Κωνσταντά ν. Ανδρέου κ.α., Αρ. Αγωγής: 1382/2019, 21/12/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2021:A234 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Α. Λουκά Ε.Δ Αρ. Αγωγής: 1382/2019 Μεταξύ: XXXXX Κωνσταντά Ενάγουσας ν.
- XXXXX Ανδρέου
- Κυπριακής Δημοκρατίας
- Hermes Airport Limited
- Παγκυπριακή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ Εναγόμενων Αίτηση των Εναγομένων 4 ημερ. 4.10.2021 για έκδοση διατάγματος εκδίκασης προδικαστικών ενστάσεων Ημερομηνία: 21/12/2021 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Εναγόμενους 4 Αιτητές: κ. Κουκούνης Για Ενάγουσα Καθ' ης η Αίτηση: κ. Ναθαναήλ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η παρούσα αγωγή αφορά δυστύχημα με πυροσβεστικό όχημα στο οποίο μετέβαινε η Ενάγουσα (στο εξής «η Καθ' ης η αίτηση») και οδηγούσε ο Εναγόμενος
- Όπως αναφέρεται και στην Έκθεση Απαίτησης το ατύχημα επεσυνέβη στο αεροδρόμιο Λάρνακας. Αυτό είναι παραδεκτό από τα μέρη. Στην βάση αυτού προέκυψε δικογραφημένη προδικαστική ένσταση των Εναγόμενων 4 (στο εξής «των Αιτητών»). Με αυτήν υποστηρίζουν ότι το δυστύχημα επεσυνέβη εντός του περιφραγμένου, ελεγχόμενου από το Αεροδρόμιο χώρου, ο οποίος δεν αποτελεί οδό, ως ο περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμος του 2000 (96(I)/2000) ορίζει (στο εξής «ο Νόμος»). Μετά την Κλήση για οδηγίες και την καταχώρηση των σχετικών Παραρτημάτων, οι Εναγόμενοι 4 προέβησαν στην υπό εξέταση αίτηση. Το ότι προώθησαν και σε τελικό στάδιο είναι την αίτηση τους για να δοθεί άδεια όπως εκδικαστεί προδικαστικά η ως άνω αναφερόμενη προδικαστική ένσταση. Το αν δηλαδή ο επίδικος τόπος, όπου έγινε το ατύχημα, αποτελεί οδό στην βάση του Νόμου και άρα νομιμοποιείται η Καθ' ης η αίτηση να εγείρει εναντίον τους αγωγή. Σχετικό αιτητικό ως προς άλλη προδικαστική ένσταση αποσύρθηκε κατά την ακρόαση της αιτήσεως. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας. XXXXX Ανδρέου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους αιτητές. Η κα. Ανδρέου αναφέρει ότι γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης από τον φάκελο αυτής, τον οποίο έχει στην φύλαξη της. Αφού καταγράφει το ιστορικό της καταχώρησης των δικογράφων, μέχρι την καταχώρηση της αίτησης, επαναλαμβάνει τις προδικαστικές ενστάσεις. Υποστηρίζει ότι το εν λόγω θέμα είναι ξεχωριστό νομικό ζήτημα, δύναται να οδηγήσει στην απόρριψη της αγωγής και θα σπαταληθεί πολύτιμος χρόνος αν αφεθεί η εκδίκαση του σε τελικό στάδιο. Επισυνάπτει Αστυνομική Έκθεση και σχεδιάγραμμα σκηνής στο οποίο ισχυρίζεται ότι το δυστύχημα επεσυνέβη στο πεδίο προσγείωσης απογείωσης και στάθμευσης των αεροσκαφών, παρά τον τροχιόδρομο. Υποστηρίζει ότι σε αυτόν τον χώρο δεν έχει πρόσβαση των κοινό, συνεπώς δεν αποτελεί οδό, ως ο Νόμος ορίζει. Τα γεγονότα που περιστοιχίζουν την προδικαστική τους ένσταση είναι απλά, αδιαμφισβήτητα και παραδεκτά, αποκρυσταλλώνονται σε νομικά σημεία και η λύση τους μπορεί να λάβει χώρα προδικαστικά. Με ένσταση της η Καθ' ης η αίτηση υποστηρίζει ότι οι προδικαστικές ενστάσεις δεν έχουν δικογραφηθεί, δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έκδοσης των διαταγμάτων και οι λόγοι που ζητούνται τα διατάγματα είναι νομικά και ουσιαστικά ανυπόστατοι. Επίσης ισχυρίζεται ότι επιχειρείται η εισαγωγή μαρτυρίας, χρειάζεται περαιτέρω μαρτυρία και διευκρίνιση στο στάδιο της δίκης για να εξεταστούν τα εν λόγω ζητήματα και ότι η ένορκη δήλωση έγινε από άτομο που δεν έχει προσωπική γνώση των όσων ανάφερε. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτηση. Σε αυτήν αναφέρει ότι η κα. Ανδρέου δεν μπορεί να ορκιστεί θετικά και να δώσει μαρτυρία γιατί δεν αποκαλύπτει την πηγή της γνώσης της και δεν έχει σχετική προσωπική γνώση. Σε σχέση με το επίδικο ζήτημα, του αν αποτελεί οδό εν τη εννοία του Νόμου ο τόπος που έγινε το δυστύχημα, αναφέρει ότι αυτό έλαβε χώρα σε κάποιο σημείο του τροχιόδρομου και συγκεκριμένα στον τροχιόδρομο Charlie και όχι στο πεδίο απογείωσης προσγείωσης και στάθμευσης αεροσκαφών. Αναφέρει ότι η επισυνημμένη στην ένορκη δήλωση Ανδρέου αστυνομική έκθεση δεν συγκεκριμενοποιεί αν έγινε σε πεδίο απογείωσης, προσγείωσης ή στάθμευσης αεροσκαφών. Αντιφάσκει, δε, με το επισυνημμένο σχεδιάγραμμα. Aυτό δημιουργεί ασάφεια ως προς τα γεγονότα, υποστηρίζει ότι το ατύχημα έγινε σε οδό στην βάση του Νόμου και αυτό μπορεί να αποδειχθεί κατά την ακρόαση. Αναφέρεται σε ασάφεια και ως προς το Νόμο, εφόσον αυτός δεν εξαιρεί τους τροχιόδρομους αλλά μόνο χώρους προσγείωσης, απογείωσης και στάθμευσης αεροσκαφών. Τέλος ισχυρίζεται ότι δεν υπάρχει κανένα αμιγώς νομικό σημείο για να εξεταστεί προδικαστικά, ούτε παραδεκτά ή αδιαμφισβήτητα γεγονότα. Τα μέρη αγόρευσαν προς υποστήριξη των θέσεων τους. Θα γίνεται αναφορά σε αυτές όπου κρίνεται σκόπιμο πιο κάτω. Αξίζει αρχικά να αναφερθεί ότι αφού αγόρευσε ο κ. Ναθαναήλ και σε συνέχεια αναφοράς του ότι το δυστύχημα έγινε εντός τροχιόδρομου και αυτό καθιστά τον τόπο του δυστυχήματος αμφισβητούμενο, ο κ. Κουκούνης έσπευσε να συμφωνήσει και να αναφέρει ότι δεν αμφισβητείται ότι το δυστύχημα έγινε σε τροχιόδρομο. Αναλόγως, δε, επιχειρηματολόγησε και στην γραπτή του αγόρευση. Η Διαταγή 27 Θεσμός 1 θεσμοθετεί την αρχή ότι κάθε διάδικος μπορεί να εγείρει στην αγωγή του νομικά σημεία, τα οποία μπορούν να κριθούν από το Δικαστήριο σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Δίδεται, δε η ευχέρεια στο Δικαστήριο, στη βάση του Θεσμού 2 ακόμα και να απορρίψει αγωγή ή να εκδώσει σχετικό διάταγμα στην βάση της απόφασης του, ως προς το νομικό αυτό σημείο. Εν προκειμένω και μέσα από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου αναφύονται οι αρχές που καθορίζουν το πλαίσιο της άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Εν πρώτοις από τα ως άνω αλλά και τη Νομολογία προκύπτει ότι πρέπει να προκύπτουν παραδεκτά, αδιαμφισβήτητα και σαφή γεγονότα για να διαταχθεί προδικαστική εκδίκαση νομικού σημείου. Στην Bunkernet Ltd ν. Pno Shipmanagement Ltd κ.α., Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ.: 9/2013, 15/1/2020, η έντιμη Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου τόνισε ότι κατά κανόνα, η διάσπαση της δίκης είναι ανεπιθύμητη. Όπως αναφέρθηκε στην Χ"Οικονόμου v. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(1992)1 Α.Α.Δ. 949, διαταγή δυνάμει της Δ.27, θ.1 για εκδίκαση προδικαστικού νομικού σημείου εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στην περίπτωση σημείου όπου το εγειρόμενο θέμα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου θα πρέπει να αποφασίζεται κατά την ακρόαση της υπόθεσης. Στην παρούσα οφείλω να διαφωνήσω με τον κ. Ναθαναήλ ότι δεν είναι παραδεκτά τα όσα τίθενται. Μετά από σαφή δήλωση του κ. Κουκούνη, αλλά και όπως θετικά αναφέρει στην ένορκη της δήλωση η Καθ' ης η αίτηση το δυστύχημα έλαβε χώρα στον τροχιόδρομο. Κατά την άποψη μου όμως δεν ολοκληρώνεται εδώ η εξέταση της εν λόγω αίτησης. Θα πρέπει, φρονώ, το συζητούμενο να αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, ως ορίζεται στην Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1991)1 Α.Α.Δ. 225. Στην παρούσα εισήγηση του κ. Κουκούνη είναι ότι οδός στην βάση του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμος του 2000 (96(I)/2000) αποτελεί οδό, δρόμο, πλατεία, ατραπό, ανοικτό χώρο ως και πάντα χώρο προσιτό εις το κοινόν. Δηλαδή δρόμοι που δεν είναι προσιτοί στο κοινό δεν μπορούν να κριθούν ως οδοί εν τη εννοία του Νόμου και άρα δεν ισχύει ασφαλιστική κάλυψη της Αιτήτριας προς την Καθ' ης η αίτηση, ως με την αγωγή ζητείται. Είναι τούτο δηλαδή ζήτημα το οποίο μπορεί να απαλλάξει την Αιτήτρια, αφού αν δεν κριθεί ως οδός ο τόπος του δυστυχήματος, αυτή δεν φέρει ευθύνη κάλυψης της Καθ' ης η αίτηση και άρα δεν υφίσταται η βάση αγωγής εναντίον της. Παρατηρώ ότι ανάλογο ζήτημα έχει αποφασιστεί στην Charalambous v. Police
(1982)1 C.L.R.134, για την έννοια της οδού στην βάση του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμος του 1972 (86/1972), του οποίου το λεκτικό είναι σχεδόν ταυτόσημο με τον 96(I)/2000. Εκεί καταγράφηκε η εξής κατάληξη: «In the end it comes down to a simple question of fact as the law is quite plain. It is irrelevant whether the area is private land. It is sufficient if it is an open space or place to which the public, but not a particular class or section of the public, have access not by leave but either by tolerance or habitually or without express prohibition and without having to overcome physical obstacles placed by the owner or the person entitled to possession.» Επομένως γεννάται το ερώτημα αν ο τροχιόδρομος είναι προσιτός στο κοινό και συνακόλουθα αν το Δικαστήριο έχει ενώπιον του όλα εκείνα τα στοιχεία ή μπορεί να αντλήσει τέτοια δικαστική γνώση ως προς την επίλυση του ερωτήματος. Η Κ.Δ.Π. 459/2004, η οποία αφορά τους περί Πολιτικής Αεροπορίας (Εθνικό Πρόγραμμα Ασφάλειας) Κανονισμούς του 2004, αναφέρεται σε "ελεγχόμενο χώρο αερολιμένα" (airside) δηλαδή την περιοχή κίνησης αεροσκαφών καθώς και κάθε παρακείμενο στεγασμένο ή μη χώρο, στον οποίο η είσοδος και διακίνηση προσώπων, οχημάτων και αγαθών υπόκειται στους εκάστοτε καθοριζόμενους ελέγχους ασφάλειας. Δεν ξεκαθαρίζει όμως αν ο τροχιόδρομος εμπίπτει σε αυτή τη ζώνη. Ούτε μπορώ να συμφωνήσω με τον κ. Κουκούνη ότι ο ορισμός της τροχοδρόμησης ή η τροχοδρόμηση αεροσκάφους ως ερμηνεύεται στον Περί Πολιτικής Αεροπορίας Νόμο του 2002 (213(I)/2002) δεικνύουν αν ο τροχιόδρομος είναι προσιτός στο κοινό. Αυτή η ερμηνεία του άρθρου 94 του Ν 213(I)/2002 δεν ακουμπά τον χώρο του τροχόδρομου αλλά συγκεκριμένη κίνηση του αεροσκάφους. Δεν συναντάται, δε, ούτε προτάθηκε ότι συναντάται, σε άλλο νομοθέτημα ή κανονισμό διάταξη, η οποία να δεικνύει την τοποθεσία του τροχιόδρομου με τρόπο που να δημιουργεί δικαστική γνώση. Το εγειρόμενο νομικό ζήτημα θα μπορούσε να εξεταστεί μόνο κατόπιν πλήρους διακρίβωσης του συνόλου των δεδομένων τα οποία συνθέτουν την περίπτωση και τα οποία δεν υπαρχουν στην ολότητά τους ως σταθερό σημείο αναφοράς σε αυτό το στάδιο[1]. Εν την απουσία δηλαδή θεσμοθέτησης του τροχόδρομου που να γεννά δικαστική γνώση στο Δικαστήριο, ως προς την τοποθέτηση του και να απαντά αν αυτός είναι προσιτός στο κοινό, φρονώ ότι θα πρέπει να παρουσιαστεί μαρτυρία ως προς τούτο. Μαρτυρία που να δεικνύει αν ο οποιοσδήποτε μπορεί να εισέλθει σε αυτόν, ανεξαρτήτου τάξης ή επαγγέλματος και άρα αποτελεί οδό ως ο Νόμος ορίζει, ώστε να κριθεί αν η Αιτήτρια οφείλει να καλύψει την όποια ζημιά της Καθ' ης η αίτηση. Χωρίς την ύπαρξη τούτης της μαρτυρίας ή σχετικών παραδεκτών γεγονότων, η προδικαστική αυτή ένσταση δεν θα μπορούσε να εξεταστεί προδικαστικά. Συνεπώς δεν μπορεί να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, αφού δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί όλα τα απαραίτητα στοιχεία για να αποφασιστεί η εν λόγω προδικαστική ένσταση των Αιτητών. Στην βάση των ως άνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα €600 υπέρ της Καθ' ης η αίτηση και εναντίον των Αιτητών καταβλητέα αμέσως. (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Karic Banka D D (Cyprus Offshore Banking Unit) ν. Xαρίλαος Αποστολίδης & Σία Λτδ.
(2001)1 ΑΑΔ 530 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο