηνίας 5/6/2019 μέσω των δικηγόρων της, με την οποία αρνείτο την ύπαρξη οποιασδήποτε γραπτής συμφωνίας αντιτείνοντας ότι η μεταξύ τους συμφωνία ήταν προφορική. Να σημειωθεί εδώ ότι στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση της εναγόμενης υπάρχει αποδοχή ύπαρξης γραπτής συμφωνίας ενοικίασης. Ακολούθησαν και άλλες επιστολές με τελευταία αυτή της 8/10/2020 με την οποία την καλούσε όπως εντός 30 ημερών παραδώσει κενή και ελεύθερη την κατοχή του υποστατικού. Η εναγόμενη αρνήθηκε, σύμφωνα με τη θέση της ενάγουσας, να συμμορφωθεί και συνεχίζει να κατέχει και να χρησιμοποιεί το ακίνητο χωρίς να καταβάλλει ενοίκια από την 1/7/
2. Η εναγόμενη από την δική της πλευρά, στην ένσταση της, επικαλείται προφορική συμφωνία για συνέχιση της ενοικίασης και παραμονής της στο ακίνητο μετά τη λήξη της πρώτης συμφωνίας, καλούσε την ενάγουσα να παραλάβει τα ενοίκια με την τελευταία να αρνείται, ότι η υπό κρίση αίτηση γίνεται καταχρηστικά και ότι η ενάγουσα έχει διαπραγματευτεί και ενοικιάσει το υποστατικό σε άλλο πρόσωπο με ψηλότερο ενοίκιο. Από τις θέσεις οι οποίες προβάλλονται από την ενάγουσα για τη λήξη της συμφωνίας ενοικίασης και την κλήση της εναγόμενης με επιστολή, γα να παραδώσει κενή και ελεύθερη την κατοχή του μισθίου εντός συγκεκριμένης περιόδου με την εναγόμενη να μην το έχει πράξει και να το κατέχει και χρησιμοποιεί κρίνω ότι πληρείται η εν λόγω προϋπόθεση και υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Το Δικαστήριο βέβαια δεν υπεισέρχεται να εξετάσει σε βάθος τους εκατέρωθεν προβαλλόμενους ισχυρισμούς για να καταλήξει σε τελικά συμπεράσματα. Αυτό θα γίνει κατά την ακρόαση της ουσίας της αγωγής. Στην υπόθεση LANOMEX DEVELOPMENT LTD -ν- Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ Πολ. Έφ. Αρ. Ε98/2015 ημερ.19/11/20, τέθηκαν τα εξής: «Η εισήγηση της εφεσείουσας ότι η αποστολή αυτής της επιστολής ουδεμία σημασία έχει, καθότι δεν καθιστά την εφεσείουσα νομικά ή συμβατικά υπεύθυνη προς την εφεσίβλητη, ούτε δημιουργεί δικαιώματα ή υποχρεώσεις που δεν υφίστανται, δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε επίδραση στην υπόθεση. Υπενθυμίζουμε ότι το Δικαστήριο, σε αυτό το στάδιο, δεν εξετάζει εις βάθος την απαίτηση του ενάγοντα και η κρίση επί της ουσίας της αγωγής πρέπει να αποφεύγεται. Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από την ένορκη δήλωση είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας, οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα (Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co. Ltd κ.ά.

(2002)1 Α.Α.Δ. 2015). Συνεπώς, δεν απαιτείτο σε αυτό το στάδιο από το Δικαστήριο να εξετάσει τις νομικές επιπτώσεις από την αποστολή αυτής της επιστολής, ούτε σε λεπτομέρεια τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των μερών». Όσον αφορά τώρα το δεύτερο κριτήριο, της ύπαρξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας, κρίνω ότι και αυτή η προϋπόθεση έχει καταδειχθεί. Έχει αναφερθεί προηγουμένως ότι η διακρίβωση επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία. Έχοντας κατά νουν τα όσα η ενάγουσα αναφέρει στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση της για λήξη της συμφωνίας ενοικίασης ημερ.1/7/2019, τη μη ανανέωση της και την αποστολή της επιστολής ημερ.8/10/2020, που την καλούσε όπως εντός 30 ημερών παραδώσει την κατοχή του υποστατικού και καταβάλει τα οφειλόμενα ενοίκια, χωρίς η τελευταία να το έχει πράξει, κρίνω ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Για την πλήρωση αυτής της προϋπόθεσης δεν απαιτείται να αποδειχθεί ότι η αγωγή θα επιτύχει στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Στην υπόθεση Odysseos (ανωτέρω) τέθηκαν τα εξής ως προς αυτή την προϋπόθεση: «On the other hand, it is fair to assume that the second requirement laid down by the legislature as a pre-condition for the grant of an interlocutory injunction — "a probability that the plaintiff is entitled to relief" — relates to something other than the complexion of the pleaded case of the applicant, and that could not be, in the context of this statutory provision, anything other than the evidential strength of the case of the plaintiff. In so holding, we are fortified by a series of decisions of the Supreme Court to the effect that the principles adopted in Ethicon do not apply in their entirety or in all their breath in Cyprus. The Court must purport to make some evaluation, what this should be we shall explain below, of the evidential strength of the case for the party applying for an injunction. (See, Acropol Shipping Co. Ltd. & Others v. Petros Rossis

(1976)1 C.L.R. 38; Constantinides v. Makriyiorghou & Another

(1978)1 C.L.R. 585; Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231; HadjiKyriacos & Co. v. United Biscuits

(1979)1 C.L.R. 689). The standard required for the plaintiff to overcome the evidential hurdle is not very high; he is only required to establish "a probability" of success. The concept of "a probability" imports something more than a mere possibility but something much less than the "balance of probabilities", the standard required for proof of a civil action. A legal probability is something different from a mathematical probability as the Court explained in Re J. S. (a minor) [1980] 1 All E.R. 1061 (C.A.). "A probability", in the context of the proviso to s.32

(1), requires the applicant to demonstrate that he has a visible, chance of success.» Να επαναληφθεί εδώ ότι το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε εξέταση των προβαλλόμενων επίδικων θεμάτων στο πρόωρο αυτό στάδιο ωσάν να επρόκειτο για την εκδίκαση της αγωγής. Παραμένει προς εξέταση η τρίτη προϋπόθεση, για τον κίνδυνο να υποστούν οι ενάγοντες ανεπανόρθωτη ζημιά σε περίπτωση που δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι συνδεδεμένη με την ύπαρξη κάποιου δικαιώματος που φαίνεται να έχει προσβληθεί ή που υπάρχει κίνδυνος να προσβληθεί ή που συνεχίζει να προσβάλλεται. Πρέπει ταυτόχρονα όμως να καταδεικνύεται ότι η έκδοση του συντελεί στο να διατηρηθεί η δυνατότητα για την πλήρη απονομή δικαιοσύνης στο τέλος. Αυτό δηλαδή που απαιτείται από τον αιτητή είναι να πείσει ότι με τη μη έκδοση του διατάγματος θα ήταν δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη. Δεν πρέπει τέλος να χρησιμοποιείται η διαδικασία έκδοσης ενδιάμεσων διαταγμάτων για την εξασφάλιση της θεραπείας που επιζητείται με την αγωγή. Δεν αποκλείεται βέβαια η έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων αντιστοίχων με αυτά που αξιώνονται στην αγωγή (βλ. Jonitexo Ltd -v- Adidas

(1984)1 C.L.R. 263). Η ενάγουσα προς στοιχειοθέτηση της απαιτούμενης προϋπόθεσης, ότι δηλαδή θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά, αναφέρει στην ένορκη δήλωση της ότι υφίσταται οικονομική ζημιά καθότι δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το ακίνητο για τις ανάγκες της οικογένειας της. Είναι η θέση της ότι αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα θα καταστήσει αδύνατη την απονομή της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, αφού η περίοδος μέχρι την εκδίκαση της αγωγής ενδεχομένως να δημιουργήσει δυσμενή οικονομική ζημιά που θα την πλήξει σε προσωπικό, οικονομικό αλλά και οικογενειακό επίπεδο. Είναι η θέση της περαιτέρω ότι η ζημιά δεν είναι μόνο χρηματική αλλά αφορά και παραβίαση συνταγματικών δικαιωμάτων που δεν μπορεί να ικανοποιηθεί πλήρως με την επιδίκαση αποζημιώσεων. Συμπληρώνει ότι σε σχέση με τις αποζημιώσεις δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν η εναγόμενη μπορεί να τις καταβάλει ή ακόμα αν έχει πρόθεση να τις καταβάλει έστω και σε αυτό το στάδιο. Αυτό που στην ουσία επικαλείται η ενάγουσα είναι η παραβίαση του συνταγματικού δικαιώματος της να κατέχει και να εκμεταλλεύεται το ακίνητο που της ανήκει ως η ίδια επιθυμεί. Από την στέρηση του δικαιώματος αυτού υφίσταται και οικονομική ζημιά. Η εναγόμενη αμφισβητεί τη θέση αυτή της ενάγουσας ισχυριζόμενη ότι η τελευταία θέλει να την εκδιώξει από το υποστατικό καθότι έχει διαπραγματευτεί την ενοικίαση του σε άλλο πρόσωπο με ψηλότερο ενοίκιο. Για να το πετύχει αυτό και παρά το ότι η εναγόμενη πρότεινε να διαπραγματευτούν το ύψος του ενοικίου που κατέβαλλε, της ανέφερε ότι θα έδινε τη συγκατάθεση της εφόσον αυτό ήταν στο διπλάσιο του συμφωνημένου ποσού. Προβάλλει επίσης η εναγόμενη ότι καλούσε την ενάγουσα να της καταβάλει τα μισθώματα ζητώντας και αριθμό τραπεζικού λογαριασμού για να μπορεί να τα εμβάσει πλην όμως προσέκρουσε στην άρνηση της. Είναι τέλος πρόθυμη να καλύψει τις οφειλές της και η ενάγουσα δεν θα υποστεί οιανδήποτε ζημιά. Είναι νομολογημένο ότι η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν συνάδει μόνο με την υλική ζημιά αλλά είναι ευρύτερη και περιλαμβάνει και την προστασία των δικαιωμάτων του αιτητή (βλ. Highgate Primary School Ltd -v- Φυλακτίδη κ.ά

(2009)1 Α.Α.Δ. 317). Στην υπόθεση Loucas Panayiotou Estates Ltd κ.ά -v- Hellenic Bank Public Company Ltd, Πολ. Έφ. Αρ. Ε203/13, ημερ.11/9/2019, με αναφορά ανάμεσα σε άλλες και στην Highgate (ανωτέρω), τέθηκαν τα εξής: «Η τρίτη προϋπόθεση που πρέπει να πληρείται, σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60, για να δικαιολογείται η έκδοση ενός ενδιάμεσου διατάγματος, αφορά στο κατά πόσο, χωρίς την έκδοση του, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη, στον αιτητή, σε μεταγενέστερο στάδιο, στην περίπτωση όπου αυτός, επιτύχει στις αξιώσεις του. Στην Κυρίσαββα κ.ά. ν. Κύζη

(2001)1 Α.Α.Δ. 1245 αναφέρθηκε ότι: "Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη». (Βλ. επίσης Παπαστράτης ν. Πιερίδης

(1979)1 C.L.R. 231). Η πιο πάνω αντίκριση επαναλήφθηκε και στην υπόθεση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd

(2011)1 Α.Α.Δ. 1848". Στην υπόθεση Highgate (ανωτέρω),τέθηκε επίσης ότι: "Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σ' αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των Αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι Εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους Εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των Εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους Εφεσίβλητους-Ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια. Η πιο πάνω νομολογία σαφώς προσδιορίζει ότι η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση της υλικής ζημιάς. Θα πρέπει, συνεπώς, να λαμβάνονται υπόψη και άλλα στοιχεία, περιλαμβανομένης της προστασίας των δικαιωμάτων των αιτητών. Το θέμα αυτό, βεβαίως, δεν εξετάζεται αορίστως, αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το περιεχόμενο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου και συμπεριλαμβάνονται μέσα στην ένορκη δήλωση, επί του προκειμένου, των εφεσειόντων"». Στην υπό κρίση περίπτωση ουδεμία των ενόρκως δηλουσών αντεξετάστηκε. Η ακροαματική διαδικασία διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων με το βάρος απόδειξης της αίτησης να βρίσκεται στους ώμους της ενάγουσας-αιτήτριας. Από τα στοιχεία που η αιτήτρια έχει θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου κρίνω ότι απέτυχε να αποδείξει ότι η απονομή δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο θα είναι δύσκολη ή αδύνατη. Αρχικώς να λεχθεί ότι η καθ'ης η αίτηση εκφράζει την προθυμία της να καλύψει τις οφειλές της χωρίς η αιτήτρια να υποστεί οποιανδήποτε ζημιά. Πέραν του ότι η αιτήτρια έχει το βάρος να ικανοποιήσει το Δικαστήριο για την αφερεγγυότητα της καθ'ης η αίτηση θέτοντας τα απαραίτητα στοιχεία περί τούτου, κάτι που απέτυχε να το πράξει, η θέση για προθυμία της εναγόμενης να καλύψει τις οφειλές της και ότι και προηγουμένως την καλούσε για να της καταβάλει τα ενοίκια, παρέμεινε αναντίλεκτη. Θα έπρεπε η αιτήτρια να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το αναγκαίο και επαρκές υπόβαθρο προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι η καθ'ης η αίτηση στερείται των αναγκαίων πόρων προς εξόφληση των οφειλών της και που θα είχε σαν αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η απονομή δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο (βλ. Ανδρέου ν. Colossos Signs Ltd Αρ

(2008)1 Α.Α.Δ. 625). H γενικότητα της θέσης ότι η μη έκδοση των διαταγμάτων θα καταστήσει αδύνατη ή δύσκολη την απονομή δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο αφού η περίοδος μέχρι την εκδίκαση της αγωγής ενδεχομένως να δημιουργήσει δυσμενή οικονομική ζημιά, δεν κρίνεται ικανοποιητική. Όσον αφορά την προστασία των δικαιωμάτων της αιτήτριας και πάλι οι θέσεις της διέπονται από γενικότητα και αοριστία. Γίνεται αναφορά σε καταπάτηση των ανθρωπίνων και συνταγματικών δικαιωμάτων της που δεν είναι δυνατόν να αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή αποζημίωσης αφού η παράνομη επέμβαση θα συνεχίσει να υφίσταται και θα την εμποδίζει από τη χρήση της περιουσίας της. Αυτή η θέση από μόνη της είναι ελλιπής και δεν ικανοποιεί τη βάση για τη ζημιά που θα υποστεί σε περίπτωση μη έκδοσης του διατάγματος. Επικαλείται χρήση του ακινήτου από την ίδια και την οικογένεια της χωρίς και πάλι να θέτει οποιαδήποτε στοιχεία όσον αφορά τη χρήση, δηλαδή τον σκοπό και ως προς τι θα χρησιμοποιεί το υποστατικό και αυτό όχι μόνο ως δικαίωμα αλλά και σε συνάρτηση με τη ζημιά που προκαλείται στην ίδια η αποστέρηση της χρήσης του επίδικου υποστατικού. Αυτό δεν είναι ανεξάρτητο με το γεγονός ότι την κατοχή του υποστατικού δεν την έχει η αιτήτρια αλλά η καθ'ης η αίτηση από την 1/7/2018 (βλ. Κοσμά -ν- Χατζηκυπρή κ.ά.

(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 169). Ως εκ των ανωτέρω κρίνω ότι η ενάγουσα-αιτήτρια απέτυχε να καταδείξει στον απαιτούμενο βαθμό τον σοβαρό κίνδυνο πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς. Παρά το γεγονός ότι η τύχη της αίτησης έχει προδιαγραφεί θεωρώ ορθό να γίνει αναφορά και σε λόγους ένστασης που η καθ'ης η αίτηση προβάλλει. Αναφορικά προς την μη ικανοποίηση της επείγουσας φύσης του αιτήματος ο λόγος ένστασης αυτός κρίνεται αβάσιμος αφού τα αιτούμενα διατάγματα δεν δόθηκαν μονομερώς αλλά διατάχθηκε η επίδοση της αίτησης. Προβάλλει περαιτέρω η καθ'ης η αίτηση ότι η αιτήτρια δεν προέβηκε σε αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων και/ή εγγράφων και ότι η αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. Ούτε και αυτοί οι λόγοι ευσταθούν αφού στερούνται της απαραίτητης και επαρκούς υποστήριξης. Καταληκτικά και ως εκ των ανωτέρω η αίτηση δεν μπορεί να έχει επιτυχία. Συνεπώς η αίτηση ημερ.13/11/2020 απορρίπτεται. Τα έξοδα ως αυτά θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ της εναγόμενης-καθ'ης η αίτηση και εναντίον της ενάγουσας-αιτήτριας. Θα είναι καταβλητέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.).......... Λ.Μουγής, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο