APS LOAN MANAGEMENT LTD ν. ΑΔΕΛΦΟΙ ΛΑΜΠΡΟΥ ΜΕΤΑΦΟΡΑΙ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1147/2021, 13/5/2021

(1)(κκ) και Δ.

1. Υποστηρίζεται δε από την ένορκη δήλωση της κας Μανέντζου, ασκούμενης δικηγόρου στο γραφείο της δικηγόρου που εκπροσωπεί τους Ενάγοντες στα πλαίσια της παρούσας αίτησης (η «ΕΔ Μανέντζου»). Η κα Μανέντζου δηλώνει ότι γνωρίζει τα γεγονότα και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στην ένορκη της δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση όπου, όπως μπορώ να συνοψίσω, αναφέρει τα εξής: (α) στις 21.9.93 εξεδόθη απόφαση εναντίον των Εναγόμενων 1, 2, 3, 4 και 5 για το ποσό των Λ.Κ. 23.221,10, που αντιστοιχεί σε €39.675,60 πλέον τόκο προς 6% ετησίως από 21.9.93 μέχρι εξοφλήσεως και όπως ο Εναγόμενος 1 παραδώσει στους Ενάγοντες μία μπουλντόζα συγκεκριμένης μάρκας και με συγκεκριμένο αριθμό εγγραφής. Η εν λόγω δικαστική απόφαση ανανεώθηκε με διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 10.12.
2. (β) οι Ενάγοντες στις 7.10.93 προχώρησαν σε καταχώρηση έκδοση εντάλματος παράδοσης της εν λόγω μπουλντόζας εναντίον του Εναγόμενου
3. Ακολούθως, στις 30.1.09 προχώρησαν σε καταχώρηση αίτησης για κατάσχεση της κινητής περιουσίας των Εναγόμενων. Στις 14.12.11 καταχωρήθηκε το ΜΕΜΟ με αριθμό ΕΒ1869/11 στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας επί της ακίνητης περιουσίας του Εναγόμενου 5 το οποίο εκπνέει στις 14.12.
4. (γ) στις 7.10.2021, έγινε αλλαγή δικηγόρου στην παρούσα υπόθεση και ανέλαβε το δικηγορικό γραφείο της Γκλόριας Χρυσάφη. Οι οδηγίες που είχε η νέα δικηγόρος των Εναγόντων ήταν να προβεί σε αίτηση ανανέωσης του πιο πάνω ΜΕΜΟ. Συνεχίζει η κα Μανέντζου ότι, «ο προηγούμενος συνάδελφος που χειριζόταν την υπόθεση, προχώρησε στις 10.12.2008 με ανανέωση εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 21.9.93 για έξι

(6)έτη. Εκ παραδρομής όμως, δεν είχε προχωρήσει κατά τη λήξη της απόφασης σε ανανέωση της εκτέλεσης της απόφασης, με αποτέλεσμα να το προσέξουμε τώρα ότι η απόφαση έχει λήξει εδώ και χρόνια. Οι Εναγόμενοι 1, 2, 3, 4 και 5 από την έκδοση της απόφασης ουδέν ποσό κατέβαλαν στους Ενάγοντες και εξακολουθεί να παραμένει υπόλοιπο το ποσό των €23.404 πλέον τόκους και έξοδα.» (ε) συνεχίζει ότι «να σημειωθεί ότι στις 7.10.21 καταχωρήθηκε επιστολή αλλαγής ονόματος μιας και πλέον οι Ενάγοντες δεν είναι η Τράπεζα Κύπρου, αλλά η APS Loan Management.» 4. Το Δικαστήριο, επιλαμβανόμενο της αίτησης, η οποία είχε καταχωρηθεί μονομερώς συμφώνως της Δ.48 θ.8

(1)(κκ), έκρινε ορθό όπως ασκήσει την εξουσία του δυνάμει της Δ.48 θ.8

(3)αλλά και της ίδιας της Δ.48 θ.8

(1)(κκ) και διέταξε όπως η Αίτηση επιδοθεί στους Εναγόμενους ώστε να ακούσει τη θέση τους.

1. Ακολούθως, οι Αιτητές απέσυραν την Αίτηση εναντίον των Εναγόμενων 1, 3 και
2. Ο Εναγόμενος 2 παρά το ότι η Αίτηση του επιδόθηκε δεν εμφανίστηκε και αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι συνέτρεχαν οι σχετικές προϋποθέσεις έδωσε άδεια εκτέλεσης για 3 έτη από τις 9.12.
3. Μετά την πιο πάνω εξέλιξη, η Αίτηση προχώρησε εναντίον του Εναγόμενου 5 (ο «Καθ' ου η Αίτηση») ο οποίος εμφανίστηκε μέσω δικηγόρου στη διαδικασία και ζήτησε χρόνο για καταχώρηση ένστασης. Η ένσταση
4. Η ειδοποίηση για πρόθεση υποβολής Ένστασης στην Αίτηση από τον Καθ' ου η Αίτηση καταχωρήθηκε στις 8.12.
5. Αυτή βασίζεται επί τον Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας Δ.39 Θ.1 και 2, Δ.40 Θ.8, Δ.48 Θ.1-7, Θ.8

(1)κκ και 4, Θ.9, Θ.11 και Θ.12 και επί του συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου και του άρθρου 30 του Συντάγματος. Προβάλλονται οι ακόλουθοί λόγοι ένστασης: «Α. Η αίτηση των Αιτητών είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη και παράτυπη και δεν δικαιούνται να προβαίνουν σε αυτή. Β. Η ενόρκως δηλούσα XXXXX Μανέτζου, ασκούμενη δικηγόρος, δεν είναι πρόσωπο που μπορεί να ορκιστεί θετικά ως προς τα γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση και/ή αίτηση, κατά παράβαση της Δ.39 Θ.1 και 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ως επίσης δεν έχει επεξηγηθεί στην ένορκη δήλωση που στηρίζει την αίτηση για ποιο λόγο η ένορκη δήλωση γίνεται από ασκούμενη δικηγόρο αντί από υπάλληλο είτε της Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ή της APS LOAN MANAGEMENT LTD. Γ. Το περιεχόμενο της Αιτήσεως και της Ένορκης Δήλωσης που την συνοδεύει, δεν στοιχειοθετεί και δεν θεμελιώνει τις τυπικές και ουσιαστικές προϋποθέσεις για την έκδοση του Αιτούμενου Διατάγματος. Δ. Η έκδοση του Αιτούμενου Διατάγματος και κατ' επέκταση η άδεια εκτέλεσης της απόφασης, παραβιάζει την συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της Δίκαιης Δίκης η οποία περιλαμβάνει και καλύπτει και το στάδιο της εκτέλεσης της απόφασης. Ε. Η πολυετής αδράνεια και αδιαφορία που έδειξαν οι Αιτητές σε σχέση με την ανανέωση της απόφασης είναι τέτοια που τους στερεί το Δικαίωμα να προωθούν την έκδοση του Αιτούμενου Διατάγματος, ειδικότερα μετά την παρέλευση 28 ετών από την έκδοσή της και 7 ετών από τη λήξη της ανανέωσης της χωρίς οποιοδήποτε διάβημα για είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους. Στ. Η Αίτηση των Αιτητών δεν είναι καλόπιστη και ή υποβάλλεται κακόπιστα. Ζ. Το Αιτούμενο Διάταγμα δεν είναι δίκαιο ούτε ορθό να εγκριθεί για τους λόγους που αναφέρονται στην παρούσα ένσταση και την ένορκο δήλωση που την συνοδεύει. Η. Η καταχώρηση της Αίτησης συνιστά κατάχρηση του δικαιώματος των Εναγόντων - Αιτητών για εκτέλεση της απόφασης μετά την παρέλευση 28 ετών από την έκδοσή της και 7 ετών από τη λήξη της ανανέωσης της και/ή συνιστά καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας, των νόμων και των Θεσμών. Θ. Οι Ενάγοντες - Αιτητές δεν καταδεικνύουν ειδικό λόγο δια τον οποίο να παρεκκλίνεται ο γενικός κανόνας ότι μια απόφαση πρέπει να εκτελείται εντός 6 ετών. Ι. Η αίτηση των Αιτητών είναι αδικαιολόγητη και/ή καταχρηστική, παράτυπη και/ή ανεπίτρεπτη και αντίθετη των διαδικαστικών κανονισμών και πρακτικής του Δικαστηρίου και/ή δεν αναφέρει τα ορθά άρθρα του Νόμου και/ή Κανονισμών και/ή παραλείπει τα απαιτούμενα από τον Νόμο Στοιχεία και/ή δεν στηρίζεται στο ορθό νομικό πλαίσιο ή και στην ορθή ή και επαρκή νομική βάση. Κ. Η Αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή κατά παράβαση των Θεσμών και/ή Νόμων και/ή Κανονισμών και/ή Νομολογίας, καθότι οι Αιτητές δεν έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου το αναγκαίο νομικό και πραγματικό υπόβαθρο επαρκούς αιτιολόγησης της παρούσας αίτησης. Λ. Η αίτηση των Αιτητών θα πρέπει να απορριφθεί με έξοδα εναντίον τους και υπέρ των καθ' ων η αίτηση.»

1. Η Ένσταση στηρίζεται στην ένορκη δήλωση του Καθ' ου η Αίτηση ημερομηνίας 8.12.21 (η «ΕΔ Λάμπρου»), στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω τα πιο κάτω: (α) Όσον αφορά την παράγραφο 1 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση, ο Καθ' ου η Αίτηση αναφέρει ότι πουθενά δεν αναφέρεται κατά πόσο η ενόρκως δηλούσα είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη από τους Αιτητές ή από ποιους είναι εξουσιοδοτημένη στο το να προβεί στην ΕΔ Μανέντζου ένορκη δήλωση. Περαιτέρω, η ενόρκως δηλούσα, ασκούμενη δικηγόρος, δεν είναι πρόσωπο που μπορεί να ορκιστεί θετικά ως προς τα γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση και δεν έχει επεξηγηθεί για ποιο λόγο η ένορκη δήλωση γίνεται από ασκούμενη δικηγόρο αντί από υπάλληλο είτε της Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρεία Λτδ ή της APS LOAN MANAGEMENT LTD. (β) Αποδέχεται ότι εκδόθηκε η Απόφαση για τα ποσά που καταγράφονται στην ΕΔ Μανέντζου και ότι ανανεώθηκε με διάταγμα δικαστηρίου στις 10.12.
2. Αρνείται όμως τα όσα αναφέρουν οι Αιτητές περί καταχώρησης έκδοσης εντάλματος παράδοσης της μπουλντόζας καθώς και καταχώρηση αίτησης για κατάσχεση της κινητής περιουσίας των Εναγόμενων. Αναφέρει δε ότι οι Αιτητές δεν έχουν τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς τους. Παραπονείται ότι οι Αιτητές δεν αναφέρουν στην αίτηση τους ποια ήταν τα αποτελέσματα των μέτρων εκτέλεσης που ισχυρίζονται ότι έλαβαν. (γ) ισχυρίζεται ότι οι Αιτητές δεν αιτιολογούν επαρκώς την παρατηρηθείσα αδράνεια τους στην εκτέλεση της Απόφασης ενώ το όποιο υπόλοιπο οφειλόμενο οφείλεται αποκλειστικά στην αδράνεια των Αιτητών, αποτέλεσμα της οποίας ήταν το εξ αποφάσεως χρέος να τοκίζεται και να διογκώνεται και να παρουσιάζει υπόλοιπο το οποίο είναι αποτέλεσμα τόκων και παράνομων χρεώσεων. Η δε συμπεριφορά αυτή των Αιτητών είναι ενδεικτική της πρόθεσής τους για παραίτηση από τα δικαιώματά που τους παρείχε η δικαστική απόφαση. Ισχυρίζεται ότι με τη συμπεριφορά τους οι Αιτητές έδωσαν στον Καθ' ου η Αίτηηση την εντύπωση ότι έχουν παραιτηθεί των δικαιωμάτων τους που απορρέουν από τη δικαστική απόφαση. (δ) Επίσης αναφέρει ότι από την έκδοση της Απόφασης έχει αλλάξει σημαντικά η οικονομική και προσωπική δυνατότητα και ή κατάσταση του και ότι ενώ προηγουμένως είχε τη δυνατότητα να καταβάλει ποσά για την εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους, σήμερα είναι αδύνατο να το πράξει. Τόσο οι οικογενειακές όσο και οι επαγγελματικές συνθήκες μου, δεν μου επιτρέπουν να καταβάλω οποιοδήποτε ποσόν. Η διαδικασία
3. Οι συνήγοροι των διαδίκων περιορίστηκαν σε αγορεύσεις και ουδείς εκ των ενόρκως δηλούντων αντεξετάστηκε. Τα όσα οι συνήγοροι των διαδίκων ανέφεραν έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους, αναφορά δε σε αυτά θα γίνει πιο κάτω, στα πλαίσια ανάπτυξης της νομικής πτυχής της αίτησης στο βαθμό που κρίνεται αναγκαίο. Η ΕΔ Μανέντζου
4. Προτού στραφώ στην ουσία των εκατέρωθεν θέσεων θα εξετάσω το ζήτημα που εγείρει η πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση ότι η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί καθότι η κα Μανέντζου, ασκούμενη δικηγόρος στο γραφείο της κας Χρυσάφη που εκπροσωπεί τους Ενάγοντες, προβαίνει στην ΕΔ Μανέντζου χωρίς να δίδεται προς τούτο επαρκής λόγος ή επεξήγηση ενώ δεν είναι πρόσωπο που μπορεί να ορκιστεί θετικά ως προς τα γεγονότα. Πράγματι, η κα Μανέντζου δεν προβάλλει λόγο για τον οποίο προβαίνει στην ΕΔ Μανέντζου. Αυτό όμως, σύμφωνα με την νομολογία, δεν αποτελεί λόγο απόρριψης Αίτησης παρά το ότι η σχετική πρακτική έχει χαρακτηριστεί ως άκρως ανεπιθύμητη. Παραπέμπω στο ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση INVESTYLIA PUBLIC COMPANY LTD v. ΤΖΟΖΕΦΙΝ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΟΥ, Πολιτική Έφεση 236/2010, ημερομηνίας 13/6/13: «Όσον αφορά την όμνυση της υποστηρικτικής δήλωσης από δικηγόρο χωρίς να εξηγείται ο λόγος για τον οποίο δεν ορκίστηκε διοικητικός σύμβουλος ή γραμματέας της ίδιας της εφεσείουσας, αναμφίβολα η νομολογία έχει κατ' επανάληψη επισημάνει το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής, αλλά δεν έχει φθάσει στο σημείο της απαγόρευσης ώστε να αγνοείται ή να απορρίπτεται η ένορκη αυτή δήλωση, (Dmitry Rybolovlev v. Elena Rybolovleva

(2010)1 Α.Α.Δ. 82). Η απαγόρευση αφορά την όμνυση ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, ο οποίος είναι ή στη συνέχεια της διαδικασίας, καθίσταται μάρτυρας γεγονότων οπότε και θεωρείται ασυμβίβαστος ο περαιτέρω εκ μέρους του χειρισμός της υπόθεσης (In re Efthymiou

(1987)1 C.L.R. 319 και Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1036). Επί όλου του θέματος της εκ μέρους δικηγόρου όρκισης ένορκης δήλωσης, σχετική είναι και η εντελώς πρόσφατη απόφαση στη Nikitin Alexander v. Grigorey Alexander, Πολ. ΄Εφ. 66/2011, ημερ. 28.5.2013).» 10. Ομοίως, στην BUNKERNET LTD ν. PNO SHIPMANAGEMENT LTD κ.α., ECLI:CY:AD:2016:D515, Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 9/2013, 11/11/2016 λέχθηκαν τα εξής: «Στην πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Πέτρου Ζωγράφου κ.ά. ν. Drosoneri Farm Limited, ECLI:CY:AD:2015:A362, Πολιτική Έφεση Αρ.379/2012, ημερομηνίας 21.5.2015 όπου επίσης προβλήθηκε ισχυρισμός για το παράτυπο ένορκης δήλωσης εκ μέρους δικηγόρου λέχθηκαν τα ακόλουθα, τα οποία απαντούν, κατά την άποψη μου, στη θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου των εναγομένων επί του θέματος της όμνυσης της ένορκης δήλωσης από δικηγόρο: Παρά το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής, η νομολογία μας δεν απαγορεύει την όμνυση από δικηγόρο σε περιπτώσεις, όπως η παρούσα, που ο ομνύων δεν χειρίζεται την υπόθεση, ώστε να αγνοείται ή να απορρίπτεται η ένορκη αυτή δήλωση (βλ. Dimitry Rybolovlev v. Elena Rybolovleva

(2010)1 A.A.Δ 82). Όπως έχει νομολογηθεί, 'η απαγόρευση αφορά την όμνυση ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, ο οποίος είναι ή στη συνέχεια της διαδικασίας, καθίσταται μάρτυρας γεγονότων οπότε και θεωρείται ασυμβίβαστος ο περαιτέρω εκ μέρους του χειρισμός της υπόθεσης ..» (βλ. Investylia Public Company Ltd ν. Τζοζεφίν Γαβριηλίδου, Πολιτική Έφεση 326/10, ημερομηνίας 13.6.2013).»

1. Παρά το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής, η νομολογία ορίζει ότι ένορκη δήλωση δεν αγνοείται για τους λόγους που προβάλλει ο Καθ' ου η Αίτηση. Λαμβάνω υπόψη ότι την Αίτηση χειρίστηκε η κα Χρυσάφη και όχι η ομνυούσα κα Μανέντζου καθώς και το ότι τα θέματα που εγείρονται είναι αμιγώς νομικά. Αναφορικά δε με το ζήτημα της εξουσιοδότησης, η εξουσιοδότηση της κας Μανέντζου προκύπτει, ως ανέφερε η κα Χρυσάφη κατά την προφορική της αγόρευση, από την ιδιότητα της ως ασκούμενη δικηγόρος του δικηγορικού της γραφείου, ιδιότητα η οποία σε κάθε περίπτωση δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση. Συναφώς ο σχετικός λόγος ένστασης απορρίπτεται. Στρέφομαι τώρα να εξετάσω την ουσία των ζητημάτων που εγείρονται. Νομική πτυχή
2. Εξ αποφάσεως πιστωτής έχει αναφαίρετο δικαίωμα στην εκτέλεση δικαστικής απόφασης, κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 14

(1)του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6, όταν ο εξ αποφάσεως χρεώστης παραλείπει να συμμορφωθεί με την εκδοθείσα εναντίον του δικαστική απόφαση.[1] Η δυνατότητα όμως άσκησης του εν λόγω δικαιώματος περιορίζεται χρονικά εντός του πλαισίου της περιόδου δια την οποία η απόφαση ισχύει και είναι εκτελεστή. Με την παρέλευση της περιόδου αυτής, το δικαίωμα μπορεί να ασκηθεί, κατόπιν όμως άδειας από το Δικαστήριο (βλ. MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD ΟΠΩΣ ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΤΗΚΕ ΣΕ CYPRUS POPULAR BANK PUBLIC CO LTD ν. Π. Κ. κ.α., Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 219/2012, 31/1/2019 ("Marfin")). Η περίοδος αυτή καθορίζεται από την Δ.40 θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ως αυτή τροποποιήθηκε από τον Περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2020, η οποία, ως έχει σήμερα, διαλαμβάνει ότι: «

1. Όταν παρέλθουν δώδεκα έτη από την απόφαση ή την ημερομηνία του διατάγματος, ή όταν έχει γίνει οποιαδήποτε αλλαγή στου διαδίκους οι οποίοι δικαιούνται ή υπόκεινται σε εκτέλεση, ο διάδικος ο οποίος ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση μπορεί να υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο ή το Δικαστή για άδεια να εκτελέσει ανάλογα. Και το Δικαστήριο ή ο Δικαστής αν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος, ο οποίος υποβάλει την αίτηση αυτή, δικαιούται να εκτελέσει, μπορεί να εκδώσει διάταγμα προς αυτό το σκοπό, ή μπορεί να διατάξει όπως οποιοδήποτε επίδικο θέμα ή ζήτημα αναγκαίο για να αποφασιστούν τα δικαιώματα των διαδίκων εκδικαστεί με οποιοδήποτε από τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να εκδικαστεί οποιοδήποτε ζήτημα σε αγωγή. Και σε κάθε μία από τις περιπτώσεις, το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή διαφορετικά, οι οποίοι θα είναι δίκαιοι».
2. Αναφέρω για σκοπούς πληρότητας ότι στις 9.9.2011 δημοσιεύθηκε ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 1) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2011 στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, ο οποίος τροποποιούσε τη Δ.40, θ.8 κατά τρόπο που προέβλεπε ότι τέτοια άδεια ήταν αναγκαία, όταν παρέρχονταν δέκα

(10)έτη από την έκδοση δικαστικής απόφασης. Στις 27.3.20 τέθηκε σε ισχύ ο περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικός) (Αρ. 1) Διαδικαστικός Κανονισμός του 2020, δια του οποίου η λέξη «δέκα» διαγράφηκε και αντικαταστάθηκε με τη λέξη «δώδεκα». 14. Στρεφόμενη τώρα επί των εφαρμοστέων αρχών, η κυπριακή και αγγλική νομολογία είναι πλούσια επί των ζητημάτων που εγείρονται και, από μελέτη της, μπορώ να συνοψίσω τις βασικές αρχές ως εξής: (

1. i)το ζήτημα του κατά πόσο θα πρέπει ή όχι να χορηγηθεί άδεια εκτέλεσης της απόφασης κατόπιν της λήξης της, αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου η οποία θα πρέπει να ασκείται δικαστικά. (
2. ii)Παρά το ότι η Δ.40 κ.8 δεν απαριθμεί τα κριτήρια που το δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη προτού ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια (βλ. Γιαννάκης Κτωρίδης v Alpha Bank Cyprus Ltd

(2014)1(B) A.A.Δ. 1173) ο διάδικος που υποβάλλει την αίτηση θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι δικαιούται εκτέλεσης και ο αιτητής έχει το σχετικό βάρος απόδειξης (ΣΠΕ Κοντέας ν. Μιχαήλ

(2012)1Β ΑΑΔ 1604). Στα πλαίσια αυτά, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση θα πρέπει να περιέχονται τα εξής στοιχεία: (α) η ημερομηνία και το αρχικό ποσό της απόφασης και το οφειλόμενο ακόμα ποσό, (β) ότι ο αιτητής δικαιούται σε εκτέλεση της απόφασης και (γ) να αιτιολογείται η καθυστέρηση (βλ. Annual Practice 1958 σελ.1019-1020, το οποίο αναλύει την αντίστοιχη Διαταγή 46 Θ.2 των Αγγλικών Θεσμών, ΣΠΕ Κοντέας ν. Μιχαήλ

(2012)1Β ΑΑΔ 1604, Σταυρινίδη, το γένος xxx xxx ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (δυνάμει τροποποίησης ημερ. 18.7.2018, πρώην Marfin Popular Bank Public Co Ltd) ECLI:CY:AD:2019:A11, Πολιτική Έφεση αρ. 367/2012, 17.1.2019 ("Σταυρινίδης") και Biochemie Rose Ltd κ.ά. ν. Τράπεζας Κύπρου, ECLI:CY:AD:2018:A264, Πολιτική Έφεση Αρ. 11/2013, 1.6.2018 ("Biochemie"). (iii) Η αδράνεια εξ αποφάσεως πιστωτή στη λήψη μέτρων εκτέλεσης προς είσπραξη του εξ αποφάσεως χρέους πρέπει να αιτιολογείται ειδικά, προς ικανοποίηση του δικαστηρίου ότι δικαιολογείται η παραχώρηση της αιτούμενης άδειας μετά την λήξη της. Σε τέτοια περίπτωση, το εν λόγω δικαίωμα αντισταθμίζεται και με τυχόν μεταβολή των συνθηκών του εξ αποφάσεως χρεώστη, ώστε να διασφαλίζεται πως η παραχώρηση της αιτούμενης άδειας δε θα του προκαλέσει οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό. Τελικός στόχος είναι η εξισορρόπηση, αφενός, της ανάγκης για εκτέλεση της δικαστικής απόφασης και, αφετέρου, της στάσης και συμπεριφοράς που έχει επιδείξει ο εξ αποφάσεως πιστωτής στο θέμα εκτέλεσης (Marfin). (

1. iv)η «λύδια λίθος» για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, και το πιο σημαντικό κριτήριο, είναι ο δυσμενής επηρεασμός του εξ αποφάσεως χρεώστη (βλ. Westacre Investments Inc. v. Yugoimport SDPR [2008] EWHC 801 και Good Challenger Navegante SA v. Mineralexportimport SA [2004] 1 Lloyd΄s Rep. 67 και Κτωρίδη. (
2. v)δεν απαιτείται να καταδειχθούν ειδικές περιστάσεις οι οποίες να δίνουν δικαίωμα εκτέλεσης εάν πληρούνται τα πιο πάνω κριτήρια (βλ. Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Κρίνος Ζ. Μακρίδης κ.ά., Πολιτική Έφεση 122/2009, ημερ. 7.6.2012 και Κτωρίδη. 15. Στρεφόμενη τώρα στα υπό εξέταση γεγονότα, η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι ομολογουμένως λιτή. Εντούτοις παρατηρείται ότι εκεί καταγράφονται οι ελάχιστες αναγκαίες λεπτομέρειες οι οποίες απαιτούνται από την σχετική επί του θέματος νομολογία. Παρατίθεται δηλαδή η θέση των Αιτητών ότι εξακολουθεί να οφείλεται μέρος του εξ αποφάσεως χρέους, τα μέτρα που έχουν ληφθεί μέχρι στιγμής καθώς και ο λόγος προώθησης της Αίτησης, ήτοι η ανάγκη για ανανέωση της υφιστάμενης επιβάρυνσης (ΜΕΜΟ) επί της περιουσίας του Καθ' ου η Αίτηση, η ισχύς της οποίας λήγει στις 14.12.21. Οι Αιτητές επιχειρούν να αιτιολογήσουν ειδικά την παρατηρηθείσα καθυστέρηση αποδίδοντας την σε παραλείψεις των προηγούμενων δικηγόρων των Αιτητών. 16. Θα πρέπει να σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι παρά το ότι ο Καθ' ου η Αίτηση προβάλλει τη θέση ότι ενόψει του διαρρεύσαντος χρονικού διαστήματος που επήλθε, δεν γνωρίζει το υπόλοιπο οφειλόμενο ή κατά πόσο υπάρχει υπόλοιπο οφειλόμενο, δεν υπάρχει θετικός ισχυρισμός εκ μέρους του περί εξόφλησης του εξ αποφάσεως χρέους. Δεν υπάρχει ούτε ισχυρισμός ότι ο ίδιος έλαβε οποιαδήποτε μέτρα να λάβει τις πληροφορίες αυτές από τους Αιτητές, εάν πράγματι δεν τις γνωρίζει. Συνεπώς η θέση του ότι δεν είναι θέση να γνωρίζει κατά πόσο υπάρχει υπόλοιπο οφειλόμενο παραμένει μετέωρη και απορρίπτεται. Υπό το φως των πιο πάνω για σκοπούς της παρούσας Αίτησης αποτελεί την κρίση του Δικαστηρίου ότι με βάση την ενώπιον του μαρτυρία εύλογα προκύπτει ότι το εξ αποφάσεως χρέος δεν έχει πλήρως εξοφληθεί. 17. Επισημαίνω περαιτέρω στο σημείο αυτό ότι δεν απασχολεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας το ύψους του οφειλόμενου ποσού αλλά το ότι υπάρχει οφειλή (βλ. Κτωρίδης). Όπως λέχθηκε στη Σταυρινίδης με αναφορά στην Biochemie, «τυχόν διαφωνία του ενιστάμενου ως προς το ακριβές ποσό του υπολοίπου της οφειλής, όπως ετέθη στη νομολογία, μπορεί να εξεταστεί κατά το στάδιο εφαρμογής του εκτελεστικού μέτρου και εν πάση περιπτώσει δεν μπορεί να αποτελεί λόγω άρνησης της αίτησης». 18. Περαιτέρω, η θέση που προβάλλει ο Καθ' ου η Αίτηση περί πλήρους αδράνειας των Αιτητών δεν με βρίσκει σύμφωνη. Τα μέτρα εκτέλεσης που λήφθηκαν προς εκτέλεση της απόφασης (έκδοση εντάλματος κατάσχεσης της κινητής ιδιοκτησίας που αποτελούσε αντικείμενο της Απόφασης (μπουλτόζα), καταχώρηση αίτησης για κατάσχεση της κινητής περιουσίας των Εναγόμενων και εγγραφή επιβάρυνσης ΜΕΜΟ επί της περιουσίας του Καθ' ου η Αίτηση) τα οποία, προφανώς, πράγματι απέδωσαν με τη μείωση του εξ αποφάσεως ποσού κατά 30% περίπου, σύμφωνα με τους ίδιους τους ισχυρισμούς των Αιτητών, επιμαρτυρούν ότι δεν υπήρξε αδράνεια που να ισοδυναμεί με παραίτηση των δικαιωμάτων τους, ως εισηγείται ο Και' ου η Αίτηση. Οι Αιτητές θα μπορούσαν να ενεργήσουν ταχύτερα, όμως, έδωσαν κάποια επεξήγηση για την παρατηρηθείσα καθυστέρηση, κατέγραψαν τα μέτρα που έλαβαν και απέδειξαν ότι αυτά είχαν, εν μέρει, αποτέλεσμα. Επομένως, δεν μπορεί να εξαχθεί συμπέρασμα περί αδράνειας τους ή αδιαφορίας τους ως προς την είσπραξη του λαβείν τους ούτε και, βεβαίως, παραίτηση των δικαιωμάτων τους ως εισηγείται ο Καθ' ου η Αίτηση. 19. Όσον αφορά τη θέση του Καθ' ου η Αίτηση ότι του δόθηκε η εντύπωση ότι οι Αιτητές δεν ενδιαφέρονταν πλέον για την είσπραξη του λαβείν τους το Δικαστήριο δεν αποδέχεται τη θέση αυτή. Πέραν των όσων έχω παραθέσει αμέσως πιο πάνω, λαμβάνω επίσης υπόψη ότι στις 14.12.11 καταχωρήθηκε η επιβάρυνση (ΜΕΜΟ) επί της ιδιοκτησίας του (βλ. παρ. 6 και Τεκμήριο Γ της ΕΔ Μανέντζου) θέση η οποία είναι αποδεκτή από τον Καθ' ου η Αίτηση (βλ. παρ.7 της ΕΔ Λάμπρου). Λαμβάνω επίσης υπόψη ότι σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των Αιτητών το πιο πάνω ΜΕΜΟ εξακολουθεί να επιβαρύνει την περιουσία την Καθ' ου η Αίτηση μέχρι και σήμερα θέση η οποία είναι σύμφωνη με τη χρονική περίοδο των 10 ετών που προνοεί το άρθρο 55 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Από την άλλη, πέραν μιας γενικής άρνησης, ο Καθ' ου η Αίτηση δεν προέβαλε συγκεκριμένες θέσεις και ισχυρισμούς αναφορικά με το κατά πόσο το ΜΕΜΟ ισχύει μέχρι σήμερα, για παράδειγμα, δεν πρόβαλε οποιαδήποτε θέση δια το ότι το ΜΕΜΟ ακυρώθηκε προτού να επέλθει η χρονική περίοδος των 10 ετών από την εγγραφή του ΜΕΜΟ σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου. Υπό το φως όλων των πιο πάνω, δεν είναι αντιληπτό σε πια αντικειμενική βάση ο Καθ' ου η Αίτηση σχημάτισε την εντύπωση ότι οι Αιτητές δεν ενδιαφέρονταν για την είσπραξη του λαβείν τους. 20. Ακόμα όμως και να διαπίστωνα ότι η εντύπωση αυτή είχε πράγματι δοθεί στον Καθ' ου η Αίτηση αυτό δεν θα ήταν αρκετό από μόνο του να οδηγήσει σε απόρριψη της Αίτησης. Σύμφωνα με την πάγια νομολογία που έχω παραθέσει πιο πάνω, η όποια καθυστέρηση αντισταθμίζεται με τη δυσμένεια που υπέστηκε ο Καθ' ου η Αίτηση συνεπεία της παρατηρηθείσας καθυστέρησης ζήτημα το οποίο, υπενθυμίζω, χαρακτηρίστηκε κατ' επανάληψη από την πάγια νομολογία ως η «λύδια λίθος» της απόφασης του δικαστηρίου κατά την ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας δυνάμει της Δ.40 θ.8. Στην υπό εξέταση περίπτωση ο Καθ' ου η Αίτηση ισχυρίζεται ότι έχει αλλάξει σημαντικά η οικονομική και προσωπική δυνατότητα και ενώ προηγουμένως είχε τη δυνατότητα να καταβάλει ποσά για την εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους, σήμερα είναι αδύνατο να το πράξει. 21. Η πιο πάνω θέση του όμως εκφράζεται γενικά και δεν εξειδικεύεται ούτε παρέχονται συγκεκριμένα στοιχεία ως προς τη δυσμένεια αυτή. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Αγγλικού Εφετείου (High Court of Justice, Queen's Bench, Commercial Court) στην υπόθεση Westcare Investments Inc v. the State-Owed Company Yugoimport SDPR [2008[ EWHC 801 (Comm) η οποία υιοθετήθηκε, και από την κυπριακή νομολογία, όπου ο Δικαστής Tolminson, αφού ανάλυσε τις σχετικές αυθεντίες κάτω από την Αγγλική Δ.46 (που είναι η αντίστοιχη της Δ.40 θ.8) ανέφερε ότι (ο τονισμός είναι του Δικαστηρίου): «It is in my judgment plain from the authorities that although under RSC Order 46 the onus is cast upon the judgment creditor to show why he should be permitted to enforce after the elapse of six years, still the touchstone of the discretion and in most cases the key factor is prejudice to the judgment debtor. In particular the key question will ordinarily be whether the judgment creditor has so conducted himself as to lead the judgment debtor reasonably to believe that the judgment debt would not be enforced . Mr Matthews' argument seemed to me at times to proceed from the premise that, assuming the Order 46 regime to be applicable by analogy, that involves a judgment creditor demonstrating that it has within the six years permitted taken all reasonable steps which might have led to enforcement. It is not for me to express a conclusion whether Westacre could here discharge such a burden. However, as I have sought to demonstrate, this is not an approach which can properly be spelled out of the authorities. Ultimately it is the effect upon the judgment debtor of the judgment creditor's conduct or inactivity which is the critical factor.» 22. Επομένως, το κριτήριο που εξετάζει το Δικαστήριο δεν είναι το εύλογο των μέτρων που λήφθηκαν από εξ αποφάσεως πιστωτή στα πλαίσια εκτέλεσης μιας απόφασης ("all reasonable steps which might have led to enforcement") πριν τη λήξη της ισχύος της. Είναι οι επιπτώσεις της συμπεριφοράς ή αδράνειας του εξ αποφάσεως πιστωτή στον εξ αποφάσεως χρεώστη που είναι καθοριστικής σημασίας ("the effect upon the judgment debtor of the judgment creditor's conduct or inactivity"). Η πιο πάνω νομική προσέγγιση υιοθετήθηκε μεταξύ άλλων και στην πολύ πρόσφατη απόφαση Ορφανίδη ν S. & G. Securities and General Finance Ltd Πολιτική Έφεση 302/13 ημερ. 8.4.21 στην οποία και παραπέμπω. Οι επιπτώσεις αυτές δεν συνάγονται αυτόματα από την όποια αδράνεια ή καθυστέρηση του εξ αποφάσεως πιστωτή. Θα πρέπει να παρατεθούν και να προωθηθούν ειδικά και με συγκεκριμένο τρόπο από τον εξ αποφάσεως χρεώστη. Στην υπό εξέταση περίπτωση, όπως προκύπτει από ανάγνωση της ΕΔ Λάμπρου και παρά το ότι το Δικαστήριο παρείχε τη ευκαιρία στον Καθ' ου η Αίτηση να το πράξει με τις οδηγίες που έδωσε για επίδοση της Αίτησης, αυτό δεν έχει γίνει. Οι αναφορές του Καθ' ου η Αίτηση περί διόγκωσης και τοκισμού του εξ αποφάσεως ποσού λόγου της αδράνειας των Αιτητών δεν επαρκούν στο να καταδείξουν τέτοια δυσμένεια, καθότι, ο ίδιος ο Καθ' ου η Αίτηση είχε κάθε ευκαιρία να εξοφλήσει το εξ αποφάσεως χρέος και δεν το έπραξε παρά το ότι είχε τη δυνατότητα να το πράξει, ως ο ίδιος αναφέρει στην ένορκη του δήλωση. Κατά τα λοιπά, η φύση των σχετικών ισχυρισμών που προώθησε ο Καθ' ου η Αίτηση μέσω της ένορκης του δήλωσης παρέμειναν στην σφαίρα της γενικότητας και, ως τέτοιοι, δεν θα μπορούσαν εύλογα να οδηγήσουν σε συμπέρασμα περί δυσμενούς επηρεασμού του και συνακόλουθα να οδηγήσουν στην απόρριψη της Αίτησης. 23. Υπό το φως όλων των πιο πάνω, αποτελεί την κρίση του Δικαστηρίου ότι η διακριτική του ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της έγκρισης της Αίτησης. Το Δικαστήριο όμως δεν παραγνωρίζει ότι η απόφαση χρονολογείται και η ικανοποίηση της παραμένει για 28 χρόνια. Επομένως, το μήνυμα στους εξ αποφάσεως πιστωτές θα πρέπει να είναι ότι θα πρέπει να προβούν στα δέοντα για ικανοποίηση του χρέους τους μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα και ότι η Απόφαση δεν μπορεί να παραμείνει εκτελεστέα εσαεί. Έχοντας υπόψη μου τούτο, αποτελεί τη κρίση του Δικαστηρίου ότι η άδεια για εκτέλεση της Απόφασης θα πρέπει να περιοριστεί χρονικά για περίοδο 3 ετών από σήμερα. 24. Προτού εγκαταλείψω την απόφαση μου κρίνω ότι θα πρέπει να αναφερθώ και στο εξής ζήτημα. Η πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση επιχείρησε να καλέσει το Δικαστήριο να απορρίψει την Αίτηση, για το λόγο ότι οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται να προωθούν την Αίτηση καθότι η απόφαση που εκδόθηκε υπέρ της αρχικής Ενάγουσας (Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χτηματοδοτήσεις) Λτδ) δεν είναι το πρόσωπο που προωθεί σήμερα την Αίτηση (APS Loan Management Ltd). Τέτοιος λόγος όμως, όπως επισημάνθηκε και από τη συνήγορο που εμφανίστηκε για τον Καθ' ου η Αίτηση κατά την ακροαματική δικάσιμο της διαδικασίας στις 10.12.21, δεν εγέρθηκε μέσω της ένστασης. Παρατηρείται επίσης ότι καμία σχετική αναφορά γίνεται μέσω της ΕΔ Λάμπρου παρά το ότι ο Καθ΄ ου η Αίτηση μέσω της εν λόγω ένορκης του δήλωσης αναφέρθηκε εκτενώς σε νομικά ζητήματα σε σχέση με τα οποία, ως ανέφερε, έλαβε νομική συμβουλή από το δικηγόρο του. Όμως σε αυτό επέλεξε να μην αναφερθεί. Αντίθετα, η ΕΔ Λάμπρου αναπτύσσει τους Λόγους Ένστασης ωσάν να εκλαμβάνει ως δεδομένο ότι οι Αιτητές αποτελούν τον ορθό διάδικο στα πλαίσια προώθησης παρούσας Αίτησης. Η κα Μυλωνά με παρέπεμψε στην απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ ν. Επίσημου Παραλήπτη ως Εκκαθαριστή κ.ά., ECLI:CY:AD:2017:A256, Πολιτική Έφεση Αρ. 388/2011, απόφαση ημερ. 7.7.2017 και επιχειρηματολόγησε ότι το ζήτημα αποτελεί θέμα δημόσιας τάξης και θα πρέπει να εξεταστεί από το Δικαστήριο αυταπάγγελτα. 25. Από την πιο πάνω απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου προκύπτει ότι για τους εφεσίβλητους ενεργούσε ο δικηγόρος του Καθ' ου η Αίτηση (βλ. παρ.4 της ΕΔ Λάμπρου). Προκύπτει συνεπώς ότι η πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση ενώ γνώριζε για την ως άνω απόφαση επέλεξε να μην αναφερθεί με σαφή τρόπο στα όσα αυτή διαλαμβάνει στα πλαίσια της ένστασης του. Ο δε πρώτος λόγος ένστασης με τη γενικότητα που τίθεται σε συνάρτηση με την διαβεβαίωση της συνηγόρου του Καθ' που η Αίτηση ότι πράγματι τέτοιος λόγος ένστασης δεν προβλήθηκε από πλευράς Καθ' ου η Αίτηση, αποκαλύπτουν ότι η ίδια πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση από επιλογή δεν συγκεκριμενοποίησε τέτοιο λόγο ένστασης, επιλέγοντας να εγείρει το θέμα για πρώτη φορά αφού ολοκλήρωσε την προφορική της αγόρευση η συνήγορος των Αιτητών, γεγονός που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Σημειώνω επίσης ότι ο πρώτος λόγος ένστασης του Καθ' ου η Αίτηση φαίνεται να αναπτύχθηκε δια μέσου της παρ. 22 της ΕΔ Λάμπρου χωρίς όμως οποιαδήποτε αναφορά στο ζήτημα που, επαναλαμβάνω, τέθηκε για πρώτη φορά από την πλευρά του Καθ' ου η Αίτηση κατά την ακροαματική δικάσιμο και αφού η συνήγορος των Αιτητών ολοκλήρωσε την προφορική της αγόρευση. 26. Ανεξαρτήτως της ως άνω επισήμανσης, περιορίζομαι στο να αναφέρω τα εξής. Αντίθετα με την εκεί περίπτωση που εξέταζε το Ανώτατο Δικαστήριο όπου η εκχώρηση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του εκχωρητή προς τον αγοραστή ήταν αποτέλεσμα ιδιωτικής συμφωνίας, εξου και η τελευταία έπρεπε να αντικατασταθεί ως διάδικος δυνάμει των προνοιών της Δ.12 θ.4, στην υπό εξέταση περίπτωση, η νομιμοποίηση των εδώ Αιτητών για την προώθηση της Αίτησης προκύπτει από τον ίδιο το νόμο δυνάμει του οποίου επιλύεται το δικονομικό ζήτημα του «ορθού» διαδίκου. Ειδικότερα, σύμφωνα άρθρο 18

(4)του Ν. 169(Ι)/2015 (ο τονισμός είναι του Δικαστηρίου): «

(4)Οποιαδήποτε νομική διαδικασία, συμπεριλαμβανομένων, χωρίς περιορισμό, οποιασδήποτε αγωγής, διαιτησίας, διαδικασίας εκποίησης ακινήτων ή άλλης διαδικασίας, και οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα ή διάταγμα ή απόφαση που κατά το χρόνο μεταβίβασης των πιστωτικών διευκολύνσεων εκκρεμεί ή υφίσταται από ή εναντίον ή εις όφελος του εκχωρητή σε σχέση με τις πιστωτικές διευκολύνσεις που μεταβιβάζονται δεν τερματίζεται ούτε διακόπτεται ούτε επηρεάζεται με οποιοδήποτε τρόπο δυσμενώς λόγω της μεταβίβασης των πιστωτικών διευκολύνσεων, αλλά δύναται να καταχωρίζεται ή να συνεχίζεται ή να αναγνωρίζεται ή να εκτελείται από ή εναντίον του αγοραστή πιστωτικών διευκολύνσεων, ο οποίος υποκαθιστά αυτόματα τον εκχωρητή στη νομική αυτή διαδικασία κατά το χρόνο της μεταβίβασης των πιστωτικών διευκολύνσεων: Νοείται ότι, ανεξάρτητα από τις διατάξεις οποιουδήποτε άλλου νόμου, σε περίπτωση κατά την οποία εκκρεμεί οποιαδήποτε διαδικασία ενώπιον δικαστηρίου ή επαρχιακού κτηματολογίου, η αντικατάσταση και/ή υποκατάσταση του εκχωρητή από τον αγοραστή, για τους σκοπούς της εκκρεμούσης διαδικασίας, πραγματοποιείται με την καταχώριση από τον εκχωρητή σχετικής ειδοποίησης προς το οικείο πρωτοκολλητείο ή επαρχιακό κτηματολόγιο, ανάλογα με την περίπτωση, η οποία δεν φέρει οποιοδήποτε τέλος [.]»

1. Τέτοια ειδοποίηση καταχωρήθηκε και βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου στις 7.10.
2. Υπό το φως των πιο πάνω οποιαδήποτε καταχώρηση αίτησης τροποποίησης για να προστεθούν ή να αντικατασταθούν οι Αιτητές ως διάδικοι, θα ήταν άνευ αντικειμένου.
3. Δεν μου διαφεύγει ότι η αρχική εξ αποφάσεως πιστωτής, ήταν, όπως προκύπτει από το κείμενο της Απόφασης η Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ και όχι η Bank of Cyprus Public Company Ltd, η οποία αναφέρεται στην πιο πάνω ειδοποίηση που βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου. Το ζήτημα όμως που ήγειρε η κα Μυλωνά δεν αφορά την ενεργητική νομιμοποίηση της τελευταίας, τη συμμετοχή δηλαδή της Bank of Cyprus Public Company Ltd στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας ούτε και προκύπτει τέτοιο θέμα. Επομένως, ούτε και η οντότητα αυτή θα έπρεπε να προστεθεί ως διάδικος με διάταγμα τροποποίησης συμφώνως με τα διαλαμβανόμενα της Δ.12 θ.4 και με τα όσα αναφέρθηκαν στην Πολιτική Έφεση Αρ. XXXXX/
4. Δεν απομένει συνεπώς οποιοδήποτε ζήτημα που θα πρέπει να απασχολήσει το Δικαστήριο ως θέμα δημόσιας τάξης και οτιδήποτε περαιτέρω θα έπρεπε να είχε συγκεκριμενοποιηθεί επαρκώς δια μέσου της ένστασης του Καθ' ου η Αίτηση, ως έχω αναφέρει και πιο πάνω, ώστε να δύνανται οι Αιτητές να τοποθετηθούν επί τούτου (βλ. κατ' αναλογίαν, Σταυρινίδη). Κατάληξη:
5. Ενόψει των πιο πάνω, το Δικαστήριο εξασκώντας την διακριτική του ευχέρεια, θα εγκρίνει την αίτηση για περιορισμένο όμως χρόνο, δίδοντας εκ νέου την ευκαιρία στους Αιτητές όπως λάβουν όλα τα αναγκαία και απαραίτητα μέτρα για εκτέλεση της Απόφασης. Δίδεται συνεπώς άδεια για εκτέλεση της απόφασης για 3 χρόνια από σήμερα. Ως προς τα έξοδα, αυτά, ακολουθώντας τον γενικό κανόνα, επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον του Καθ' ου η Αίτηση, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. ........... Ν. Παπανδρέου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Στην υπόθεση Roberts Petroleum v. Bernard Kenny Ltd

(1983)2 AC 192, στη σελ. 207Ε αναφέρονται τα εξής: «... Α judgment creditor is in general entitled to enforce a money judgment which he has lawfully obtained against a judgmenτ debtor by all or any of the means of execution prescribed by the relevant rules of court.». Παρομοίως, στην Credit Lyonnais v. SK Global Hong Kong Ltd

(2003)HKCA 250, το Εφετείο του Χονγκ-Κονγκ ανέφερε τα ακόλουθα στην παρ. 4: «Where, as in the present case, party (the judgment creditor) has obtained a judgment against another party (the judgment debtor), the starting (and often, finishing) point is that the judgment creditor should be able to take all legitimate measures to enforce that judgment. That is , after all, his right.». cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο