Κ. Ν. ν. T. Z. κ.α., Αρ. Αγωγής: 981/2014, 2/11/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2021:A237 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. ΛΟΥΚΑ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 981/2014 ΜΕΤΑΞΥ: Κ. Ν. Ενάγοντα -και-
- T. Z.
- Progressive Insurance Co Ltd Εναγόμενων -και- N. R. Τριτοδιαδίκου Αίτηση του Εναγομένου 1 Αιτητή, ημερομηνίας 9/6/2021 για άδεια επίδοσης ειδοποίησης τριτοδιαδίκου Ημερομηνία: 2/11/2021 Εμφανίσεις: Για Αιτητή: κ. Σταύρου Για Καθ' ων η Αίτηση, AIG Europe SA: κ. Φλουρέντζος ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή αφορά απαίτηση του Ενάγοντα εναντίον των Εναγομένων για ειδικές ζημιές που υπέστη μετά από τροχαίο ατύχημα. Αξίζει να αναφερθεί ότι ήδη έχει επιδοθεί ειδοποίηση σε τριτοδιάδικο, τον ιδιοκτήτη του οχήματος, που ο Αιτητής οδηγούσε κατά το επίδικο περιστατικό. Η υπεράσπιση του Αιτητή καταχωρήθηκε την 14/4/2016, ενώ η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε την 9/6/
- Με την υπό εξέταση αίτηση, επιδιώκεται η άδεια για επίδοση ειδοποίησης τριτοδιάδικου, στους Καθ' ων η αίτηση, ήτοι την ασφαλιστική εταιρεία, η οποία κάλυπτε τον Εναγόμενο 2, κατά τον επίδικο χρόνο. Κύρια νομική βάση της αίτησης αποτελεί η διαταγή 10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η αίτηση αυτή συνοδεύεται από μονοσέλιδη ένορκη δήλωση του Αιτητή, όπου ουσιαστικά αναφέρει ότι τον επίδικο χρόνο ήταν σε ισχύ ασφαλιστήριο συμβόλαιο με τους Καθ' ων η αίτηση, το οποίο κάλυπτε την οδήγηση οποιουδήποτε μηχανοκίνητου οχήματος στην Κύπρο. Είχε οχλήσει πολλές φορές τους Καθ' ων η αίτηση χωρίς ανταπόκριση. Οι Καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν ένσταση την 7/10/
- Με τους λόγους ένστασης τους ουσιαστικά εισηγούνται ότι αφενός δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που η νομολογία και η σχετική διαταγή θέτουν για προσεπίκληση τριτοδιαδίκου και αφετέρου ότι η υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώρηση της ειδοποίησης είναι μοιραία. Επίσης αναφέρουν ότι δεν έτυχαν ειδοποίησης ως το άρθρο 15 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλιση Ευθύνης έναντι Τρίτου) Νόμου του 2000 (96(I)/2000) απαιτεί ώστε να πληρωθεί το όποιο ποσό από ασφαλιστική. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κ. Στυλιανού, υπαλλήλου των Καθ' ων η αίτηση. Ουσιαστικά σε αυτήν αναφέρεται ότι το ασφαλιστήριο συμβόλαιο δεν κάλυπτε οδήγηση άλλου οχήματος. Προς επίρρωση του ισχυρισμού της επισυνάπτει όρους ασφαλιστηρίου συμβολαίου, το οποίο όμως δεν φαίνεται να αποτελεί την σύμβαση των μερών, αφού δεν αναφέρεται πουθενά στον Αιτητή, ούτε φέρει την υπογραφή του. Αναφέρει επίσης η κ. Στυλιανού ότι η παρούσα δεν εντάσσεται σε όποια από τις τρεις περιπτώσεις που η διαταγή 10 εξειδικεύει. Αξίζει να αναφερθεί ότι οι Καθ' ων η αίτηση υποστηρίζουν ότι ποτέ μέχρι την επίδοση της ειδοποίησης τριτοδιαδίκου, το 2021, δεν ειδοποιήθηκαν γραπτώς για την έναρξη της παρούσας διαδικασίας. Η αίτηση καταχωρήθηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση και δεν υπάρχουν κοινά ζητήματα στην σχέση μεταξύ των μερών, τα οποία θα πρέπει να εξετασθούν κατά την εκδίκαση της υπόθεσης. Οι δικηγόροι των μερών με τις αγορεύσεις τους υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις του, στις οποίες θα γίνεται αναφορά πιο κάτω, όπου καθίσταται χρήσιμο κατά την ανάλυση των νομικών αρχών της υπόθεσης. Ανάλυση της ιστορικής προέλευσης και του σκοπού της διαδικασίας προσεπίκλησης τριτοδιαδίκου έγινε στην Νικήτα ν. Medcon Construction Ltd κ.α.
(1997)1Β Α.Α.Δ 646, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η Διαδικασία Τριτοδιάδικου αντλεί την προέλευσή της από τη Δ.16 των παλαιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών, των οποίων οι βασικές πρόνοιες είναι όμοιες με τις πρόνοιες της δικής μας Δ.10. H διαδικασία αυτή δημιουργήθηκε στην Αγγλία με το Νόμο Judicature Act 1873 και θεωρήθηκε ότι ήταν μια διαδικασία ανάλογη με αγωγή, που καταχωρείτο από τον εναγόμενο σε υπάρχουσα αγωγή εναντίον του τριτοδιάδικου. Ο εναγόμενος σε τέτοια περίπτωση εθεωρείτο ενάγων και ο τριτοδιάδικος εναγόμενος. Επομένως, η Ειδοποίηση Τριτοδιάδικου υπέχει μορφή αγωγής του εναγόμενου εναντίον του τριτοδιάδικου (βλ. McCheane v. Jyles
(1902)1 Ch.D. 287). Μετά την επίδοση της Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου, ο τριτοδιάδικος καθίσταται διάδικος στην αγωγή αυτή και έχει τα ίδια δικαιώματα σχετικά με την υπεράσπισή του ως εάν να είχε εναχθεί με κανονική αγωγή από τον εναγόμενο. Ο τριτοδιάδικος όμως, δεν είναι εναγόμενος στην υφιστάμενη αγωγή του ενάγοντα εναντίον του εναγόμενου, εκτός αν ο ενάγων αποφασίσει και τον καταστήσει συνεναγόμενο. Η Διαδικασία Τριτοδιαδίκου είναι εντελώς ξεχωριστή και ανεξάρτητη διαδικασία από την προϋπάρχουσα αγωγή (Βλ. Stott v. West Yorkshire Road Car Co. [1971] 3 All E.R. 534, Annual Practice 1958, σελ. 381 κ.ε.).» Όπως προαναφέρθηκε η υπό εξέταση αίτηση έχει κύρια νομική βάση της Διαταγή 10 Θεσμοί 1 και
- Στην βάση αυτής το Δικαστήριο δύναται να ενεργοποιήσει τη διαδικασία Τριτοδιαδίκου εάν ικανοποιηθεί ότι πληρούνται μια από τις πιο κάτω προϋποθέσεις:
- Ο Εναγόμενος δικαιούται συνεισφοράς ή αποζημιώσεως από τον Τριτοδιάδικο.
- Ο Εναγόμενος δικαιούται θεραπεία σχετική με τα αρχικά αίτια της αγωγής και ουσιαστικά την ίδια ή μερική θεραπεία που απαιτείται από τον Ενάγοντα.
- Οποιοδήποτε ζήτημα σχετικό με το αντικείμενο της αγωγής είναι ουσιαστικά το ίδιο με το ζήτημα που αναφύεται μεταξύ του Ενάγοντος και του Εναγόμενου και έπρεπε κανονικά να εκδικασθεί όχι μόνον μεταξύ του Ενάγοντα και του Εναγόμενου αλλά μεταξύ του Ενάγοντος και Εναγόμενου και του Τριτοδιάδικου ή μεταξύ οιουδήποτε εξ' αυτών. Καθορισμός του τρόπου εξέτασης του αν ενυπάρχει, υφίσταται μια από τις τρεις περιπτώσεις που η Διαταγή 10 Θεσμός 1 ορίζουν, έγινε στην Ιωάννου ν. Βιολάρης
(2001)1Β Α.Α.Δ 1424, ως εξής: «Είναι αυτονόητο πως μπορεί να τίθεται θέμα χορήγησης άδειας για έκδοση και επίδοση κλήσης τριτοδιαδίκου αν η περίπτωση εντάσσεται σε μια από τις τρεις που εξειδικεύει η Δ.10.θ1 (α)(β)(γ). Και είναι σαφές πως, ενώ το θέμα δεν κρίνεται οριστικά σε εκείνο το αρχικό στάδιο, χρειάζεται τουλάχιστον να φαίνεται εκ πρώτης όψεως πως η περίπτωση είναι τέτοια. Χωρίς εκ πρώτης όψεως διαπίστωση τέτοιας φύσης δεν διανοίγεται δυνατότητα άσκησης διακριτικής εξουσίας αναφορικά με οτιδήποτε άλλο.» Συνεπώς εκείνο που προέχει να εξεταστεί είναι αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως να εντάσσεται η παρούσα σε μια από τις τρεις περιπτώσεις. Από το περιεχόμενο της ένορκη δήλωσης του Αιτητή προκύπτει ότι εκείνο που ο Αιτητής εισηγείται είναι ότι οι Καθ' ων η αιτηση οφείλουν να του καλύψουν όποια απαίτηση τυχόν αποφασίσει το Δικαστήριο εναντίον του (παράγραφος 4). Εισηγείται δηλαδή ότι ισχύει η πρώτη περίπτωση της Διαταγής 10 Θεσμός 1, αυτή της αποζημίωσης από τον τριτοδιάδικο. Στηρίζει την εισήγηση του αυτή σε ασφαλιστήριο συμβόλαιο, το οποίο επισυνάπτει και φαίνεται από αυτό να καλύπτεται η οδήγηση οποιουδήποτε μηχανοκίνητου οχήματος στην Κύπρο. Όμως, το ασφαλιστήριο έγγραφο και οι συμβατικές υποχρεώσεις που προκύπτουν από αυτό δεν μπορούν να ερμηνευθούν ανεξάρτητα από τις διατάξεις του Νόμου 96(I)/2000. Στην υπόθεση Γεωργίου ν. Φιλιστιάδη κα
(2013)1 Α.Α.Δ 526 λέχθηκε ότι ο Νόμος 96/2000, όπως και το προϊσχύσαν Κεφ. 333, θέτει τα πλαίσια μιας τριμερούς αλληλεπίδρασης συμφερόντων, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, ήτοι του αδικοπραγήσαντα, του ζημιωθέντα και του ασφαλιστή (βλ. επίσης General Insurance Company of Cyprus v. Georghiou
(1963)2 C.L.R. 117). Επομένως για την ανεύρεση του αν πληρείται η όποια προϋπόθεση της Διαταγής 10, έστω εκ πρώτης όψεως, η σχέση των μερών πρέπει να ιδωθεί στο πλαίσιο του εν Νόμου 96/2000. Και το άρθρο 15 αυτού είναι ξεκάθαρο. Κανένα ποσό δεν πληρώνεται από ασφαλιστή δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 14, σχετικά με οποιαδήποτε δικαστική απόφαση, εκτός εάν πριν ή εντός επτά ημερών από την έναρξη της διαδικασίας στην οποία εκδόθηκε τέτοια απόφαση, ο ασφαλιστής ειδοποιήθηκε γραπτώς για την έγερση της διαδικασίας. Σχετική είναι και η απόφαση Ελευθερίου ν. Μινέρβα Πολ. Έφεση 1/2001 ημ. 4.12.2015 όπου αναφέρθηκε ότι «με βάση αυτή τη μη αμφισβητούμενη διαπίστωση, καθίσταται φανερό ότι οι Εφεσίβλητοι 2, οι οποίοι δυνάμει του Νόμου φαίνεται να είχαν υποχρέωση να καλύψουν τον Φυλακτού που ήταν ο ασφαλιζόμενος τους, δεν είναι υπόχρεοι να πληρώσουν, δυνάμει του άρθρου 10
(2)του Κεφ. 333, εφόσον δεν τηρήθηκαν οι προϋποθέσεις των εδαφίων (α) και (β) του άρθρου 10
(2)σχετικά με τις ειδοποιήσεις που θα έπρεπε να τους είχαν δοθεί.» Συνεπώς ακόμα και αν το Τεκμήριο 1 επί της ενόρκου δηλώσεως του Αιτητή γεννά δικαίωμα κάλυψης, οι Καθ' ων η αίτηση δεν φαίνεται να έχουν υποχρέωση αποζημίωσης του, ως η σχετική διαταγή επιτάσσει, εφόσον δεν έχει λάβει χώρα η απαίτηση του άρθρου 15
(1)του Νόμου 96/2000. Ουδέποτε ο Αιτητής ειδοποίησε τους Καθ' ων η αίτηση για την εναντίον του διαδικασία, ως ο σχετικός Νόμος ορίζει, ενώ η ειδοποίησης τριτοδιαδίκου έλαβε χώρα 5 έτη μετά την καταχώρηση της υπεράσπισης του. Η ειδοποίηση αυτή φαίνεται να κατέχει σημαίνονται ρόλο στην σχέση ασφαλιστικής - ασφαλισμένου, αφού καθορίζεται ως αποκλειστική προϋπόθεση αποζημίωσης του δεύτερου. Μη επέλευση αυτής της προϋπόθεσης καθίσταται μοιραία για την όποια απαίτηση εναντίον ασφαλιστικής και συνακόλουθα εξετάζεται κατά προτεταιότητα (καθοδηγητική είναι και η Dickran Hovsepian ν. Μαρίας Στρούθου, Αρ. Αγωγής: 3880/08, 29/1/2018). Στην βάση των πιο πάνω δεν φαίνεται, έστω εκ πρώτης όψεως, να πληρείται η όποια προϋπόθεση, περίπτωση θέτει η Διαταγή 10 Θεσμός 1 για την προσεπίκληση τριτοδιαδίκου. Αν και η πιο πάνω κατάληξη σφραγίζει το αποτέλεσμα της υπό εξέταση αίτησης, αξίζει να αναφερθούμε στο ζήτημα της καθυστέρησης στην καταχώρηση της ειδοποίησης. Αυτή έλαβε χώρα 5 και πλέον έτη μετά την καταχώρηση της υπεράσπισης. Μετά την τροποποίηση του 2000 η διαταγή 10 του θεσμού 2 αναφέρει ότι: Αίτηση για έκδοση ειδοποίησης τριτοδιαδίκου υποβάλλεται οποτεδήποτε από την ημερομηνία καταχώρισης σημειώματος εμφάνισης, αλλά το αργότερο πριν την πάροδο ενός μηνός από την ημερομηνία καταχώρισης της έκθεσης υπεράσπισης. Σχετική με την καθυστέρηση στην καταχώρηση τέτοιας αίτησης είναι η THAS MARITIME CO LTD ν. Στέλιος Ρήγας κ.α.
(2000)1 ΑΑΔ 638, όπου αναφέρθηκε ότι: «Οι χρονικές προθεσμίες που καθορίζουν οι δικονομικοί κανόνες έχουν ως απώτερο σκοπό την όσο το δυνατό ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Εκεί όπου η αυστηρή εφαρμογή των χρονικών προθεσμιών μπορεί να αποβεί άδικη για ένα από τους διαδίκους, οι δικονομικοί κανόνες παρέχουν την ευχέρεια παράτασης μιας χρονικής προθεσμίας νοουμένου ότι μια τέτοια παράταση είναι δικαιολογημένη κάτω από τις περιστάσεις.» Ακόμα και μετά την τροποποίηση της διαταγής 10 Θεσμός 2, όμως, αν θεωρηθεί ότι ο άκαμπτος κανόνας της καταχώρησης εντός 30 ημερών έχει αρθεί, η καθυστέρηση στην παρούσα είναι αδικαιολόγητη και υπερβολική. Η αναφορά σε πολλαπλές οχλήσεις των Καθ' ων η αίτηση, προφανώς και δεν θεραπεύει την εν λόγω καθυστέρηση. Πόρρω, δε, απέχει η παρούσα από αυστηρή εφαρμογή χρονικών προθεσμιών που μπορεί να αποβεί άδικη. Έχουμε ενώπιον μας μια υπόθεση που καταχωρήθηκε το 2014, επτά έτη μετά και ενώ έχει ενταχθεί σε ειδικό πρόγραμμα για να εκδικαστεί κατά προτεραιότητα καταχωρείται η υπό εξέταση αίτηση. Και όλα αυτά ενώ στο μεσοδιάστημα έλαβαν χώρα: ειδοποίηση άλλου τριτοδιαδίκου, προσθήκη εναγόμενου, οι σχετικές τροποποιήσεις, κλήσεις μαρτύρων για να καταθέσουν όταν η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση και μια σειρά εμφανίσεων ενώπιον του Δικαστηρίου. Εκ των πραγμάτων δηλαδή, ήταν μια υπόθεση με έντονη δραστηριότητα και αυτό καθιστά την καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας ακόμα πιο σημαντική, αφού η ειδοποίηση του υφιστάμενου τριτοδιάδικου είχε λάβει χώρα το 2017. Είχε δηλαδή ο Αιτητής αντιληφθεί την ειδοποίηση μερών με ανάλογη σχέση, όπως η δική του με τους Καθ' ων η αίτηση, από τότε, παρ' όλα αυτά προέβη σε σχετική αίτηση 4 έτη μετά. Αν το Δικαστήριο αποδεχτεί την εν λόγω συμπεριφορά θα είναι ωσάν να συνηγορεί και επικροτεί την καθυστέρηση στην απονομή δικαιοσύνης, χωρίς να τεκμηριωθεί ο όποιος σοβαρός λόγος. Στην βάση των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα 400 Ευρώ εναντίον των Αιτητών και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση καταβλητέα αμέσως. (Υπ.)............ Α. Λουκά Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο