← Κύπρος

ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΑΝΔΡΕΟΥ, Αρ. Αγωγής: 27 / 2017, 30/3/2021

ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ΑΝΔΡΕΟΥ, Αρ. Αγωγής: 27 / 2017, 30/3/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2021:A45 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Μουγή, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 27 / 2017 Μεταξύ: ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενάγοντα -και- XXXXX ΑΝΔΡΕΟΥ Εναγομένου Αίτηση ημερομηνίας 19.11.2020 για αναστολή εκτέλεσης απόφασης. Ημερομηνία: 30 Μαρτίου

  1. Εμφανίσεις: Για Εναγόμενο-Αιτητή: Θέμης Θωμά & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για Ενάγοντα-Καθ'ου η αίτηση: Δρ. Ανδρέας Π. Ποιητής & Σία ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 25/5/2017 εκδόθηκε εκ συμφώνου Δικαστική απόφαση εναντίον του εναγόμενου-αιτητή (εφεξής ο αιτητής) για πληρωμή στον ενάγοντα-καθ'ου η αίτηση (εφεξής ο καθ'ου η αίτηση), του ποσού των €207.788,45 πλέον τόκους από 25/5/17 μέχρι εξοφλήσεως. Περαιτέρω εκδόθηκε διάταγμα εναντίον του για παράδοση στον καθ'ου η αίτηση του δημοτικού καφενείου που βρίσκεται στις Φοινικούδες. Η εν λόγω απόφαση προέβλεπε και αναστολή εκτέλεσης της εφόσον καταβάλλοντο καθορισμένα στην απόφαση ποσά και εντός χρονικών πλαισίων μέχρι και την 31/12/
  2. Την 21/1/20 ο καθ'ου η αίτηση μετά από καταχώριση μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 9/1/20 εξασφάλισε Δικαστικό διάταγμα για ανάκτηση της κατοχής του καφενείου Φοίνιξ στην παραλία των Φοινικούδων στη Λάρνακα. Στις 28/5/20 ο αιτητής καταχώρισε αίτηση διά της οποίας αξίωνε διάταγμα για ακύρωση και/ή παραμερισμό του εκδοθέντος εντάλματος ανάκτησης κατοχής του ως άνω υποστατικού. Καταχώρισε ταυτόχρονα και μονομερή αίτηση, εξασφαλίζοντας στις 28/5/20 προσωρινό διάταγμα για αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος, μέχρι την εκδίκαση της κυρίως αίτησης. Το προσωρινό διάταγμα κατέστη απόλυτο στις 10/6/
  3. Η κυρίως αίτηση ημερομηνίας 28/5/20, οδηγήθηκε σε ακρόαση και το Δικαστήριο στις 30/10/20 εξέδωσε απόφαση με την οποία απέρριπτε την αίτηση. Στις 19/11/20 καταχωρίστηκε από τον αιτητή η υπό κρίση αίτηση με την οποία αξιώνει διάταγμα που να αναστέλλει την εκτέλεση της απόφασης ημερομηνίας 30/10/20, μέχρι την εκδίκαση της έφεσης του ημερομηνίας 13/11/20, που εγέρθηκε εναντίον της πιο πάνω απόφασης. Η αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.35, Θ.2,3,4,18 και 19, Δ.40 Θ.11, Δ.48 Θ.1,2 και 8

(1)(ee) και Δ.64 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται δε από την ένορκη δήλωση του αιτητή. Αναφέρει ο ενόρκως δηλών ότι ενημερώθηκε από τον δικηγόρο του για την έκδοση της απόφασης ημερομηνίας 30/10/20, εναντίον της οποίας καταχώρισε έφεση στις 13/11/20, που επισυνάπτει ως τεκμήριο
  1. Είναι αδύνατο για τον ίδιο προσωπικά να παραδώσει το οποιοδήποτε ακίνητο για το λόγο ότι τη διαχείριση του υποστατικού την ανέλαβε η εταιρεία A.G.A. FEELGOOD BACH BAR LTD. Ως εκ τούτου αν δεν δοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα βρεθεί αντιμέτωπος με την παρακοή διατάγματος. Αναφέρει περαιτέρω ότι αν δεν δοθεί το διάταγμα θα αποστερηθεί της αποτελεσματικότητας του ενδίκου μέσου της έφεσης και ο ενάγοντας θα βρεθεί σε πλεονεκτική θέση αφού θα μπορεί να προβεί σε ανάκτηση της κατοχής του απροσδιόριστου κατά τον ίδιον υποστατικού, πράξη που δεν θα μπορεί να έρθει στην προτέρα του κατάσταση με την έκδοση της απόφασης στην έφεση. Ακόμα και αν εγκριθεί η έφεση του θα μείνει με κενά χέρια. Από την άλλη ο καθ'ου η αίτηση δεν αποστερείται οτιδήποτε αφού με την παρούσα αίτηση δεν έχει αποδειχθεί ότι ο καθ'ου η αίτηση είναι ο ιδιοκτήτης οποιουδήποτε υποστατικού. Με την εκτέλεση της απόφασης ο καθ'ου η αίτηση θα ανακτήσει την κατοχή κάποιου υποστατικού αγνώστων στοιχείων, που αν στην έφεση αποδειχθεί ότι είναι λάθος τότε η ζημιά που θα δημιουργηθεί δεν θα καλύπτεται με αποζημίωση ούτε με κάποιο άλλο τρόπο. Από συμβουλή του δικηγόρου του έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας και είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Ο καθ'ου η αίτηση έφερε ένσταση στην αίτηση, υποστηριζόμενη από την ένορκη δήλωση του υπαλλήλου της Λάμπρου Παναγιώτου, προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους ένστασης:
  2. Η απόφαση ημερομηνίας 30.10.2020 η οποία έχει εφεσιβληθεί είναι απορριπτική και δεν επιβάλλει οποιαδήποτε θετική υποχρέωση και ως εκ τούτου δεν μπορεί να ανασταλεί με την παρούσα διαδικασία.
  3. Η παρούσα αίτηση είναι καταχρηστική και αποτελεί μια συγκεκαλυμένη προσπάθεια εξασφάλισης διατάγματος αναστολής της βασικής απόφασης στην υπόθεση ημερομηνίας 25.05.
  5. Η παρούσα αίτηση είναι αντικανονική και δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να επιτύχει.
  6. Η έφεση εναντίον της απόφασης ημερομηνίας 30/10/2020 δεν έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας.
  7. Ουδέποτε οι ενάγοντες-καθ'ων η αίτηση είχαν οποιαδήποτε σχέση με την εταιρεία A.G.A FEELGOOD BEACH BAR LTD εφόσον το συμβόλαιο ήταν στο όνομα του εναγόμενου-αιτητή.
  8. Η εταιρεία δεν είναι άγνωστη στον εναγόμενο-αιτητή εφόσον αυτός είναι ο Γραμματέας της.
  9. Ο εναγόμενος-αιτητής γνωρίζει ακριβώς για ποιο υποστατικό πρόκειται εφόσον για αυτό δέχθηκε απόφαση ημερομηνίας 25.05.
  11. Εάν η αίτηση του εναγόμενου-αιτητή επιτύχει ο ενάγοντας θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά και άδικα και χωρίς κανένα σοβαρό λόγο δεν θα μπορέσει να απολαύσει τους καρπούς της επιτυχίας του.
  12. Γι' αυτό η αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Το πρώτο ζήτημα που χρήζει εξέτασης είναι αυτό της εκπρόθεσμης καταχώρισης της ένστασης από την πλευρά του καθ'ου η αίτηση. Ο αιτητής κατά το στάδιο των αγορεύσεων αναφέρει ότι ο καθ'ου η αίτηση καταχώρισε την ένσταση του εκτός της υπό του Δικαστηρίου ταχθείσας προθεσμίας και ζητά όπως αυτή αγνοηθεί. Η υπό εξέταση αίτηση ήταν ορισμένη για πρώτη φορά στις 20/1/
  13. Λόγω των μέτρων που εφαρμόζονταν κατά της πανδημίας του κορωνοϊού και του περιορισμού των συναθροίσεων δεν υπήρξε φυσική παρουσία των δικηγόρων στο Δικαστήριο. Το πινάκιο όμως του Δικαστηρίου αναρτήθηκε διαδικτυακά στην ιστοσελίδα του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου με οδηγίες του Δικαστηρίου ότι η αίτηση ημερομηνίας 19/11/20 ορίζεται για ακρόαση στις 10/3/21 και ώρα 08.30 και περαιτέρω οδηγίες όπως η ένσταση να καταχωριστεί μέχρι τις 19/2/
  14. Ως αναφέρει ο αιτητής, αλλά φαίνεται και από το φάκελο της υπόθεσης, η ένσταση καταχωρίστηκε στις 2/3/21, εκτός δηλαδή της προθεσμίας που το Δικαστήριο έταξε. Είναι νομολογημένο ότι οι προθεσμίες των κανονισμών ή και αυτές που τάσσονται από το Δικαστήριο θα πρέπει να τηρούνται. Στην υπόθεση Τάσος Μαρκίδης ν. Ελληνική Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 898 επιβεβαιώθηκε η πάγια νομολογία επί του θέματος ως ακολούθως: «Δεν συμφωνούμε με την πιο πάνω εισήγηση η οποία είναι αντίθετη με τη σαφή επί του θέματος νομολογία μας, όπως αναπτύχθηκε στην υπόθεση Μαίρη Αθανασιάδη ν. Ηρώς Αλεξάνδρου
(1991)1 Α.Α.Δ. σελ.945. Στη σελίδα 951 της απόφασης διαβάζουμε τα εξής: (Κωνσταντινίδης, Δ.) «Οι κανονισμοί είναι θεσπισμένοι για να τηρούνται. Ειδικά σε ό,τι αφορά τις προθεσμίες επανειλημμένα τονίστηκε η ανάγκη τήρησής τους. (Βλ. μεταξύ άλλων The Attorney-General Cooperative Carob Marketing Society Ltd v. Lufti Kiamil and another
(1973)1 C.L.R. 1). H παρέλευση μιας προθεσμίας που προβλέπουν οι κανονισμοί δεν είναι βέβαια μοιραία. Η Δ.57 κ.2 προσδιορίζει τον τρόπο για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Κάθε διάδικος μπορεί πριν από την πάροδο της προθεσμίας αλλά και μετά από αυτή να υποβάλει αίτηση για την παράταση της. (Βλ. Eleftheriades and another v. Mavrellis and another
(1985)1 C.L.R. 440 αναφορικά με ανάλογη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου).» Από την πιο πάνω απόφαση είναι σαφές ότι ακόμα και αν προθεσμία έχει παρέλθει, η Δ.57 θ.2 παρέχει την ευχέρεια λήψης δικονομικού μέτρου για παράταση της ως λέχθηκε και στην Kaki Timo Olli-Pekka ν. Σάββα Ιεζεκιήλ Πολ.Έφεση 161/13, ημερ. 2/10/17: «Στη Δήμος Στροβόλου ν. Γιασεμίδου κ.ά.
(1997)3 Α.Α.Δ. 104, τονίζονται τα ακόλουθα: «Παρέχεται η ευχέρεια παράτασης του χρόνου για την υποβολή του περιγράμματος αγόρευσης των εφεσειόντων, μετά την εκπνοή της ταχθείσας προθεσμίας; Η Δ.57, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας παρέχει τη δυνατότητα παράτασης του χρόνου για τη λήψη μέτρου ή διαβήματος που προβλέπεται από τους θεσμούς ή διαταγή του Δικαστηρίου και μετά την εκπνοή της καθορισθείσας προθεσμίας. Η ευρύτητα της εξουσίας, η οποία παρέχεται, στον τομέα αυτό, τονίζεται σε σειρά αποφάσεων. (Βλ. μεταξύ άλλων, Eleftheriades and Another v. Mavrellis and Another
(1985)1 C.L.R. 436· Αθανασιάδη ν. Αλεξάνδρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 945).» Στην παρούσα περίπτωση δεν υποβλήθηκε από πλευράς καθ'ου η αίτηση οποιοδήποτε αίτημα για παράταση του χρόνου καταχώρισης της ένστασης του με αποτέλεσμα η καταχωρισθείσα στις 2/3/21 ένσταση του να είναι εκπρόθεσμη. Αυτό που ανακύπτει ως επακόλουθο είναι αν η παρατυπία αυτή δύναται να θεραπευθεί με βάση τη Δ.64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, κάτι που εξετάζεται και αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο. Στην υπόθεση Dasaki Entertainment Co Ltd v. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου (Αρ.2)
(2009)1 Α.Α.Δ. 356 επαναλήφθηκαν οι αρχές για την εφαρμογή της Δ.64 ως εξής: « Ο σκοπός της νέας Δ.64 είναι η κατάργηση της διάκρισης μεταξύ άκυρου και αντικανονικού μέτρου, εξισώνοντας έτσι κάθε μορφή παρέκκλισης από τους θεσμούς με αντικανονικότητα δυνάμενη να θεραπευθεί. Το θέμα παραμένει στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων, Θαλασσινός v. Δημοκρατίας (Αρ. 1)
(1995)3 Α.Α.Δ. 255, Panayiotis Georghiou (Catering) Ltd. v. Δημοκρατίας κ.ά.
(1996)3 A.A.Δ.323 (απόφαση 11 από 13 Δικαστές), Λοΐζου v. Χαραλάμπους άλλως Καρούσος κ.ά.
(1996)1 Α.Α.Δ. 167, Καλιά κ.ά. v. Δημοκρατίας κ.ά.
(1996)3 Α.Α.Δ. 149, Wunderlich κ.ά. v. Παναγιώτου
(1999)1 Α.Α.Δ. 366 και Μιχαήλ v. Ττουνιά
(2004)1 Α.Α.Δ. 113). Στην προαναφερθείσα υπόθεση Καλιά κ.ά. v. Δημοκρατίας κ.ά., σελ. 151-152 διαβάζουμε τα εξής: «Με την κατάργηση της Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών και την αντικατάστασή της με τη Δ.64 του περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικού) Διαδικαστικού Κανονισμού του 1995, που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 24.2.95, η διάκριση μεταξύ άκυρης και παράτυπης διαδικασίας καταργήθηκε και η μη συμμόρφωση, λόγω οποιασδήποτε πράξεως ή παραλείψεως, με τα προβλεπόμενα από τους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, αναφορικά με χρόνο, τόπο, τρόπο, τύπο, περιεχόμενο ή οτιδήποτε άλλο κατά την έναρξη ή την φερόμενη έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε οποιοδήποτε στάδιο οποιασδήποτε διαδικασίας, ή σε σχέση με αυτή, θα θεωρείται παρατυπία. Πέραν αυτού, με τη νέα Δ.64, παρέχεται η διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο διάσωσης της παράτυπης διαδικασίας στην κατάλληλη περίπτωση. Κατά συνέπεια θέση ότι μια έφεση είναι θνησιγενής όταν κανένας από τους λόγους της δεν είναι αιτιολογημένος και επομένως δεν είναι έγκυρη, καταργήθηκε με την τροποποίηση της Δ.64, αλλά η οποιαδήποτε παρατυπία θα πρέπει να θεραπεύεται. Η θεραπεία αυτή επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία θα πρέπει να ασκείται με φειδώ και η οποιαδήποτε παρέκκλιση από τους Θεσμούς θα πρέπει να αντιμετωπίζεται έγκαιρα. Όσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση στη λήψη διορθωτικών μέτρων, τόσο μεγαλύτερο είναι το βάρος που αναλαμβάνει ο αιτητής να πείσει το Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς όφελός του. (Βλ., μεταξύ άλλων, Λοΐζου v. Χαραλάμπους άλλως Καρούσος και Άλλοι
(1996)1 Α.Α.Δ. 167, Κυπριακή Δημοκρατία v. Lion Insurance Agency Ltd
(1995)3 Α.Α.Δ. 338, Γιαννή v. Αναπληρωτή Εφόρου Μηχανοκινήτων Οχημάτων κ.ά.
(1995)3 Α.Α.Δ. 334 και Θαλασσινός v. Δημοκρατίας (Αρ. 1)
(1995)3 Α.Α.Δ. 255).» Είναι λοιπόν φανερό ότι σε περιπτώσεις που πριν την τροποποίηση της Δ.64 το δικαστήριο, με βάση τη νομολογία που ίσχυε τότε, ήταν υπόχρεο να καταλήξει ότι κάποια παράλειψη συμμόρφωσης με τους θεσμούς οδηγούσε σε ακυρότητα, με τη νέα Δ.64 έχει διακριτική εξουσία να θεωρήσει την μη συμμόρφωση ως απλή παρατυπία, που δεν οδηγεί κατ' ανάγκη σε ακυρότητα.» Έχοντας κατά νουν τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές κρίνω ότι το Δικαστήριο στην παρούσα περίπτωση δεν είναι δυνατόν να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια προς άρση της παρατυπίας. Ο καθ'ου η αίτηση δεν άσκησε το δικονομικό μέτρο που του παρείχε η Δ.57 θ.2 των Θεσμών, με την υποβολή αιτήματος για παράταση του χρόνου καταχώρισης της ένστασης του. Η υπόθεση ήταν ορισμένη την 21/1/21 και κατ'εκείνη την ημέρα ορίστηκε για ακρόαση στις 10/3/
  1. Καταχώρισε την ένσταση του στις 2/3/21 αντί στις 19/2/21 ως η διαταγή του Δικαστηρίου. Είχε το χρόνο, τόσο πριν όσο και μετά τις 19/2/21, να αποταθεί στο Δικαστήριο για να αιτηθεί παράταση του χρόνου για την καταχώριση της ένστασης του. Παρά ταύτα ουδέν έπραξε. Ο αιτητής εγείρει το θέμα στην αγόρευση του και ζητά όπως η ένσταση αγνοηθεί από το Δικαστήριο. Αυτό δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι δεν παραιτείται από το δικαίωμα που του παρέχεται από την παρατυπία, κάτι που σε αντίθετη περίπτωση θα λαμβανόταν υπόψιν από το Δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας (βλ. Koza Michael David κ.ά ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολ. Έφεση 208/12, ημερομηνίας 24/11/17). Δεδομένων των πιο πάνω, η ένσταση που ο καθ'ου η αίτηση καταχώρισε, ως εκπρόθεσμη κρίνεται παράτυπη και δεν μπορεί να ληφθεί υπόψιν από το Δικαστήριο. Παρά τα πιο πάνω όμως, το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να εξετάσει κατά πόσο πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Νομικό υπόβαθρο της αίτησης αποτελεί η Δ.35 θθ.18,19 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας που προβλέπουν ότι: «
  2. An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.
  3. Wherever under these rules an application may be made either to the Court below or to the Court of Appeal, or to a Judge of either Court, it shall be made in the first instance to the Court or Judge below.» Πριν όμως το Δικαστήριο προχωρήσει στην εξέταση της ουσίας του αιτήματος, θα πρέπει πρώτα να εξετάσει το παραδεκτό της υπό κρίση αίτησης, αν δηλαδή η απόφαση της οποίας επιζητείται η αναστολή επιβάλλει θετική υποχρέωση ή καθήκον στον αιτητή. Έχει τεθεί προηγουμένως το ιστορικό της διαδικασίας και της έκδοσης της εκ συμφώνου απόφασης στις 25/5/
  4. Ακολούθησε η έκδοση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής την 21/1/20 και η αίτηση ημερομηνίας 28/5/20 για παραμερισμό και/ή ακύρωση του εν λόγω εντάλματος. Στις 30/10/20 το Δικαστήριο με απόφαση του απέρριψε την αίτηση για ακύρωση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Ακολούθησε στις 13/11/20 η από τον αιτητή καταχώριση έφεσης και στις 19/11/20 η παρούσα αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 30/10/
  5. Είναι σαφές από τα πιο πάνω ότι το Δικαστήριο, με την απόφαση του ημερομηνίας 30/10/20, δεν επιβάλλει οιανδήποτε θετική υποχρέωση ή καθήκον στον αιτητή. Ο αιτητής εξαιτείτο ακύρωση του εντάλματος ανάκτησης κατοχής του καφενείου Φοίνιξ στην παραλία των Φοινικούδων, αίτημα το οποίο στις 30/10/20, μετά από ακρόαση, απορρίφθηκε. Με αυτή την απόφαση ο αιτητής δεν καλείται να πράξει κάτι ή και να καταβάλει κάποιο χρηματικό ποσό. Στην υπόθεση Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λάρνακας-Αμμοχώστου ν. Αυξεντίου κ.ά. Πολ.Έφεση Ε125/16, ημερομηνίας 23/3/16, αντιμετωπίστηκε παρόμοιο ζήτημα, με το Ανώτατο Δικαστήριο να αναφέρει τα εξής: «Η απόφαση που έχει εφεσιβληθεί είναι η απόρριψη αιτήματος για παραμερισμό εντάλματος κατάσχεσης κινητής περιουσίας. Πρόκειται για απόφαση η οποία δεν δημιουργεί οποιανδήποτε θετική υποχρέωση ή καθήκον. Στην υπόθεση Marfin Popular Bank Public Co. Ltd v. Telec Logistic Company κ.ά.
(2008)1 ΑΑΔ 764, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Το ίδιο ακριβώς ερώτημα που εγείρεται στην παρούσα διαδικασία εξετάστηκε στην υπόθεση Λύρας κ.ά. ν. Πετρολίνα Λτδ (Αρ.1)
(1997)1 Α.Α.Δ. 1384, στην οποία οι εφεσείοντες εφεσίβαλαν την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου για την ακύρωση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου και ζήτησαν την αναστολή της πρωτόδικης διαδικασίας, αφού η συνένωση του τριτοδιαδίκου θα επέτρεπε την σφαιρική αντιμετώπιση όλων των εγειρόμενων θεμάτων. Εκ μέρους των εφεσιβλήτων υποβλήθηκε ότι δεν μπορούσε να υπάρξει αναστολή αρνητικής απόφασης σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.35, θ.18. Το Ανώτατο Δικαστήριο προέβη στην εξέταση των προεκτάσεων της Δ.35, θ.18 σημειώνοντας ότι, "Πρώτα, πρέπει να διευκρινιστεί το αντικείμενο της αναστολής. Αυτό είναι, η απόφαση με την οποία ακυρώθηκε η ειδοποίηση τριτοδιάδικου. Η αίτηση ουσιαστικά αποβλέπει στον παραμερισμό του διατάγματος, μέχρι την ακρόαση της έφεσης, ώστε να παρεμποδιστεί στο ενδιάμεσο, αν προκύψει τέτοια εξέλιξη, η ακρόαση της υπόθεσης στην απουσία των τριτοδιαδίκων. Το αντικείμενο της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει της Δ.35, θ.18 είναι η αναστολή θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση η οποία εφεσιβάλλεται. Το αντικείμενο της αναστολής είναι η υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση, και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται. Η θέση αυτή προκύπτει ευθέως από τις αποφάσεις. (Fotiou and Another v. Petrolina Ltd.
(1984)1 C.L.R. 708· In re E.S. (an Infant)
(1986)1 C.L.R. 119· βλ. επίσης Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera
(1986)1 C.L.R.524). Η Δ.35, θ.18 δεν αποτελεί μέσο για την αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του πρωτοδίκου Δικαστηρίου ή την παρεμπόδιση της συνέχισής της μέχρι την ακρόαση της έφεσης. Η απαγόρευση (prohibition), της συνέχισης της διαδικασίας μπορεί να διαταχθεί μόνο με ένταλμα (prohibition), βάσει του Άρθρου 155.4 του Συντάγματος."» Όσα αναφέρθηκαν στην πιο πάνω υπόθεση εφαρμόζονται και στην παρούσα. Η απόφαση που εφεσιβάλλεται δεν προνοεί ο,τιδήποτε προς εκτέλεση. Συνεπώς, το αίτημα για αναστολή εκτέλεσης του εντάλματος κατάσχεσης κινητών δεν εμπίπτει στα πλαίσια της Δ.35 θ.18.» Με βάση τα ως άνω τεθέντα και εφόσον με την απόφαση ημερομηνίας 30/10/20 δεν επιβάλλεται καθήκον ή υποχρέωση στον αιτητή αλλά αυτό που στην ουσία αξιώνεται είναι η παγοποίηση της απόφασης, η τύχη της αίτησης έχει προδιαγραφεί. Παρά ταύτα όμως, θα προχωρήσω να εξετάσω και την ουσία της αίτησης και αν ο αιτητής έχει αποσείσει το βάρος που έχει στους ώμους του για απόδειξη της. Από τους πιο πάνω θεσμούς, (βλ.θθ.18,19 της Δ.35) προκύπτει ότι η καταχώριση έφεσης επί απόφασης Δικαστηρίου δεν επενεργεί ως αναστολή εκτέλεσης της εκτός μετά από διαταγή του Δικαστηρίου. Περαιτέρω το Δικαστήριο σε αιτήσεις για αναστολή εκτέλεσης απόφασης καλείται να εξισορροπήσει δύο παράγοντες, ως επαναλήφθηκαν στην υπόθεση Χριστοφόρου ν. Έλληνας Σολωμονίδης Μωσαϊκά Λτδ Πολ. Έφεση 435/19, ημερομηνίας 20/1/21: «Η καταχώριση έφεσης, όπως προβλέπεται από την ίδια την εξουσιοδοτούσα δικονομική πρόνοια, Δ.35, θ.18, των Διαδικαστικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, δεν επενεργεί ως αναστολή εκτέλεσης της υπό έφεση απόφασης. Πρόνοια η οποία αντικατοπτρίζει τη βασική αρχή η οποία αποσκοπεί στη διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης και της αποτελεσματικότητας της. Ταυτόχρονα, παρέχεται εξουσία στο Δικαστήριο, να αναστείλει την εκτέλεση της απόφασης, προς διασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, εναποθέτοντας στο Δικαστήριο, όποτε ζητείται η αναστολή, την εξισορρόπηση των δύο αυτών συγκρουόμενων δικαιωμάτων. Επεξηγώντας τις εφαρμοστέες αρχές, ο Πικής, Δ., όπως ήταν τότε, ανέφερε στην Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 ΑΑΔ 1147: «Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.35 Θ. 18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατ'εξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου.» Επίσης στην υπόθεση Μάρκου κ.ά ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολ.Έφεση Ε50/19, ημερομηνίας 21/12/20, τέθηκαν και τα ακόλουθα: «............................... Στην κρινόμενη περίπτωση, όπως και στη Ναυτικός Όμιλος Πάφου (ανωτέρω), δεν υφίστανται τέτοιες προϋποθέσεις ώστε να προεξοφλήσουμε το αποτέλεσμα της έφεσης, οπότε επιβεβαιώνεται πως, εν προκειμένω, ο παράγοντας για την προοπτική επιτυχίας της έφεσης δεν είναι καθοριστικός αλλά οριακής σημασίας. Για να εγκριθεί αίτημα αναστολής θα πρέπει να καταδειχθούν εξαιρετικές περιστάσεις οι οποίες να το δικαιολογούν. Επιπρόσθετα, ο αιτητής θα πρέπει να καταδείξει ότι τυχόν απόρριψη της αίτησης θα του επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη "irreparable mischief may be done by refusing it" (βλ. Chester v. Powell, 1 T.L.R. 390, Aristidou v. Aristidou
(1985)1 C.L.R. 649 και Θεοφάνους κ.ά. Γεωργίου κ.ά. ECLI:CY:AD:2016:A103, Π.Ε. 251/14 ημερ. 19.2.2016).» Ο αιτητής στη ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση του, αναφέρει ότι του είναι αδύνατο να παραδώσει την κατοχή του οποιουδήποτε υποστατικού αφού την διαχείριση του FINI'S BEACH BAR την έχει αναλάβει η εταιρεία A.G.A. FEELGOOD BACH BAR LTD. Αν δεν εκδοθεί το διάταγμα θα αντιμετωπίσει παρακοή διατάγματος. Αναφέρει επίσης ότι το υποστατικό είναι απροσδιόριστο, δεν έχει αποδειχθεί ότι ο καθ'ου η αίτηση είναι ιδιοκτήτης οποιουδήποτε υποστατικού και σε περίπτωση που ο τελευταίος ανακτήσει την κατοχή κάποιου υποστατικού αγνώστων στοιχείων και η έφεση του (αιτητή) εγκριθεί θα μείνει με κενά χέρια και δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί. Ο αιτητής στις 25/5/17, μέσω του δικηγόρου του, δέχθηκε την έκδοση απόφασης εναντίον του, τόσο για συγκεκριμένο ποσό όσο και για παράδοση του δημοτικού καφενείου στην παραλία των Φοινικούδων. Η εκτέλεση της εν λόγω απόφασης αναστέλλετο με καθορισμό χρονοδιαγράμματος για καταβολή συγκεκριμένων ποσών μέχρι και την 31/12/19. Η απόφαση αυτή, που τονίζεται, ήταν εκ συμφώνου δεν έχει προσβληθεί. Παραμένει σε ισχύ και είναι εκτελεστή. Τα θέματα τα οποία εγείρει ο αιτητής με την παρούσα αίτηση τέθηκαν για πρώτη φορά στην αίτηση για παραμερισμό του εντάλματος ανάκτησης κατοχής και το Δικαστήριο έχει αποφανθεί επί τούτων. Τα επικαλείται και τώρα στα πλαίσια της παρούσας αίτησης προς θεμελίωση των προϋποθέσεων έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Με την υπό κρίση αίτηση, αυτό που στην ουσία ο αιτητής επιχειρεί είναι η εξασφάλιση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης του εκδοθέντος εντάλματος ανάκτησης κατοχής του επίδικου υποστατικού επί των ιδίων και ήδη αποφασισθέντων ισχυρισμών. Δεν είναι δυνατόν να αποτελέσουν την βάση για την έγκριση της αίτησης. Η αίτηση απορρίπτεται. Λόγω του ότι η καταχώριση της ένστασης κρίθηκε ως εκπρόθεσμη δεν εκδίδεται διαταγή για τα έξοδα. (Υπ.)......... Λ. Μουγής, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΣΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.