← Κύπρος

N.V. CATERCHEF LTD ν. SHIKKIS BROS LTD, Αρ. Αγωγής: 174/14, 30/6/2021

N.V. CATERCHEF LTD ν. SHIKKIS BROS LTD, Αρ. Αγωγής: 174/14, 30/6/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2021:A73 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛAΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Μ. ΝΑΘΑΝΑΗΛ, Ε.Δ Αρ. Αγωγής: 174/14 Μεταξύ: N.V. CATERCHEF LTD Ενάγοντες και SHIKKIS BROS LTD Εναγόμενοι Ημερομηνία: 30.6.21 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κ. Σεραφείμ για Αγγελίδη Ιωαννίδη Λεωνίδου Δ.ΕΠ.Ε Για τους Εναγόμενους: κ. Πουτζιουρής για Χρ. Πουτζιουρής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α ΣΗ Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή καταχωρήθηκε την 16.1.14 και αφορά την αξίωση των εναγόντων εναντίον των εναγόμενων για παράβαση σύμβασης λόγω κατ' ισχυρισμόν πλημμελούς εκτέλεσης εργασιών εκ μέρους των τελευταίων, αναφορικά με την δημιουργία και τοποθέτηση μίας σιδηροκατασκευής με πτυσσόμενη ηλεκτρική οροφή και πόρτες στο κέντρο αναψυχής με την ονομασία «Occhio Lounge Bar and Restaurant», εφεξής, το Ochhio. Σκοπός της σύμβασης ήταν η δημιουργία ενός επιπλέον σκεπαστού χώρου ο οποίος θα μπορούσε κατά βούληση, να καταστεί υπαίθριος, επεκτείνοντας με αυτόν τον τρόπο τους χώρους και εργασίες των εναγόντων. Μέσω της παρούσας αγωγής, οι ενάγοντες αξιούν τα ποσά των: (α) €9.140,43, ποσό το οποίο πλήρωσαν άνευ αντιπαροχής, (β) €4.000, ποσό το οποίο κατέβαλαν σε τρίτα πρόσωπα για άρση της κατασκευής των εναγομένων, (γ) €35.000 ως απωλεσθέν ποσό λόγο ακύρωσης κρατήσεων για 17 ημέρες και (δ) €50.000, ποσό το οποίο αντικατοπτρίζει την απώλεια που υπέστησαν από την μη λειτουργία του χώρου που καλυπτόταν από την επίδικη κατασκευή. Περαιτέρω, με την αγωγή τους οι ενάγοντες διεκδικούν την επιδίκαση νόμιμου τόκου, εξόδων, ΦΠΑ και εξόδων επίδοσης. Οι ενάγοντες είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με έδρα την Λευκωσία και είναι ιδιοκτήτες και/ή διαχειριστές του κέντρου αναψυχής με την ονομασία «Occhio». Οι εναγόμενοι αποτελούν επίσης εταιρεία περιορισμένης ευθύνης και ασχολούνται με την παροχή και/ή εγκατάσταση και/ή κατασκευή και/ή προμήθεια ηχομονωτικών υλικών, ηλεκτρικών οροφών, γυαλιών και/ή καθρεφτών, πορτών και/ή σιδηροκατασκευών. Η συνεργασία των διαδίκων ξεκίνησε περί τα τέλη του 2009 και διήρκησε μέχρι το καλοκαίρι του

  1. Το αρχικώς συμφωνημένο ποσό για τις εν λόγω εργασίες (του 2009) ήταν αυτό των €52.334,
  2. Όντας ικανοποιημένοι από τις υπηρεσίες που έλαβαν, οι ενάγοντες συμφώνησαν προφορικά με τους εναγόμενους περί τον Σεπτέμβριο του 2010 όπως οι τελευταίοι προσφέρουν τις υπηρεσίες τους δια την περαιτέρω διαρρύθμιση του χώρου μέσω της δημιουργίας, κατασκευής και τοποθέτησης της επίδικης σιδηροκατασκευής με πτυσσόμενη ηλεκτρική οροφή και πόρτες. Αποτελεί ισχυρισμό των εναγόντων ότι οι εναγόμενοι ήταν ενήμεροι ότι ο νέος αυτός χώρος θα λειτουργούσε ως μέρος του υφιστάμενου χώρου διασκέδασης, ενώ ρητός και/ή εξυπακουόμενος όρος στην μεταξύ των μερών συμφωνία, ήταν ότι ενόψει της περαιτέρω ανάθεσης εργασίας στους εναγόμενους, οι ενάγοντες θα επωφελούντο σχετικής έκπτωσης, ύψους €15.700, ποσό το οποίο θα αφαιρείτο από το μέχρι εκείνη την στιγμή οφειλόμενο προς τους εναγόμενους ποσό, από την πρώτη χρονολογικά, εκτελεσθείσα εργασία. Η συμφωνηθείσα αμοιβή για την επίδικη εργασία, του 2010, ανήρχετο στις €50.
  3. Συμφωνήθηκε περαιτέρω ότι τα οφειλόμενα ποσά θα καταβάλλονταν με μεταχρονολογημένες επιταγές μέχρι και το καλοκαίρι του 2011, αφού σκοπός ήταν όπως εκλεχθεί η καταλληλόλητα της σκεπαστής κατασκευής. Η ολοκλήρωση των εργασιών τον Ιανουάριο του 2011, έφερε, και την έκδοση εκ μέρους των εναγόντων, αριθμού επιταγών ως το προαναφερθέν τίμημα των επίδικων εργασιών. Είναι η θέση των εναγόντων ότι οι εναγόμενοι ενήργησαν κατά παράβαση των ρητών και/ή εξυπακουόμενων όρων της σύμβασης, αφού η άμεση χρήση της κατασκευής ανέδειξε προβλήματα στεγανότητας, με αυτήν να επιτρέπει την εισροή νερού εντός της. Συνέπεια τούτου, οι ενάγοντες έχασαν πελατεία και εισοδήματα, μην μπορώντας να αξιοποιήσουν επαρκώς και/ή καθόλου τον χώρο τους. Οι ενάγοντες κάλεσαν τους εναγόμενους τόσο προφορικά αλλά και γραπτώς, όπως επιδιορθώσουν τις κακοτεχνίες. Παρά τις επιδιορθωτικές εργασίες, το πρόβλημα δεν επιλύθηκε. Αποτέλεσμα της επιδειχθείσας αδιαφορίας και αντισυμβατικής συμπεριφοράς των εναγόμενών ήταν η ανάκληση εκ μέρους των εναγόντων των εκδοθέντων προς όφελος των πρώτων, αριθμού επιταγών, ύψους €32.
  4. Οι θέσεις των εναγομένων στο πολυσέλιδο δικόγραφο Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης των, μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως. Παραδεκτές είναι οι θέσεις των εναγόντων ως αυτές εκτείνονται στις παραγράφους 1 μέχρι και 4 της Έκθεσης Απαίτησης των. Δηλώνουν δε, ότι οι οποιεσδήποτε υπηρεσίες των εναγομένων προς τους ενάγοντες, γίνονταν σύμφωνα με τις προσφορές και τιμολόγια που εξέδιδαν μετά το πέρας της εκτελεσθείσας εργασίας, με τους ενάγοντες να παραλαμβάνουν αυτές χωρίς καμία διαμαρτυρία και/ή επιφύλαξη, η δε κατασκευή ήταν πλήρως λειτουργική χωρίς καμία κακοτεχνία και/ή ατέλεια, εξ΄ού και η έκδοση των επίδικων επιταγών. Ουδέποτε όμως, δηλώνουν, υπήρξε συμφωνία για παράδοση μεταχρονολογημένων επιταγών, ενώ ο πραγματικός λόγος παράδοσης τέτοιων, ήταν η οικονομική στενότητα των εναγόντων, εξ΄ού και οι επιταγές των επιστρέφονταν ως ακάλυπτες, με τους ενάγοντες να ζητούν όπως αντικαταστήσουν αυτές με άλλες που αφορούσαν σε μικρότερα ποσά, τις οποίες οι ίδιοι αποδέχθησαν. Αποτελεί θέση των εναγομένων ότι οι επίδικες εργασίες είχαν ολοκληρωθεί και παραδοθεί πολύ πριν τον Σεπτέμβριο του 2010, με τις δύο μεταχρονολογημένες επιταγές ύψους €35.000 να παραδίδονται σε αυτούς περί τα τέλη του
  5. Όταν αυτές παρουσιάστηκαν για εξαργύρωση, αυτές επιστράφηκαν πίσω λόγω «έλλειψης διαθέσιμων κεφαλαίων». Οι εναγόμενοι μετά από παράκληση των εναγόντων αποδέχθηκαν όπως αυτές αντικατασταθούν με άλλες μεταχρονολογημένες επιταγές, για μικρότερα ποσά, οι οποίες θα συμπονούντο στο συνολικό ποσό των €35.
  6. Αυτός ήταν και ο πραγματικός λόγος ανάκλησης των επιταγών κατά τους εναγόμενους και όχι η κατ΄ισχυρισμόν ακαταλληλότητα της κατασκευής. Οι εναγόμενοι αρνούνται το περιεχόμενο της παραγράφου 12 της Απαίτησης των εναγόντων, ήτοι τις Λεπτομέρειες Αμέλειας και/ή Παράβασης των Συμβατικών υποχρεώσεων των, δηλώνοντας, ότι τα όποια τυχόν προβλήματα στην κατασκευή, προέκυψαν μήνες μετά την παράδοση της, τα οποία μάλιστα επιδιορθώθηκαν. Είναι δε θέση των εναγομένων ότι τα όποια τυχόν προβλήματα στην οροφή οφείλονταν στην κακή χρήση και/ή πλημμελή συντήρηση της εκ μέρους των εναγόντων, ενώ τρίτα πρόσωπα, και δη συνεργεία στην υπηρεσία των εναγόντων, κακόβουλα πατούσαν επί της κατασκευής, αφού απώτερος σκοπός -των εναγόντων- ήταν η οικοδόμηση άλλης κατασκευής, με την επίδικη, να αποτελεί εμπόδιο. Τέλος, οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι ουδέν ποσό οφείλουν στους ενάγοντες οι οποίοι εμποδίζονται λόγω συμπεριφοράς, από το να αμφισβητούν την ποιότητα της εκτελεσθείσας εργασίας, την οποία παρέλαβαν χωρίς διαμαρτυρία ή επιφύλαξη. Ανταπαιτητικώς αιτούνται την υπέρ τους επιδίκαση του ποσού των €41.344,57 ως η τιμή της εκτελεσθείσας εργασίας και παροχής υπηρεσιών, και/ή διαζευκτικά το ποσό των €32.500, ποσό που αντανακλά το αντίτιμο των 7 επιταγών που παρανόμως ανακάλεσαν οι ενάγοντες. Με το δικόγραφο της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση οι ενάγοντες, απορρίπτοντας τους ισχυρισμούς των εναγομένων, εμμένουν στις θέσεις και αξιώσεις τους. Δηλώνουν ότι η οροφή που βρίσκεται άνωθεν της επίδικης, έχει στηθαίο και κάγκελο, απορρίπτοντας με αυτό τον τρόπο τις θέσεις περί χρήσης της από συνεργεία των εναγόντων. Οι όποιες δε εργασίες στον χώρο της ταράτσας, άνωθεν της ηλεκτρικής οροφής ξεκίνησαν μεταγενέστερα, και δη περί τον Οκτώβριο του 2011, η δε ευθύνη για την μη ορθή λειτουργία της οροφής, οφείλεται αποκλειστικά στους εναγόμενους. Αναφέρουν ότι παρά τις συνεχείς οχλήσεις τους προς τους εναγόμενους τον Απρίλιο του 2011, οι ίδιοι, αποφάσισαν όπως μην ανακαλέσουν τότε τις επιταγές, επιλέγοντας όπως στείλουν γραπτή επιστολή παραπόνου ημερ.23.4.
  7. Ακολούθησε η αποστολή επιστολών ημερομηνιών 21.11.12, 3.2.12 και 6.2.13 με τις οποίες οι ενάγοντες καλούσαν τους εναγόμενους σε επισκευή του ελλαττωματικού στεγάστρου και, νοούμενης της συμμόρφωσης τους, σε πληρωμή. Τέλος, οι ενάγοντες απορρίπτουν την ανταπαίτηση, δηλώνοντας ότι ο πλημμελής τρόπος κατασκευής της κατασκευής είχε διαπιστωθεί από τις πρώτες φορές χρήσης της, καθιστώντας την ανεπαρκή για τον σκοπό της. Από τις δικογραφημένες θέσεις αμφότερων των διαδίκων, προκύπτει ότι τα επίδικα ζητήματα στην παρούσα αγωγής είναι τα ακόλουθα: α) Ποιοι ήταν οι όροι της μεταξύ των μερών συμφωνίας; Ήταν η παράδοση και λήψη των μεταχρονολoγημένων επιταγών ένας εκ των όρων αυτών; β) Υπήρξε παράβαση ουσιώδους όρου και/ή έλλειψη αντιπαροχής εκ μέρους των εναγομένων; (total failure of consideration). γ) Υπήρξε τερματισμός της σύμβασης; ε) Αν δεν υπήρξε παράβαση, δικαιούνται οι εναγόμενοι στις αξιώσεις των επί της ανταπαιτήσεων των; Μαρτυρία και Αξιολόγηση Η μαρτυρία που προσκομίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου προς απόδειξη και υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων των διαδίκων, βρίσκεται καταγραμμένη στα πρακτικά του Δικαστηρίου. To Δικαστήριο την έχει δεόντως μελετήσει, έχοντας, μέσω του ευεργετήματος της ζωντανής δίκης, παρακολουθήσει, με την μέγιστη δυνατή προσοχή έκαστο, εκ των 10 συνολικά μαρτύρων που προσήλθαν στο Δικαστήριο. Με δεδομένο τον όγκο της προσαχθείσας μαρτυρίας, το Δικαστήριο κρίνει ότι η εξαντλητική παράθεση της και αργότερα επανάληψης της, κατά το στάδιο αξιολόγησης της, δεν κρίνεται σκόπιμη, με το Δικαστήριο να την παραθέτει και να την αξιολογεί ταυτοχρόνως, αντιπαραβάλλοντας την όπου κρίνεται σκόπιμο και με την υπόλοιπη μαρτυρία και χωρίς προς στιγμή να διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου η ολότητα της εκατέρωθεν μαρτυρίας, αντικρίζοντας την κατά σφαιρικό τρόπο. Προστίθεται ότι το Δικαστήριο έχει πάντοτε κατά νου ότι το βάρος απόδειξης το φέρει ο ενάγοντας στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων όπως επεξηγήθηκε και στην Μαρσέλ ν Λαϊκή Τράπεζα Λτδ 2001 1(Β) Α.Α.Δ.
  8. Κατά την αξιολόγηση της ενώπιον μου προσαχθείσας μαρτυρίας, λαμβάνω υπόψιν μου τον τρόπο που οι εν λόγω μάρτυρες απαντούσαν στις ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, τις αντιδράσεις τους και γενικά την όλη συμπεριφορά τους από το εδώλιο του μάρτυρα. Περαιτέρω, λαμβάνω υπόψη μου το περιεχόμενο τόσο της προφορικής τους μαρτυρίας όσο και της έγγραφης μαρτυρίας που μερικοί εξ' αυτών κατέθεσαν, έχοντας παράλληλα υπόψιν μου και τις αρχές της νομολογίας επί του προκείμενου (βλ. Χρίστου v. Ηροδότου κ.α.

(2008)1 Α.Α.Δ. 676 και Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.α.
(2009)1 Α.Α.Δ. 288, Αυξεντίου v. Δίγκλη
(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva
(2002), 1A A.A.Δ. 454). Σημειώνεται ότι μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή ελαχίστου σημασίας ανακρίβειες, δεν καταστρέφουν την όλη αξιοπιστία ενός μάρτυρα (βλ. Κουδουνάρης ν Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 320.) Εξίσου σημαντικό είναι να τονισθεί ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται πάντοτε με γνώμονα τις δικογραφημένες θέσεις των μερών, οι οποίες αποτελούν και τη μόνη πυξίδα που πρέπει να καθοδηγεί το Δικαστήριο. Η κα. XXXXX Λάρκου, Πρωτοκολλητής του Ποινικού Τμήματος Λάρνακας, κατέθεσε κατόπιν επίδοσης μαρτυρικών, σε αυτήν, κλήσεων τόσο ως ΜΕ1, αλλά και ως ΜΥ
  1. Κατέθεσε αντιστοίχως, τον φάκελο της Ποινικής Υπόθεσης με αριθμό 1428/12 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας (Τεκμήριο 1) και αντίγραφο (πιστό) των πρακτικών της διαδικασίας ημερομηνίας 11.7.14 (Τεκμήριο 24), στην ποινική διαδικασία - (αντεξέταση του κ. XXXXX Βασιλείου, Διευθυντή των εναγόντων στην παρούσα διαδικασία και κατηγορούμενου 2 στην ποινική διαδικασία). Η μαρτυρία της κας.Λάρκου αφορούσε αποκλειστικά στην κατάθεση των προαναφερομένων Τεκμηρίων, με αυτή να μην αντεξετάζεται από τους συνηγόρους. Η μαρτυρία της, τυπική στην φύση της, παρέμεινε αναντίλεκτη, κρίνεται δε ως αντικειμενική και αξιόπιστη. O M.E.2, XXXXX Βασιλείου, Διευθυντής των Εναγόντων, κατέθεσε γραπτή δήλωση, Έγγραφο Α, ως μέρος της κυρίως εξέτασης του. Εκεί, επαναλαμβάνει τις δικογραφημένες θέσεις των εναγόντων, αναλύοντας το ιστορικό συνεργασίας μεταξύ των διαδίκων, αναφέροντας ότι αυτή ξεκίνησε περί τα τέλη του 2009 και τελείωσε περί το καλοκαίρι του
  2. Η εν λόγω συνεργασία αφορούσε αρχικώς, ήτοι το 2009, στην τοποθέτηση γυαλιών και υαλοπινάκων στα πλαίσια ανακαίνισης των χώρων του καφεστιατορίου/ μπαρ με την ονομασία «Occhio». Η συνεργασία κύλησε ομαλά, με τους ενάγοντες, όντας ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα να αποφασίζουν όπως αναθέσουν επιπλέον εργασίες στους εναγόμενους. Οι επίδικες εργασίες αφορούσαν στην κατασκευή και τοποθέτηση πτυσσόμενων πορτών, ηλεκτρικής μεταλλικής οροφής και υποστηρικτικών σιδηροκατασκευών στον χώρο του καφεστιατορίου, ενώ σκοπό είχαν την δημιουργία ενός επιπλέον σκεπαστού χώρου, ο οποίος θα μπορούσε, κατά βούληση των εναγόντων, να ανοίγει, καθιστώντας αυτόν, υπαίθριο. Ως Τεκμήριο 2 κατατέθηκε η προσφορά των εναγόμενών ημερομηνίας 21.9.
  3. Η συμφωνηθείσα αμοιβή για την επίδικη εργασία ανήρχετο στις €50.
  4. Αποτελούσε όρο της μεταξύ των μερών συμφωνίας, ότι το εν λόγω ποσό θα καταβάλλετο με την έκδοση μεταχρονολογημένων επιταγών οι οποίες θα εκτείνονταν μέχρι και το καλοκαίρι του 2011 με σκοπό τον έλεγχο της κατασκευής. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν περί το τέλος Δεκεμβρίου 2010 με τους ενάγοντες να εκδίδουν αριθμό επιταγών προς όφελος των εναγομένων. Τα προβλήματα ξεκίνησαν με τις πρώτες χειμερινές βροχές, όταν παρατηρήθηκαν προβλήματα στεγανότητας της οροφής. Ο ΜΕ2 έκανε λόγο σε βραχυκύκλωμα που προκλήθηκε στα ηλεκτρολογικά του καφεστιατορίου λόγω της εισχώρησης όμβριων υδάτων, ενώ συνεπεία των πιο πάνω προβλημάτων, οι ενάγοντες αναγκάστηκαν όπως αναστείλουν την λειτουργία του. Μετά από τηλεφωνική επικοινωνία του ιδίου με τον κ. XXXXX Σιήκκη, εκπρόσωπο των εναγομένων, οι εναγόμενοι επιδιόρθωσαν την βλάβη. Τα προβλήματα στεγανότητας συνέχιζαν, ενώ μέχρι τον Απρίλιο του 2011 υπήρξαν ακόμη 4 περιστατικά εισροής νερού στον χώρο, με τους εναγόμενους να τα επιδιορθώνουν αυτά τις επισκέψεις τους. Ως Τεκμήριο 3 κατατέθηκε επιστολή των εναγόντων προς τους εναγόμενους ημερ. 23.4.11, στο περιεχόμενο της οποίας οι εναγόμενοι ανταποκρίθηκαν με την μετάβαση τους στον χώρο. Κατά του καλοκαιρινούς μήνες, δεν διαπιστώθηκε το οποιοδήποτε ζήτημα, ενώ από τον Σεπτέμβριο μέχρι και Νοέμβριο του 2011 οι ενάγοντες παρέμειναν κλειστοί λόγω του προβλήματος αυτού, αφού όποτε έβρεχε, οι χώροι πλημμύριζαν. Προς απόδειξη των ζημιών του, ο ΜΕ2 κατέθεσε κατάσταση Τύπου «Z», (Τεκμήριο 4), ως αυτή εκτυπώθηκε από τον ίδιο από το ηλεκτρονικό σύστημα της εταιρείας. Λόγω των ζημιών που υπέστησαν οι ενάγοντες συνεπεία της παράβασης των μεταξύ των μερών συμφωνηθέντων εκ μέρους των εναγόμενων, οι πρώτοι αποφάσισαν όπως την 21.11.11 ανακαλέσουν τις επιταγές συνολικού ύψους €32.500 με το Τεκμήριο 5 να αποτελούν τις οδηγίες των εναγόντων για ανάκληση των επιταγών προς την τράπεζα, ενώ με επιστολή τους, (Τεκμήριο 6) ημερ. 21.11.11, οι ενάγοντες ενημέρωσαν τους εναγόμενους τόσο για την ανάκληση των επιταγών, αλλά και για την πρόθεση των όπως τιμήσουν τα εν λόγω ποσά, νοουμένου ότι η κατασκευή επιδιορθώνετο. Ο ΜΕ2 σημείωσε ότι η επιταγή με αριθμό 07824703 για το ποσό των 2.500, πληρωτέα την 7.11.11, πληρώθηκε κανονικά, καταθέτοντας αυτήν ως Τεκμήριο
  5. Λόγω της μη ανταπόκρισης των εναγομένων, οι ενάγοντες απηύθυναν εκ νέου επιστολές στους εναγόμενους, Τεκμήρια 8 και
  6. Μη μπορώντας να αξιοποιηθεί με οποιοδήποτε τρόπο, η κατασκευή απομακρύνθηκε τον Αύγουστο του 2013, με τον ΜΕ2 να παρουσιάζει ως Τεκμήριο 10 τιμολόγιο για το χρηματικό ποσό των €4.000 για την απομάκρυνση της. Δήλωσε, ότι οι εναγόμενοι με την ανάληψη των επίδικων εργασιών, έδωσαν στους ενάγοντες να αντιληφθούν ότι ήταν ικανοί για την εκτέλεση τους, κατέχοντας την απαιτούμενη προς τούτο, τεχνογνωσία. Οι εναγόμενοι ουδέποτε μετά την ανάκληση των επιταγών ενδιαφέρθηκαν, παρά μόνο, προχώρησαν σε καταχώρηση ποινικής υπόθεσης. Αντεξεταζόμενος με ομολογουμένως, μακρύ και επίπονο τρόπο, ο ΜΕ1, ανέφερε, ότι ποτέ δεν ήταν πρόθεση των εναγόντων όπως μην τιμηθούν οι επιταγές των. Αναφορικά με την έκδοση μεταχρονολογημένων επιταγών, για τις εκτελεεθσείσες εργασίες, ο ΜΕ2 απάντησε ότι και στα πλαίσια της προηγούμενης συνεργασίας των μερών, αυτός ήταν ο τρόπος συνδιαλλαγής των, ενώ οι σχέσεις των, ήταν άριστες, εξ' ού και παρέλαβαν τις μεταχρονολογημένες επιταγές. Το Τεκμήριο 2, ανέφερε, ήταν προτιμολόγιο και αφορούσε και άλλες προγενέστερες εκτελεθσείσες εργασίες, εξ' ού και η καταγραφή της ένδειξης «Balance 72.344,57», ενώ το τελικό τιμολόγιο πληρώθηκε όταν έγινε ο τελικός διακανονισμός. Ο μάρτυρας δήλωσε εμφαντικά ότι κατά τον επίδικο πάντα χρόνο, το υπόλοιπο της εργασίας του 2009 είχε εξοφληθεί, ενώ ακόμη και όταν ξεκίνησαν τα προβλήματα, οι ενάγοντες ποτέ δε είχαν πρόθεση όπως μην τιμήσουν τις οφειλές τους, εξ΄ού και η πληρωμή των €2.500 (Τεκμήριο 6) αναφορικά με επιμέρους εργασίες των εναγομένων. Τον Μάιο του 2011 είπε ο ΜΕ2, εκδόθηκαν 2 μεταχρονολογημένες επιταγές προς εξαργύρωση, ήτοι μία για τον Αύγουστο και μία τον Σεπτέμβρη του 2011 για τα ποσά των €20.000 και 1€5.000 αντιστοίχως, για τις επίδικες πάντα εργασίες. Σε υποβολές του κ. Πουτζιουρή ότι οι εν λόγω επιταγές ήταν ακάλυπτες, ο ΜΕ2 απάντησε άμεσα ότι αυτές, λανθασμένα είχαν εκδοθεί με ημερομηνία πληρωμής τους τον Αύγουστο και Σεπτέμβρη του 2011, αφού δεν αναμένετο η συνήθης ρευστότητα στα ταμεία της εταιρείας εκείνους τους μήνες, λόγω διακοπών. Εγκαίρως οι εναγόμενοι ενημερώθηκαν περί τούτου, εξ' ου και δέχθηκαν όπως αντικατασταθούν με άλλες. Με την απάντηση αυτή του μάρτυρα συμφώνησε και ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγομένων, δηλώνοντας όμως στον μάρτυρα ότι και οι δεύτερες στην σειρά επιταγές που εκδόθηκαν για το συνολικό ποσό των €35.000 ήταν ακάλυπτες. Ο ΜΕ 2 απάντησε ότι δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα με τη ρευστότητα της εταιρείας και ότι ο λόγος που αυτές ανακλήθησαν δεν ήταν γιατί δεν υπήρχαν διαθέσιμα υπόλοιπα, αλλά επειδή οι εργασίες που έγιναν από τους εναγόμενους ήταν πλημμελείς. Ο μάρτυρας αντεξετάστηκε εκτενώς και επί του Τεκμηρίου
  7. Εξήγησε ότι το Τεκμήριο αφορά τις ημερομηνίες 2.4.11 μέχρι και 24.12.11, ήτοι μια περίοδο 8 μηνών, στην οποία το κατάστημα έκανε συνολικές πωλήσεις συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ ύψους €123,157.
  8. Δήλωσε ότι την 23.4.11 το κατάστημα ήταν κλειστό εξ' ού και υπάρχει η καταγραφή «0», ενώ την 24.4.11, ημερομηνία κατά την οποία άνοιξαν φαίνεται να είχαν εισπράξεις μόνο €2.000, ποσό αδικαιολόγητο, αφού ο χώρος τους τις Παρασκευές και Σάββατα έκανε πωλήσεις €4.000 και €5.
  9. Δήλωσε από μόνος του δε ότι, οι πωλήσεις δεν ήταν πάντοτε σταθερές αφού υπήρχε περισσότερη εργασία όταν διεξάγονταν θεματολογικά πάρτυ, αναλόγως της εποχής του χρόνου, ή όταν επέστρεφαν στο νησί οι φοιτητές, περιόδους κατά τις οποίες το κέντρο μπορεί να λειτουργούσε ακόμη και 5 ημέρες την εβδομάδα. Από τον Ιανουάριο που τελείωσαν οι εργασίες μέχρι και το τέλος του χρόνου οι εισπράξεις δεν ήταν οι αναμενόμενες, ενώ τις εισπράξεις του 2010 δεν θεώρησε απαραίτητο να τις φέρει αφού τότε δεν υπήρχε σκεπή. Σε ερώτηση γιατί δεν προσκομίστηκαν οι πωλήσεις από τον Ιανουάριο του 2011, ο μάρτυρες ανέφερε ότι μπορεί να τις προσκομίσει, πλην όμως, αυτές δεν παρουσιάστηκαν. Στην θέση του κ. Πουτζιουρή ότι ουδέποτε στάληκε η επιστολή Τεκμήριο 3, ο μάρτυρας απάντησε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να μην την παρέλαβαν οι εναγόμενοι, διότι την επόμενη εβδομάδα ο κ. Σιήκκης επισκέφθηκε με συνεργείο το υποστατικό, προβαίνοντας σε επιδιορθώσεις. Ο μάρτυρας κατέθεσε ως Τεκμήριο 10 απόδειξη πληρωμής €4.000 για αποσυναρμολόγηση της κατασκευής, με τον συνήγορο των εναγομένων να του υποβάλλει ότι αυτό είναι κατασκευασμένο από τον ίδιο και δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητά. Ο ΜΕ2 απάντησε ότι επανειλημμένως κάλεσε τους εναγόμενους όπως αφαιρέσουν και/ή αποσυναρμολογήσουν την κατασκευή, αφού καμία χρησιμότητα δεν είχε, με τους τελευταίους να μην επιδεικνύουν κανένα ενδιαφέρον για ένα ολόκληρο χρόνο. Μη έχοντας άλλη επιλογή, επιστράτευσε τις υπηρεσίες τρίτου προσώπου προς αυτό τον σκοπό. Ο μάρτυρας συμφώνησε ότι το 2011 οι ενάγοντες προχώρησαν στην κατασκευή ενός άλλου εξωτερικού χώρου, άνωθεν της ταράτσας του κτιρίου. Επεξηγώντας το Τεκμήριο 12, ο μάρτυρας έκανε αναφορά στις προσφορές ημερομηνιών 26.11.09, 4.11.09, 10.11.09, 23.4.10 και 7.5.10, δηλώνοντας ότι αναλόγως των μετρήσεων και διαστάσεων της κατασκευής, δίδονταν και οι ανάλογες προσφορές. Για την επίδικη κατασκευή καταβλήθηκε προκαταβολικά το ποσό των €9.000 περίπου, θέση με την οποία συμφώνησε και ο κ. Πουτζιουρής, την επιστροφή του οποίου αξιώνει μέσω της αγωγής του. Το Δικαστήριο κρίνει ως αξιόπιστη την μαρτυρία του ΜΕ
  10. Παρά την αντεξέταση του επί παντός επιστητού, δηλαδή, επί γεγονότων που άπτονταν της συνεργασίας του 2009, επί της ποινικής υπόθεσης και των μεταχρονολογημμενων επιταγών, επί της επίδικης κατασκευής και των εκδοθέντων επιταγών, επί της ρευστότητας της εταιρείας, επί της μετέπειτα ανέγερσης άλλης κατασκευής άνωθεν της ταράτσας του κτιρίου, καθώς και επί ζητημάτων πολεοδομίας και αδειών, η αξιοπιστία του μάρτυρα στα όσα ανέφερε δεν κλονίστηκε σε κανένα σημείο. Παρά την περιπλοκότητα των γεγονότων αναφορικά με τις εκτελεσθείσες εργασίες και την αντίστοιχη έκδοση διαφόρων επιταγών, ο μάρτυρας περιέγραψε τα γεγονότα ως αυτά ανταποκρίνονται και επιβεβαιώνονται από το περιεχόμενο των ενώπιον του Δικαστηρίου Τεκμηρίων. Οι απαντήσεις του μάρτυρα ήταν σαφείς και επεξηγηματικές επί παντός θέματος, ενώ ως πλήρως ανταποκρινόμενη στην αλήθεια, βρίσκω την θέση ότι τα μέρη εισήλθαν σε προφορική συμφωνία για την δημιουργία, κατασκευή και εγκατάσταση της επίδικης κατασκευής, ενώ προς τούτο οι ενάγοντες έλαβαν σχετική προσφορά, Τεκμήριο 12- ημερ. 7.5.
  11. Η ειλικρίνεια του μάρτυρα εντοπίζεται στην άμεση παραδοχή στις απαντήσεις του ότι οι εν λόγω εργασίες εκτελέστηκαν και ολοκληρώθηκαν, με την μόνη του διαφωνία να εντοπίζεται στον τρόπο πληρωμής των εναγομένων. Οι δε θέσεις του περί έκδοσης μεταχρονοληγημένων επιταγών λόγω της παλαιότερης εύρυθμης συνεργασίας τους με τους εναγόμενους, σε συνδυασμό με τον έλεγχο της καταλληλόλητας της κατασκευής βρίσκουν έρεισμα στην λογική και γίνονται αποδεκτές, αφού παρά τις αντίθετες δικογραφημένες θέσεις των εναγομένων, το γεγονός ότι η έκδοση των επιταγών έγινε τον Μάιο του 2011, όχι μόνο παρέμεινε αναντίλεκτο, αλλά αποτέλεσε βάση για την περαιτέρω αντεξέταση του κ. Πουτζιουρή, αφού οι ημερομηνίες εξαργύρωσης τους, ήταν τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του
  12. Επιπλέον, με πάσα ειλικρίνεια ο μάρτυρας απάντησε, ότι οι επιταγές ανακλήθηκαν σε μια προσπάθεια « εξαναγκασμού» των εναγομένων σε επιδιόρθωση του στεγάστρου, γεγονός που αντικατοπτρίζεται στο περιεχόμενο της επιστολής ημερ. 21.11.11 (Τεκμήριο 6), αφού σε αυτό γίνεται αναφορά σε πρόθεση καταβολής των ανακληθέντων ποσών, εφόσον υπήρχε επιδιόρθωση των προβλημάτων. Αποδέχομαι περαιτέρω το μέρος της μαρτυρίας του που αφορά στις εκκλήσεις των εναγόντων, τόσο προφορικές, αλλά και γραπτές, ως προς την επιδιόρθωση της κατασκευής, θέσεις οι οποίες, επιβεβαιώθηκαν μέσω της μαρτυρίας των εναγομένων, με τους ίδιους να παραδέχονται ότι επισκέπτονταν τον χώρο και επιδιόρθωναν αυτήν, θέση η οποία επίσης δικογραφείται, ασχέτως αν δεν υπάρχει δικογραφημένη ανάληψη ευθύνης εκ μέρους των τελευταίων. Ειλικρινή και πλήρως ανταποκρινόμενη στην αλήθεια βρίσκω και την θέση του μάρτυρα ότι η επίδικη κατασκευή ολοκληρώθηκε περί το τέλος του 2010 με αρχές του 2011, θέση η οποία έχει επιβεβαιωθεί και από την μαρτυρία των ΜΕ3 και ΜΥ6, ως αυτή θα αναλυθεί κατωτέρω, επιβεβαιώνεται δε περαιτέρω και από τα Τεκμήρια 3,5,6,8 και
  13. Σε απάντηση δε των θέσεων του κ. Πουτζιουρή ως καταγράφεται στην γραπτή του αγόρευση, σελ. 2, ότι: «ο κ. Βασιλείου ήταν ένας μάρτυρας που μπορεί να ξεγελάσει τον οποιοδήποτε ανυποψίαστο για την αλήθεια των ισχυρισμών του ..», το Δικαστήριο οφείλει όπως καταγράψει ότι έχει με πολλή προσοχή ενσκήψει στη μαρτυρία του ενάγοντα και δεν έχει εντοπίσει οιαδήποτε ουσιαστική αντίφαση στις απαντήσεις του που να καθιστούν την μαρτυρία του έκθετη σε απόρριψη. Λαμβάνοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ στην μαρτυρία του μάρτυρα αυτού και να εξάγω ασφαλή συμπεράσματα και ως εκ τούτου την αποδέχομαι στην ολότητα της. Τρίτος μάρτυρας εναγόντων κατέθεσε ο κ. XXXXX Ομήρου, υπεύθυνος ηλεκτρολόγος. Κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, γραπτή δήλωση, Έγγραφο Β, για την χρόνια συνεργασία του με τους ενάγοντες, αναφέροντας ότι ο ίδιος ήταν ο υπεύθυνος ηλεκτρολόγος αναφορικά με τις όποιες τροποποιήσεις και/ή ανακαινίσεις έκανε η ενάγουσα στους χώρους της. Τον Ιανουάριο του 2011 κλήθηκε από τους ενάγοντες κατόπιν προβλήματος στην παροχή ρεύματος στο υποστατικό και ειδικότερα στο χώρο όπου πρόσφατα είχε τοποθετήσει η αλουμινένια κατασκευή. Φτάνοντας στο χώρο, δήλωσε ο μάρτυρας, αντιλήφθηκε ότι μέσα στα σημεία παροχής ρεύματος, τα οποία ο ίδιος είχε εγκαταστήσει, είχε εισχωρήσει μεγάλη ποσότητα νερού, με αποτέλεσμα την πρόκληση ζημιών, με την καταστροφή καλωδίων και ασφαλειών. Μετά από εκτίμηση και έρευνα στο χώρο, ενημέρωσε τον κ. Βασιλείου ότι το νερό είχε εισχωρήσει στο κυρίως υποστατικό λόγω της απώλειας που παρουσίαζε η αλουμινένια κατασκευή. Ο ίδιος επιδιόρθωσε τις ηλεκτρολογικές ζημιές. Την ίδια εικόνα συνάντησε όταν κλήθηκε εκ νέου την περίοδο του Πάσχα του
  14. Μαρτυρώντας προφορικά, ανέφερε ότι και στις δύο περιπτώσεις διαπίστωσε ότι υπήρχε νερό μέσα από τα φωτιστικά που ο ίδιος είχε εγκαταστήσει, προχωρώντας στην αντικατάσταση έκαστου φωτιστικού και ηχείων, που είχαν καταστραφεί, ενώ ήταν εμφανές ότι η γυψοσανίδα, εντός της αλουμινένιας κατασκευής, γέμιζε νερά. Αντεξεταζόμενος, είπε ότι είδε τη γυψοσανίδα φουσκωμένη, ενώ, κατά την αποσυναρμολόγηση των φωτιστικών έπεφτε νερό μέσα από την θήκη / εισδοχή στην οποία αυτά ήταν τοποθετημένα. Αποτέλεσμα της εισροής νερού, ήταν ότι ( 1/3) ένα τρίτο του καταστήματος δεν είχε ρεύμα, αφού ο γενικός πίνακας διανομής ρεύματος ήταν κοινός και όταν «έπεφτε» ο γενικός διακόπτης, απέκλειε το ρεύμα από παντού. Η μεταλλική οροφή δήλωσε, στηριζόταν πάνω σε περιμετρική μετόπη και ως εκ τούτου έβαζε νερά όταν έβρεχε από το σημείο που εφάπτετο η μετόπη στα στηρίγματα. Κατά την υποβολή του συνηγόρου των εναγομένων ότι ήταν λόγω του ότι κάποιος περπατούσε πάνω στην οροφή που δημιουργήθηκαν τα προβλήματα, ο ΜΕ3 απάντησε ότι η οροφή είναι ανοιγόμενη, αποτελούμενη από μεταλλικά «panels»/ λούβρα, και δεν υπάρχει περίπτωση να μπορεί κάποιος να σταθεί σε αυτήν, αφού δεν υποστηρίζει ανθρώπινο βάρος. Ερωτώμενος από πού συγκεκριμένα, έμπαιναν τα νερά, ο μάρτυρας απάντησε ότι δεν μπορούσε να είναι βέβαιος, αφού η κατασκευή με την σκεπή εφάπτονταν σε τέσσερα
(4)σημεία. Μόνο όμως από την βροχή είπε, μπορούσαν να μπουν νερά. Νερό είπε, έβαζε, είτε όταν ανοιγόκλεινε η μεταλλική οροφή ή αν έστω και 1 από τα 300 λούβρα που είχε, παρουσίαζε πρόβλημα. Η επίδικη κατασκευή είπε, κατέστη απαραίτητη, για την λειτουργία των εναγόντων, μετά την εισαγωγή της Νομοθεσίας περί απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους. Τέλος, ερωτηθείς, ο μάρτυρας ανέφερε ότι όταν παρουσιάστηκαν τα προβλήματα στην κατασκευή, δεν υπήρχε η δεύτερη ψηλή οροφή δηλαδή το δεύτερο παράρτημα και/ή επέκταση του καταστήματος στο οποίο έκανε αναφορά ο κ. Πουτζιουρής, αφού αυτή κτίστηκε περίπου ενάμιση χρόνο μετά. Το Δικαστήριο αποδέχεται ως πλήρως αξιόπιστη την μαρτυρία του κ. Ομήρου, χωρίς κανένα ενδοιασμό. Υπήρξε φιλαλήθης μάρτυρας, η δε μαρτυρία του ουδόλως κλονίστηκε από την αντεξέταση, με τον μάρτυρα να αποδεικνύει στο Δικαστήριο την πραγματική κατάσταση πραγμάτων, όταν κλήθηκε από τους ενάγοντες για διερεύνηση τόσο τον Ιανουάριο του 2011, αλλά και το Πάσχα του
  1. Εκ μέρους των εναγομένων, κατέθεσε ως ΜΥ1 η κα XXXXX Χατζηαντώνη, λογίστρια στην υπηρεσία των εναγομένων. Κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης της σχετική δήλωση η οποία έφερε τη σήμανση Έγγραφο Γ'. Ας σημειωθεί ότι η μαρτυρία της αφορούσε και επικεντρωνόταν μόνο στην παραλαβή και εξαργύρωση των εκδοθέντων υπό των εναγόντων επιταγών και όχι επί της ισχυριζόμενης παράβασης λόγω της κατ΄ισχυρισμόν ελλατωματικής οροφής. Η ΜΥ1 προέβη μέσω της δήλωσης της σε μια λεπτομερή αναφορά επί των εκδιδομένων επιταγών, παραπέμποντας σχετικά στα Τεκμήρια 14 μέχρι και
  2. Η μαρτυρία της, επιβεβαιώνει τα όσα και ο ΜΕ2 ανέφερε περί πληρωμής ποσού ύψους €14.000 ως προκαταβολή για το ξεκίνημα των εργασιών το 2009, σε προκαταβολή περί των €9.000 για τις επίδικες εργασίες, ότι οι εναγόμενοι εκτέλεσαν τις εργασίες του Τεκμηρίου 12 (το Τεκμήριο 12 αφορά σε παλαιές εργασίες του 2009 και τις επίδικες), ότι οι εργασίες εκτελούνταν ως οι διαφοροποίησες που συμφωνούνταν μεταξύ των μερών κατά την πορεία εκτέλεσης, ότι υπήρχαν και άλλες, πέραν της επίδικης, περιπτώσεις στις οποίες εκδίδονταν μεταχρονοληγμένες επιταγές, καθώς και ότι με την παράδοση των εργασιών εκδίδονταν και τελικά τιμολόγια αναλόγως της τελικής εκτελεσθείσας εργασίας (βλ. παράγραφούς 4, 8, 9 και 11 της Γραπτής της δήλωσης). Αποτελεί παραδεκτό επίσης γεγονός ότι το κόστος της οροφής ανήρχετο στις €15.080 (παρ. 33 της δήλωσης). Η ίδια η μάρτυρας επιβεβαίωσε επίσης το γεγονός, ως επί αυτού επέμενε και ο ΜΕ2, ότι οι εναγόμενοι συγκατατέθηκαν στην αντικατάσταση των αρχικά εκδοθέντων επιταγών για τα ποσά των €15.000 και €20.000, αντιστοίχως. Δήλωσε όμως, ότι όλες οι εκδιδόμενες από τους ενάγοντες επιταγές, ακόμη και μετά την αντικατάσταση των, ήταν ακάλυπτες. Θέση της ΜΥ1 ήταν ότι κατά την δική της πάντα εκτίμηση, οι ενάγοντες ουδέποτε είχαν πρόθεση όπως καταβάλουν και/ή εξοφλήσουν τα επίδικα ποσά, αφού όταν είχαν παραλάβει το υπόλοιπο της κατάστασης λογαριασμού τον Σεπτέμβριο του 2010 για τις εκτελεσθείσες εργασίες, αυτοί ουδέποτε διαμαρτυρήθηκαν. Επιπλέον ισχυρίστηκε, ουδέποτε παρελήφθη η επιστολή ημερ.23.4.11- Τεκμήριο 3, ενώ η πρώτη φορά που έλαβαν επιστολή αναφορικά με τα παράπονα των εναγόντων για την επίδικη κατασκευή ήταν την 21.11.11, ημερομηνία κατά την οποία έγινε και η ανάκληση των επιταγών. Αντεξεταζόμενη επί του Τεκμηρίου 15, παραδέχθηκε ότι η επιταγή των €2.000 ημερ. 30.9.11 αντιλογίστηκε κατόπιν δικού της λάθους, αφού εκεί έπρεπε να καταγράφετο το ποσό των €20.
  3. Τα Τεκμήρια 16 μέχρι και 18 ετοιμάστηκαν από την ίδια, αφού αυτά αποτελούν τα έγγραφα που η ίδια ετοίμασε και κατέθεσε στα πλαίσια της ποινικής υπόθεσης. Ερωτηθείσα απάντησε, ότι δεν είχε μαζί της το τελικό τιμολόγιο αναφορικά με την επίδικη κατασκευή, ενώ το γεγονός ότι πάντα δίνονται προσφορές για τις εργασίες, αποτελεί γεγονός που το πληροφορήθηκε από άλλους υπαλλήλους της εταιρείας. Η αναφορά της δε, (βλ. παρ. 28 γραπτής δήλωσης), ότι ο κ. Βασιλείου ζητούσε πάντοτε παράταση για τις πληρωμές ποσών, επίσης αποτελεί πληροφόρηση που έλαβε από άλλο υπάλληλο της εταιρείας, ενώ ανακάλεσε την αναφορά της στην παράγραφο 30 της δήλωσης της, ότι οι ενάγοντες τους ξεγέλασαν αφού «δεν είχαν σκοπό ποτέ να τους πληρώσουν», παραδεχόμενη ότι η επιταγή ημερομηνίας 14.10.11 για το ποσό των €2.500 είχε δεόντως εξαργυρωθεί, ένα μήνα πριν την ανάκληση των υπόλοιπων επιταγών. Η μάρτυρας επανέλαβε αντεξεταζόμενη ότι οι επίδικες εργασίες τελείωσαν τον Σεπτέμβριο του 2010, και όχι τον Δεκέμβριο, ενώ μάλιστα προς τούτο είχε σταλεί και σχετική κατάσταση λογαριασμού, την οποία επίσης δεν είχε μαζί της. Η μάρτυρας δήλωσε ότι ουδέποτε παρέλαβε η ίδια την επιστολή ημερ. 23.4.11, με τον συνήγορο να της υποβάλλει ότι δεν αναφέρει την αλήθεια αφού ήταν μετά την αποστολή και παραλαβή της που οι εναγόμενοι επισκέφθηκαν και επιδιόρθωσαν το στέγαστρο. Η όλη μαρτυρία της ΜΥ1 επικεντρωνόταν, στο ιστορικό και την πορεία των επιταγών. Καμία γνώση ή άποψη δεν είχε η μάρτυς αναφορικά με την βάση αγωγής των εναγόντων, περί παράβασης των όρων της σύμβασης εκ μέρους των εργοδοτών της και/ή έλλειψης αντιπαροχής εκ μέρους των, με την μαρτυρία της να μην έχει κάτι να προσφέρει επί αυτού του σημείου, ήτοι, αν η κατασκευή εξυπηρετούσε τον σκοπό της στο ακέραιο. Την μαρτυρία της όμως και για τις επιταγές, το Δικαστήριο κρίνει ως συγκεχυμένη, καθώς σε αυτήν δεν έχει γίνει καμία εξειδίκευση ως προς την αντιστοιχία των οφειλόμενων ποσών και επιταγών με τις επίδικες εργασίες. Η όλη αναφορά της μάρτυρος τόσο στην Γραπτή της δήλωση, αλλά και με την ζώσα μαρτυρία της επί ποσών και επιταγών, ήταν γενική, ενώ προσεκτική μελέτη της δήλωσης της φανερώνει ότι οι αναφορές της σε οφειλές των εναγόντων, εκτείνονται και εμπερικλείουν και τις εργασίες που εκτελέστηκαν το 2009, ήτοι σε χρόνο προγενέστερο των επιδίκων ζητημάτων, με την ίδια να μην μπορεί να τα ξεχωρίσει ή διαχωρίσει. Καμία αντιστοίχιση ή αναφορά δεν έχει γίνει ως προς το ποιες επιταγές αφορούσαν τις προ του επίδικου χρόνου εργασίες (ως αυτές φαίνονται και στις καταγραφθείσες ημερομηνίες του Τεκμηρίου 12), ενώ η αναφορά της μάρτυρος σε κατάσταση λογαριασμού για το έργο που τελείωσε το 2010, αντιστοιχεί δικογραφικά, στην παραδεκτή μεταξύ των διαδίκων θέση στις πρώτες χρονολογικά εργασίες που έγιναν, προ του επίδικου χρόνου. Επιπλέον, ας επιτραπεί στο Δικαστήριο και ο εξής σχολιασμός επί της μαρτυρίας της. Φανερή ήταν η προσπάθεια της ίδιας όπως βοηθήσει την υπεράσπιση και τις θέσεις που προωθούνταν περί ακάλυπτων επιταγών, με την ίδια αρχικώς να επιμένει στην θέση της ότι οι ενάγοντες ποτέ δεν είχαν σκοπό να τους πληρώσουν, παραδεχόμενη λίγο αργότερα, ότι η επιταγή των €2.500 ένα μήνα πριν την ανάκληση τους, είχε εξαργυρωθεί. Περαιτέρω, η θέση της μάρτυρος ότι οι επιταγές με αριθμούς XXXXX04, XXXXX06, XXXXX07, XXXXX15, XXXXX17, XXXXX11, XXXXX12 θα επιστρέφονταν ακάλυπτες καταρρίπτεται, αφού οι ημερομηνίες εξαργύρωσης αυτών, την μεταχρονολόγηση των οποίων οι εναγόμενοι αποδέχθηκαν, ήταν οι 30.11.11, 17.12.11, 31.12.11, 7.1.12, 31.1.12, 25.11.11 και 25.12.11, ημερομηνίες μετά την φερόμενη ανάκληση των στις 23.11.
  4. Κοντολογίς, δεν υπήρχε η δυνατότητα να γνωρίζει εκ προοιμίου η μάρτυρας κατά πόσον αυτές δεν θα εξαργυρώνονταν. Ο κ. XXXXX Λαγός, υπάλληλος των εναγομένων, κατέθεσε ως ΜΥ
  5. Τα καθήκοντα του αφορούν την ετοιμασία και αποστολή των προσφορών, ενώ παράλληλα παρακολουθεί τις εισπράξεις της εταιρείας. Γνωρίζει για την επικύρωση της προσφοράς των εναγομένων αναφορικά με την επίδικη κατασκευή, παραπέμποντας στο Τεκμήριο
  6. Το κόστος της οροφής βάση του εν λόγω Τεκμηρίου ανήρχετο στις €15.000 πλέον ΦΠΑ, ενώ το τίμημα της συμφωνίας για τις εργασίες του 2010, συμπεριλαμβανομένης της επίδικης κατασκευής, εντοπίζεται στο Τεκμήριο 15 (βλ. τιμολόγιο με αριθμό RS108348). Ο ίδιος ήταν το άτομο που παραλάμβανε τις επιταγές από τον κ. Βασιλείου, με το μάρτυρα να αναφέρει ότι αυτές συνήθως επιστρέφονταν με την αιτιολογία, ανεπαρκή υπόλοιπα. Ο ίδιος δε φρόντιζε, όπως τον συναντά για να του δίδει άλλες. Η πρώτη φορά που έγινε αναφορά από τους ενάγοντες σε προβληματικό στέγαστρο ήταν τον Οκτώβριο του
  7. Κατά την επίσκεψη τους στον χώρο, διαπίστωσαν ότι γίνονταν εργασίες στο πάνω μέρος του κτιρίου και γι΄ αυτό κατά την εκτίμηση του, είχε στραβώσει η οροφή, αφού οι πατημασιές επί αυτής ήταν εμφανείς. Ο ΜΥ2 δήλωσε ότι η σκεπή δεν ήταν κατασκευασμένη για να αντέχει το ανθρώπινο βάρος και γι' αυτό δεν μπορούσε να σφραγίσει κατάλληλα. Παρόλα αυτά, οι ίδιοι, προέβησαν σε αντικατάσταση των πλαισίων χωρίς καμία χρέωση. Παρά όμως την επιδιόρθωση, οι ενάγοντες εξακολουθούσαν όπως μην πληρώνουν. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι η σκεπή παραδόθηκε το Σεπτέμβριο του 2010, ενώ καμία ευθύνη μετά την παράδοση της κατασκευής δεν είχαν έναντι των εναγόντων, κατά την άποψη του. Του υπεβλήθη ότι στο δικόγραφο υπεράσπισης, αναφορά γίνεται σε επιδιόρθωση των ελαττωμάτων μήνες μετά την παράδοση της κατασκευής, και όχι ένα χρόνο μετά, με το μάρτυρα να συμφωνεί, αλλάζοντας με αυτό τον τρόπο την αρχική του θέση ότι η μοναδική φορά που επισκέφθηκαν τον χώρο ήταν τον Οκτώβριο του 2011, δηλώνοντας ότι προέβησαν σε επιδιορθώσεις και τον Νοέμβριο του 2011, αντικαθιστώντας πάλι τα πλαίσια. Ερωτηθείς κατά πόσον ο ίδιος ήταν που επιμαρτύρησε την ύπαρξη πατημασιών στην οροφή, απάντησε αρνητικά, αναφέροντας ότι του το ανέφερε ο τεχνικός του. Σε σχετική υποβολή ότι η άλλη κατασκευή ολοκληρώθηκε το 2011, ο ΜΥ2 απάντησε εκείνη την ημέρα, υπήρχε συνεργείο και ασχολείτο με εργασίες. Δεν γνωρίζει πότε κτίστηκε το άλλο κτίριο, και δεν ξέρει αν κτίστηκε από το συγκεκριμένο συνεργείο. Σε ερώτηση του δικηγόρου του ενάγοντα γιατί προέβαιναν σε δωρεάν επιδιόρθωση της στέγης, ο ίδιος απάντησε ότι ήταν στα πλαίσια εξυπηρέτησης του πελάτη αφού επιθυμία τους ήταν όπως το ζήτημα λήξει. Χαρακτηριστική ήταν η ακόλουθη στιχομυθία. «Ε. Άρα εσείς χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε ευθύνη από μέρους σας για πρόβλημα στην κατασκευή πήγατε στο χώρο είπατε δεν φταίμε εμείς αλλά θα την φτιάξουμε δωρεάν γιατί είμαστε καλοί άνθρωποι. Α. Ναι γιατί είμαστε καλοί άνθρωποι» Ε. Το κάνατε συχνά: A. Όχι. Σε κάποιες δουλειές τυγχάνει να προβείς σε έξοδα για την εξυπηρέτηση χωρίς να είναι δική μας η ευθύνη». Η μαρτυρία του ΜΥ2 δεν άφησε το Δικαστήριο με καλές εντυπώσεις. Βρίσκω την μαρτυρία του, αόριστη και συγκεχυμένη, με εμφανή να είναι η προσπάθεια και του ιδίου, όπως και της ΜΥ1 όπως επικεντρωθούν στο ζήτημα των ακάλυπτων επιταγών και/ή πληρωμών και όχι στο ζήτημα του κατά πόσον η κατασκευή ήταν ελλαττωματική ή μη. Η μαρτυρία του κ. Λαγού, επιβεβαιώνει, τις θέσεις του ΜΕ2 και ΜΥ1 ότι η αξία της επίδικης κατασκευής ανήρχετο στο ποσό των €15.00 πλέον ΦΠΑ, καθώς και ότι η κατασκευή δεν ήταν σχεδιασμένη για να αντέχει ανθρώπινο βάρος, ως οι θέσεις και του ΜΕ3 επί του σημείου τούτου. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να δεχθεί την θέση του μάρτυρα ότι η επίδικη κατασκευή παραδόθηκε τον Οκτώβριο του 2010, αφού η θέση αυτή του μάρτυρα, ως και της ΜΥ1 έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την δική τους δικογραφημένη θέση στην παράγραφο 24 της Υπεράσπισης τους ότι τα προβλήματα προέκυψαν μήνες μετά την παράδοση της στους ενάγοντες και όχι ένα χρόνο μετά. Επιπλέον, η προσφορά για την εφαρμογή της ηλεκτρικής οροφής φέρει ημερομηνία 7.5.2010 ( μέρος του Τεκμηρίου 12), όμως το Τεκμήριο 16 με τίτλο « Credit Sales» ή σε ελεύθερη μετάφραση «πώληση επί πιστώσει», το οποίο αφορά στις επίδικες εργασίες ύψους €41.344,57, ποσό ανταπαιτητικά διεκδικούμενο από τους εναγόμενους, φέρει ημερομηνίες για 12.4.10- 21.9.
  8. Συνεπώς, δεν ευσταθεί στην λογική ότι οι εργασίες είχαν ολοκληρωθεί τον Σεπτέμβριο του 2010 αφού, τα εκδομένα τιμολόγια ή προτιμολόγια των εναγομένων δεν μπορεί να προηγούντο των δοθέντων προσφορών, χρονικά. Αντιθέτως, η χρονολογική σειρά των τεκμηρίων επιβεβαιώνει την θέση του ΜΕ2 ότι υπήρχε σωρεία προτιμολογίων και προσφορών τα οποία άλλαζαν αναλόγως των τελικών μετατροπών, με το τελικό διακανονισμό να λαμβάνει χώρα με το τελικό τιμολόγιο. Περαιτέρω, καμία αληθοφάνεια δεν μπορεί να εντοπιστεί στα λεγόμενα του μάρτυρα ότι προέβαιναν σε επιδιορθώσεις, όχι μία αλλά περισσότερες της μίας φοράς, επί της επίδικης σκεπής, θέση η οποία ειρήσθω εν παρόδω, δικογραφείται και στις παραγράφους 24 και 28 της Υπεράσπισης, επειδή ήταν καλοί άνθρωποι. Η πιο πάνω θέση δεν μπορεί, κατά το Δικαστήριο να σταθεί στην βάσανο της λογικής , ειδικότερα από την στιγμή που και στην δικογραφία ( βλ. παρ.22 και 24), αναφέρεται ότι καμία ευθύνη δεν είχαν οι εναγόμενοι για τα όποια προβλήματα στην κατασκευή. Δεν μπορεί συνεπώς να δεχθεί το Δικαστήριο ότι οι εναγόμενοι επωμίζονταν έξοδα παραγγελίας, αγοράς και αντικατάστασης αριθμού πλαισίων επί της μεταλλικής οροφής απλά και μόνο για να ικανοποιήσουν τους ενάγοντες, ειδικότερα από την στιγμή που οι ίδιοι αναλώνουν πλείστο μέρος της δικογραφίας, αλλά και της προσκομισθείσας μαρτυρίας, στο γεγονός ότι οι ενάγοντες ήσαν κακοπληρωτές και συγκεκριμένα, αφερέγγυοι. Ούτε και ότι προέβαιναν σε αυτές τις αλλαγές και/ή επιδιορθώσεις δωρεάν, ειδικότερα από την στιγμή που, ως ως ανέφερε ο ΜΥ2, οι σχέσεις των διαδίκων, δεν ήταν καλές. Ενόψει των ανωτέρω, κρίνω ότι η μαρτυρία του κ.Λαγού δεν μπορεί να κριθεί ως αξιόπιστη. Ο κ. XXXXX Δημοσθένους, ΜΥ3 υπάλληλος της Τράπεζας Κύπρου, ο οποίος προσήλθε στο Δικαστήριο κατόπιν λήψης κλήσης μάρτυρος. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 25, κατάσταση λογαριασμού αναφορικά με τον λογαριασμό των εναγόντων με αριθμό XXXXX
  9. Δήλωσε ότι αναφορικά με τις επιταγές για τις οποίες κλήθηκε να μαρτυρήσει έχει εντοπίσει μόνο
  10. Από αυτές που εντόπισε, δήλωσε ότι η επιταγή με αριθμό XXXXX7453 (€15.000) επιστράφηκε 2 φορές την 18.8.10 και την 31.8.10 όμως ο λόγος μη πληρωμής και επιστροφής της, δεν φαίνεται. Το πιο πάνω επιβεβαιώνουν τη θέση του ΜΕ2, κ. Βασιλείου ότι τέτοια επιταγή είχε εκδοθεί, η οποία λανθασμένα έφερε ημερομηνία εξαργύρωσης της τον Αύγουστο του
  11. Δι' αυτό τον λόγο οι ενάγοντες άμεσα ζήτησαν την αντικατάσταση της με άλλες, αντικατάσταση την οποία οι εναγόμενοι αποδέχθηκαν. Η επιταγή με αριθμό XXXXX7428 (€20.000) επιστράφηκε την 10.2.11 λόγω μη αρκούντων υπολοίπων και κατατέθηκε εκ νέου την 28.3.11, όμως έκτοτε δεν έχει ανευρεθεί η επιταγή. Τέλος, η επιταγή με αριθμό XXXXX2109 (€5.000) επιστράφηκε την 27.9.11 λόγω μη επαρκών υπολοίπων την δε 28.9.11 αυτή κατατέθηκε ξανά χωρίς τον περαιτέρω εντοπισμό της. Επί του Τεκμηρίου 22, δήλωσε ο ΜΥ3, η 1η επιταγή αφορά λογαριασμό των εναγόντων και φέρει σφραγίδα για μη επαρκή υπόλοιπα. Τέλος, δήλωσε ότι το όριο του πελάτη μέχρι την 21.12.09 στον εν λόγω λογαριασμό ήταν €17.087 ενώ από την 21.12.09 και μετά, αυξήθηκε στις €50.000 μέχρι και το τέλος του
  12. Παρά το ειλικρινές των θέσεων του ΜΥ3, το Δικαστήριο δεν θεωρεί ότι μπορεί να βασιστεί πάνω στην μαρτυρία του για την εξαγωγή στέρεων ευρημάτων, αφού ο μάρτυρας δεν ήξερε οτιδήποτε περαιτέρω αναφορικά με τον εν λόγω λογαριασμό, αφού αυτόν χειρίζεται από το 2015 και εντεύθεν. Επιπλέον, για την επιταγή που γνώριζε σίγουρα (XXXXX7453) οι θέσεις του, ως αναφέρθηκε ανωτέρω, αντικατοπτρίζουν και επιβεβαιώνουν την μαρτυρία του ΜΕ2 επί του προκειμένου. Μάρτυρας υπεράσπισης 4, η κα. XXXXX Λάρκου, Πρωτοκολλητής στο ποινικό Δικαστήριο Λάρνακας, η μαρτυρία της οποίας έχει αναλυθεί ανωτέρω. Ως μάρτυρες υπεράσπισης 5 και 7 κατέθεσαν οι κ.κ. XXXXX Ιωάννου, τεχνικός μηχανικός στο Τμήμα Πολεοδομίας του Δήμου 'Εκγωμης και ο κ. Γιώργος Αγγελίδης, δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο Αγγελίδης και ΣΙΑ Δ.Ε.Π.Ε. Και οι δύο μάρτυρες προσήλθαν κατόπιν λήψης Κλήσης Μάρτυρος. Η μαρτυρία τους υπήρξε σύντομη και επικεντρωνόταν αντιστοίχως στο γεγονός ότι η επίδικη κατασκευή ποτέ δεν είχε εγκριθεί από την Πολεοδομία, γεγονός το οποίο ήταν εις γνώση του κ. Βασίλειου. Ο Δήμος Έγκωμης κατέθεσε την Ποινική Υπόθεση με αριθμό 1272/12, η οποία αργότερα αποσύρθηκε. Το γεγονός ότι ουδέποτε εξασφαλίστηκε σχετική άδεια είναι, κατά την υπεράσπιση, ο πραγματικός λόγος που οι ενάγοντες επιθυμούσαν την απομάκρυνση της κατασκευής και όχι λόγω της οποιασδήποτε ελαττωματικότητας της. Το Δικαστήριο επισημαίνει ευθύς αμέσως ότι οι εν λόγω θέσεις δεν αποτελούν επίδικα ζητήματα και δεν καλύπτονται από την δικογραφία. Αυτών λεχθέντων, και με δεδομένη της Νομολογία ότι: «Η δικογραφία συνιστά το θεμέλιο της δίκης και αποτελεί το αποκλειστικό μέσο για τον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων», (βλ. Βραχίμη ν Κουλουμπρή
(1992)1(Β) Α.Α.Δ 836 και Παπαγεωργίου ν Κλάππα (Investments Services Ltd) Π. Ε 7367), το περιεχόμενο αυτής δεν θα ληφθεί υπόψιν από το Δικαστήριο, δυνάμει της γνωστής αρχής ότι μαρτυρία η οποία εκφεύγει του περιεχομένου των έγγραφων προτάσεων, ακόμη και όταν αυτή εισάγεται χωρίς ένσταση, δεν μπορεί να αξιολογηθεί (Βαριάνου ν Βορκά
(2010)1(Γ) Α.Α.Δ. 1541, και Χ'' Μάρκου ν Widehorizon (Capital Market) Ltd
(2010)1(A) A.A.Δ. 108) Έκτος μάρτυρας υπεράσπισης, ο κύριος XXXXX Σιήκης, ο οποίος επίσης προσήλθε στο Δικαστήριο κατόπιν κλήσης. Ο ΜΥ6 παρουσιάστηκε ως ο υπεύθυνος υπεργολάβος των εναγομένων για την εγκατάσταση της οροφής, η αξία της οποίας ανήρχετο σε €15.000 πλέον ΦΠΑ. 'Οντάς ειλικρινής, κατά την κρίση του Δικαστήριού, και απαντώντας με αμεσότητα, χωρίς περιστροφές και δισταγμούς, ανέφερε ότι η επίδικη κατασκευή παραδόθηκε περί τα τέλη του 2010, θέση η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις θέσεις των εναγομένων ότι η κατασκευή είχε ήδη παραδοθεί τον Σεπτέμβριο του
  1. Ο μάρτυρας δήλωσε ότι είχε πολύ καλές σχέσεις με τον κ. Βασιλείου, ενώ ο ίδιος κλήθηκε στον χώρο τον Οκτώβρη του 2011, μετά από μια βαριά κακοκαιρία. Παραδέχτηκε ευθαρσώς ότι υπήρχε διαρροή νερού όταν επισκέφθηκε τον χώρο, ενώ επί της σκεπής, λόγω της κακοκαιρίας υπήρχε άμμος και ακαθαρσίες. Επιδιόρθωσαν αυτήν, ως ανέφερε, αντικαθιστώντας τα πλαίσια που είχαν υποστεί φθορά και έφυγαν. Τα πλαίσια είχαν ουσιαστικά, βουλώσει από την βροχή και προκάλεσαν διαρροή νερού. Μπορεί, ως ανέφερε αντεξεταζόμενος να είχε κληθεί και προηγουμένως από τον κ. Βασιλείου, αλλά δεν θυμάται. Αντεξεταζόμενος αναφορικά με τις επιδιορθώσεις των εναγομένων επί της οροφής, ο ίδιος δήλωσε ότι μόνο ο ίδιος θα μπορούσε να την επιδιορθώσει, ενώ ο κ. Λαγός, μπορεί να επισκέφθηκε τον χώρο μεν, αλλά σίγουρα όχι υπό την ιδιότητα του τεχνίτη, αφού δεν είναι ειδικός, ενώ τα προβλήματα στεγανότητας προέκυψαν μετά τις κακοκαιρίες. Η μαρτυρία του κ. Σιιήκη δεν μπορεί παρά να κριθεί ως αξιόπιστη από το Δικαστήριο. Ο μάρτυρας, διαφώτισε το Δικαστήριο με την μαρτυρία του, ως το πρόσωπο το οποίο είχε άμεση και προσωπική εμπλοκή στην κατασκευή, τοποθέτηση και συντήρηση της οροφής. Ο μάρτυρας ήταν ειλικρινής τόσο ως προς το πότε κλήθηκε ο ίδιος από τους ενάγοντες για τα προβλήματα της οροφής, τι ήταν αυτό που προκάλεσε το πρόβλημα στην οροφή, καθώς και ότι αυτή έχρηζε επισκευής. Η όλη μαρτυρία του κ. Σιιήκη επιβεβαιώνει την εκδοχή των εναγόντων ως προς την σύναψη της μεταξύ των διαδίκων συμφωνίας, την ολοκλήρωση και τοποθέτηση της κατασκευής τέλος του 2010, καθώς και των προβλημάτων στεγανότητας που αυτή παρουσίαζε. Νομική Πτυχή: Το Δικαστήριο θα εξετάσει καθηκόντως πρώτα, την προωθούμενη υπό των εναγόντων απαίτηση των, αφού ριζωμένη στο δικαιϊκό μας σύστημα είναι η νομολογιακή αρχή ότι το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών του σε αστική διαδικασία, φέρει ο ενάγων στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Ανεξαρτήτως των ισχυρισμών του εναγόμενου, ο ενάγοντας οφείλει, εάν επιθυμεί να επιτύχει η αξίωση του, όπως αποδείξει ότι η δική του εκδοχή είναι πιο πιθανή παρά όχι, «more probable than not» (δέστε Μαρσέλ ν Λαϊκή Τράπεζα Λτδ 2001 1(Β) Α.Α.Δ. 1858). Μελέτη της απαίτησης και αγόρευσης των εναγόντων δείχνει την προώθηση δύο βάσεων αγωγής, ήτοι αυτών της παράβασης σύμβασης και του αστικού αδικήματος της αμέλειας. Ως είναι καλά γνωστό, η διπλή αυτή προώθηση των θέσεων των εναγόντων δεν μπορεί γίνει αποδεκτή, αφού οι θεραπείες που καλείται το Δικαστήριο όπως αποδώσει, σε περίπτωση επιτυχίας της ουσίας της αγωγής, είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Υπενθυμίζεται ότι, σε περίπτωση παράβασης σύμβασης, το Δικαστήριο καλείται όπως τοποθετήσει το αθώο μέρος στην θέση που θα ήταν αν η σύμβαση ολοκληρωνόταν, στην δε περίπτωση αμέλειας, στην θέση που αυτό θα ήταν, αν η επιδειχθείσα αμέλεια δεν επεσυνέβαινε. Η ενώπιον του Δικαστηρίου προσαχθείσα μαρτυρία, αντιπαραβαλλόμενη πάντοτε με την δικογραφία στην ουσία της, οδηγεί το Δικαστήριο στην εξαγωγή των ακόλουθων, στέρεων, κατά την εκτίμηση του, ευρημάτων. Οι διάδικοι εισήλθαν περί το 2009 σε προφορική συμφωνία, με τους εναγόμενους να αναλαμβάνουν εργασίες για την ανακαίνιση και διαρρύθμιση του χώρου καθ' υπόδειξη και απαίτηση των εναγόντων. Η στεφθείσα με επιτυχία τελεσφόρηση των εν λόγω εργασιών, οδήγησε τα μέρη στην σύναψη της επίδικης προφορικής συμφωνίας το καλοκαίρι του 2010 για την δημιουργία, κατασκευή και τοποθέτηση μιας σιδεροκατασκευής με πτυσσόμενη ηλεκτρική οροφή. Σκοπός της εν λόγω κατασκευής, ως γνώριζαν οι εναγόμενοι, ήταν η δημιουργία ενός επιπλέον χώρου, ο οποίος είχε την δυνατότητα, κατ΄επιλογή των εναγόντων όπως καθίστατο υπαίθριος, εξυπηρετώντας με αυτόν τον τρόπο την πελατεία των εναγόντων που τύγχαναν να είναι καπνιστές. Η ύπαρξη προφορικής σύμβασης, επιβεβαιωμένης εν μέρει και από την έκδοση σχετικών προσφορών, τιμολογίων και καταστάσεων λογαριασμών, εκδομένων υπό των εναγομένων, (βλ Τεκμήρια 2,12,16,21) είναι δεδομένη. Παραδεκτό επίσης μεταξύ των διαδίκων και επιβεβαιωτικό της ύπαρξης σύμβασης μεταξύ των μερών, αποτελεί η κατασκευή και παράδοση της επίδικης κατασκευής, με τους εναγόμενους να έχουν εκτελέσει και παραδώσει τα μεταξύ των μερών συμφωνηθέντα (βλ. Chitty on Contracts, General Principles, 23η εκδ. παρ. 53). Ως προς τον χρόνο παράδοσης της κατασκευής, το Δικαστήριο καταλήγει ότι αυτή ολοκληρώθηκε και παραδόθηκε περί τα τέλη Δεκεμβρίου 2010 με αρχές Ιανουαρίου 2011, ως επιμαρτυρήθηκε από την αξιόπιστη επί του προκείμενου μαρτυρία των ΜΕ2, ΜΕ3 και ΜΥ
  2. Το πιο πάνω γεγονός επιβεβαιώνεται και το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 3, ήτοι επιστολή εναγόντων ημερομηνίας 23.4.11, την αποστολή και παραλαβή της οποίας το Δικαστήριο αποδέχεται, στην οποία καταγράφεται: « Την στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές, Μεγάλο Σάββατο απόγευμα το στέγαστρο στάζει πάρα πολύ από πολλές διόδους και πραγματικά έχουμε πλημμυρίσει. Εκτός από τις ζημιές που έχουν ήδη προκληθεί εδώ και πέντε μήνες που ξεκίνησε το πρόβλημα και που συνεχίζουν να προκαλούνται και αυτή την στιγμή στην υποδομή που στηρίζει το στέγαστρο στα έπιπλά και τον φωτισμό του κτιρίου υφιστάμεθα τεράστιες ζημιές γιατί δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε την επιχείρηση μας». Η αναφορά των εναγόντων σε «εδώ και 5 μήνες» επιβεβαιώνει ως χρονικά ορθό τον χρόνο παράδοσης της επίδικης κατασκευής, δηλαδή περί τα τέλη Δεκεμβρίου
  3. Αποτελεί περαιτέρω εύρημα του Δικαστηρίου ότι είχε αποτελέσει όρο της επίδικης συμφωνίας όπως οι εναγόμενοι πληρωθούν μέσω μεταχρονολογημένων επιταγών, με το Δικαστήριο να αποδέχεται ότι οι ενάγοντες έχουν αποδείξει την αληθοφάνεια της θέσης τους ότι η μεταχρονολόγηση σκοπό είχε τον έλεγχο της καταλληλόλητας της σκεπαστής κατασκευής. Το γεγονός ότι η παράδοση μεταχρονολογημένων επιταγών αποτελούσε όρο μεταξύ των μερών, αποδεικνύει το παραδεκτό από την μαρτυρία των μερών γεγονός, ότι οι ενάγοντες εξέδωσαν παρά την ολοκλήρωση του έργου τον Δεκέμβριο του 2010, επιταγές για την πληρωμή όλης της κατασκευής τον Μάιο του 2011, με ημερομηνία εξαργύρωσης των τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του
  4. Το πραγματικό δε γεγονός περί παραλαβής και αποδοχής των από τους εναγόμενους τον Μάιο του 2011, ήτοι σε χρόνο μεταγενέστερο, και δη περί τους 5 μήνες μετά την ολοκλήρωση και παράδοση της κατασκευής δεν μπορεί παρά να επενεργήσει ως γεγονός επιβεβαιωτικό των πιο πάνω. Παρά την δικογραφημένη θέση των εναγομένων ότι η μεταχρονολόγηση ουδέποτε υπήρξε όρος μεταξύ των μερών, το Δικαστήριο κρίνει ότι οι ίδιοι σε καμία περίπτωση δεν θα αποδέχονταν όπως ξεκινήσουν και ολοκληρώσουν εργασίες χωρίς εκ προοιμίου να γνωρίζουν πότε θα πληρώνονταν για την εκτέλεση τους, ή γιατί δεν απαίτησαν με την παράδοση της κατασκευής, δικαιωματικά, την πληρωμή των. Ας μην λησμονείται, ότι ακόμη και να μην ήταν όρος η παράδοση μεταχρονολογημένων επιταγών, γεγονός το οποίο το Δικαστήριο δεν έχει αποδεχθεί, οι εναγόμενοι τις αποδέχθησαν και τις παρέλαβαν, όπως αποδέχθησαν αργότερα την αντικατάσταση τους, ως επιβεβαιώνεται μέσα από την μαρτυρία της ΜΥ3 και την παράγραφο 16 της υπεράσπισης. Ως προς το ερώτημα (β) ανωτέρω στην αρχή της απόφασης, το Δικαστήριο, έχοντας αναλύσει και αξιολογήσει την μαρτυρία, ως αυτή έχει τεθεί ενώπιον μου, καταλήγει ότι υπήρξε παράβαση ουσιωδών όρων της μεταξύ των μερών συμφωνίας, και ειδικότερα, παράβαση του συμβατικού καθήκοντος των εναγόμενών όπως παραδώσουν μια κατασκευή η οποία ανταποκρίνετο και λειτουργούσε για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένου σκοπού. Στο Σύγγραμμα «Keating on Building Contracts» 5η εκδ. σελ. 55 διαβάζουμε τα ακόλουθα σχετικά: «Where the employer makes known to the contractor the particular purpose for which the work is to be done and the work is of a kind which the contractor holds himself out as performing, and the circumstances show that the employer relied on the contractor's skill and judgment in the matter, there is an implied warranty that the work as completed will be reasonably fit for the particular purpose». Βλέπε επίσης Greaves & Co. Ltd v Baynham Meike [1975] 1 W.L.R.
  5. Αποτέλεσμα της δημιουργίας μιας ελλαττωματικής κατά κόρον κατασκευής, ήταν η παραβαση ουσιωδών όρων στην συμφωνία, το δε ποσό της δοθείσας προκαταβολής ύψους €9.140,43 δόθηκε χωρίς στο τέλος να υπάρχει ουσιαστικά αντάλλαγμα, με το Δικαστήριο να αποδέχεται ότι η κατασκευή παρουσίασε από τις πρώτες μέρες χρήσης της, προβλήματα στεγανότητας, ως η αξιόπιστη, ενώπιον του μαρτυρία. Οι θέσεις των εναγομένων στην δικογραφία τους ότι τρίτα πρόσωπα ή η λανθασμένη χρήση της οροφής (από τους ενάγοντες), ήταν που οδήγησαν στα όποια προβλήματα, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την θέση του ΜΕ3, ηλεκτρολόγου, αλλά και του κ. Σιήκκη, ΜΥ6, υπευθύνου για την κατασκευή, οι οποίοι δήλωσαν ότι τα προβλήματα στεγανότητας παρατηρήθηκαν με τις πρώτες χειμερινές κακοκαιρίες, με την εισροή νερού εντός της να είναι εμφανής. Περαιτέρω, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη η δικογραφημένη θέση των εναγομένων περί επιδιόρθωσης των ελαττωμάτων, πέραν της μίας φοράς, (βλ. παρ. 24, 28,29, 31 Υπεράσπισης). Η δε θέση του ΜΥ2 ότι προχωρούσαν αφιλοκερδώς στην επιδιόρθωση της κατασκευής, χωρίς καμία διαμαρτυρία, παρά την διαπίστωση τους ότι δεν ήταν εξ' υπαιτιόητας τους τα όποια προβλήματα στην οροφή, δεν μπορεί να αντέξει στην βάσανο της λογικής και απορρίπτεται. Ας σημειωθεί ότι η κατ' ισχυρισμόν εξ΄ιδίων διαπίστωση του κ. Λαγού για ύπαρξη συνεργείων στον χώρο, καταρρίφθηκε αργότερα μέσω της αντεξέτασης του, όταν ο μάρτυρας παραδέχθηκε ότι δεν ήταν ιδίοις όμμασι η εν λόγω διαπίστωση. Απορρίπτεται περαιτέρω ο ισχυρισμός, ως απογυμνωμένος από οποιαδήποτε απτά στοιχεία, ότι τρίτα πρόσωπα κακόβουλα πατούσαν επί της κατασκευής, με απώτερο στόχο, ως η θέση των εναγομένων την απομάκρυνση της. Αντιθέτως, αυτό που συνάγεται από τα Τεκμήρια 8 - 10, αλλά και από την αξιόπιστη μαρτυρία του ΜΕ2, είναι ότι η επίδικη κατασκευή, παρά την μη λειτουργία της, βρισκόταν στον χώρο των εναγόντων μέχρι και την απομάκρυνση της τον Αύγουστο του
  6. Καμία λογική συνοχή δεν παρουσιάζει η θέση όπως οι ενάγοντες διατηρούσαν στον χώρο τους μια μη εξυπηρετούμενη κατασκευή 2 χρόνια μετά την παράδοση της, την οποία οι ίδιοι κάπου στο μεσοδιάστημα κατέστρεψαν, για να οικοδομήσουν κάτι άλλο. Το γεγονός ότι άνωθεν της ταράτσας του κτιρίου ανεγέρθηκε άλλη οικοδομή, γεγονός το οποίο ουδέποτε αρνήθηκαν οι ενάγοντες (βλ. Τεκμήριο 19-φωτογραφίες), δεν εξισούται με την αυθαίρετη καταστροφή της επίδικης κατασκευής εκ μέρους τους, για την οποία, ας λεχθεί είχαν πληρώσει μέχρι εκείνο το σημείο περί των €9.
  7. Το Δικαστήριο αποδέχεται περαιτέρω, την δικογραφημένη θέση των εναγόντων, ως αυτή παρουσιάστηκε μέσω της μαρτυρίας των ΜΕ2 και ΜΕ3 ότι οι όποιες εργασίες για ανέγερση άλλου οικοδομήματος πλησίον της επίδικης κατασκευής ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του
  8. Υπενθυμίζεται ότι η μαρτυρία και γεγονότα που παρέθεσε ο ΜΥ5 δεν αποτελούν μέρος της δικογραφίας και ως εκ τούτο δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά από το Δικαστήριο. Ας λεχθεί όμως, για σκοπούς πληρότητας, ότι ακόμη και να ήταν αποδεκτά, η μαρτυρία του ΜΥ5 δεν αποδεικνύει ότι τα προβλήματα στην οροφή προκάλεσε συνεργείο των εναγόντων. Τα πιο πάνω, δεν αφήνουν καμία αμφιβολία στο Δικαστήριο ότι όντως οι εναγόμενοι είχαν παραδώσει μια κατασκευή που δεν πληρούσε και δεν επιτύγχανε τον σκοπό της. Νοείται, ειδικά σε τέτοιου είδους συμφωνίες, κατασκευαστικού περιεχομένου, ότι υπάρχει πάντοτε υποχρέωση εκ μέρους του κατασκευαστή, και στην παρούσα περίπτωση εκ μέρους των εναγομένων, όπως παραδώσουν το κατασκεύασμα, και εδώ την μεταλλική κατασκευή και οροφή σε λειτουργήσιμη κατάσταση, η οποία οφείλει όπως είναι πλήρως συμμορφούμενη με τον σκοπό που καλείται όπως υπηρετήσει (βλ. Μοσφιλωτής Λτδ ν Βωνιάτη
(1992)1 Α.Α.Δ 570). Ως έχει λεχθεί στην Johnson v Dodgen, του Ανωτάτου Δικαστηρίου της πολιτείας Iowa , Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, 451, N.W. 2d 168, 1990: «There is a difference between lack of consideration and failure of consideration. A lack of consideration means no contract was ever formed. In contrast, a failure of consideration, means the contract is valid when formed but becomes unenforceable because the performance bargained for was not rendered. Failure of consideration covers every case where a contractual obligation is not performed irrespective of the fault of the breaching party.; but is nonetheless a failure of consideration discharging the other party from his duty to perform under the contract, giving him the right to the restitution of payments already made or other benefits conferred». Αντιστοίχως, στην Αρχιππέα Σύμβουλοι Επενδύσεων Λτδ κ.α ν Κακαβού Π.Ε. 278/10 ημερ. 15.10.15, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε, εξετάζοντας ζητήματα παράβασης σύμβασης και έλλειψης αντιπαροχής ότι: «Σε περίπτωση μη εφαρμογής της συμφωνίας εξ υπαιτιότητας ενός των μερών, το αναίτιο μέρος δικαιούται στο δίκαιο των αποζημιώσεων να ακυρώσει τη σύμβαση ώστε να μην είναι ο ίδιος υπόλογος για οποιαδήποτε δική του υποχρέωση, να ανακτήσει οποιοδήποτε ποσό κατέβαλε και να αναζητήσει αποζημιώσεις για απώλεια κέρδους ή οποιαδήποτε απώλεια έχει υποστεί λόγω της παράβασης της συμφωνίας, (δέστε Ποντίκη ν. Κωνσταντινίδη
(2004)1 Α.Α.Δ. 875 και Πολυβίου: «Το Δίκαιο των Συμβάσεων» σελ. 744, κ.ε.). Αποτελεί περαιτέρω δεδομένο στα γεγονότα της εκδικασθείσας υπόθεσης ότι παρά την επιδίωξη εκ μέρους του εφεσίβλητου απόδοσης λογαριασμών ως προς τα χρήματα που κατέβαλε στους εφεσείοντες, υπό τύπο βεβαίως απώλειας ευκαιρίας ή κέρδους, η θεραπεία αυτή δεν προωθήθηκε. Επομένως ο εφεσίβλητος δικαιούτο απλά να ανακτήσει το καταβληθέν υπό αυτού ποσό ως αποζημίωση για τη διάρρηξη της συμφωνίας και αυτό αποτελεί μια κλασσική θεραπεία του δικαίου των συμβάσεων. Αυτή, θα ήταν η ορθότερη προσέγγιση από πλευράς του πρωτόδικου Δικαστηρίου ώστε να αντιμετωπισθεί η περίπτωση ως μια καθαρή διάρρηξη συμφωνίας. Όμως και η αποκατάσταση, που είναι στο επίκεντρο των αποζημιώσεων για την παράβαση της συμφωνίας, μπορούσε να δοθεί εφόσον στην ουσία δεν δόθηκε καμία απολύτως αντιπαροχή εκ μέρους των εφεσειόντων. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα των Koffan and Macdonald: "The Law of Contract" 6η έκδ. σελ. 577-578, παρ. 21.25, κατά κανόνα στην περίπτωση όπου ο ενάγων έχει ωφελέσει τον εναγόμενο με την καταβολή χρημάτων, η διάρρηξη της συμφωνίας θα επιφέρει τον τερματισμό της ώστε να είναι δυνατή η αποκαταστατική θεραπεία χωρίς να θεωρείται ότι υπάρχει άλλη επέμβαση στις δοσοληψίες των διαδίκων. Η βάση της ανάκτησης είναι ο πλουτισμός του εναγομένου και όχι η απώλεια του ενάγοντα και ο λόγος που ο πλουτισμός θεωρείται άδικος, είναι η πλήρης αποτυχία της αντιπαροχής». Δυνάμει όλων των πιο πάνω, το Δικαστήριο καταλήγει ότι έχει υπάρξει παράβαση ουσιωδών όρων της σύμβασης εκ μέρους των εναγομένων, με αποτέλεσμα οι ενάγοντες, ορθά και δικαιωματικά να έχουν εξασκήσει το δικαίωμα τους περί τερματισμού της συμφωνίας, ως θα αναλυθεί αμέσως κατωτέρω, διεκδικώντας αποζημιώσεις (βλ. Cyprio Sun Holidays Ltd v A. Papouis Hotels Ltd
(2009)1 A.A.Δ. 107 και Κυριάκου ν Φιλή
(2004)1 Α.Α.Δ. 1811). Η ανάκληση των επιταγών εκ μέρους των εναγόντων την 21.11.11 (βλ. Τεκμήρια 5 και 6) δίδουν την απάντηση στο ερώτημα (γ) ανωτέρω, κατά πόσον δηλαδή υπήρξε τερματισμός της σύμβασης. Οι ενάγοντες μέσω του Τεκμηρίου 3 (επιστολή ημερ. 23.4.11), κάλεσαν του εναγόμενους όπως ανταποκριθούν στην υποχρέωση για επιδιόρθωση του στεγάστρου και όπως αποζημιώσουν για τις απώλειες των, ενώ με επιστολή τους ημερ. 21.11.11 (Τεκμήριο 6) δηλώνουν ότι μεταξύ άλλων ότι : «..Ενόψει της ανικανότητας σας να ολοκληρώσετε και να επιδιορθώσετε την λειτουργικότητα του στεγάστρου, παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις μας, έχουμε δώσει οδηγίες ανάκλησης των επιταγών που έχουν εκδοθεί προς όφελος σας. Είμαστε στην διάθεση σας να πληρώσουμε πλήρως τα εν λόγω ποσά εφόσον επιδιορθώσετε το στέγαστρο». 'Όντως, με επιστολή των ιδίας ημερομηνίας, Τεκμήριο 5, οι ενάγοντες έδωσαν εντολές στην τράπεζα όπως μην πληρωθούν οι εν λόγω επιταγές οι οποίες: «.. Εκδόθηκαν προς πληρωμή των κ.κ. Shikkis Bros Ltd για εργασίες τις οποίες παρέδωσαν με ελλαττωματικό τρόπο στην εταιρεία NV Caterchef Ltd». Ο κ. Βασιλείου, παραπονούμενος ότι: «.το εν λόγω στέγαστρο παρουσιάζει ουσιαστική ελαττωματικότητα καθότι βάζει νερά όποτε βρέχει με αποτέλεσμα να μην εξυπηρετεί τον ίδιο το σκοπό για τον οποίο τοποθετήθηκε εξ' αρχής» (Τεκμήριο 6) τερμάτισε την σύμβαση, και καταχώρησε την παρούσα αγωγή με την οποία ζητά αποζημιώσεις, αφού ως δικογραφεί στην παράγραφο 24 της απαίτησης του, ουδέποτε υπήρξε αντιπαροχή από τους εναγόμενους. Η παράβαση όρων σε μία σύμβαση, δίδει, δυνάμει του άρθρου 73 του Κεφ. 149, το δικαίωμα στον συμβαλλόμενο ο οποίος ζημιώνεται από την εν λόγω παράβαση όπως διεκδικήσει αποζημιώσεις από την παράβαση για την ζημιά και/ή απώλεια που υπέστη συνεπεία αυτής. Η εν λόγω ζημιά φυσικά πρέπει να προκύπτει κατά την συνήθη πορεία των πράγματων από την εν λόγω παράβαση, την οποία οι συμβαλλόμενοι γνώριζαν όταν σύναπταν την εν λόγω συμφωνία ως ενδεχόμενη, συνέπεια της παράβασης αυτής. Είναι δε καλά γνωστό ότι όπου υπάρχει ουσιαστική παράβαση ουσιωδών όρων, το αθώο μέρος μπορεί να τερματίσει την σύμβαση, όπως αποδεσμευτούν από τις οποιεσδήποτε περαιτέρω υποχρεώσεις τους για εκτέλεση των συμβατικών τους υποχρεώσεων και την διεκδίκηση αποζημιώσεων (βλ. Σύγγραμμα Π.Γ. Πολυβίου «Η Σύμβαση στο Κυπριακό Δίκαιο - Θεωρία και Πράξη» 2017, σελ. 556-558). Αποτελεί πάγια νομολογιακή αρχή ( βλ.Saab and Another v Holy Monastery of Ayios Neofytos
(1987)1 CLR 499, Beaumont κ.α ν Παπακλεοβούλου
(2010)1 Α.Α.Δ. 525, Αλπάν (Αδελφοί Τάκη) Λτδ ν Τρυφωνίδου
(1996)1 Α.Α.Δ. 679), ότι η αποζημίωση που πρέπει να δοθεί στο αθώο μέρος είναι όπως τεθεί στην θέση που θα ήταν αν η σύμβαση ολοκληρωνόταν επιτυχώς. Στην απόφαση A.Panayides Contracting Limited v M & M Frangos Engineering & Contracting Ltd
(2012)1B A.A.Δ. 1136 λέχθηκε ότι : «..οι αποζημιώσεις στο δίκαιο των συμβάσεων έχουν σκοπό την αποκατάσταση του αθώου μέρους στη θέση που θα απολάμβανε αν η συμφωνία εφαρμοζόταν και όχι τη ζημιά την οποία υπέστη προς αντιμετώπιση των συνεπειών της διάρρηξης της συμφωνίας. . το μέτρο των αποζημιώσεων που γενικώς απαντάται για την διάρρηξη συμβολαίων, εφαρμόζεται και στις περιπτώσεις διάρρηξης εργολαβικών συμβολαίων. Στο σύγγραμμα Keating on Building Contracts - πιο πάνω- σελ. 186, αναφέρεται ως καθοδηγούσα αρχή ότι η αποζημίωση έχει στόχο να θέσει το μέρος του οποίου τα δικαιώματα έχουν παραβιαστεί στην ίδια θέση ως αυτά να είχαν τηρηθεί. Οι αποζημιώσεις λαμβάνουν υπόψη και τις αρχές που αναπτύχθηκαν με την υπόθεση Hadley v Baxendale [1854] 9 Ex. 341, όπως επεξηγήθηκε αργότερα από τις υποθέσεις Vicotria Laundry v Newman Industries [1949] 2 K.B. 528 (C.A.) και Koufos v Czarnikow [1969] 1 A.C.350 (H.L) που έχουν σχέση με τις λογικά προβλεπόμενες κατά τον χρόνο συνομολόγησης της συμφωνίας και που είναι πιθανό να προκύψουν από τη διάρρηξη, ζημιές, καθώς και αυτές που απορρέουν από οποιεσδήποτε ιδιαίτερες συνθήκες που το υπαίτιο μέρος γνώριζε κατά τη συνομολόγηση της σύμβασης». Στην παρούσα περίπτωση το Δικαστήριο έχει πεισθεί ότι οι ενάγοντες έχουν αποδείξει, στον απαιτούμενο από την νομολογία βαθμό την διεκδίκηση των ποσών των €9.140,43- ως προκαταβολή, (βλ. παραδεκτό σημείο περί πληρωμής του εν λόγω ποσού προς τους εναγόμενους σελ. 6 αγόρευσης εναγομένων) και των €4.000, ως ποσό το οποίο κατέβαλαν σε τρίτα πρόσωπα (Τεκμήριο 10) για άρση της κατασκευής των εναγομένων. Ας σημειωθεί ότι οι ενάγοντες προ της απομάκρυνσης της επίδικης κατασκευής είχαν καλέσει επανειλημμένα τους εναγόμενους σε επιδιόρθωση αυτής, (βλ. Τεκμήρια 3, 6 και 8) προειδοποιώντας τους τελικώς, 2 χρόνια αργότερα μέσω του Τεκμηρίου 9, ότι αυτή θα απομακρύνετο με ίδιο κόστος, κόστος το οποίο θα διεκδικούσαν, χωρίς καμία ανταπόκριση εκ μέρους τους. Πέραν της επιδίκασης υπέρ των εναγόντων όμως των πιο πάνω ποσών, το Δικαστήριο δεν έχει πεισθεί ως προς την απόδειξη των αξιώσεων των €35.000 και €50.000, ως αυτά διεκδικούνται στην παράγραφο 24 (Γ) και (Δ) της απαίτησης. Τα ποσά αυτά αφορούν αντιστοίχως, σε απώλεια εισπράξεων για 17 ημέρες συνεπεία ακύρωσης κρατήσεων στον χώρο τους και απώλειας λόγω μη λειτουργίας του χώρου που καλυπτόταν από την επίδικη κατασκευή. Και αυτό, γιατί, καμία μαρτυρία δεν τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου αναφορικά με τον υπολογισμό των εν λόγω ποσών που να δεικνύει έστω και στο ελάχιστο το βάσιμο των αξιώσεων τους. Το Δικαστήριο οφείλει να συμφωνήσει με τη θέση του συνηγόρου των εναγομένων ότι σύμφωνα με τη νομολογία (Χριστοδούλου ν. Αγαθοκλέους
(1997)1 ΑΑΔ 396, Σπύρου ν. Χατζηχαραλάμους
(1989)Ι(Ε) Α.Α.Δ 298, αλλά και των αρχών που αποτυπώνονται στο Σύγγραμμα «Odgers' Principles of Pleading and Practice» 21η Έκδ. σελ. 164, οι ειδικές ζημιές πρέπει να καταγράφονται με σαφήνεια και λεπτομέρεια στο δικόγραφο, η δε απόδειξη τους πρέπει τηρείται αυστηρώς με την προσκόμιση όλης της αναγκαίας έγγραφης ή προφορικής προς τούτο, μαρτυρίας. Θα ανέμενε το Δικαστήριο όπως δοθεί μαρτυρία ως προς την χωρητικότητα του εν λόγω χώρου (του καλυμμένου με το σκέπαστρο), τον αριθμό των κρατήσεων που ακυρώθηκαν, το είδος της υπηρεσίας που θα παρείχετο στους πελάτες και το αναμενόμενο έσοδο από έκαστη κράτηση, τα οφέλη που ανέμεναν όπως έχουν, όπως αυτά θα αντικατοπτρίζονταν από την δημιουργία της κατασκευής και την επέκταση του χώρου τους, ή την παρουσίαση έστω μίας λογιστικής ή συγκριτικής πρόβλεψη αναφορικά με την καθαρή κερδοφορία που αναμενόταν και τη βάση αυτού του υπολογισμού. Αντίθετα, η μαρτυρία που προσφέρθηκε αναφορικά με τις εισπράξεις του μηνός Απριλίου 2011, ή ακόμη των μηνών Απριλίου - Δεκεμβρίου 2011, ουδόλως βοηθά το Δικαστήριο στο να αξιολογήσει τη ρητή ζημιά που διεκδικούν οι ενάγοντες μέσω του δικογράφου τους, αφού καμία μαρτυρία δεν έχει παρουσιαστεί επί του γενικότερου κύκλου εργασιών, εισπράξεων, εξόδων και/ή αναμενόμενων εσόδων της εταιρείας δυνάμει της δημιουργίας της κατασκευής. Η κατάθεση του Τεκμηρίου 4, η οποία αφορά στις καταθέσεις/ εισπράξεις που εκτυπώθηκαν από το μηχανογραφημένο σύστημα των εναγόντων μένει απογυμνωμένο από οποιαδήποτε υποστηρικτικά και συγκριτικά στοιχεία, στοιχεία τα οποία θα ήταν απαραίτητα προς υποστήριξη του βάσιμου των θέσεων των. Το Δικαστήριο αντιλαμβάνεται ότι σκοπός κατασκευής αυτού του επιπλέον τεχνητού χώρου, ήταν η εξυπηρέτησή περισσότερου αριθμού ατόμων, όμως η αξίωση των εναγόντων ως προς τα κέρδη που ανέμεναν (€50.000), παραμένει, ελλείψει οποιασδήποτε προς τούτο μαρτυρίας, μια θεωρητική άσκηση επί χάρτου. Το Δικαστήριο θα ανέμενε την προσκόμιση κάποιον λογιστικών βιβλίων ή μίας εξειδικευμένης επί του ζητήματος μαρτυρίας, η οποία σκοπό θα είχε την κατάδειξη ενώπιον του Δικαστηρίου των εισπράξεων του καταστήματος σε μια τακτική βάση, και των αναμενομένων εισπράξεων ή ακόμη και ζημιών που θα είχαν δυνάμει λογιστικών ή οικονομικών δεδομένων. Η παντελής έλλειψη τέτοιας μαρτυρίας, δεν βοηθά το Δικαστήριο στην εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων, με το τελευταίο να αποφαίνεται ότι οι ενάγοντες δεν έχουν καταδείξει στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων το βάσιμο των συγκεκριμένων αξιώσεων τους. Το Δικαστήριο έχει με πολλή προσοχή μελετήσει την Απόφαση Panayides (ante) στην οποία παρέπεμψε ο κ. Σεραφείμ προς υποστήριξη της θέσης του ότι το Δικαστήριο πρέπει ακόμη και σε περιπτώσεις όπου είναι αδύνατο να υπολογιστεί με ακρίβεια η αποζημίωση, να κάνει ο,τι καλύτερο στον υπολογισμό αυτών. (τονισμός δικός μου). Αυτό φυσικά, με όλο τον προσήκοντα σεβασμό προς τον συνήγορο, προϋποθέτει, ως καταγράφεται και στην απόφαση, την απόδειξη εκ μέρους των εναγόντων του υπαρκτού επί του δικαιώματος των για αποζημίωση. Στην παρούσα περίπτωση, ως έχει λεχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, δια στόματος του κ. Βασιλείου, η πελατεία των εναγόντων, δεν ήταν σταθερή, δεν υπήρχε δηλαδή ένα σταθερό πελατολόγιο, αυτή δε, μεταβαλλόταν αναλόγως των εποχών του χρόνου. Οι ενάγοντες λανθασμένα δεν έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου την οποιαδήποτε προς τούτο μαρτυρία, αφήνοντας το Δικαστήριο ουσιαστικά ανήμπορο και/ή στερούμενο από το να προβεί σε οποιοσδήποτε υπολογισμούς. Υπενθυμίζεται εδώ ότι το Δικαστήριο δεν οφείλει όπως προβεί μόνο του, χωρίς καμία μαρτυρία προς την εν λόγω κατεύθυνση σε μαθηματικές ή λογιστικές πράξεις για το υπολογισμό του ύψους των ζημιών (βλ. Ασπίς Πρόνοια Ανώνυμη Ασφαλιστική Εταιρεία Ζωής ν Γρηγορίου
(2001)1 Α.Α.Δ.1357). Συνεπώς, δυνάμει όλων των πιο πάνω, εκδίδεται απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων για τα ποσά των €9.140,43 ως το ποσό της καταβληθείσας προκαταβολής και €4.000 ως έξοδα τα οποία υπέστησαν οι ενάγοντες για άρση και απομάκρυνση της επίδικης κατασκευής. Στρέφομαι τώρα να εξετάσω την ανταπαίτηση των εναγομένων. Με αυτήν οι εναγόμενοι διεκδικούν το ποσό των €41.344,57 αναφορικά με τις εκτελεσθείσες εργασίες και/ή ως χρέος οφειλόμενο προς τους εναγόμενους, ενώ διαζευκτικά ζητούν την επιδίκαση του ποσού των €32.500, ποσό ισοδύναμο των 7 ανακληθέντων επιταγών εκ μέρους των εναγόντων. Αποτελεί παραδεκτό και αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το κόστος της επίδικης κατασκευής ανήρχετο στο ποσό των €15.000 πλέον ΦΠΑ (βλ.Τεκμήριο 2). Το υπόλοιπο ποσό της συνολικής προσφοράς αποτυπώνεται στο Τεκμήριο 12, στην προσφορά ημερομηνίας 7.5.
  1. Πέραν των ποσών της ηλεκτρικής οροφής, αναγράφονται ως ποσά €16.238 και €9.384 η εφαρμογή πτυσσόμενων πορτών και σιδηροκατασκευών και η εφαρμογή κάγκελών με βάσεις αλουμινίου για το ποσό των €3.
  2. Το σύνολο της προσφοράς ανήρχετο σε €40.280 πλέον ΦΠΑ. Μελέτη του Τεκμηρίου 12 καταδεικνύει ότι η εν λόγω προσφορά, που ως θέμα είχε την: «Εφαρμογή ηλεκτρικής οροφής, πτυσσόμενων πόρτων και γυάλινων κάγκελων» αφορούσε την δημιουργία και κατασκευή μίας ολοκληρωμένης κατασκευής συμπεριλαμβανομένης της σιδηροκατασκευής η οποία θα υποστήριζε την μεταλλική οροφή που θα την κάλυπτε. Συνεπώς εδώ, δεν μπορεί να κατατεμαχιστεί ή να απομονωθεί μέρος της κατασκευής ως μη ελαττωματικό ή ως ελλαττωματικό. Η κατασκευή ήταν μία, η οποία στην ολότητα της, ως αποτελεί πλέον εύρημα του Δικαστηρίου, ήταν ανεπαρκής και/ή κατασκευάστηκε πλημμελώς. Ορθή κρίνεται μεν η θέση του κ. Πουτζιουρή ότι οι ενάγοντες ουδέποτε αμφισβήτησαν τη εκτέλεση και ολοκλήρωση και παράδοση των επίδικων εργασιών, γεγονός που επιβεβαιώνει την ύπαρξη της μεταξύ των συμφωνίας, αυτό όμως δεν σημαίνει αυτομάτως, ότι οι εναγόμενοι δικαιούνται στην υπέρ τους επιδίκαση των αξιούμενων ποσών. Αυτό, επειδή η μαρτυρία των εναγόντων ως προς το ελαττωματικό της κατασκευής και της επιδειχθείσας αμέλειας εκ μέρους των εναγομένων έχει κριθεί ως αξιόπιστη. Η δικογραφημένη θέση των εναγομένων ότι η οροφή ουδέποτε ήταν ελαττωματική και ή ότι ουδέποτε οι εναγόμενοι ενήργησαν αμελώς, αντικρούεται άμεσα από την επίσης δικογραφήμενη θέση, αλλά και μαρτυρία των ίδιων των εναγομένων (βλ. μαρτυρία Σιήκη και Λαγού), ότι αυτοί επισκέφθηκαν πέραν της μιας φοράς κατόπιν ενοχλήσεων των εναγόντων το χώρο και επιδιόρθωναν κάθε φορά που μετέβαιναν στο χώρο την επίδικη οροφή, μάλιστα δε και αφιλοκερδώς ως ανέφερε ο κ. Σιήκης παρά τη μη αποδοχή ευθύνης από μέρους του. Οι ενάγοντες κατάφεραν να αποδείξουν τις δικογραφημένες θέσεις τους περί ελαττωματικής κατασκευής εκ μέρους των εναγομένων, με αποτέλεσμα την ανάκληση των επιταγών, έστω και αν υπήρχαν κατά διαστήματα ενδεχομένως προβλήματα ρευστότητας. Επομένως, εκδίδεται απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων για τα ποσά των €4.000 και €9.143,90 πλέον νόμιμο τόκο από την ημέρα έγερσης της αγωγής. Η ανταπαίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της αγωγής επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων στην αντίστοιχη κλίμακα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Νοείται ότι ένα σετ εξόδων θα επιδικαστούν καθότι η ανταπαίτηση συνεκδικάστηκε με την αγωγή και δεν δημιουργήθηκαν οποιαδήποτε επιπλέον έξοδα γι' αυτήν. (Υπ.)............... Μ. Ναθαναήλ , Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.