← Κύπρος

Τρικωμίτου-Κρασσά ν. A. Trikomitis Motors Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής 1034/19, 29/11/2021

Τρικωμίτου-Κρασσά ν. A. Trikomitis Motors Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής 1034/19, 29/11/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2021:A205 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 1034/19 Μεταξύ: XXXXX Τρικωμίτου-Κρασσά Ενάγουσας και

  1. A. Trikomitis Motors Ltd
  2. XXXXX XXXXX Τρικωμίτης
  3. XXXXX Τρικωμίτου
  4. XXXXX Τρικωμίτου
  5. XXXXX Τρικωμίτου Εναγόμενοι Αίτηση ημερ. 15/01/2020 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 29 Νοεμβρίου, 2021 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Εναγόμενους 1 - 5 - Αιτητές: κ. Ανδρέου για Ανδρέας Β. Ζαχαρίου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για την Ενάγουσα-Καθ΄ης η αίτηση: κα Αγρότου για Αγγελίδης, Ιωαννίδης, Λεωνίδου Δ.Ε.Π.Ε. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την αίτησή τους οι Εναγόμενοι 1 - 5 - Αιτητές ζητούν από το Δικαστήριο διάταγμα με το οποίο να παραμερίζεται ή/και ακυρώνεται ή/και απορρίπτεται η αγωγή ως καταχρηστική ή/και ενοχλητική ή/και ως σκανδαλώδης καθώς επίσης και ως μη συμμορφούμενη με τις σχετικές νομοθετικές προϋποθέσεις. Διαζευκτικά, αιτούνται την προδικαστική εκδίκαση του θέματος απόρριψης της αγωγής λόγω μη αποκάλυψης αγώγιμου δικαιώματος αλλά και λόγω της εκκρεμότητας της Αιτ./Εταιρ. 85/19 του Ε.Δ. Λάρνακας. Η αίτηση βασίζεται στη Δ.1 θ.θ.1-5, Δ.2, Δ.12 θ.θ. 1, 2, 4 και 5, Δ.19 θ.θ.1-27, Δ.23 θ.θ.1 - 3, Δ.27 θ.θ. 1- 4, Δ.39 θ.θ. 1-21, Δ.48 θ.θ. 1-13, Δ.55, Δ.57 θ.θ. 1-4, Δ.59, Δ.63 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, το άρθρο 215 του περί Εταιρειών Νόμου, στον περί Δικαστηρίων Νόμο, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, στις αρχές της νομολογίας και της Επιείκειας και στις συμφυείς και γενικές εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Υποστηρίχθηκε, σε σχέση με τα γεγονότα, από Ένορκη Δήλωση καθώς και με συμπληρωματική ένορκη δήλωση ημερομηνίας 23/07/2021, του Εναγόμενου 2, XXXXX Τρικωμίτη, ο οποίος γνωρίζει προσωπικά τα γεγονότα και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από τους Εναγόμενους 1, 3, 4 και 5 στην κατάρτιση της Ενόρκου Δηλώσεως. Σύμφωνα με τον Ομνύοντα, η υπό κρίση αγωγή καταχωρήθηκε στις 23/07/2019 παρά το γεγονός ότι η Ενάγουσα καταχώρησε την 01/02/2019 την Αίτηση Διάλυσης αρ.19/19 Ε. Δ. Λάρνακας εναντίον της Εναγομένης Εταιρείας
  6. Η συγκεκριμένη αίτηση διάλυσης αποσύρθηκε, σε σχέση με την εταιρεία TRICOMITIS MOTORS LTD και καταχωρίστηκε νέα στις 17/07/2019, η οποία έλαβε τον αριθμό 85/
  7. Η υπό κρίση αγωγή, είναι η θέση του Ομνύοντα, αποτελεί παράγωγη αγωγή και αυτό προκύπτει από τις αξιώσεις που καταγράφονται στην Έκθεση Απαίτησης. Εφόσον προηγήθηκε η καταχώρηση της αίτησης διάλυσης, είναι η εισήγηση του ότι η παρούσα αγωγή δεν μπορεί να προχωρήσει γιατί αφορά τα ίδια θέματα και είναι επιπόλαιη και καταχρηστική. Ζητά από το Δικαστήριο όπως απορρίψει την αγωγή ως καταχρηστική, κακόπιστη, σκανδαλώδη και ενοχλητική, αλλά και ως παράτυπη και ανυπόστατη. Στη συμπληρωματική ένορκη δήλωσή του ισχυρίζεται ότι η Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσα κατέχει τις μετοχές, στην Εναγομένη 1 εταιρεία, ως εμπιστευματοδόχος και για λογαριασμό του XXXXX Τρικωμίτη, σύμφωνα με τα έγγραφα που έχει εντοπίσει σε αποθήκες της Εναγόμενης 1, στις 17/01/
  8. Η αίτηση αντιμετωπίστηκε από την Ενάγουσα - Καθ΄ης η αίτηση με ένσταση, στην οποία καταγράφηκαν δεκαεννέα

(19)λόγοι ενστάσεως οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν ως ακολούθως: Ότι η αίτηση είναι νομικά αβάσιμη, ότι δεν συντρέχουν οι εκ του νόμου προϋποθέσεις ή/και οι εφαρμοστέες αρχές για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ότι η διαδικασία εκκαθάρισης ως εκ της φύσης της αγωγής, η οποία αφορά παράγωγη αγωγή, δεν δικαιολογεί την έκδοση των διαταγμάτων, ότι το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο στο οποίο στηρίζεται η αίτηση δεν δικαιολογεί την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, ότι οι Αιτητές κωλύονται στην προώθηση της υπό κρίση αίτησης από την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 25/06/2021, ότι κωλύονται με βάση τους πραγματικούς ισχυρισμούς οι οποίοι έχουν προωθηθεί και καθοριστεί με δικαστική απόφαση ημερ. 25/06/2021, ότι η υπό κρίση διαδικασία συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και προωθείται για αλλότριους σκοπούς, ότι η υπό κρίση αίτηση κατέστη άνευ αντικειμένου λόγω της απόφασης ημερ. 25/06/2021, ότι το ισοζύγιο της δικαστικής ευχέρειας κλίνει προς τη μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και ότι οι Αιτητές έχουν αποτύχει να αποδείξουν προς το Δικαστήριο γιατί αυτό θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα αφού από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν προκύπτει πουθενά και δεν τεκμηριώνεται με οποιοδήποτε τρόπο η αναγκαιότητα έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων. Η ένσταση βασίζεται στη Δ.1 θ.2, Δ.27 θ.θ. 1-4, Δ.39 θ.θ. 1- 10, Δ. 48 θ.θ. 1-9 και Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στα άρθρα 29-32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, το άρθρο 9 του περί πολιτικής Δικονομίας Νόμου, στα άρθρα 27, 202-205, 211-215(α) και (β), 220, 221, 226, 227, 231, 301, 305 και 333 του περί Εταιρειών Νόμου, στους Κανονισμούς 1-5, 6(g), (h), (j), (k),(l), 9, 12 και 13 των περί Εταιρειών Διαδικαστικών Κανονισμών, στους Κανονισμούς 48, 65, 68, 92 και 93 των περί Εταιρειών (Εκκαθαρίσεις) Κανονισμών, στο άρθρο 36 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, στα άρθρα 300-303Α του Ποινικού Κώδικα, στα Άρθρα 6 και 30 του Συντάγματος, στην αγγλική και κυπριακή νομολογία καθώς και στις αρχές του Κοινοδικαίου και της Επιείκειας. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση παρατέθηκαν σε Ένορκη Δήλωση της XXXXX Τρικωμίτου - Κρασσά, Ενάγουσας, η οποία είναι γνώστης των γεγονότων. Είναι ο ισχυρισμός της ότι οι Εναγόμενοι 2 - 4 ενεργούν κακόπιστα μη παραθέτοντάς τα πραγματικά γεγονότα όπως εξελίχθηκαν σε σχέση με την καταχώρηση των εταιρικών αιτήσεων εκκαθάρισης με αρ. 19/19, η οποία αφορά την εταιρεία A. TRIKOMITIS LTD και την 85/19, η οποία αφορά την εταιρεία A. TRIKOMITIS MOTORS LTD οι οποίες συνιστούν δύο διαφορετικές εταιρείες στις οποίες η ίδια εξακολουθεί να είναι μέτοχος. Οι συγκεκριμένες δύο εταιρείες συνδέονται με τον ίδιο χώρο εργασίας, τους ίδιους διευθύνοντες συμβούλους και το ίδιο προσωπικό, αφού συνιστούν οικογενειακές επιχειρήσεις οι οποίες είχαν ιδρυθεί από τους γονείς της ίδιας και του Εναγόμενου
  1. Η ίδια καταχώρησε εναρκτήρια αίτηση, η οποία έλαβε αριθμό 19/19 και αφορούσε τις συγκεκριμένες εταιρείες και ταυτόχρονα, καταχωρίστηκε ενδιάμεση αίτηση με την οποία ζητείτο αριθμός προσωρινών διαταγμάτων που αποσκοπούσαν στην απαγόρευση της παύσης της ίδιας από διοικητικής συμβούλου των συγκεκριμένων εταιρειών. Το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για την επίδοση της συγκεκριμένης αίτησης και παρά το γεγονός ότι επιδόθηκε στους μετόχους της πλειοψηφίας οι Εναγόμενοι προχώρησαν και διεξήγαγαν την ετήσια γενική συνέλευση στις 04/02/2019 και αποφάσισαν την παύση της από Διοικητικής Συμβούλου και των δύο εταιρειών. Το συγκεκριμένο γεγονός έλαβε χώρα παρά τις παρακλήσεις των δικών της εκπροσώπων καθώς και των εκπροσώπων ακόμη μιας μετόχου να μην προβούν σε τέτοια απόφαση. Σύμφωνα με την Ομνύουσα διενεργούντο προσπάθειες εξώδικης διευθέτησης της υπό κρίση αγωγής, οι οποίες αφορούσαν την διαδικασία εξαγοράς των μετοχών της και γι΄ αυτό στις 25/02/2019 αποστάληκε προσχέδιο εξώδικης συμφωνίας προς τους μετόχους των δύο εταιρειών. Οι συνήγοροι των Εναγομένων - Αιτητών, Καθ' ών η αίτηση στη συγκεκριμένη εταιρική διαδικασία, ενημερώθηκαν για την πρόθεση απόσυρσης της εναρκτήριας αίτησης πλην όμως επέλεξαν να καταχωρήσουν ειδοποίηση ένστασης στις 26/02/
  2. Λόγω της κακοπιστίας που επέδειξαν οι εκπρόσωποι των δύο εταιρειών στις 26/02/2019 η Ομνύουσα αρνήθηκε να αποσύρει την Αιτ./Εταιρ. 19/19 και επέλεξε να αποσύρει μόνο μέρος των απαιτήσεων που σχετίζονταν με την εταιρεία A. Trikomitis Motors Ltd, διατηρώντας παράλληλα το δικαίωμά της να καταχωρήσει νέα εταιρική αίτηση σε σχέση με τη συγκεκριμένη εταιρεία. Λόγω της καταπίεσης που η ίδια έχει υποστεί ως μέτοχος της μειοψηφίας στην εταιρεία A. Trikomitis Motors Ltd η ίδια επέλεξε να καταχωρήσει νέα εταιρική αίτηση η οποία έλαβε αριθμό 85/
  3. Η συγκεκριμένη αίτηση διάλυσης, είναι η θέση της Ομνύουσας, αποσκοπεί στην εκκαθάριση της Εναγομένης 1 εταιρείας λόγω σειράς γεγονότων που έγιναν και επιβεβαιώνουν την καταπίεσή της ως μετόχου μειοψηφίας και σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί το χαρακτηρισμό της υπό κρίση αγωγής ως επιπόλαιας ή/και καταχρηστικής. Είναι η θέση της ότι παύθηκε από Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας A. Trikomitis Motors Ltd για να μην έχει δικαίωμα άσκησης ελέγχου στον τρόπο δράσης της συγκεκριμένης εταιρείας ενώ συντοχρόνο απολύθηκε από τη συγκεκριμένη εταιρεία έτσι ώστε να μην έχει καμία επαφή με το χώρο εργασίας στον οποίο στεγάζεται η Εναγόμενη
  4. Κατατέθηκαν οικονομικές καταστάσεις της Εταιρείας στο Τμήμα Εφόρου Εταιρειών από τις οποίες διαφάνηκε ότι υποθηκεύτηκε και αποξενώθηκε περιουσία της Εταιρείας εν αγνοία της, καθώς επίσης ιδρύθηκε νέα εταιρεία της οποίας τον έλεγχο έχουν οι Εναγόμενοι 2, 3 και 4 με ανταγωνιστικά συμφέροντα προς την εταιρεία A. Trikomitis Motors Ltd. Υποστηρίζει ότι η υπό κρίση αγωγή αφορά αποκλειστικά την αποζημίωση της Εναγομένης 1 ή/και την ανάκτηση περιουσίας της και συγκεκριμένα των τεμαχίων με αρ. εγγραφής 5/XXXXX τεμάχιο XXXXX, 5/XXXXX τεμάχιο XXXXX και 0/XXXXX τεμάχιο XXXXX, περιουσία της Εναγομένης 1 εταιρείας, τα οποία παράνομα και δόλια μεταβιβάστηκαν σε μέλος της οικογένειας των μετόχων και συγκεκριμένα στην Εναγόμενη
  5. Κατά τη δική της άποψη τα θέματα τα οποία θα πρέπει να επιλυθούν με την υπό κρίση αγωγή δεν σχετίζονται με την οποιαδήποτε εταιρική αίτηση. Προωθεί την άποψη ότι γενικά και αόριστα ο Ομνύοντας, στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, θέτει ισχυρισμό για κατάχρηση των διαδικασιών χωρίς να τον στηρίζει ενώ ζητά την επ' αόριστο αναστολή της διαδικασίας χωρίς οποιοδήποτε βάσιμο λόγο. Όσον αφορά τα έγγραφα εμπιστευμάτων, τα οποία επικαλείται στη συμπληρωματική ένορκη δήλωσή του, είναι η δική της θέση ότι αυτά δεν θα έπρεπε να είναι στην κατοχή του κ. XXXXX Τρικωμίτη αφού πριν το 1998 όλα τα αδέλφια ήταν μέτοχοι στην εταιρεία A. Trikomitis Motors Ltd με ισότιμο ποσοστό μετοχών, οι οποίες τους είχαν παραχωρηθεί δυνάμει δωρεάς από τον πατέρα και τη μητέρα τους. Το 1997 εξαγοράστηκαν από τον πατέρα τους οι μετοχές της XXXXX Τουμαζή, οι οποίες ακολούθως, το 1998, μεταβιβάστηκαν στα υπόλοιπα αδέλφια δυνάμει δωρεάς. Σε σχέση με εκείνες τις μετοχές ζητήθηκε από τον πατέρα τους όπως ετοιμαστούν δηλώσεις εμπιστευμάτων, πράγμα το οποίο έγινε στις 11/11/1998 και οι δηλώσεις εμπιστευμάτων εκτελέστηκαν στην παρουσία της ίδιας, του XXXXX Τρικωμίτη, της XXXXX Σάντη, του XXXXX Σάντη και του XXXXX Σάντη. Απώτερος στόχος της ετοιμασίας των συγκεκριμένων εμπιστευμάτων ήταν να αποφευχθεί η επανάληψη αξιώσεων από οποιονδήποτε εκ των εναπομεινάντων αδελφών μετόχων κατά τη διάρκεια της ζωής του πατέρα. Δεν καταγράφηκε επί των συγκεκριμένων εγγράφων η χρονική διάρκεια της ισχύος τους. Πριν το θάνατό του ο πατέρας Α. Τρικωμίτης είχε ζητήσει από τον XXXXX Τρικωμίτη όπως καταστρέψει τα έγγραφα των εμπιστευμάτων σε σχέση με τα τρία τέκνα του αναφορικά και με τις δυο εταιρείες, πλην όμως αυτό δεν έγινε. Η ίδια έμαθε για την ύπαρξη των συγκεκριμένων εγγράφων τον Δεκέμβριο
  6. Καταλήγει ότι η αναφορά των Εναγομένων-Αιτητών στα συγκεκριμένα έγγραφα εμπιστευμάτων δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο απόρριψης ή/και αναστολής ή/και παραμερισμού της αγωγής αφού στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 25/06/2021 αναγνωρίζεται το δικαίωμά της να καταχωρίσει παράγωγη αγωγή. Αιτείται από το Δικαστήριο την απόρριψη της αίτησης ως κακόπιστης και καταχρηστικής. Και οι δυο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με την καταχώριση γραπτών αγορεύσεων, πολύ υποβοηθητικών για το Δικαστήριο, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών στη γραπτή του αγόρευση προωθεί την αίτηση με αναφορά στο άρθρο 215 του περί Εταιρειών Νόμου και εισηγείται ότι με βάση το συγκεκριμένο άρθρο θα πρέπει η αίτηση να εγκριθεί για να προστατευτεί η περιουσία της Εταιρείας προς όφελος όλων των πιστωτών. Στην αντίπερα όχθη ο συνήγορος της Καθ΄ ης η Αίτηση υποστηρίζει ότι δεν εφαρμόζονται οι πρόνοιες του άρθρου 215 του περί Εταιρειών Νόμου λόγω του ότι η αγωγή δεν στρέφεται εναντίον της Εναγομένης 1 αλλά εγείρεται εκ μέρους της ως παράγωγη αγωγή. Προωθεί τη θέση ότι η Αίτ/Εταιρ. 85/19 αφορά εντελώς διαφορετικά γεγονότα, αφού σχετίζεται με την καταπίεση της Ενάγουσας - Καθ΄ ης η αίτηση ως μέτοχος της μειοψηφίας στην Εναγόμενη
  7. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Με τη γραπτή τους αγόρευση οι Εναγόμενοι - Αιτητές προώθησαν ως θεμέλιο της υπό κρίση αίτησης το άρθρο 215 του περί Εταιρειών Νόμου, τη Δ.19 θ.26 καθώς και τη Δ.27 θ.3, η οποία αφορά απόρριψη ή αναστολή ολόκληρης της αγωγής λόγω του ότι η αγωγή είναι ενοχλητική, καταπιεστική ή αχρείαστη. Σύμφωνα με το άρθρο 215 του περί Εταιρειών Νόμου: «
  8. Οποτεδήποτε μετά την υποβολή αίτησης για εκκαθάριση, και πριν από την έκδοση του διατάγματος εκκαθάρισης, η εταιρεία ή οποιοσδήποτε πιστωτής ή συνεισφορέας δύναται- (α) όταν οποιαδήποτε αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί σε οποιοδήποτε Επαρχιακό Δικαστήριο ή στο Ανώτατο Δικαστήριο, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο στο οποίο εκκρεμεί η αγωγή ή διαδικασία για αναστολή διαδικασίας σε αυτή· και (β) όταν οποιαδήποτε άλλη αγωγή ή διαδικασία εναντίον της εταιρείας εκκρεμεί, να κάνει αίτηση στο Δικαστήριο που έχει δικαιοδοσία εκκαθάρισης της εταιρείας για παρεμπόδιση της λήψης περαιτέρω επιπρόσθετης διαδικασίας στην αγωγή ή διαδικασία, και το Δικαστήριο στο οποίο υποβάλλεται αίτηση δύναται, ανάλογα με την περίπτωση, να αναστείλει ή περιορίσει τη διαδικασία με τέτοιους όρους που ήθελε θεωρήσει σωστό.». Οι Αιτητές - Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι η υπό κρίση αγωγή αφορά αγωγή εναντίον της Εναγομένης 1 εταιρείας, για την οποία εκκρεμεί η Αιτ./Εταιρ. 85/2019 και για αυτό θα πρέπει να ανασταλεί, λόγω των προνοιών του προαναφερθέντος άρθρου. Όμως ανάγνωση της Έκθεσης Απαίτησης καταδεικνύει ότι η Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσα καταχώρισε την υπό κρίση αγωγή και αξιώνει εκ μέρους της Εναγομένης 1 εταιρείας συγκεκριμένα ποσά ως αποζημιώσεις για τη ζημιά την οποία υπέστη η ίδια η Εταιρεία, γενικές αποζημιώσεις για ζημιές που προέκυψαν από πράξεις ή και ενέργειες των Εναγομένων 2, 3, 4 και 5 λόγω της άσκησης ουσιαστικού ελέγχου της Εναγομένης 1 εταιρείας καθώς και ειδικές αποζημιώσεις για ζημιές που προέκυψαν λόγω της χρήσης ή και του δικαιώματος χρήσης του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 5/XXXXX, Φ/Σχ.40/560304, Τμήμα 5, τεμάχιο XXXXX το οποίο ανήκει στην Εναγομένη 1 εταιρεία. Προκύπτει περαιτέρω ότι η Αιτ./Εταιρ. 85/19, η οποία έχει επισυναφθεί ως Τεκμήριο στην υπό κρίση αίτηση, αφορά τον παραγκωνισμό της Ενάγουσας - Καθ΄ης η αίτηση και την καταπίεσή της ως μέτοχος μειοψηφίας και ότι κατά κύριο λόγο αφορά την διασφάλιση και προστασία των συμφερόντων της Εναγόμενης 1 εταιρείας. Ήτοι η αγωγή εμπεριέχει όλα τα χαρακτηριστικά της παράγωγης αγωγής. Ο όρος «παράγωγη αγωγή» ερμηνεύεται στο σύγγραμμα του Pennington «Company Law», 3η εκδ., στη σελ. 564 ως εξής: «The derivative character of a representative action brought by a member to enforce a right vested in the company is shown by the fact that judgment is given in favour of the company, so that the plaintiff obtains no benefit thereby directly, and also by the fact that the plaintiff can sue only if the company could sue itself, so that if the company has been dissolved no derivative action may be brought. » Όπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα Palmers' Company Law, Τόμος 2, σελ. 8177, παρ.8.804 (εκδ. 2000): «The plaintiff is seeking to enforce, not his own right of action, but a right of action vested in or derived from the company. Hence in modern discussions the action is referred to as derivative action. The alleged wrongdoers are made the defendants in the action but the company itself is joined as a nominal defendant in order that it can be bound by the judgement. If the action succeeds, any property or damages recovered go, not to the plaintiff, but to the company.». Οι πιο πάνω αρχές επεξηγήθηκαν και στην υπόθεση Yiannis G. Mammous κ.ά. v. Willstrop κ.ά.
(2012)1 Α.Α.Δ. 90, στην οποία με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσας. Aναφέρονται τα εξής σχετικά: «..Παράγωγη αγωγή είναι η αγωγή που εγείρεται από ένα μέτοχο και βασίζεται σε αιτία αγωγής που έχει η εταιρεία, σε αντιπαράθεση με αιτία αγωγής που ανήκει στον μέτοχο. Το Κοινό Δίκαιο επιτρέπει σε ένα μέτοχο μειοψηφίας να εγείρει αγωγή εκ μέρους της εταιρείας σε περιπτώσεις όπου η εταιρεία δεν ενεργεί η ίδια, γιατί ο αδικοπραγών ελέγχει την εταιρεία και μπορεί να την εμποδίσει από του να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια. Ο κανόνας του Κοινού Δικαίου, που τέθηκε στην υπόθεση Foss v. Harbottle
(1843)67 E.R. 189, λέγει ότι αν μια εταιρεία γίνεται θύμα αδικήματος, τότε, επειδή αποτελεί διαφορετική οντότητα από τους μετόχους της, εκ πρώτης όψης είναι η εταιρεία που θα πρέπει να εγείρει αγωγή. Εντούτοις η εξαίρεση στον γενικό κανόνα επιτρέπει σε ένα μέτοχο να εγείρει αγωγή εκ μέρους της εταιρείας, εάν υπάρχει δόλος εναντίον της μειοψηφίας και οι υπεύθυνοι του δόλου ελέγχουν την εταιρεία.». Η Ενάγουσα - Καθ΄ ης η αίτηση ισχυρίζεται στο δικόγραφο της ότι η Εναγομένη 1 εταιρεία υπέστη ζημιά λόγω του δόλου, της απάτης και της συνωμοσίας των Εναγομένων 2, 3, 4 και 5 - Αιτητών οι οποίοι παραβίασαν το καθήκον εμπιστοσύνης και καλής πίστης προς την Εταιρεία και προέβησαν σε επιβλαβείς προς τα συμφέροντα της Εταιρείας ενέργειες. Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές και καθοδηγούμενο το Δικαστήριο και από το σκεπτικό της Πιρίλλης κ.α. ν. Κουής
(2004)1 (Α) Α.Α.Δ. 136, σελ. 148, στην οποία καταγράφηκε ότι το ζήτημα του κατά πόσο ένας ενάγοντας έχει το δικαίωμα να εγείρει παράγωγη αγωγή γιατί δεν μπορεί να ενεργοποιήσει τον εταιρικό μηχανισμό για να κινήσει την αγωγή κρίνεται τελεσίδικα κατά τη δίκη στη βάση της ολότητας της μαρτυρίας, καταλήγω ότι η δυνατότητα της Ενάγουσας - Καθ΄ ης η αίτηση να καταχωρήσει για τα επίδικα θέματα παράγωγη αγωγή για την προώθηση των συμφερόντων της Εναγόμενης 1 τεκμηριώνεται εκ πρώτοις. Όσο αφορά την εφαρμογή του άρθρου 215 του περί Εταιρειών Νόμου στα γεγονότα ανάγνωση της Αιτ./Εταιρ. 85/19 αποκαλύπτει ότι η Καθ΄ης η αίτηση - Ενάγουσα δεν επιζητεί την διάλυση της Εταιρείας A. TRICOMITIS MOTORS LTD αλλά επιζητεί την προστασία του Δικαστηρίου ως μέτοχος μειοψηφίας και διαζευκτικά επιζητεί την εκκαθάριση της συγκεκριμένης Εταιρείας. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Αιτητών - Εναγομένων 2, 3, 4 και 5 παρέπεμψε το Δικαστήριο σε αποφάσεις πρωτόδικων δικαστηρίων επί του θέματος καθώς και στην Αγγλική υπόθεση Bowkett v. Fuller's United Electric Works Ltd [1923]1 KB 160 την οποία έχω διεξέλθει με προσοχή. Η συγκεκριμένη υπόθεση αφορά αντίστοιχη αίτηση που υποβλήθηκε στα πλαίσια του άρθρου 140 του Companies (Consolidation) Act 1908, του οποίου οι πρόνοιες προσομοιάζουν με τις πρόνοιες του άρθρου 215 του Κεφ.
  1. Στην περίπτωση εκείνη βρισκόταν σε εξέλιξη διαδικασία συμβιβασμού μεταξύ της αιτήτριας εταιρείας και των πιστωτών της στα πλαίσια του άρθρου 120 του Companies (Consolidation) Act 1908 (η συγκεκριμένη διαδικασία είναι αντίστοιχη με εκείνη του άρθρου 198 του Κεφ. 113). Ο καθ' ου η αίτηση που ήταν πιστωτής της εταιρείας ο οποίος δεν συναινούσε με τον προτεινόμενο συμβιβασμό, κίνησε αγωγή και εξασφάλισε δικαστική απόφαση εναντίον της εταιρείας και επρόκειτο να προχωρήσει με μέτρα εκτέλεσης της απόφασης αυτής. Η εταιρεία τότε υπέβαλε αίτηση για να ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας του συμβιβασμού. Επρόκειτο επομένως για υπόθεση στην οποία είχε ήδη εκδοθεί δικαστική απόφαση υπέρ του πιστωτή και εναντίον της εταιρείας και σε αυτό το στάδιο, μετά δηλαδή την έκδοση της απόφασης, η εταιρεία ζήτησε από το Δικαστήριο την αναστολή της διαδικασίας για να εμποδιστεί ο καθ' ου η αίτηση να προχωρήσει με μέτρα εκτέλεσης της απόφασης. Η προσπάθεια συμβιβασμού με τους πιστωτές της εταιρείας που εξελισσόταν δυνάμει του άρθρου 120 του Companies (Consolidation) Act 1908 γινόταν στη βάση των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας ως είχαν. Εάν, μέσω των μέτρων εκτέλεσης της απόφασης, ο καθ' ου η αίτηση εισέπραττε το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους, θα μεταβάλλονταν τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας και θα αναιρείτο η προσπάθεια συμβιβασμού με όλους τους υπόλοιπους πιστωτές. Ο καθ' ου η αίτηση σε εκείνη την υπόθεση δηλαδή, θα αποκτούσε πλεονέκτημα εις βάρος της περιουσίας της εταιρείας και των υπόλοιπων πιστωτών. Τα γεγονότα της υπό κρίση αίτησης, όπως έχουν αποκαλυφθεί από το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων, καθώς και της Έκθεσης Απαίτησης διαφοροποιούνται κατά πολύ όπως έχει επεξηγηθεί πιο πάνω. Οι αποφάσεις Δικαστηρίων πρωτοβάθμιας δικαιοδοσίας, στις οποίες έχει αναφερθεί ο συνήγορος των Αιτητών για να υποστηρίξει τη θέση του, αποφασίστηκαν με γνώμονα τα δεδομένα της κάθε υπόθεσης. Σημειώνω ενδεικτικά μόνο ότι όλες αυτές οι πρωτόδικες αποφάσεις αφορούσαν περιπτώσεις όπου οι αξιώσεις των εκάστοτε εναγόντων ήταν εκκαθαρισμένες. Η παρούσα υπόθεση αφορά, υπενθυμίζω, αξίωση για γενικές αποζημιώσεις προς όφελος της Εταιρείας - Εναγομένης 1 για ζημιές οι οποίες προκλήθηκαν από πράξεις των διευθυντών ή/και αξιωματούχων της. Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω ότι δεν εφαρμόζονται οι πρόνοιες του άρθρου 215 του Κεφ.113 αφού πρώτον, η αγωγή δεν αφορά εκκαθαρισμένη απαίτηση, δεύτερον, έχει εγερθεί εκ μέρους της εταιρείας, Εναγομένης 1 και προς όφελός της και τρίτον, δεν έχουν διαφανεί επαρκείς λόγοι για να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της αναστολής ή περιορισμού της αγωγής αφού τυχόν έκδοση απόφασης υπέρ της Ενάγουσας θα βοηθήσει την οικονομική ευρωστία της Εναγομένης
  2. Προωθήθηκε η αίτηση και στη βάση της Δ.27 θ.
  3. Έχει νομολογηθεί ότι το κατά πόσο ένας ενάγοντας αποκαλύπτει με την αγωγή του αιτία αγωγής είναι ζήτημα, που όταν εγείρεται σε αίτηση δυνάμει της Δ.27 θ.3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και εκδικάζεται προδικαστικά, αποφασίζεται στη βάση των όσων δικογραφούνται στην Έκθεση Απαίτησης βλ. μεταξύ άλλων Mavromoustaki v. Yeroudes
(1965)1 C.L.R. 176, Χ΄ Οικονόμου ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(1992)1(Β) Α.Α.Δ.
  1. Η Δ.27 θ.3 παρέχει στο Δικαστήριο τη δυνατότητα ελέγχου των δικογράφων ως επίσης και εξουσία με συνοπτική διαδικασία να αναστέλλει ή να απορρίπτει αγωγή όπου το δικόγραφο δεν αποκαλύπτει εύλογη αιτία αγωγής. Στο στάδιο αυτό της διαδικασίας με βάση τα όσα δικογραφούνται στην Έκθεση Απαίτησης δεν καταδεικνύεται ότι η Ενάγουσα - Καθ΄ ης η αίτηση έχει ή είχε τον έλεγχο της Εναγόμενης 1 και ότι θα μπορούσε είτε άμεσα είτε έμμεσα να δώσει οδηγίες για την καταχώρηση αγωγής από την Εναγόμενη 1 ως ενάγουσα. Αντίθετα, αναφέρεται στην Έκθεση Απαίτησης ότι οι Εναγόμενοι 2, 3 και 4 είναι διευθυντές ή/και αξιωματούχοι της Εναγόμενης 1 και εφόσον θεωρούνται από την Ενάγουσα ως αδικοπραγήσαντες προς βλάβη της Εναγόμενης 1 αναφορικά με τα επίδικα ζητήματα, είναι πρόδηλο πως δεν θα ήταν διατεθειμένοι να προωθήσουν τέτοια αξίωση στο όνομα της Εναγόμενης 1 και εναντίον των ιδίων. Είναι αν όχι αδύνατο σχεδόν ακατόρθωτο σε τέτοιες περιπτώσεις να εξασφαλιστεί θετική μαρτυρία ότι οι αδικοπραγήσαντες διευθυντές αρνούνται να συνδράμουν στην καταχώρηση αγωγής και είναι αρκετό να αποκαλύπτονται οι περιστάσεις που καταδεικνύουν ότι εάν εζητείτο από αυτούς να εξουσιοδοτήσουν την καταχώρηση της αγωγής από την εταιρεία θα αρνούνταν. Στην προκειμένη περίπτωση, το γεγονός ότι καταχωρίστηκε εμφάνιση για την Εναγόμενη 1 από το ίδιο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Εναγόμενους 2, 3, 4 και 5 ενισχύει τη θέση ότι αυτοί έχουν τον έλεγχο της Εναγόμενης
  2. Στο Κλητήριο Ένταλμα αναφέρεται ότι η αξίωση προωθείται εκ μέρους και για λογαριασμό της Εναγόμενης 1 και δικογραφείται ότι πρόκειται για παράγωγη αγωγή αφού αυτολεξεί καταγράφεται ότι « Η Ενάγουσα αξιώνει εκ μέρους και δια αποκλειστικό όφελος της Εναγόμενης 1». Διεκδικείται η καταβολή αποζημιώσεων υπέρ της Εναγόμενης 1 στο Παρακλητικό μέρος της Έκθεσης Απαίτησης και αξιώνονται θεραπείες εναντίον των Εναγομένων 2, 3 4 και
  3. Όπως τονίστηκε επανειλημμένα, η δικαιοδοσία για απόρριψη αγωγής ασκείται με άκρα φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις όπου κρίνεται ότι η αιτία αγωγής είναι έκδηλα και σχεδόν αναντίλεκτα ελαττωματική ή όπου η αγωγή ή η υπεράσπιση φαίνεται από τα δικόγραφα ότι είναι επιπόλαιη ή ενοχλητική. Στην Χατζηκυριάκος ν. Κυθρεώτη
(1992)1 Α.Α.Δ. 1119, στη σελ. 1121 αναφέρθηκε ότι: «Η απόφαση για ανυπαρξία εύλογης αιτίας αγωγής οδηγεί αναπόδραστα στον οριστικό τερματισμό της διαδικασίας. Δικαιολογείται αυτός ο τερματισμός μόνο όταν το δικόγραφο είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο. (Βλ. In re Pelmaco Development Ltd
(1991)1 Α.Α.Δ. 246.) Εντοπισμός κάποιας αιτίας αγωγής, η έστω κάποιου ζητήματος κατάλληλου για εκδίκαση από το Δικαστήριο, επιβάλλει τη διατήρηση της διαδικασίας στη ζωή όσο και αν η προοπτική επιτυχίας εμφανίζεται απομακρυσμένη. (Βλ. Costas Mavromoustaki v. I. Yeroudes etc
(1965)1 C.L.R. 176, Papamichael v. Chacholiades
(1970)1 C.L.R. 305.). ». Επίσης, στην υπόθεση Pearce v. Ove Arup Partnership Ltd. And Others [1999] 1 All E.R. 769, 782, αναφέρονται τα εξής: «The jurisdiction to strike out an action as an abuse ought to be very sparingly exercised (see E. G. Lawrance v. Lord Norreys [1890] 15 App Cas at 219, [1886-90] All ER Rep 858 at 863) and should not be extended to become a trial of contentious matters on affidavit (see Wenlock v. Moloney [1965] 2 All ER 871, [1965] 1 W.L.R. 1238) ». Από το σύγγραμα Bullen and Leake and Jacob's Precedents of Pleadings, 12η έκδ., σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα στη σελίδα 143: «Where the statement of claim or defence as pleaded discloses no reasonable cause of action or defence because some material averment has been omitted or because the pleading is defectively stated or formulated, the court, while striking out the pleading, will not dismiss the action or enter judgment, but will give the party leave to amend and if necessary, to serve a fresh pleading to correct or cure the defects appearing in the original pleading. On the other hand, if the court is satisfied that the pleading discloses no reasonable cause of action or defence, as the case may be, and that not amendment, however ingenious, will correct or cure the defect, the pleading will be struct out and the action dismissed or judgment entered accordingly.». Δεν μπορεί κάποιος να προκαταβάλει και εκ προοιμίου να υποστηρίξει ότι τα ζητήματα που εγείρονται δεν αποκαλύπτουν αιτία αγωγής με την περιορισμένη πληροφόρηση που υπάρχει σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας σε σχέση με τα γεγονότα. Καταλήγω πως εφόσον υφίσταται η προοπτική να υπάρχει νομικό υπόβαθρο στις αξιώσεις της Ενάγουσας - Καθ΄ ης η αίτηση δεν είναι νοητή η απόρριψη της αγωγής. Μια τέτοια ενέργεια θα υποσκέλιζε το συνταγματικό δικαίωμα προσφυγής στο Δικαστήριο για παροχή θεραπείας. Σχετικό είναι το απόσπασμα από την Λοϊζος Λουκά & Υιοί Λτδ ν. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε.
(1999)1 (Β) Α.Α.Δ. 1316, όπου στη σελ. 1326 διαβάζονται τα ακόλουθα: «Προκύπτει από την εξέταση της νομολογίας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής, για το λόγο που προβλήθηκε, παρά μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι:
(1)πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής, και
(2)η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί ύστερα από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά θα έμενε κενό γράμμα το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Από την επισκόπηση της νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής που, όπως η παρούσα, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα.». Έχω εξετάσει με πολλή προσοχή τους ισχυρισμούς και τις θέσεις των διαδίκων όπως προβάλλουν στην υπό κρίση αίτηση, την ένσταση και τις ένορκες δηλώσεις που τις συνοδεύουν καθώς και υπό το φως των νομολογιακών αρχών και των εισηγήσεων των συνηγόρων και των δυο πλευρών. Βάσει όλων των πιο πάνω και με γνώμονα ότι το Δικαστήριο ποτέ δεν υποδεικνύει στους διαδίκους τον τρόπο που θα συντάξουν το δικόγραφό τους και με δεδομένο ότι τα δικογραφημένα γεγονότα στην Έκθεση Απαίτησης δεν είναι άσχετα ή επουσιώδη ή ενοχλητικά προς τους Εναγόμενους ή σκανδαλώδη προς τη δικαστική διαδικασία και όπως έχουν διατυπωθεί αποκαλύπτουν αγώγιμο δικαίωμα δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος απόρριψης ή αναστολής της υπό κρίση αγωγής. Ως εκ των ανωτέρω η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας - Καθ΄ης η αίτηση και εναντίον των Εναγομένων - Αιτητών ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα καταβληθούν όμως στο τέλος της δίκης. (Υπ.): ................ Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Α. Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.