M & E ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΙΜΙΤΕΔ ν. ΖΑΒΡΟΥ, Αρ. Αγωγής: 259/19, 22/11/2021

(2011)2 Α.Α.Δ. 547, Frederickou Schools Co Ltd v. Acuac Inc

(2002)1(Γ) A.A.Δ.1527, Αdidas v. Jonitexo Ltd

(1987)1 C.L.R. 383) και ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΚΩΣΤΡΙΚΗ ν. 4 ΜΟΤΙΟN AUTOMOTIVES LTD κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 226/2014, 10/7/2015). Ν' αναφέρω επίσης εδώ, πριν προχωρήσω στην αξιολόγηση των εκδοχών των δύο πλευρών, ότι η επιχειρηματολογία των ευπαίδευτων συνηγόρων εμπεριέχεται στις γραπτές αγορεύσεις που αυτοί παρέδωσαν στο Δικαστήριο και τις οποίες είχα την ευκαιρία να μελετήσω. Δεν θεωρώ σκόπιμο σημειώνω να παραθέσω ότι οι συνήγοροι αναφέρουν στις αγορεύσεις τους και θα αναφερθώ σε συγκεκριμένα σημεία των αγορεύσεων κατωτέρω εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο. Στρεφόμενος στα γεγονότα της παρούσας, θα πρέπει κατ' αρχήν να σημειωθεί ότι ως προκύπτει από τα δικόγραφα και τη μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί, τα κάτωθι αναφερόμενα γεγονότα είναι παραδεκτά ή και δεν αμφισβητούνται:

1. Oι ενάγοντες είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, δεόντως εγγεγραμμένη στην Κύπρο και έχουν ως έδρα το Παραλίμνι. Η αναφερόμενη ανωτέρω XXXXX Παπαγεωργίου, είναι διευθύντρια και γραμματέας των Εναγόντων (βλ. τεκμ.1 στην μαρτυρία της Παπαγεωργίου).
2. Το όνομα MIRI DECORATIONS έχει εγγραφεί ως εμπορική επωνυμία των εναγόντων (βλ. τεκμ.2 στην μαρτυρία της Παπαγεωργίου).
3. Οι ενάγοντες λειτουργούν κατάστημα στο Παραλίμνι με την επωνυμία MIRI INTERIOR. Το εν λόγω κατάστημα των Εναγόντων ασχολείται με την αγορά και/ή πώληση και/ή εμπορία και/ή παράδοση και/ή τοποθέτηση ειδών διακόσμησης, υφασμάτων, κουρτινών, ταπετσαριών, κουρτινόξυλων, λευκών ειδών, συστημάτων σκίασης εσωτερικού χώρου κ.α. και μέσω αυτού οι Ενάγοντες συναλλάχθηκαν με την Εναγόμενη.
4. Οι ενάγοντες, κατόπιν αιτήματος της εναγόμενης, έπειτα από επίσκεψη της τελευταίας τον Αύγουστο του 2017 στο κατάστημα των εναγόντων, της απέστειλαν δύο προσφορές αναφορικά με συγκεκριμένα προϊόντα και υπηρεσίες τους. Συγκεκριμένα, η πρώτη προσφορά, ημερομηνίας 31/08/2017, αφορούσε ένα υπνοδωμάτιο και το σαλόνι της κατοικίας της, ενώ η δεύτερη, ημερομηνίας 13/09/17, αφορούσε ένα άλλο υπνοδωμάτιο, αυτό του παιδιού της και για το λόγο αυτό τους δόθηκαν στις προσφορές οι διακριτικές ονομασίες Master Bedroom/Sitting Area και Iacovos Bedroom αντίστοιχα (βλ. τεκμ.3 και 4 στη μαρτυρία Παπαγεωργίου και τεκμ.1 και 2 στη μαρτυρία Ζαβρού). Κατόπιν των εν λόγω προσφορών, η εναγόμενη προέβη σε παραγγελία και οι ενάγοντες παρέδωσαν σε αυτήν προϊόντα ή και της προσέφεραν τις υπηρεσίες τους.
5. Η εναγόμενη πλήρωσε στους ενάγοντες συνολικό ποσό €8.009.- (βλ. τεκμ.3-6 στη μαρτυρία Ζαβρού).
6. Κατά τη συνεργασία μεταξύ των εναγόντων και της εναγόμενης, η Παπαγεωργίου και η εναγόμενη αντάλλαζαν μεταξύ τους γραπτά μηνύματα, με τα κινητά τους τηλέφωνα.
7. Η εναγόμενη απέστειλε στην Παπαγεωργίου την επιστολή ημερ. 21/02/2019 (τεκμ.7 στην μαρτυρία της εναγόμενης) και η Παπαγεωργίου, εκ μέρους των εναγόντων, απάντησε σε αυτήν, με την επιστολή της ημερ.05/03/2019 (βλ. τεκμ.8 στην μαρτυρία της εναγόμενης και τεκμ.8 στη μαρτυρία Παπαγεωργίου). Στην τελευταία επιστολή, η εναγόμενη απάντησε δια του δικηγόρου της, με επιστολή ημερ. 18/03/19 (βλ. τεκμ.9 στη μαρτυρία της εναγόμενης), ενώ, τέλος, στο δικηγόρο της εναγόμενης απάντησε ο δικηγόρος των εναγόντων με την επιστολή ημερ. 03/04/09 (βλ. τεκμ.10 στην μαρτυρία της εναγόμενης και τεκμ.9 στη μαρτυρία Παπαγεωργίου). Συνεπώς όσα αναφέρονται πιο πάνω γίνονται ευρήματα του Δικαστηρίου. Με αυτά υπόψη στρέφομαι τώρα στις εκατέρωθεν προβληθείσες εκδοχές και προβαίνω σε αξιολόγηση της μαρτυρίας των δύο πλευρών, έχοντας πάντα κατά νουν τα επίδικα / αμφισβητούμενα θέματα. Σύμφωνα με την Παπαγεωργίου, η εναγόμενη, κατόπιν που δόθηκαν οι προσφορές, προέβη σε τροποποιήσεις και αλλαγές των προϊόντων, ώστε να καταστούν της πλήρους αρεσκείας της και όταν κατέληξε στο αποτέλεσμα που επιθυμούσε, προέβη σε αγορά και παραλαβή των εμπορευμάτων. Συνολικά, η εναγόμενη, παρέλαβε εμπορεύματα ή και δέχτηκε εργασίες, έπειτα από όλες τις τροποποιήσεις και ή αλλαγές που έκανε στις αρχικές προσφορές, για ποσό ύψους €10.220,56.- και έχουν εκδοθεί σχετικά τιμολόγια. Η εναγόμενη αρνείται ότι τα πράγματα έγιναν έτσι και ισχυρίζεται ότι αποδέχτηκε τις προσφορές ως τις είχαν αποσταλεί και ακριβώς με το ποσό που έχει καταβάλει, το ποσό που όφειλε έχει πλήρως εξοφληθεί. Μάλιστα, ισχυρίζεται ότι παρά το γεγονός ότι έχει πληρώσει όλο το ποσό, συγκεκριμένα μαξιλάρια που περιλαμβάνονταν στην προσφορά δεν της έχουν παραδοθεί και γι' αυτό αξιώνει ανταπαιτητικά το ποσό των €292,50.- που αντιστοιχεί στην αξία τους. Επίσης η εναγόμενη ισχυρίζεται ότι οι κουρτίνες που παρήγγειλε ήταν ραμμένες με λιγότερα τετραγωνικά μέτρα ύφασμα, εν σχέση με τα μέτρα που καταγράφονται στις προσφορές, και δεν έχουν ραφτεί διπλόφαρδες όπως ζήτησε. Έτσι αποτάθηκε σε άλλη εταιρεία και έλαβε προσφορά για επιδιόρθωση τους (βλ. τεκμ.11 στη μαρτυρία της εναγόμενης). Το ποσό της προσφοράς ανέρχεται σε €2.570.- και έχει ήδη πληρώσει €1.200.- (βλ. τεκμ.12 στη μαρτυρία της εναγόμενης). Το εν λόγω ποσό εκ €2.570.-, αξιώνεται από την εναγόμενη με την ανταπαίτηση της. Έχω μελετήσει με προσοχή όσα αναφέρουν οι ενόρκως δηλούσες, σε συνδυασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί. Όσον αφορά τη μαρτυρία της Παπαγεωργίου, διαπιστώνω ότι είναι σαφής και ξεκάθαρη, έχει συνοχή και είναι λογική. Κρίνεται δε στο σύνολο της πειστική. Συναφώς αποδέχομαι τη μαρτυρία της. Από την άλλη, δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι όσα αναφέρει η εναγόμενη αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις και σαφή προσπάθεια της να αποκρύψει την αλήθεια και να αποφύγει την υποχρέωση της να καταβάλει το ποσό που οφείλει. Εξηγώ.
8. Κατ' αρχήν, για το θέμα της μη παράδοσης των μαξιλαριών, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η εναγόμενη δεν έχει αναφέρει το παραμικρό στην επιστολή της ημερ.21/02/19 προς την Παπαγεωργίου, η οποία να σημειωθεί απεστάλη μήνες μετά την παράδοση των προϊόντων. Εφόσον απέστειλε επιστολή με θέμα «Πιστή τήρηση των συμφωνηθέντων», εκφράζοντας τα παράπονα της, η λογική υπαγορεύει ότι εάν πράγματι υπήρχαν προϊόντα που πλήρωσε και δεν τα παρέλαβε, θα έκανε σχετική αναφορά στην επιστολή της. Όμως όχι μόνον δεν το έκανε, αλλά ούτε κάποια δικαιολογία έχει δοθεί από την εναγόμενη για τούτο, με αποτέλεσμα, κατά την κρίση μου, να μην πείθει ή και να αφήνει στη συγκεκριμένη θέση της ένα σοβαρό κενό.
9. (α) Από εκεί και πέρα, ανεξάρτητα των ανωτέρω, ν' αναφέρω και τα εξής. Η Παπαγεωργίου αναφέρει ότι τα τιμολόγια είναι υπογραμμένα τόσο από την ίδια όσο και από την εναγόμενη, με εξαίρεση τα τιμολόγια 2292 και 2375 για το λόγο που εξηγεί. Η εναγόμενη, από την άλλη, λέει ότι η υπογραφή δεν είναι ευδιάκριτη και πάντως δεν είναι δική της, καθώς επίσης ότι ουδέποτε της παραδόθηκαν τα τιμολόγια και ουδέποτε υπόγραψε. Ευθέως αναφέρω όμως ότι η θέση της εναγόμενης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, ως γενική και αόριστη, αλλά και στερούμενη λογικής. Από τη στιγμή που δεν αμφισβητείται ότι η ίδια παραλάμβανε τα προϊόντα, αν δεν είναι δική της η υπογραφή στη θέση του παραλήπτη, τότε ποιου είναι; Ποια είναι η θέση της για τη συγκεκριμένη υπογραφή, πέραν της γενικής θέσης ότι δεν υπόγραψε; Και εν πάση περιπτώσει, με δεδομένο ότι η Παπαγεωργίου παρουσιάζει τιμολόγια και ρητά αναφέρει ότι φέρουν την υπογραφή της εναγόμενης, πως αναμένει να γίνει πιστευτή η εναγόμενη, όταν ουδέν έπραξε για τούτο ή και ουδέποτε προέβη σε καταγγελία στην Αστυνομία, π.χ. για πλαστογραφία, ούτε και παρουσίασε κάποιο άλλο στοιχείο ή γραφολογική έκθεση για να καταρρίψει την θέση της Παπαγεωργίου. Όμως εδώ, σε κάθε περίπτωση, παρενθετικά, να υπενθυμίσω ότι με βάση τη Νομολογία τα τιμολόγια δεν έχουν αυτοδύναμη αποδεικτική σημασία αλλά η προσκόμιση τους τείνει απλά να αποδείξει την απαίτηση. Είναι δε άρρηκτα συνδεδεμένα με την υπόλοιπη μαρτυρία στο σύνολο της οποίας και συνεκτιμούνται (βλ. Παναγιώτης Μαστρής Λτδ ν. Επιπλώσεις Λάσκο Λτδ

(2006)1 Α.Α.Δ. 728, Demil Imports Exports Ltd ν. Zήνων H Kωνσταντινίδης Λτδ,

(2011)1 Α.Α.Δ. 462 και Palatino Developments Limited v. Telectronics Communication Limited

(2002)1(B) A.A.Δ.962). Σημειώνω δε, ότι η εναγόμενη δεν αρνήθηκε ποτέ ότι έλαβε τα συγκεκριμένα προϊόντα που αναφέρονται στα τιμολόγια που φέρουν υπογραφή, ούτε καθόρισε ποια από τα αναφερόμενα εκεί προιόντα δεν έλαβε. (β) Έχοντας λοιπόν αυτά υπόψη, και μη έχοντας καταρριφθεί η θέση της Παπαγεωργίου, τονίζω εδώ πως η υπογραφή των τιμολογίων αφενός συνεπάγεται αποδοχή του περιεχομένου τους και παραλαβή των εμπορευμάτων που περιγράφονται σε αυτά ή και όλων των προϊόντων που παρήγγειλε - με εξαίρεση αυτά που αφορούν τα δύο τελευταία τιμολόγια που δεν έχουν υπογραφεί και τα οποία η Παπαγεωργίου αναφέρει ότι δεν πήγε η εναγόμενη να τα παραλάβει -, και αφετέρου, με δεδομένο ότι τα τιμολόγια που έχουν υπογραφεί αφορούν ποσό μεγαλύτερο των δύο προσφορών, προφανώς καταρρίπτει τη θέση της πως δεν έχουν γίνει αλλαγές στις προσφορές και ότι η παραγγελία της ουσιαστικά αφορούσε μόνον όσα αναφέρονται στις προσφορές. (γ) Ν' αναφέρω επίσης εδώ, εν συνεχεία των ανωτέρω, ότι η τελευταία απόδειξη είσπραξης που η εναγόμενη έχει παρουσιάσει (τεκμ.6 στη μαρτυρία της) εκδόθηκε «έναντι λογαριασμού», κάτι που βεβαίως η εναγόμενη παραλείπει να σχολιάσει και αντίθετα προσπαθεί να παραπλανήσει μιλώντας για εξόφληση. Αφού αναφερθεί λοιπόν ότι δεν ήταν ποτέ θέση της εναγόμενης ότι όταν πήρε την απόδειξη είτε δεν πρόσεξε ότι αναγράφεται σε αυτήν «έναντι λογαριασμού», είτε ότι προέβη σε παραστάσεις προς την Παπαγεωργίου για την συγκεκριμένη αναφορά στην απόδειξη, θεωρώ ότι η συγκεκριμένη απόδειξη είναι ένα επιπλέον στοιχείο που επιβεβαιώνει πως ο ισχυρισμός περί εξόφλησης αποτελεί εκ των υστέρων σκέψη. Για τη συνεργασία τους είχαν εκδοθεί συγκεκριμένα τιμολόγια, γνώριζε το ποσό που πραγματικά όφειλε και βεβαίως όταν πλήρωσε, την τελευταία φορά, έλαβε απόδειξη με τη δικαιολογία που ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα, ότι δηλαδή η πληρωμή της γινόταν έναντι λογαριασμού και όχι για εξόφληση. 3. (α) Ερχόμενος τώρα στην θέση της περί ελαττωματικών κουρτίνων, ευθέως αναφέρω πως και αυτή κρίνεται γενική και αόριστη. Ουδέποτε ανέφερε η εναγόμενη, συγκεκριμένα και με θετικό τρόπο, πόσα τετραγωνικά μέτρα ύφασμα ήταν η διαφορά των κουρτίνων που τοποθετήθηκαν εν σχέση με την προσφορά, ούτε και παρουσίασε φωτογραφικό υλικό για να διαπιστώσει το Δικαστήριο, μέσα από πραγματική μαρτυρία, σε τι ακριβώς αναφέρεται και που εντοπίζεται το πρόβλημα που εγείρει. Περαιτέρω, να τονιστεί εδώ ότι όσο και αν προσπαθεί να δικαιολογήσει το περιεχόμενο των μηνυμάτων που έχει αδιαμφισβήτητα αποστείλει στην Παπαγεωργίου (βλ. τεκμ.5 στην μαρτυρία της τελευταίας), η οποία, ίσως εκ του περισσού επαναλαμβάνεται, δεν έχει αντεξεταστεί ως προς τις αναφορές της σε αυτά, ουδόλως κατάφερε να πείσει. Αντίθετα, ότι συνάγεται από τα μηνύματα είναι ότι, τόσο για το δικό της δωμάτιο όσο και γι' αυτό του παιδιού της, τα έβρισκε όλα τέλεια, ενώ τέλειες ήταν και οι κουρτίνες, οι οποίες, σύμφωνα με τα λεγόμενα της, : «.Εκτος από τα ωραια υφάσματα ειναι πολυ καλοραμμενες και τελειες στις ενωσεις. Τις είδε και η μαμα μου που ηταν ραφτενα και ειναι πολυ σωστα φτιαγμενες:)». Ως προς την αναφορά της δε ότι η Παπαγεωργίου παρουσίασε αποσπασματικά τα μηνύματα, το Δικαστήριο διερωτάται για ποιο λόγο αφού είναι έτσι τα πράγματα, δεν προέβη η ίδια σε αποκάλυψη του συνόλου των μηνυμάτων προκειμένου να επιβεβαιωθούν τα δικά της λεγόμενα ή και μεταγενέστερα παράπονα από μέρους της. (β) Πέραν όμως των όσων αναφέρονται ανωτέρω, θα πω εδώ και το εξής. Η εναγόμενη με την επιστολή της ημερ.21/02/19 προς την Παπαγεωργίου, η οποία επαναλαμβάνεται στάλθηκε μήνες μετά την παράδοση όλων των προϊόντων, παραπονέθηκε ότι οι κουρτίνες «δεν είναι 'πλούσιες', φαίνονται φτωχικές και ως αποτέλεσμα αυτού δεν κλείνουν σωστά». Καμία επεξήγηση δεν έχει δοθεί από μέρους της εναγόμενης για την εν λόγω αναφορά της, όμως σε κάθε περίπτωση ο εν λόγω ισχυρισμός της, δεν συνάδει με τα μηνύματα που είχε αποστείλει στην Παπαγεωργίου, αφού δεν γίνεται καμία αναφορά σε λιγότερα μέτρα και εν πάση περιπτώσει σε όσα προώθησε ενώπιον του Δικαστηρίου. Αυτό θεωρώ αποτελεί άλλο ένα στοιχείο που επιβεβαιώνει πως η εναγόμενη δημιούργησε μια ιστορία για να αποφύγει απλά την υποχρέωση της. Και όχι μόνο. Μέσα από την ιστορία που δημιούργησε, προσπαθεί να αποκομίσει και κέρδος. Διότι πως να εξηγηθεί διαφορετικά το γεγονός ότι παρουσιάζει την προσφορά μιας τρίτης εταιρείας (masterblinds), με εργασίες ή και επιδιορθώσεις σε υφιστάμενες κουρτίνες της κουζίνας, όταν δεν έχει αμφισβητηθεί ποτέ ότι τα προϊόντα που παραγγέλθηκαν και η διαμόρφωση ή διακόσμηση που αποφάσισε να κάνει η εναγόμενη είχε να κάνει με ένα υπνοδωμάτιο, το σαλόνι και το δωμάτιο του παιδιού - εξ' ου και οι ονομασίες που δόθηκαν στις προσφορές-, και όχι με την κουζίνα. Όμως, ν' αναφέρω εδώ, ότι η προσφορά της τρίτης εταιρείας που έχει παρουσιαστεί δεν θα μπορούσε ούτως ή άλλως να γίνει αποδεκτή, ως γενική και αόριστη. Εν πάση περιπτώσει, το γεγονός ότι δεν έχει επεξηγηθεί σε τι ακριβώς συνίστατο το διόρθωμα και πως ακριβώς θα χρησιμοποιούνταν τα μέτρα που αναφέρονται στην προσφορά αυτή, σε συνδυασμό με όσα αναφέρθηκαν στην αρχή του σημείου (α) ανωτέρω, δεν αφήνουν θεωρώ περιθώρια, ούτως ή άλλως, να υπάρξει κατάληξη ότι η προσφορά σχετίζεται πράγματι με πλημμέλειες, ως ισχυρίζεται η εναγόμενη, ή και με την παρούσα υπόθεση. Συναφώς, απορρίπτω τη μαρτυρία της εναγόμενης, η οποία κρίνεται ως αναξιόπιστη και σε κάθε περίπτωση, μη πειστική. Υπενθυμίζω εδώ την πάγια νομολογιακή αρχή ότι εφόσον πρόκειται για αστική υπόθεση, ο ενάγων έχει γενικό βάρος απόδειξης (burden of proof) της υπόθεσής του στη βάση του κριτηρίου του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Αν το έχει καταφέρει αυτό ο ενάγοντας, τότε το ερώτημα είναι αν ο εναγόμενος, ο οποίος έχει ειδικό βάρος απόδειξης (evidential burden), παρουσίασε με τη σειρά του, τέτοια ικανοποιητική μαρτυρία προς υποστήριξη των θεμάτων που κατέστησε επίδικα με τη δική του εκδοχή, ώστε το βάρος να μετατοπιστεί πίσω στον ενάγοντα να απαντήσει ικανοποιητικά και να αποσείσει το εκ πρώτης όψεως, περί αντιθέτου συμπέρασμα που δημιουργήθηκε από τον εναγόμενο (βλ. μεταξύ άλλων Σοφοκλέους Κυριάκος ν. Γιώτας Κυριάκου,

(2010)1 Α.Α.Δ. 665). Το κριτήριο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διάδικου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι "πιο πιθανή παρά ή αντίθετη", εκείνης, δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και αν η θέση ή η εκδοχή του είναι "πιο πιθανή παρά ή αντίθετη", εκείνης, δηλαδή, του αντιδίκου του (βλ Κυριάκου ανωτέρω). Το ερώτημα επομένως στην παρούσα υπόθεση, το οποίο συνιστά και τη βάση για την υπόθεση των εναγόντων, είναι αν προσκομίστηκε τέτοια αποδεκτή μαρτυρία, που στη βάση της απλής πιθανολόγησης, αρκεί για να αποσείσει το γενικό βάρος απόδειξης (burden of proof) ότι η άλλη πλευρά οφείλει το αξιούμενο ποσό. Στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας και για τους λόγους που έχω εξηγήσει ανωτέρω, βρίσκω ότι:

1. Oι ενάγοντες απέστειλαν στην εναγόμενη τις επίδικες προσφορές και αφού προηγουμένως η εναγόμενη προέβη σε διάφορες αλλαγές και τροποποιήσεις, παρήγγειλε τα εμπορεύματα της αρεσκείας της.
2. Οι ενάγοντες δε, πώλησαν και παρέδωσαν στην εναγόμενη, τα εμπορεύματα που περιγράφονται στα τιμολόγια που έχουν εκδώσει υπ'αρ.2281, 2282, 2283, 2284, 2285, 2286, 2287, 2288 και 2291, και τα οποία υπεγράφησαν από την εναγόμενη, συνολικής αξίας €1.831,72.-. Τα εμπορεύματα των τιμολογίων υπ' αρ. 2292 και 2375 (τα δύο τελευταία στο τεκμ.6 της μαρτυρίας της Παπαγεωργίου), παρόλο που έχουν παραγγελθεί από την εναγόμενη, εντούτοις η τελευταία ακολούθως δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον και δεν τα παρέλαβε. Εξ' ου και δεν υπόγραψε τα σχετικά τιμολόγια. Η αξία των συγκεκριμένων εμπορευμάτων ανέρχεται σε €379,84.-.
3. Οι ενάγοντες, για τη συνεργασία τους με την εναγόμενη, τηρούσαν λογαριασμό επ' ονόματι της τελευταίας. Ο λογαριασμός αυτός χρεωνόταν με τα εμπορεύματα ή και υπηρεσίες που προσφέρονταν στην εναγόμενη ή και με τα σχετικά τιμολόγια και πιστωνόταν με τις πληρωμές στις οποίες προέβαινε η εναγόμενη. Με δεδομένο δε ότι η εναγόμενη κατέβαλε έναντι της οφειλής της, συνολικά, ποσό €8.009.-, ο λογαριασμός τον Μάρτιο του 2019 έδειχνε ως οφειλόμενο ποσό €2.211,56.-.
4. Οι ενάγοντες κάλεσαν την εναγόμενη επανειλημμένως, τόσο προφορικά όσο και γραπτώς, να εξοφλήσει το οφειλόμενο ποσό, πλην όμως αυτή αρνήθηκε να το πράξει, προβάλλοντας δικαιολογίες, οι οποίες όπως φαίνεται ανωτέρω έχουν απορριφθεί ως εκ των υστέρων σκέψεις. Έχοντας υπόψη τα ευρήματα του Δικαστηρίου ανωτέρω, βρίσκω ότι η εναγόμενη οφείλει στους ενάγοντες το ποσό των €1.831,72.-. Δεν θα επιδικάσω εναντίον της το υπόλοιπο ποσό εκ €379,84.-, αφού αφενός δεν έχει παραλάβει τα εμπορεύματα που αντιστοιχούν στο εν λόγω ποσό και αφετέρου δεν έχει παρουσιαστεί μαρτυρία από πλευράς εναγόντων ούτε ότι την κάλεσαν να τα παραλάβει, αλλά κυρίως ούτε ότι οι ενάγοντες υπέστησαν οποιαδήποτε ζημιά ως εκ της μη παραλαβής των εμπορευμάτων από μέρους της εναγόμενης. Αναφέρεται βεβαίως εδώ, ίσως εκ του περισσού, ότι η εναγόμενη απέτυχε να αποσείσει το ειδικό βάρος των δικών της ισχυρισμών και την ανταπαίτηση της. Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων μου, κρίνω ότι οι ενάγοντες πέτυχαν να αποδείξουν στον απαιτούμενο βαθμό την αγωγή τους, η οποία επιτυγχάνει. Αντίθετα, η εναγόμενη απέτυχε να αποδείξει την ανταπαίτηση της, η οποία αποτυγχάνει. Συναφώς εκδίδεται απόφαση υπέρ των εναγόντων και εναντίον της εναγόμενης για το ποσό των €1.831,72.-, πλέον νόμιμο τόκο από 13/06/2019 (ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής) μέχρι εξόφλησης. Η ανταπαίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της αγωγής και της ανταπαίτησης, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων και σε βάρος της εναγόμενης. Νοείται ότι στο βαθμό που τα έξοδα αγωγής και ανταπαίτησης είναι κοινά, οι ενάγοντες ένα σετ εξόδων θα δικαιούνται. (Υπ). ............ M. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο