Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Wood κ.α., Αρ. Αγωγής? 12/2018, 25/11/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2021:A59 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιονː Ν. Μαθηκολώνη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγήςː 12/2018 Μεταξύ: Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγόντων και
- XXXXX XXXXX Wood
- XXXXX XXXXX Wood
- Χριστοφορος Καραγιάννας & Υιος Λτδ
- XXXXX Νικολάου Εναγόμενοι Ημερομηνία: 25 Νοεμβρίου 2021 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: κα Στ. Ανδρέου για Χρυσαφίνη & Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε Για Εναγόμενους 3 και 4: κ. Γιάγκου TTC Temple Court Chambers. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 5/1/2018 και με αυτή οι ενάγοντες αξιώνουν CHF241.601,12 πλέον τόκοι προς 5, 0902% από 8/11/2017 επί ποσού CHF237,310,56 μέχρι εξόφλησης με κεφαλαιοποίηση δύο φορές το χρόνο. Ως παρέμεινε αναντίλεκτο ενώπιον μου και προκύπτει και από τους ισχυρισμούς των εναγόντων στην έκθεση απαίτησης, οι εναγόμενοι 1 και 2 ενάγονται ως οι πρωτοφειλέτες, ενώ οι εναγόμενοι 3 και 4 ως εγγυητές τους. Αφότου η αγωγή επεδόθη στους εναγόμενους 3 και 4 καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης εκ μέρους τους και ακολούθως υπεράσπιση και ανταπαίτηση. Και οι εναγόμενοι 1 και 2 καταχώρησαν σημείωμα εμφάνισης καθώς και υπεράσπιση και ανταπαίτηση και η αγωγή προωθήθηκε κανονικά σε σχέση με όλους τους εναγόμενους. Στις 22.11.21 ήταν ορισμένη για ακρόαση για όλους τους εναγόμενους. Στις 18/11/2021 και με σκοπό να αποφευχθεί η φυσική παρουσία των διαδίκων στο Δικαστήριο στα πλαίσια των μέτρων προς αποφυγή εξάπλωσης του Covid 19, η συνήγορος των εναγόντων απέστειλε ηλεκτρονικό μήνυμα αναφέροντας πως ζητεί άδεια όπως η αγωγή αποσυρθεί εναντίον όλων των εναγομένων ως εξωδίκως διευθετηθείσα και η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα έξοδα της και κάθε προηγούμενη διαταγή για έξοδα να ακυρωθεί. Επίσης ανέφερε ότι οι ανταπαιτήσεις των εναγομένων θα αποσυρθούν και η κάθε πλευρά θα επωμιστεί τα δικά της έξοδα. Στο εν λόγω ηλεκτρονικό μήνυμα το οποίο κοινοποιήθηκε στους συνηγόρους όλων των εναγομένων, απάντησε ο συνήγορος των εναγομένων 1 και 2 συμφωνώντας ουσιαστικά με τα όσα η συνήγορος των εναγόντων ανέφερε. Ο συνήγορος των εναγομένων 3 και 4 απάντησε και αυτός αναφέροντας ότι συμφωνεί με την απόσυρση της αγωγής όμως ζητεί όπως τα έξοδα επιδικαστούν υπέρ των εναγομένων 3 και
- Κατόπιν τούτου δόθηκαν οδηγίες όπως οι συνήγοροι των εναγόντων και των εναγομένων 3 και 4 παρουσιαστούν ενώπιον του Δικαστηρίου στις 23.11.21, δεδομένου του ότι στις 22.11.21 θα απουσίαζα σε συνεχιζόμενη ακρόαση στο Ε.Δ. Λεμεσού. Σημειώνεται δε ότι τόσο η αγωγή όσο και η ανταπαίτηση των εναγομένων 1 και 2 οι οποίοι συναινούσαν, απεσύρθησαν ως εξωδίκως διευθετηθείσες, με κάθε πλευρά να επιβαρύνεται τα δικά της έξοδα. Κατά την 23.11.2021 που οι συνήγοροι των εναγόντων και των εναγομένων 3 και 4 εμφανίστηκαν ενώπιον μου αποτέλεσε κοινό έδαφος ότι η αγωγή διευθετήθηκε πώληση εκχωρημένου ακινήτου και μείωση του ποσού που οφείλετο με αποτέλεσμα να επέλθει πλήρης εξόφληση του χρέους, εξ ου και ζητήθηκε άδεια για απόσυρση της αγωγής τόσο σε σχέση με τους εναγόμενους 1 και 2 όσο και σε σχέση με τους εναγόμενους 3 και
- Η θέση του συνηγόρου των εναγομένων 3 και 4 είναι ότι οι ίδιοι είχαν καλή υπεράσπιση και ότι η ανταπαίτηση που καταχώρησαν κατέστη άνευ αντικειμένου εξ αιτίας της διευθέτησης που επήλθε μετά την καταχώρηση της αγωγής και για αυτό θα πρέπει οι εναγόμενοι 3 και 4 να θεωρηθούν επιτυχόντες διάδικοι και να τους αποδοθούν τα έξοδα τόσο της αγωγής όσο και της ανταπαίτησης την οποία ως φαίνεται να υποστήριξε ζητεί να αποσύρει αφού θα καταστεί άνευ αντικειμένου μετά την επιλογή για απόσυρση της αγωγής. Νομική Πτυχή Η εξουσία του Δικαστηρίου να επιδικάζει έξοδα σε πολιτική διαδικασία προκύπτει από τη Δ.59 Θ. 1[1] καθώς και το άρθρο 43[2] του Ν. 14/60, από τη συνδυασμένη θεώρηση των οποίων διαφαίνεται με ευκρίνεια πως το ζήτημα των εξόδων επαφίεται ουσιαστικά στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία βεβαίως όπως αναδύεται μέσα από τη σχετική νομολογία θα πρέπει να να ασκείται δικαστικά. Παραπέμπω σχετικά στην υπόθεση Χρυσοστόμου v. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ Πολ. Έφ. 341/2010 ημερ. 15/10/2015 όπου λέχθηκαν τα εξής: "Σύμφωνα με το άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν. 14/1960, όπως τροποποιήθηκε) και τη Δ.59 θ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, τα έξοδα αστικής διαδικασίας τελούν υπό τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία κατά πάγια νομολογία θα πρέπει να ασκείται δικαστικά και όχι αυθαίρετα. Και αυτό με προσήλωση στο γενικό κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής εφόσον δεν είναι αποδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο (βλ. μεταξύ άλλων Glykis v. Ioannides (1959 - 1960) 24 CLR 220, Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1(E) A.A.Δ. 750, Φιλίππου ν. Φιλίππου
(1990)1 Α.Α.Δ. 890, Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd
(1993)1 A.A.Δ. 12, Ορφανίδης ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 874 και Transmarine Shipping Ltd ν. Ονουφρίου κ.α., Αγωγή Ναυτοδικείου 22/06 ημερ. 24.3.10)." Σχετική αναφορά μπορεί να γίνει επίσης και στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης ως εκκαθαριστής της Εταιρείας P.E. Lithos Stone IT (Natural Stone and Marbles) Ltd v. Δημήτρη Δημητρίου
(2011)1 ΑΑΔ 1985 στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Η επιδίκαση εξόδων της δίκης και ο επιμερισμός τους, όπως συνάγεται από τη Δ.59, θ. 1, των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και τη νομολογία* - ανήκουν στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά. Εάν, βέβαια, υπάρχει σχετική συμφωνία, αυτή λαμβάνεται υπόψη. Σε περιπτώσεις διακοπής της διαδικασίας, ο εναγόμενος, χωρίς η βασική αρχή ότι η επιδίκαση των εξόδων ανήκει στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου να καταργείται, δικαιούται στα έξοδα. Όταν το δικαστήριο, κατά την άσκηση της εξουσίας του αυτής, ακολουθεί τον κανόνα ότι ο επιτυχών διάδικος δικαιούται στα έξοδα της δίκης, δε δίδει λόγους γι' αυτό, αφού αυτοί εξυπακούονται, κάτι, όμως, που δεν ισχύει στην αντίθετη περίπτωση». Πληθώρα νομολογίας προσδιορίζει τις παραμέτρους λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Νίτσα Θρασυβούλου v. Arto Estates Ltd
(1993)1 A.A.Δ. 12 λέχθηκαν τα εξής αναφορικά με τις παραμέτρους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στα πλαίσια αυτά: «Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσης του στην αύξηση των εξόδων της δίκης· σ' εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο. Όπως τονίστηκε στη Georghios Ε. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides (1959 - 60) 24 C.L.R. 220, η επίδειξη καλής προαίρεσης (kindness) από το δικαστήριο προς τον αποτυχόντα διάδικο προς μετριασμό αισθημάτων πικρίας του αποτυχόντα διαδίκου, δε συνιστά δικαστική άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Επίσης στην υπόθεση Χαψή κ.α. v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1997)1 Α.Α.Δ. 1403 λέχθηκαν τα εξής: «Είναι παγιωμένο ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ως προς τα έξοδα, ασκείται δικαστικά. Γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνιστά το αποτέλεσμα. Η δικαίωση δεν πρέπει, όπως επισημαίνεται στην Χάσικος κ.ά. v. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389, να επάγεται την καταβολή δαπάνης. Δεν χωρεί στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υποδεικνύεται στην Georgios E. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides 24 C.L.R. 220, η επίδραση παραγόντων άλλων από εκείνων που σχετίζονται με την ουσία του αποτελέσματος. Διατυπώνεται η θέση ότι, "feelings of kindness are not, of course, the correct criterion in deciding the question of costs". Στην προκειμένη περίπτωση το πρώτο που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι η αγωγή και η ανταπαίτηση δεν εκδικάστηκαν, ούτε το Δικαστήριο έχει απορρίψει, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας την όποια απαίτηση των εναγόντων ή των εναγομένων. Ούτε και έχει το Δικαστήριο ενώπιον του οποιοδήποτε παραδεκτό υπόβαθρο γεγονότων μέσω του οποίου να μπορεί να καταλήξει, ποιος θα επιτύγχανε στην αγωγή ή στην ανταπαίτηση αν αυτή εκδικαζόταν ή έστω προς τα που θα έγερνε η πλάστιγγα. Τούτου δεδομένου και εφόσον ούτε η αγωγή ούτε η ανταπαίτηση θα εκδικαστεί πλέον, δεν χωρεί οποιαδήποτε προσπάθεια, από πλευράς Δικαστηρίου στο στάδιο αυτό, υπολογισμού των θεωρητικών πιθανοτήτων επιτυχίας σε περίπτωση που οι διάδικοι προχωρούσαν σε εκδίκαση της υπόθεσης. Προς επίρρωση της θέσης αυτής παραπέμπω στην υπόθεση J.T. Stratford & Son Ltd v. Lindley and Others (No.2)
(1969)3 ALL ER 1122 όπου αναφέρθηκαν τα εξής: "The plain fact is that, when the House of Lords made the order for "costs in the cause", they anticipated that the case would go to trial for adjudication on the merits. It was a case that was finely balanced. A slight turn in the evidence might make all the difference. So the House thought it right to make the costs of the interlocutory proceedings depend on who won or lost in the main action. But a situation has arisen which they never envisaged. Counsel for the plaintiffs has urged us to award the plaintiffs the costs because they would very probably have won if the action had been tried on its merits. I decline to go into that question. We cannot try the action at this stage.." Από την άλλη όμως προκύπτει ως μη αμφισβητούμενο γεγονός, ο λόγος απόσυρσης της αγωγής που δεν είναι άλλος από το ότι η απαίτηση των εναγόντων ικανοποιήθηκε μετά την καταχώρηση της αγωγής δια εξόφλησης ουσιαστικά της απαίτησης, με τον τρόπο που προαναφέρθηκε (βλ. σελ. 2 ανωτέρω), με μόνο ζήτημα να παραμένει αυτό των εξόδων μεταξύ των εναγόντων και εναγομένων 3 και 4, αφού ως ήδη λέχθηκε για τους εναγόμενους 1 και 2 η αγωγή απεσύρθη εκ συμφώνου ως διευθετηθείσα με κάθε πλευρά να επιβαρύνεται τα έξοδα της. Ο λόγος απόσυρσης της ανταπαίτησης των εναγομένων είναι σύμφωνα με το συνήγορο των εναγομένων ότι μετά την απόσυρση της αγωγής δεν θα υπάρχει αντικείμενο σε αυτήν. Με όλο το σεβασμό δεν θεωρώ ότι η ανταπαίτηση θα απωλέσει το αντικείμενο της, απλά αυτό που ενδεχομένως εννοεί ο συνήγορος των εναγομένων είναι πως δεν θα υπάρχει αποχρώντας λόγος για τους εναγόμενους 3 και 4 να συνεχίζουν πλέον να την προωθούν, εάν η απαίτηση των εναγόντων θα αποσυρθεί. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει επίσης να σημειωθεί, πως δεν αμφισβητείται ότι οι ενάγοντες κατά το χρόνο καταχώρησης της αγωγής εναντίον των εναγομένων 3 και 4 είχαν το δικαίωμα να την καταχωρήσουν και τούτο ανεξαρτήτως της πιθανότητας επιτυχίας τους σε αυτή. Ούτε και τέθηκε ποτέ θέμα ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου ότι οι ενάγοντες επέλεξαν να αποσύρουν την απαίτηση τους για λόγους που αφορούσαν π.χ. την όποια προβληθείσα υπεράσπιση των εναγομένων ή για οποιοδήποτε άλλο λόγο ασύνδετο με διευθέτηση της απαίτησης τους, όπως θα ήταν για παράδειγμα ο εντοπισμός κάποιας αδυναμίας ή λάθους στην υπόθεση τους. Αντίθετα, ο μοναδικός λόγος απόσυρσης της, ήταν η διευθέτηση της απαίτησης δια εξόφλησης ως ανωτέρω αναφέρθηκε, η οποία επήλθε μετά την καταχώρηση της αγωγής. Υπό το φως των πιο πάνω και έχοντας κατά νου ότι η διακριτική ευχέρεια που διατηρεί το Δικαστήριο σε σχέση με την επιδίκαση εξόδων ασκείται δικαστικά και κατόπιν συνεκτίμησης όλων των σχετικών παραμέτρων, κρίνω ότι στην παρούσα περίπτωση, η πιο ορθή και δίκαιη διαταγή είναι η κάθε πλευρά να επωμισθεί τα δικά της έξοδα τόσο για την απαίτηση όσο και για την ανταπαίτηση. Ενόψει των πιο πάνω άδεια δίδεται και τόσο η αγωγή σε σχέση με τους εναγόμενους 3 και 4 όσο και η ανταπαίτηση των εναγομένων 3 και 4 αποσύρονται και απορρίπτονται ανεπιφύλακτα ως εξωδίκως διευθετηθείσες. Η κάθε πλευρά θα επιβαρυνθεί τα δικά έξοδα της. Οποιεσδήποτε προηγούμενες διαταγές για έξοδα ακυρώνονται. (Υπ.) ............ Ν. Μαθηκολώνη, Α Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] Subject to the provisions of any law or Rules, the costs of and incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge, who may authorize an executor, administrator or trustee who has not unreasonably instituted, or carried on, or resisted any proceeding, to have his costs paid out of a particular estate or fund. [2] 43. Τα έξοδα οιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας, ή τα σχετιζόµενα προς αυτήν, ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε εκάστοτε ισχύοντος νόµου ή δευτερογενούς νοµοθεσίας, θα τελούν υπό την διακριτικήν εξουσίαν του δικαστηρίου και το δικαστήριον θα έχη πλήρη εξουσίαν να αποφασίζη υπό τινος και κατά τινα έκτασιν τα τοιαύτα έξοδα θα πληρωθώσι. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο