Nicholas ν. Αντωνιάδου υπό την ιδιότητα της ως Ειδική Διαχειρίστρα της Cyprus Popular Bank Public Co Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 705/14, 31/3/2021 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2021:A86 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν. Μαθηκολώνη, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 705/14 Μεταξύ: XXXXX Nicholas Ενάγοντoς και
- XXXXX Αντωνιάδου υπό την ιδιότητα της ως Ειδική Διαχειρίστρια της Cyprus Popular Bank Public Co Ltd, δυνάμει του Περί Εξυγίανσης Πιστωτικών και άλλων Ιδρυμάτων Νόμου 17(Ι)/2013
- ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Εναγομένων _________________________ Ημερομηνία: 31 Μαρτίου 2021 Εμφανίσεις Για τον Ενάγοντα: κα Ρ. Βασιλείου με κ. Μουζούρη για G. Kouzalis LLC. Για την Εναγόμενη 1: κα Θεράποντος, για Ηλία Χρίστου. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή Οι ενάγοντες 1 και 2 στην παρούσα αγωγή καταχώρησαν στις 21.5.2014 γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα με το οποίο ζητούσαν διάφορες θεραπείες εναντίον των ως άνω εναγομένων 1 και
- Η εν λόγω αγωγή επιδόθηκε στους εναγόμενους και ακολούθησε η καταχώρηση των δικογράφων, ενώ μεσολάβησαν και διάφορα ενδιάμεσα διαβήματα. Στις 29/3/2022 η αγωγή απεσύρθη και απερρίφθη σε σχέση με τον εναγόμενο 2, με την κάθε πλευρά να επιβαρύνεται τα δικά της έξοδα, ενώ την ίδια μέρα ζητήθηκε και άδεια για απόσυρση της αγωγής σε σχέση με τους εναγόμενους 1, χωρίς όμως οι εν λόγω διάδικοι να έχουν καταλήξει ως προς το θέμα των εξόδων, σε σχέση με το οποίο αγόρευσαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Από την πλευρά του ενάγοντα η κα Βασιλείου επικαλέστηκε το άρθρο 43 του Ν. 14/60 και τη Δ.59 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, για να εισηγηθεί ότι το ζήτημα των εξόδων επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία θα πρέπει να ασκείται δικαστικά και όχι αυθαίρετα και ότι κατά κανόνα τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα. Στην προκειμένη περίπτωση εισηγήθηκε πως δεν έχει ολοκληρωθεί η ακροαματική διαδικασία σε σχέση με την αγωγή, αλλά ζητήθηκε η απόσυρση της ενόψει διευθέτησης που επήλθε στην αγωγή XXXXX/15 Ε. Δ. Λάρνακος η οποία σχετίζεται με την παρούσα και επηρεάζει άμεσα το αποτέλεσμα της παρούσας. Εισηγήθηκε επίσης ότι η απόφαση που εκδόθηκε στην 875/15 ανεξαρτήτως του ότι η εναγόμενη 1 δεν ήταν διάδικο μέρος εντούτοις ήταν προς όφελος των εναγόντων δηλαδή της Τράπεζας Κύπρου και η κάθε πλευρά επωμίστηκε τα δικά της έξοδα. Στην παρούσα, όπως υποστήριξε, δεν γνωρίζουμε ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα αν εκδικαζόταν και εν κατακλείδι κάλεσε το Δικαστήριο να μην επιδικάσει έξοδα εναντίον του ενάγοντα. Αντίθετη ήταν η θέση της συνηγόρου του εναγόμενου 1 η οποία με αναφορά και στη σχετική νομολογία υποστήριξε καταρχάς ότι τα έξοδα επαφίενται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται κατά κανόνα με γνώμονα το αποτέλεσμα της υπόθεσης, κατά τρόπο που σε περιπτώσεις απόσυρσης της διαδικασίας ο εναγόμενος δικαιούται στην επιδίκαση εξόδων προς όφελος του. Εφαρμόζοντας δε τις σχετικές αρχές, στα γεγονότα της υπόθεσης εισηγήθηκε πως στην προκειμένη περίπτωση η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της εναγόμενης 1 και εναντίον των εναγόντων. Συγκεκριμένα υποστήριξε ότι το Δικαστήριο έχει ενώπιον του έχει μία αγωγή στην οποία ο ενάγων αποφάσισε για λόγους που δεν αφορούν ούτε σχετίζονται με την εναγόμενη 1, η οποία σαφέστατα έθεσε τη θέση της εξ αρχής, να αποσύρει την αγωγή, ενόψει διευθέτησης που επήλθε σε άλλη αγωγή στην οποία η εναγόμενη 1 δεν ήταν διάδικο μέρος. Η ίδια δε η εναγόμενη 1 εφόσον ήταν εναγόμενη στην αγωγή κατ΄ επιλογή των εναγόντων, επέλεξε να προχωρήσει στην υπεράσπιση της εκπροσωπούμενη από δικηγόρο και αρνούμενη τα όσα της καταλογίζει ο ενάγων. Εφόσον δε η αγωγή αποσύρεται εναντίον της, υποστήριξε ότι αποτυχών διάδικος θα πρέπει να θεωρηθεί στην παρούσα υπόθεση ο ενάγων, με αποτέλεσμα τα έξοδα, εφόσον κατά κανόνα ακολουθούν το αποτέλεσμα να πρέπει να επιδικαστούν εναντίον του και υπέρ της εναγόμενης
- Εν ολίγοις η συνήγορος του εναγόμενου 1 εισηγείται ότι εφόσον γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνιστά το αποτέλεσμα και το αποτέλεσμα στην παρούσα διαδικασία είναι η απόσυρση της αγωγής η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της εναγομένης 1, δεδομένου και του ότι από τα γεγονότα και τη συμπεριφορά των διαδίκων δεν προκύπτει κανένα στοιχείο που να δικαιολογεί παρέκκλιση από το γενικό κανόνα ότι τα έξοδα αποτελούν το αποτέλεσμα της δίκης. Νομική Πτυχή Η εξουσία του Δικαστηρίου να επιδικάζει έξοδα σε πολιτική διαδικασία προκύπτει από τη Δ.59 Θ. 1[1] καθώς και το άρθρο 43[2] του Ν. 14/60 από τη συνδυασμένη θεώρηση των οποίων διαφαίνεται με ευκρίνεια πως το ζήτημα των εξόδων επαφίεται ουσιαστικά στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία βεβαίως όπως αναδύεται μέσα από τη σχετική νομολογία θα πρέπει να να ασκείται δικαστικά. Παραπέμπω σχετικά στην υπόθεση Χρυσοστόμου v. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ Πολ. Έφ. 341/2010 ημερ. 15/10/2015 όπου λέχθηκαν τα εξής: "Σύμφωνα με το άρθρο 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν. 14/1960, όπως τροποποιήθηκε) και τη Δ.59 θ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, τα έξοδα αστικής διαδικασίας τελούν υπό τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία κατά πάγια νομολογία θα πρέπει να ασκείται δικαστικά και όχι αυθαίρετα. Και αυτό με προσήλωση στο γενικό κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής εφόσον δεν είναι αποδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο (βλ. μεταξύ άλλων Glykis v. Ioannides (1959 - 1960) 24 CLR 220, Krashias Shoe Factory v. Adidas
(1989)1(E) A.A.Δ. 750, Φιλίππου ν. Φιλίππου
(1990)1 Α.Α.Δ. 890, Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd
(1993)1 A.A.Δ. 12, Ορφανίδης ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ
(2005)1(Β) Α.Α.Δ. 874 και Transmarine Shipping Ltd ν. Ονουφρίου κ.α., Αγωγή Ναυτοδικείου 22/06 ημερ. 24.3.10)." Σχετική αναφορά μπορεί να γίνει επίσης και στην υπόθεση Επίσημος Παραλήπτης ως εκκαθαριστής της Εταιρείας P.E. Lithos Stone IT (Natural Stone and Marbles) Ltd v. Δημήτρη Δημητρίου
(2011)1 ΑΑΔ 1985 στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Η επιδίκαση εξόδων της δίκης και ο επιμερισμός τους, όπως συνάγεται από τη Δ.59, θ. 1, των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και τη νομολογία* - ανήκουν στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά. Εάν, βέβαια, υπάρχει σχετική συμφωνία, αυτή λαμβάνεται υπόψη. Σε περιπτώσεις διακοπής της διαδικασίας, ο εναγόμενος, χωρίς η βασική αρχή ότι η επιδίκαση των εξόδων ανήκει στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου να καταργείται, δικαιούται στα έξοδα. Όταν το δικαστήριο, κατά την άσκηση της εξουσίας του αυτής, ακολουθεί τον κανόνα ότι ο επιτυχών διάδικος δικαιούται στα έξοδα της δίκης, δε δίδει λόγους γι' αυτό, αφού αυτοί εξυπακούονται, κάτι, όμως, που δεν ισχύει στην αντίθετη περίπτωση». Πληθώρα νομολογίας προσδιορίζει τις παραμέτρους λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Νίτσα Θρασυβούλου v. Arto Estates Ltd
(1993)1 A.A.Δ. 12 λέχθηκαν τα εξής αναφορικά με τις παραμέτρους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στα πλαίσια αυτά: «Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσης του στην αύξηση των εξόδων της δίκης· σ' εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο. Όπως τονίστηκε στη Georghios Ε. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides (1959 - 60) 24 C.L.R. 220, η επίδειξη καλής προαίρεσης (kindness) από το δικαστήριο προς τον αποτυχόντα διάδικο προς μετριασμό αισθημάτων πικρίας του αποτυχόντα διαδίκου, δε συνιστά δικαστική άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» Επίσης στην υπόθεση Χαψή κ.α. v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1997)1 Α.Α.Δ. 1403 λέχθηκαν τα εξής: «Είναι παγιωμένο ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ως προς τα έξοδα, ασκείται δικαστικά. Γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνιστά το αποτέλεσμα. Η δικαίωση δεν πρέπει, όπως επισημαίνεται στην Χάσικος κ.ά. v. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389, να επάγεται την καταβολή δαπάνης. Δεν χωρεί στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υποδεικνύεται στην Georgios E. Glykys v. Ioannis Stylianou Ioannides 24 C.L.R. 220, η επίδραση παραγόντων άλλων από εκείνων που σχετίζονται με την ουσία του αποτελέσματος. Διατυπώνεται η θέση ότι, "feelings of kindness are not, of course, the correct criterion in deciding the question of costs". Στην ίδια υπόθεση (Χαψή) γίνεται επίσης αναφορά στο απόσπασμα της Θρασυβούλου (ανωτέρω) και σημειώνεται περαιτέρω ότι απόκλιση από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, δικαιολογείται μόνον εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρους τους. Παρομοίως και στην Πολιτική Έφεση αρ. 239/2012, Λυδία Σουραϊλίδου ν. Kikis A. Demetriou Properties Ltd, επαναλήφθηκε η αρχή ότι κατά γενικό κανόνα τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της δίκης εκτός εάν υπάρχουν λόγοι που δικαιολογούν παρέκκλιση. Εξετάζοντας το ζήτημα που εδώ απασχολεί υπό το φως της ανωτέρω νομολογίας, σημειώνω ότι από τη συνολική θεώρηση των ενώπιον μου δεδομένων αυτό που προκύπτει στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι ο ενάγων επέλεξε να καταχωρήσει, ως είχε βεβαίως αναφαίρετο δικαίωμα να πράξει, την αγωγή του εναντίον 2 εναγομένων συμπεριλαμβανομένης και της εναγόμενης 1, η οποία εξ αρχής αμφισβήτησε την εναντίον της αξίωση και προέβη σε όλα τα προβλεπόμενα διαβήματα προς υπεράσπιση της δια δικηγόρου, επωμιζόμενη βεβαίως και όλα τα συναφή έξοδα. Περαιτέρω ο ενάγων, επέλεξε την απόσυρση της αγωγής σε σχέση με την εναγόμενη 1, αφότου η ακροαματική διαδικασία ξεκίνησε ενόψει ως φαίνεται διευθέτησης η οποία επήλθε στην αγωγή XXXXX/15 στην οποία είναι παραδεκτό ότι η εναγόμενη 1, στην παρούσα δεν ήταν μέρος. Σίγουρα σε σχέση με την εναγόμενη 1 δεν έχει διεξαχθεί πλήρης δίκη, για να διαφανεί προς τα πού θα έγερνε η πλάστιγγα, ούτε βεβαίως μπορεί το Δικαστήριο να προβαίνει σε εικασίες και υπολογισμούς εν σχέση με το θέμα αυτό. Παρά ταύτα όμως θεωρώ ότι η απόσυρση της αγωγής εναντίον της εναγόμενης 1 αποτελεί κατάληξη που δικαιώνει την εναγόμενη 1, κατά τρόπο που δικαιολογεί την επιδίκαση εξόδων εναντίον του ενάγοντα, αφού δεν καταδεικνύεται κανένας καλός λόγος που να δικαιολογεί απόκλιση από τον γενικό κανόνα στον οποίο έγινε αναφορά ανωτέρω. Εν ολίγοις και εφόσον η αγωγή εναντίον της εναγόμενης 1 αποσύρεται χωρίς να έχει εκδικασθεί πλήρως και χωρίς η ίδια η εναγόμενη 1 να φέρει οιαδήποτε ευθύνη, είτε για το γεγονός ότι η αγωγή επιλέγηκε να καταχωρηθεί εναντίον της, ούτε όμως για την επιλογή για απόσυρση της μετά από πάροδο πολλών ετών και χωρίς να έχει εκδικασθεί πλήρως επί της ουσίας, θεωρώ ότι δικαιούται στα έξοδα της. Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους δίδεται άδεια και η αγωγή αποσύρεται και απορρίπτεται εναντίον της εναγόμενης 1, με έξοδα υπέρ της εναγόμενης 1 και εναντίον του ενάγοντα ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. .............. Ν. Μαθηκολώνη, Α. Ε. Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] Subject to the provisions of any law or Rules, the costs of and incident to any proceeding shall be in the discretion of the Court or Judge, who may authorize an executor, administrator or trustee who has not unreasonably instituted, or carried on, or resisted any proceeding, to have his costs paid out of a particular estate or fund. [2] 43. Τα έξοδα οιασδήποτε πολιτικής διαδικασίας, ή τα σχετιζόµενα προς αυτήν, ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου, εκτός εάν άλλως προβλέπεται υπό οιουδήποτε εκάστοτε ισχύοντος νόµου ή δευτερογενούς νοµοθεσίας, θα τελούν υπό την διακριτικήν εξουσίαν του δικαστηρίου και το δικαστήριον θα έχη πλήρη εξουσίαν να αποφασίζη υπό τινος και κατά τινα έκτασιν τα τοιαύτα έξοδα θα πληρωθώσι. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο