Ηλία ν. Πάμπουλος, Αρ. Αγωγής: 180/18, 9/4/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2021:A113 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 180/18 Μεταξύ: ...... Ηλία Ενάγουσας και ...... Πάμπουλος Εναγόμενου ------------------------------------------------- Ημερομηνία: 9/4/2021 Εμφανίσεις: (δεν υπήρξε φυσική παρουσία των ευπαίδευτων συνηγόρων-η απόφαση τους εστάλη με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο) Για την Ενάγουσα : κ.Μάριος Κουκουμάς Για τον Εναγόμενο: κ.Γ.Χ''Κωστής για Γιώργος Χ''Κωστή ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 20/02/2018 σε κλίμακα €500 - €2.
- Η πλευρά του εναγόμενου στις 20/03/18 καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης δια δικηγόρου και ακολούθως στις 20/06/18 καταχώρησε υπεράσπιση. Επειδή ακριβώς η αξίωση καθορίστηκε σε ποσό λιγότερο των €3000, η υπόθεση, με βάση τη νέα διαταγή 30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ενέπιπτε στις υποθέσεις ταχείας εκδίκασης. Για τούτον το λόγο αφού προηγουμένως έγινε αποκάλυψη εγγράφων από τα μέρη, το Δικαστήριο (υπό διαφορετική σύνθεση) έδωσε οδηγίες για καταχώρηση γραπτής μαρτυρίας από μέρους των διαδίκων. Η πλευρά της ενάγουσας καταχώρησε την γραπτή μαρτυρία της στις 31/10/19, ενώ στη συνέχεια ο εναγόμενος καταχώρησε τη δική του μαρτυρία στις 05/12/
- Στην πορεία της υπόθεσης η πλευρά της ενάγουσας προέβη στην καταχώρηση ειδοποίησης αλλαγής κλίμακας της αγωγής και συγκεκριμένα αύξησε την κλίμακα σε €50.000 - €100.000, κάτι που βεβαίως συνεπαγόταν ότι η αγωγή ξέφευγε των ταχείας εκδίκασης υποθέσεων και μετατρεπόταν σε ακροαματικής διαδικασίας υπόθεση. Ακριβώς γι' αυτό τον λόγο οι συνήγοροι των δυο πλευρών κλήθηκαν από το Δικαστήριο για να τοποθετηθούν. Κατόπιν συζήτησης δε των επιλογών που υπήρχαν και με δεδομένο ότι οι δύο πλευρές καταχώρησαν ήδη την γραπτή μαρτυρία τους, οι δύο πλευρές συμφώνησαν όπως η αγωγή προχωρήσει με τη διαδικασία που προνοείται για τις ταχείας εκδίκασης υποθέσεις (βλ. Δ.30 Θ.4). Οπότε το Δικαστήριο εξέδωσε σχετικό διάταγμα. Ακολούθως καταχωρίστηκε η επίδικη αίτηση ημερ. 14/12/20, η οποία δυστυχώς λόγω της κατάστασης με την πανδημία δεν επέτρεψε την άμεση εκδίκαση της. Με βάση την επίδικη αίτηση η ενάγουσα ζητά να της επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης με σκοπό την καταχώριση περαιτέρω μαρτυρίας η οποία αποτελείται από δύο έγγραφα ήτοι από απόφαση Δικαστηρίου στην αγωγή 274/19 που αφορούσε γεγονότα σχετικά με την παρούσα υπόθεση και ένορκη δήλωση τρίτου προσώπου επί των γεγονότων της υπόθεσης, έγγραφα τα οποία θεωρούνται, ως αναφέρει η ενάγουσα στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, ουσιώδη στοιχεία για την προώθηση της υπόθεσης της ενάγουσας. Ας σημειωθεί ότι με βάση όσα αναφέρονται ενάγουσα στην εν λόγω αγωγή 274/19 είναι η ίδια με την παρούσα αγωγή και εναγόμενος τρίτο πρόσωπο, το οποίο μετέδιδε τη συκοφαντική δυσφήμηση που του μετέφερε ο εναγόμενος. Το τρίτο αυτό πρόσωπο δε είναι ο ενόρκως δηλών στην ένορκη δήλωση που ζητείται να κατατεθεί. Το πιο πάνω αίτημα συνάντησε την ένσταση του εναγόμενου, ο οποίος με την ένσταση που καταχώρησε προβάλλει 11 λόγους ένστασης. Οι λόγοι ένστασης δε επαναλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση που έχει καταχωριστεί από τον εναγόμενο προς υποστήριξη της ένστασης. Έχοντας αυτά υπόψη το Δικαστήριο έδωσε την ευκαιρία στους ευπαίδευτους συνηγόρους να αναπτύξουν τις θέσεις τους μέσω γραπτών αγορεύσεων, οι οποίες ζητήθηκε όπως αποσταλούν ηλεκτρονικά μέχρι τις 8:30 πμ χθες. Οι συνήγοροι πράγματι απέστειλαν τις αγορεύσεις τους σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου, τις οποίες είχα την ευκαιρία να μελετήσω. Θεωρώ πως δεν χρειάζεται να λεχθούν πολλά. Η αίτηση στερείται νομικού υποβάθρου. Με απλή μελέτη της νομικής βάσης της αίτησης διαπιστώνεται πως η αναφορά είτε στην Δ.39 Θ.1 και 2 είτε στη Δ.48 Θ.4
(2)δεν δύναται να υποστηρίξει το αίτημα. Στην προκειμένη περίπτωση ζητείται να καταχωριστεί συμπληρωματική ένορκη δήλωση, η οποία ν' αποτελέσει μέρος της μαρτυρίας της ενάγουσας κατά την εκδίκαση της αγωγής με τον τρόπο που καθορίστηκε κατόπιν συμφωνίας των μερών και δεν απασχολεί το Δικαστήριο η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης στα πλαίσια αίτηση ή ενδιάμεσης αίτησης. Βάση για την αίτηση θα μπορούσε να αποτελέσει, ενδεχομένως, ο σχετικός θεσμός της Δ.30, πλην όμως δεν γίνεται καν αναφορά στην διάταξη αυτή. Ως εκ τούτου η νομική βάση της αίτησης πάσχει και ο σχετικός λόγος ένστασης υπ' αρ.1 ευσταθεί. Επισημαίνω δε ότι η Διαταγή 48 θεσμός 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθιστά επιτακτική την αναφορά στην αίτηση του ειδικού άρθρου του νόμου στο οποίο στηρίζεται. Στην υπόθεση Περικλέους ν. Ellinas Finance Ltd κ.α Πολ. Έφεση 283/10 ημερομηνίας 03.07.14, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Εκτός των πιο πάνω, υπάρχουν και άλλοι λόγοι που θα συνηγορούσαν υπέρ της απόρριψης της αίτησης. Ο πρώτος αφορά στη λανθασμένη νομική βάση της Αίτησης από την οποία απουσιάζει η Δ.35 θ.4, η οποία είναι η πιο σχετική διάταξη στην περίπτωση τροποποίησης των λόγων έφεσης. Η Αιτήτρια δέχεται ότι εκ παραδρομής δεν αναφέρθηκε η σχετική διάταξη, παρά ταύτα θεωρεί ότι η αίτηση είναι νομότυπη. Διαζευκτικά ισχυρίζεται ότι αν θεωρηθεί παρατυπία, μπορεί να θεραπευθεί με βάση τη Δ.64 θ.1. Η νομική βάση μιας αίτησης σύμφωνα με τη νομολογία έχει μεγάλη σημασία, αφού προσδιορίζει το νομικό υπόβαθρο της αίτησης, το οποίο προσδίδει εγκυρότητα στο δικονομικό μέτρο (βλ. Χριστοφόρου ν. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λοΐζος Ιορδάνους Λίμιτεδ
(2001)1Β ΑΑΔ 743).» Το γεγονός της καταγραφής λανθασμένης νομικής βάσης θεωρώ ότι δεν μπορεί να θεραπευθεί με επίκληση της Διαταγής 64 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Επισημαίνω ότι η Αιτήτρια στην περίπτωση αυτή δεν έχει λάβει οποιαδήποτε μέτρα για διόρθωση της νομικής βάσης. Στην πιο πάνω αναφερόμενη απόφαση (Περικλέους v. Ellinas Finance Ltd κ.α.) λέχθηκαν σε σχέση με την Διαταγή 64 τα εξής σχετικά: «Μετά την τροποποίηση της Δ.64 και την κατάργηση της διάκρισης μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου, ενδεχομένως στην παρούσα περίπτωση η παράλειψη να μπορούσε να θεραπευθεί. Όμως καμία αίτηση δεν υποβλήθηκε από την Αιτήτρια ζητώντας να θεραπευθεί η παράλειψη, ώστε να αποκτήσει η αίτηση το αναγκαίο νομικό υπόβαθρο. Υπάρχουν περιπτώσεις που το δικαστήριο κατ' εξαίρεση μπορεί αυτεπάγγελτα να θεωρήσει ότι η παράλειψη έχει ήδη θεραπευθεί, αλλά η παρούσα δεν είναι μια τέτοια περίπτωση. Στην υπόθεση Φαλέκκου ν. Χριστοφίδη, Πολιτική Έφεση Αρ. 63/10, ημερ. 17.12.2013, τονίσαμε ότι οι παρατηρήσεις μας ως προς την ευχέρεια που πάντοτε έχει το δικαστήριο να θεραπεύει παρατυπία «δεν πρέπει να τύχουν παρανόησης ως προς το καθήκον του κάθε δικηγόρου ή διαδίκου που διαπιστώνει την παρατυπία να λαμβάνει έγκαιρα στην κατάλληλη περίπτωση τα αναγκαία μέτρα για θεραπεία της και όχι να αφήνει τα πράγματα να τύχουν διόρθωσης από το δικαστήριο».» Λαμβάνοντας υπόψη μου την πιο πάνω αναφερόμενη νομολογία στην οποία ρητώς καθορίζεται ότι η Διαταγή 64 δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως πανάκεια για την διόρθωση των οποιοδήποτε λαθών, και λαμβάνοντας επίσης υπόψη μου το γεγονός ότι η Αιτήτρια δεν έχει ζητήσει τη διόρθωση της λανθασμένης νομικής βάσης που καταγράφει στην αίτηση, θεωρώ ότι υπό τις περιστάσεις δεν μπορεί να υπάρξει θεραπεία με επίκληση της Διαταγής 64. Υπό τις περιστάσεις θεωρώ πως δεν χρειάζεται να εξεταστούν άλλοι λόγοι ένστασης. Η αίτηση απορρίπτεται. Έξοδα υπέρ του εναγόμενου και εναντίον της ενάγουσας ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο