Κοκκινοτριμιθιώτη ν. Γρηγορίου, Αρ. Αγωγής: 1794/18, 27/1/2022

(1992)1(Β) Α.Α.Δ 1453, Iacovou brothers (constructions) Ltd v Fashionwise ltd

(2000)1Β ΑΑΔ 1377, Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd,

(2012)1 Α.Α.Δ. 1460, Α. Messios & Sons Ltd κ.ά v. Ανδρέας Λεωνίδα

(2010)1 ΑΑΔ 195 και η πιο πρόσφατη απόφαση Χ. Χατζηκυριάκου κ.ά ν. M.L Property Solution Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε36/17, ημερομηνίας 30.11.

1. Στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχει αμφισβητηθεί ότι η αγωγή επιδόθηκε στον εναγόμενο/ αιτητή στις 26.7.2018 και ότι εκδόθηκε απόφαση στην απουσία του την 1η.2.
2. Περαιτέρω, δεν έχει αμφισβητηθεί ότι εκδόθηκε διάταγμα ανάκτησης της κατοχής του επίδικου ακινήτου στις 21.7.
3. Νομική πτυχή Ως προς τις αρχές που διέπουν τον παραμερισμό ερήμην εκδοθεισών αποφάσεων η νομολογία εισάγει διάκριση μεταξύ των αποφάσεων που εκδόθηκαν ερήμην, κανονικά (regular) και των αποφάσεων που εκδόθηκαν ερήμην, μη κανονικά (irregular). Στις περιπτώσεις όπου η απόφαση εκδόθηκε μη κανονικά, η απόφαση παραμερίζεται ex debito justitiae χωρίς το Δικαστήριο να εξετάσει κατά πόσο οι εναγόμενοι - αιτητές έδειξαν ότι είχαν εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση και χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο παράγοντας καθυστέρηση. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Τσεσμελόγλου Κυριακή ν. Σοφοκλή Σοφοκλέους

(2013)1 ΑΑΔ 64 και Ηλία Μανώλη ν Ελληνική Τράπεζα ( Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ECLI:CY:AD:2017:A37, Π.Ε 413/11, ημερ. 3.2.2017. Στην περίπτωση των αποφάσεων που εκδόθηκαν κανονικά ο παραμερισμός της απόφασης εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, η οποία ασκείται υπό την αίρεση κατάδειξης εκ πρώτης όψεως υπεράσπισης και δικαιολόγησης της μη εμφάνισης και της όποιας τυχόν καθυστέρησης στην καταχώρηση της αίτησης. Θεμελιακή επί του προκειμένου είναι η Αγγλική απόφαση Evans v. Barttam

(1937)2 All ER 646, της οποίας οι αρχές έχουν υιοθετηθεί σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ενδεικτικά παραπέμπω στις αποφάσεις Mine and Quarry Services Ltd v. Γεωργίου

(1993)1 ΑΑΔ 26, Milouca Motor Tr. Ltd v. Κούρτη

(1997)1 Α.Α.Δ. 941, Βίκα Πίκα Ντίσκο Λτδ v. Χάπυ Στρητς Ντίσκο Λτδ

(1997)1 ΑΑΔ 28, Bush κ.ά. v. Γιανννή

(2001)1 ΑΑΔ

1. Στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχει αμφισβητηθεί το νομότυπο της επίδοσης. Συνεπώς, προχωρώ να εξετάσω το κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις της Δ.17 θ.
2. Οι προϋποθέσεις της Δ.17 θ
3. Στην απόφαση Iason Travel Tours Ltd v. L. Passias Travel Ltd

(2013)1 A.A.Δ. 402 έχουν συνοψισθεί οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν, για να επιτύχει αίτηση παραμερισμού κανονικά εκδοθείσας απόφασης, ως ακολούθως: «Η γενική αρχή του δικαίου όπως προκύπτει από τις πιο πάνω αποφάσεις είναι ότι για να επιτύχει τον παραμερισμό μιας απόφασης ο αιτητής θα πρέπει να πείσει ότι έχει μια εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση στην απαίτηση που προβάλλεται εναντίον του. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια το Δικαστήριο θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπ' όψη από τη μια την ανάγκη διασφάλισης του δικαιώματος ενός διαδίκου να ακουστεί και από την άλλη την ταχεία διεκπεραίωση των δικαστικών διαδικασιών. Όμως η χωρίς ουσιαστικό λόγο παράλειψη του αιτητή να εμφανισθεί και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση του να πάρει έγκαιρα μέτρα για την ακύρωση της πρωτόδικης απόφασης μπορεί να αποτελέσει λόγους για την απόρριψη της αίτησης. (Mine and Quarry Services Ltd v. Γεωργίου (Μαύρου) και Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτης πιο πάνω)». Οι πιο πάνω αρχές υιοθετήθηκαν και στην υπόθεση Ζωή Νικολαίδου κ.ά ν. Hellenic Bank Public Company ECLI:CY:AD:2017:A344, Πολ. Έφεση 130/2012, ημερομηνίας 10.10.2017. Προκύπτει από τις πιο πάνω αυθεντίες ότι ο εκάστοτε αιτητής οφείλει να καταδείξει ότι διατηρεί εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση στην αγωγή που καταχωρήθηκε εναντίον του. Αφού καταδειχθεί εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπεράσπιση, το Δικαστήριο καλείται να εξισορροπήσει, αφενός μεταξύ του δικαιώματος του εναγομένου να ακουστεί και αφετέρου της υποχρέωσης για ταχεία διεκπεραίωση των υποθέσεων. Κατά την εξισορρόπηση των πιο πάνω παραγόντων σημασία αποκτά η δικαιολόγηση της μη εμφάνισης και η τυχόν αδικαιολόγητη καθυστέρηση του αιτούντος να λάβει μέτρα προς παραμερισμό της απόφασης. Στην υπό κρίση υπόθεση ο εναγόμενος/ αιτητής ουδεμία δικαιολογία προβάλλει για την παράλειψη του να εμφανιστεί στη διαδικασία. Αντίθετα προβάλλει σειρά ισχυρισμών που άπτονται και ανάγονται της κατ' ισχυρισμόν υπεράσπισης στην αγωγή. Υπενθυμίζεται, όμως, ότι οι δυο προϋποθέσεις που τάσσει η νομολογία είναι σωρευτικές. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Τρύφωνος Τρύφων Κύπρος ν. Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αλληλεγγύης

(2014)1 Α.Α.Δ.

1. Υπό το φως των ανωτέρω θα προχωρήσω να εξετάσω το κατά πόσο συντρέχουν στην παρούσα οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση Σύμφωνα με τη νομολογία δεν αρκεί ο αιτητής να προβάλει γενικόλογους ή αόριστους ισχυρισμούς αλλά απαιτείται όπως προβάλει θετικά γεγονότα με τρόπο πειστικό. Σχετική είναι η απόφαση NSM Democars Ltd κ.ά. v. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Πολ. Εφ. 121/2010, ημερομηνίας 14.10.
2. Στην Πατούρης ν. Hellenic Bank

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 2118, έχουν κριθεί τα ακόλουθα εν σχέση με την έννοια της λογικοφανούς υπεράσπισης: «Κανένα θετικό γεγονός δεν προβάλλεται στην ένορκη δήλωση του εφεσείοντος που να στοιχειοθετεί υπεράσπιση. Τούτο σε συνδυασμό με την απουσία ουσιαστικής αμφισβήτησης του προσαχθέντος εγγράφου που φέρει την υπογραφή του, απογυμνώνει την υπεράσπιση του νομιμοποιητικού ερείσματος. Ενέχει δυνητικά το στοιχείο της πειστικότητας· υπεράσπιση η οποία είναι λογικοφανής βασισμένη σε γεγονότα που την καθιστούν συζητήσιμη. Εφόσον η προβαλλόμενη υπεράσπιση έχει αυτά τα χαρακτηριστικά, καθίσταται συζητήσιμη. Όπου ελλείπει η αναγκαία θεμελίωση, η αίτηση απορρίπτεται.» Στην απόφαση Democars (ανωτέρω), επισημάνθηκαν τα ακόλουθα, ως προς την έννοια της συζητήσιμης υπεράσπισης : «η ανάγκη προβολής θετικών θέσεων στη στηρίζουσα την αίτηση ένορκη δήλωση, χωρίς διαζεύξεις και «αοριστολογίες». Χαρακτηρίζεται δε «συζητήσιμη» μια υπεράσπιση η οποία είναι λογικοφανής βασισμένη σε γεγονότα που την καθιστούν συζητήσιμη. Υπό το φως των ανωτέρω προκύπτει ότι αναμένεται από τον διάδικο, ο οποίος επιζητεί τον παραμερισμό απόφασης, να προβάλει στην ένορκή του δήλωση θετικά γεγονότα τα οποία να καθιστούν την προβαλλόμενη υπεράσπιση συζητήσιμη. Στην υπό κρίση υπόθεση ο εναγόμενος προβάλει τον ισχυρισμό ότι το τεμάχιο που καταγράφεται στην αγωγή είναι ανύπαρκτο. Σύμφωνα με τον ενάγοντα το πιο πάνω δεδομένο του το επιβεβαίωσε ο κοινοτάρχης Μαθιάτη. Επιπλέον, ισχυρίστηκε ότι το πιο πάνω γεγονός φαίνεται από το χωρομετρικό σχέδιο, το οποίο επισύναψε ως τεκμήριο 7 στην ένορκή του δήλωση. Επιπρόσθετα, ισχυρίστηκε ότι ο ενάγοντας του υπενοικίαζε παράνομα το τεμάχιο XXXXX, αφού δεν ήταν ιδιοκτήτης. Επίσης, ισχυρίζεται ότι διατηρεί εταιρεία και ασκεί νόμιμα το επάγγελμα του κτηνοτρόφου. Μάλιστα επισύναψε και τα διάφορα πιστοποιητικά από το τμήμα εφόρου εταιρειών και επίσημου παραλήπτη που αποδεικνύουν τη ύπαρξη της εταιρείας ονόματι G. Gregoriou Farm Ltd. Το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι το κατά πόσο οι πιο πάνω ισχυρισμοί θεμελιώνουν εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση εν τη έννοια της νομολογίας. Έχω ασφαλώς υπόψιν μου ότι δεν απαιτείται από τον εναγόμενο να αποδείξει τα αμφισβητούμενα γεγονότα ή να θεμελιώσει την υπεράσπισή του, ως εάν διεξαγόταν η δίκη επί της ουσίας της αγωγής. Σχετικά παραπέμπω στην πρόσφατη απόφαση Kameneva v. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ( πρώην) Cyprus Popular Bank Public Co Ltd (πρώην) Marfin Popular Bank Public Co Ltd, Πολιτική Έφεση Ε102/2015, ημερομηνίας 29.3.

1. Παρά ταύτα, παρατηρώ ότι οι ισχυρισμοί που προέβαλε ο εναγόμενος χαρακτηρίζονται από αοριστολογία και δεν περιέχουν την αναγκαία θεμελίωση, έστω για τους σκοπούς της παρούσας. Συγκεκριμένα ενώ αρχικά ο εναγόμενος δηλώνει ότι υπενοικίαζε ο ίδιος από τον ενάγοντα, ακολούθως προβάλλει τη θέση ότι λειτουργεί την επιχείρησή του όχι προσωπικά αλλά δια μέσω της εταιρείας του. Τα πιο πάνω προφανώς συνιστούν αντικρουόμενες θέσεις, αφού είτε ο εναγόμενος θα υπενοικίαζε προσωπικά είτε θα υπενοικίαζε μέσω της εταιρείας του που ως ο ίδιος δηλώνει είναι το όχημα με το οποίο ασκεί τις εργασίες του. Επιπλέον, προβάλλει τη θέση ότι το τεμάχιο 196 είναι ανύπαρκτο και παραπέμπει σε κτηματολογικό σχέδιο και στο ότι ο ίδιος ασκεί την επιχείρησή του στο τεμάχιο XXXXX. Για τη πιο πάνω θέση του παραπέμπει σε κατ' ισχυρισμόν διαβεβαίωση του κοινοτάρχη Μαθιάτη. Παρόλο που ζητούμενο στην παρούσα δεν είναι η απόδειξη του εν λόγω ισχυρισμού, η αόριστη και μόνο παραπομπή σε προφορική επιβεβαίωση κάποιου κοινοτάρχη δεν επαρκεί για να θεμελιώσει συζητήσιμη υπεράσπιση. Περαιτέρω, η κατάθεση και μόνο ενός κτηματικού σχεδίου χωρίς οποιαδήποτε επεξήγηση δεν επαρκεί για να θεμελιώσει συζητήσιμη υπεράσπιση. Συνακόλουθα, η ύπαρξη αντικρουόμενων θέσεων ως προς ην ιδιότητα του εναγομένου και το γεγονός ότι οι αναφορές που επικαλείται σε σχέση με το ενοικιαζόμενο τεμάχιο προβάλλονται αόριστα και χωρίς επαρκή εξειδίκευση και σαφήνεια, δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να καταλήξει ότι υφίσταται συζητήσιμη υπεράσπιση. Παρά την πιο πάνω κατάληξή μου θα εξετάσω και την δεύτερη προϋπόθεση της Δ.17 Θ.
2. H δικαιολόγηση της μη εμφάνισης και ο χρόνος που διέρρευσε από την έκδοση της απόφασης μέχρι την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. Η κατάληξη στο ότι κάποιος εναγόμενος διατηρεί εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση δεν επαρκεί από μόνη της για την έγκριση του αιτήματος, αφού το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια να απορρίψει την αίτηση παραμερισμού, εάν διαπιστωθεί καθυστέρηση στη λήψη μέτρων προς παραμερισμό ή δεν δικαιολογηθεί επαρκώς η μη εμφάνιση στην αγωγή. Σχετική είναι η απόφαση Τσεσμελόγλου (ανωτέρω), όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά: «Επομένως, όπως έχει κατ' επανάληψη λεχθεί (δέστε, για παράδειγμα, Milouca Motor Trading Ltd v. Κούρτη

(1997)1(B) Α.Α.Δ. 941), η χωρίς επαρκή λόγο παράλειψη εμφάνισης αποτελεί βάσιμο λόγο για απόρριψη της αίτησης παραμερισμού, διαφορετικά η όλη πορεία της δικαστικής διαδικασίας θα άφηνε αιωρούμενα τα εκατέρωθεν δικαιώματα και θα ήταν δέσμια της κρίσης του εναγόμενου σε σχέση με το χρόνο που ο ίδιος επιλέγει να καταχωρήσει την αίτηση παραμερισμού. Όταν η συμπεριφορά του διαδίκου είναι τέτοια που πλήττει το θεμέλιο της δικαιοσύνης, το Δικαστήριο έχει καθήκον να αρνείται την επαναφορά, (F.P.P. Fish Processing Ltd v. Nicolaou Aqua Culture Ltd

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 2054).» Επιπλέον, ως έχει κριθεί στην απόφαση Κάτια Χριστοφόρου ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ

(2000)1 Α.Α.Δ. 86, η ανεξήγητη αργοπορία είναι παράγοντας που ασκεί έντονα αρνητική επίδραση κατά του διαδίκου που παρέλειψε να κινηθεί με την πρώτη δυνατή ευκαιρία για να διεκδικήσει το δικαίωμα να ξανανοίξει την υπόθεσή του. Περαιτέρω, στην απόφαση Jurgen κ.ά. v. Σταυρινού, Πολιτική Έφεση 80/2014, ημερομηνίας 1.6.2020, με παραπομπή στη πάγια νομολογία επί του θέματος, κρίθηκε ότι: «η άνευ επαρκών εξηγήσεων παράλειψη καταχώρησης εμφάνισης αποτελεί καλό λόγο για μη παραμερισμό.» Τέλος, στην πρόσφατη απόφαση Kameneva v. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (ανωτέρω), συνοψίσθηκαν οι σχετικές αρχές και λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Όπως κατ' επανάληψη έχει λεχθεί η χωρίς επαρκή λόγο παράλειψη εμφάνισης αποτελεί βάσιμο λόγο για απόρριψη της αίτησης παραμερισμού, διαφορετικά η όλη πορεία της δικαστικής διαδικασίας θα άφηνε αιωρούμενα τα εκατέρωθεν δικαιώματα και θα ήταν δέσμια της κρίσης του εναγόμενου σε σχέση με το χρόνο που ο ίδιος επιλέγει να καταχωρήσει την αίτηση παραμερισμού.» Προκύπτει, συνεπώς, ότι τυχόν διαπίστωση ότι η μη εμφάνιση του αιτητή δεν οφείλεται σε επαρκή λόγο, αποτελεί αυτοτελή και επαρκή λόγο για απόρριψη της αίτησης ακόμα και εάν διαπιστώνεται συζητήσιμη εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση. Στην υπό κρίση υπόθεση ουδεμιά δικαιολογία προβάλλεται για τη μη εμφάνιση και ουδεμία προσπάθεια για αιτιολόγηση της μη εμφάνισης καταβλήθηκε. Επομένως, στην υπό κρίση υπόθεση όχι μόνο δεν δόθηκε επαρκής εξήγηση για τη μη εμφάνιση αλλά τουναντίον ουδεμία εξήγηση δόθηκε. Κατ' ακολουθία των αποφάσεων Jurgen κ.ά. v. Σταυρινού (ανωτέρω) και Kameneva v. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (ανωτέρω), η αίτηση κρίνεται απορριπτέα εξ αυτού του λόγου και μόνο. Περαιτέρω, στην υπό κρίση υπόθεση ουδεμία δικαιολογία δόθηκε για το γεγονός ότι ο εναγόμενος αποτάθηκε προς παραμερισμό της απόφασης 24 μήνες μετά την έκδοση της απόφασης. Επομένως, τα ενώπιον μου δεδομένα καταδεικνύουν ανεξήγητη και αδικαιολόγητη αργοπορία εκ μέρους του εναγόμενου. Το πιο πάνω γεγονός ασκεί αρνητική επίδραση στην έγκριση του αιτήματος. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Κάτια Χριστοφόρου ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ( ανωτέρω). Επομένως, αποτελεί κατάληξη του Δικαστηρίου ότι δεν πληρούται ούτε η δεύτερη προϋπόθεση που καθιερώνει η νομολογία για τον παραμερισμό ερήμην εκδοθείσας απόφασης υπό τη Δ.17 θ.10. Συνακόλουθα, η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται και εξ αυτού του λόγου. Συνεπώς, ακόμα και εάν έκρινα ότι ο εναγόμενος διατηρούσε εκ πρώτης όψεως υπεράσπιση, θα απέρριπτα την αίτηση στη βάση της παράλειψης δικαιολόγησης της μη εμφάνισης και της αδικαιολόγητης καθυστέρησης στη λήψη του διαβήματος για παραμερισμό. Κατάληξη Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ ενάγοντα - καθ' ου η αίτηση ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............. Μ. Χριστοδούλου, ΕΔ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο