Α. Ν. ν. A. F., Αρ. Αγωγής: 906/2018, 3/11/2021

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1852,

1. Η Δ.19 Θ.26 επιτρέπει τη διαγραφή δικογράφου το οποίο είναι μη αναγκαίο ή σκανδαλώδες ή τείνει να προκαταβάλει ή επηρεάσει τη δίκαιη εκδίκαση της αγωγής, και έχει ως κύριο σκοπό τη συμμόρφωση των διαδίκων με τους κανόνες σύνταξης των δικογράφων. Με αίτηση δυνάμει της Δ.19 Θ.26 δεν επιχειρείται εξέταση της εγκυρότητας του δικογράφου, ζήτημα το οποίο εξετάζεται δυνάμει της Δ.27 Θ.
2. Στην ίδια υπόθεση και αναφορικά με την διαγραφή δικογράφου αναφέρεται ότι: «Σύμφωνα με τις αρχές που διέπουν την διαγραφή δικογράφου δυνάμει των πιο πάνω θεσμών (Δ.19, θ.26 και Δ.27, θ.3) η διαγραφή δικογράφου, συνιστά εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο όταν αδιαμφισβήτητα το δικόγραφο στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο (In re Pelmako Development Ltd

(1991)1 C.L.R. 246). Εφόσον το δικόγραφο αποκαλύπτει κάποια αιτία αγωγής ή υπεράσπισης ή εγείρει κάποιο ζήτημα το οποίο είναι κατάλληλο για να αποφασισθεί από το Δικαστήριο, το απλό γεγονός ότι η υπόθεση είναι αδύνατη και δεν ενδέχεται να πετύχει δεν αποτελεί λόγο για τη διαγραφή του (Annual Practice 1960, σελ. 575).» Στην Soboh Petroleum (Cyprus) Ltd ν. Hussein Ali Nasrat Abdallah και Άλλων

(2013)1 ΑΑΔ 1520 έγινε ερμηνεία του Annual Practice του 1958 ως εξής: «"Tend to prejudice, embarrass, or delay the fair trial of the action" - («τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκαλέσουν αμηχανία, ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής») - έχει ερμηνευθεί φιλελεύθερα από τα δικαστήρια, έτσι ώστε απλή πολυλογία να μην προκαλεί αμηχανία. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεσή τους, εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους κανόνες. Δικόγραφα, έστω και αν δεν είναι απόλυτα σύμφωνα με τους σχετικούς κανόνες, δε διαγράφονται. Το γεγονός ότι δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει σε διαγραφή του, εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. Εάν, όμως, σε δικόγραφο, περιέχονται ισχυρισμοί παντελώς άσχετοι, από τους οποίους θα προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση, τότε αυτοί δικαιολογείται να διαγραφούν. Ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον αντίδικο, εφόσον δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα, θεωρούνται σκανδαλώδεις.» Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, μέσω της Έκθεσης Απαιτήσεως της, περιγράφει μια σειρά γεγονότων, τα οποία απολήγουν αφενός σε σωματικές βλάβες της Ενάγουσας και αφετέρου σε απώλεια 6000 Ευρώ υπό την απειλή του Εναγόμενου. Διαφωνώ με τον τελευταίο ότι δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα. Ξεκάθαρα στο αιτητικό Δ γίνεται αναφορά στο αστικό αδίκημα της επέμβασης στο πρόσωπο, (trespass to person), το οποίο εμπερικλείει το αστικό αδίκημα της επίθεσης ως προβλέπεται στο άρθρο 26 του Κεφαλαίου 148[1]. Οι αναφορές, δε, στο σώμα της Έκθεσης Απαίτησης, αποκαλύπτουν τέτοιο αστικό αδίκημα. Καμία εκ των παραγράφων αυτών δεν είναι επίσης άσχετη. Στην παράγραφο 5 αναφέρεται στην γενικότητα της η συμπεριφορά του Εναγόμενου προς την Ενάγουσα. Στην 6 καταγράφεται συγκεκριμένο περιστατικό, ως το πρώτο από μια σειρά περιστατικών βίας εναντίον της Ενάγουσας. Στις 7 έως 10 περιγράφει μια σειρά γεγονότων που λάμβαναν χώρα και σχετίζονται άμεσα με το επίδικο αστικό αδίκημα, αλλά περιγράφουν και την γενικότερη συμπεριφορά του Εναγόμενου. Στην παράγραφο 11 γίνεται αναφορά στο περιστατικό, όπου η Ενάγουσα έδωσε υπό την απειλή φόβου, το ποσό των 6000 Ευρώ στον Εναγόμενο, και στον μήνα που αυτό το περιστατικό έλαβε χώρα. Από την παράγραφο 12 και εντεύθεν εκτίθεται η συμπεριφορά του Εναγόμενου με σαφή χρονικό προσδιορισμό, από τον Απρίλιο του 2018 μέχρι την καταχώρηση της υπόθεσης, με αποκορύφωμα το περιστατικό της παραγράφου 17. Στην συνέχεια μέχρι και την παράγραφο 27 περιγράφονται μια σειρά από δικαστικές διαδικασίες μεταξύ των μερών. Στο παρόν στάδιο εξετάζεται κατά πόσο το δικόγραφο του οποίου ζητείται η διαγραφή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατο (Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού-Αμαθούντος κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 21). Στην πρόσφατη απόφαση O'Halloran v Chief Constable of Northern Ireland, 2020 WL 01675754, 30/3/2020, επικυρώθηκε η πρωτόδικη απόφαση, με την οποία το Δικαστήριο αν και ανηύρε ότι η υπόθεση των Εναγόντων είναι αδύνατη, δεν έκρινε ότι υπήρχε ευχέρεια διαγραφής του δικογράφου με το εξής λεκτικό: «I have significant misgivings as to the case pleaded by the plaintiff herein, and would go so far as to consider that the case is indeed a weak case. However, that is not a proper basis for striking it out at this stage. The question is whether or not it is arguable and with the reservations I have expressed I am compelled to conclude that at this stage it is arguable. I therefore dismiss the defendant's application of costs to plaintiff.» Στην πιο πάνω Ιρλανδική απόφαση, η Ενάγουσα ζητούσε αποζημιώσεις από τον Αρχηγό της Αστυνομίας και το Υπουργείο Δικαιοσύνης, ως δευτερεύων θύμα (secondary victim). Δηλαδή για ψυχικά τραύματα που της δημιουργήθηκαν όταν ο σύζυγος της τραυματίστηκε σε βομβιστική επίθεση από άτομο που ισχυρίζεται ότι ήταν αντιπρόσωπος ή υπάλληλος της Αστυνομίας. Το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο καταληκτικά ανάφερε ότι δεν είναι αρκετό να ανεύρει ότι η υπόθεση είναι αδύναμη ή έχει δυσκολίες επιτυχίας και ότι υπάρχει μεγάλη απόσταση (high hurdle) μέχρι να αποφασίσει τη διαγραφή. Στην παρούσα περίπτωση όχι μόνο δεν παρουσιάζεται στο δικόγραφο μια αδύναμη υπόθεση, αλλά υπάρχει σε ισχύ απόλυτο διάταγμα για την προστασία της Ενάγουσας. Δηλαδή το Δικαστήριο έχει ανεύρει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα επιτυχίας της υπόθεσης. Αποδοχή του επιχειρήματος ότι δεν εμφαίνεται αστικό αδίκημα στην Έκθεση Απαίτησης ή δεν αποκαλύπτεται βάση αγωγής, θα ερχόταν σε ευθεία αντίθεση με το εν λόγω διάταγμα. Εν πάση περιπτώσει, όπως αναλύεται παραπάνω, είναι ξεκάθαρο το αστικό αδίκημα που περιγράφεται και υπάρχουν σοβαρές αναφορές προς τούτο. Στην βάση του ισχυρισμού περί ενοχλητικών και άσχετων ισχυρισμών η νομολογία επιτάσσει ότι αν περιέχονται ισχυρισμοί παντελώς άσχετοι, από τους οποίους θα προκληθούν έξοδα και καθυστέρηση στην υπόθεση, τότε αυτοί δικαιολογείται να διαγραφούν. Ισχυρισμοί που προβάλλονται για ανεντιμότητα και συμπεριφορά προσβλητική για τον αντίδικο, εφόσον δεν είναι σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα, θεωρούνται σκανδαλώδεις (βλ. Soboh, πιο πάνω). Στην παρούσα περίπτωση πράγματι υπάρχουν ισχυρισμοί για ανεντιμότητα. Αλλά αυτοί συνδέονται άρρηκτα με την υπόθεση της Ενάγουσας. Οι ισχυρισμοί για βίαιες εκρήξεις θυμού και κτυπήματα (παράγραφοι 5, 7, 9), για βιασμό της (παράγραφος 9), για ψυχολογική βία (παράγραφοι 6, 7, 10, 11, 15 και 16) έχουν ακριβώς σκοπό να καταδείξουν το πως προήλθαν οι σωματικές βλάβες και η επέμβαση στο πρόσωπο της Ενάγουσας. Επομένως εφόσον συνδέονται άμεσα με τα επίδικα, δεν μπορούν να κριθούν ενοχλητικοί ή σκανδαλώδεις αφού η έκθεση τους επιδιώκει επίρρωση των ισχυρισμών, της υπόθεσης της Ενάγουσας. Σχετικά με τους κανόνες δικογράφησης και αν αυτοί έχουν ακολουθηθεί. Αξίζει να αναφερθεί ότι ο σκοπός της δικογραφίας είναι να θέσει τους βασικούς ισχυρισμούς των διαδίκων και όχι τη μαρτυρία (Christopher Scottis Ltd κ.α. ν. Scottish & Newcastle International Ltd κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 179/2011, 20/9/2017), ECLI:CY:AD:2017:A306. Οι βασικοί ισχυρισμοί της Ενάγουσας εκτίθενται στην Έκθεση Απαίτησης όπως αναφέρεται και πιο πάνω. Ίσως να μην υπάρχει σαφής χρονικός προσδιορισμός σε κάποιες από τις παραγράφους (βλ. παρ. 7 έως 9), αλλά αφενός αυτό φαίνεται να έγκειται σε μια διαρκή συμπεριφορά και αφετέρου δεν αποτελεί λόγο διαγραφής δικογράφου. Υπάρχουν άλλα δικονομικά μέσα που δίδονται στα μέρη για διασαφήνιση γεγονότων. Σε κάθε περίπτωση καμία δικονομική εκτροπή δεν διευκρινίστηκε από τον Εναγόμενο, η οποία να μπορεί να οδηγήσει στο εξαιρετικό μέτρο της διαγραφής δικογράφου όπως το καθορίζει η νομολογία. Τέλος και σε σχέση με τον ισχυρισμό του Εναγόμενου για εισαγωγή νέας βάσης αγωγής με την Έκθεσης Απαίτησης, αξίζει να αναφερθεί ότι κάτι τέτοιο επιτρέπεται από την Διαταγή 20 Θεσμός 1 Α[2]. Στην βάση των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα 700 Ευρώ εναντίον του Εναγόμενου και υπέρ της Ενάγουσας καταβλητέα αμέσως. (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] 26.-

(1)Επίθεση συvίσταται στηv εκ πρoθέσεως χρήση κάθε είδoυς βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίvηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς τη συvαίvεση τoυ, ή με τη συvαίvεση τoυ αv η συvαίvεση για αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπι απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρovoμία χρήσης τέτoιας βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ αv τo πρόσωπo πoυ απoπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας πρoκαλεί στov άλλo πεπoίθηση η oπoία εδραιώvεται σε εύλoγη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τov εv λόγω χρόvo τηv πρόθεση και τηv ικαvότητα για πραγμάτωση τoυ σκoπoύ τoυ.

(2)Για τoυς σκoπoύς τoυ άρθρoυ αυτoύ, η έκφραση "χρήση βίας" περιλαμβάvει και τη χρήση θερμότητας, φωτός, ηλεκτρικής εvέργειας, αερίoυ, oσμής ή oπoιασδήπoτε άλλης oυσίας ή πράγματoς, αv χρησιμoπoιoύvται σε τέτoιo βαθμό ώστε vα πρoκαλείται ζημιά. [2] 1A. Whenever a statement, of claim is delivered the plaintiff may therein alter, modify, or extend his claim without any amendment of the indorsement of the writ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο