ΑΘΗΑΙΝΙΤΗ ν. PRIME INSURANCE COMPANY LIMITED, Αρ. Αγωγής 447/2020, 31/1/2022

(1991)1 Α.Α.Δ 24. Έτσι, το Δικαστήριο δεν δύναται να προχωρήσει να επιλύσει θέματα, τα οποία δεν αποτέλεσαν μέρος της δικογραφίας. Σχετική είναι η απόφαση Latifundia Properties Ltd ν. Ανδρέα Μιχαήλ Ψάκη

(2003)1 ΑΑΔ 670. Λογική απόρροια της πιο πάνω αρχής είναι το ότι είναι δυνατή η εξαγωγή παραδεκτών γεγονότων από τη δικογραφία. Ως προς τη δυνατότητα παραδοχής γεγονότων μέσω των δικογράφων παραπέμπω, ενδεικτικά, στην απόφαση Χρίστου ν. Khoreva

(2001)1 Α.Α.Δ

1. Ο ενάγων στην Έκθεση απαίτησής του ισχυρίστηκε ότι ήταν ιδιοκτήτης του οχήματος με αρ. εγγραφής XXXXX
2. Η εναγόμενη παρείχε ασφαλιστική κάλυψη στο όχημα με αρ. εγγραφής XXXXX
3. Περί τις 31.08.17 οι ενάγων είχε σταθμευμένο το όχημά του στον χώρο στάθμευσης πολυκατοικίας στην XXXXX 107 στο Παραλίμνι. Κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο ο XXXXX Michail οδηγώντας το όχημα XXXXX75 υπό συνθήκες που ο ενάγοντας αγνοεί προσέκρουσε στο όχημά του. Ο ενάγοντας δικογράφησε λεπτομέρειες αμέλειας και τις κατ' ισχυρισμό ειδικές ζημιές που υπέστη. Η εναγόμενη στην Υπεράσπισή της δεν αμφισβήτησε την ιδιότητα της ιδίας ως εταιρείας που παρείχε ασφαλιστική κάλυψη στον οδηγό του οχήματος XXXXX
4. Κατά τα λοιπά, η εναγόμενη αρνήθηκε τους υπόλοιπους ισχυρισμούς του ενάγοντα και ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε ο ασφαλισμένος της προσέκρουσε στο όχημα του ενάγοντα. Από τα πιο πάνω συνάγεται ότι δεν αμφισβητείται και αποτελεί παραδεκτό γεγονός το ότι η εναγόμενη είναι ασφαλιστική εταιρεία και κατά τον ουσιώδη χρόνο παρείχε ασφαλιστική κάλυψη στο όχημα XXXXX
5. Περεταίρω, προκύπτει ως αμφισβητούμενο θέμα η ύπαρξη του κατ' ισχυρισμόν ατυχήματος και οι συνθήκες υπό τις οποίες αυτό τυχόν επεσυνέβη. Μαρτυρία Προς απόδειξη της υπόθεσης του ενάγοντα μαρτυρία έδωσε ο ίδιος. Στη μαρτυρία του ισχυρίστηκε ότι στις 31.08.17 είχε το όχημα του σταθμευμένο στον χώρο στάθμευσης πολυκατοικίας στη XXXXX 107 στο Παραλίμνι. Κατέθεσε σχετικά ως Τεκμήριο 1 πιστοποιητικό τίτλου ιδιοκτησίας του εν λόγω οχήματος. Επιπλέον, κατέθεσε ως Τεκμήριο 2 φωτογραφίες από τον επίδικο χώρο στάθμευσης. Κατά το χρόνο που ετοιμαζόταν να φύγει από το διαμέρισμά του άφησε το καπό του οχήματός του ανοικτό και επέστρεψε στο διαμέρισμα. Τότε άκουσε φωνές και ακολούθως ένα ήχο σαν σύγκρουση. Βγήκε έξω και είδε ότι το όχημα με αρ. εγγραφής XXXXX75 είχε χτυπήσει πάνω στο δικό του σταθμευμένο όχημα. Τότε ο οδηγός του εν λόγω οχήματος, ονόματι XXXXX Michail, του ζήτησε συγνώμη και κλήθηκαν οι ασφαλιστικές εταιρείες οι οποίες έλαβαν φωτογραφίες των οχημάτων στη σκηνή του ατυχήματος. Σύμφωνα με τον ενάγοντα η εκδοχή του XXXXX Michail ήταν ότι για κάποιο λόγο το όχημά του «έμεινε μπαλαρισμένο και έτσι μη έχοντας τον έλεγχο συγκρούστηκε με το δικό του». Ο ενάγων αναφέρθηκε στις ζημίες του οχήματός του και κατέθεσε ως Τεκμήριο 3 έκθεση εκτίμησης και ως Τεκμήριο 4 τιμολόγιο από την εταιρεία Mitsubishi Motors Ltd ημερομηνίας 5.10.
6. Η πλευρά της εναγόμενης ουδεμία μαρτυρία προσκόμισε. Εισηγήσεις των Διαδίκων Κατά την ακρόαση της αγωγής, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων με εμπεριστατωμένες αγορεύσεις ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους. Αξιολόγηση Μαρτυρίας. Η ιδιαιτερότητα της διαδικασίας υπό τη νέα Διαταγή 30 έγκειται στο ότι η μαρτυρία, κατά κανόνα κατατίθεται γραπτώς και οι μάρτυρες δεν δίδουν προφορική μαρτυρία στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, ώστε το Δικαστήριο να μπορεί να αξιολογήσει την εμφάνιση και συμπεριφορά του μάρτυρα ενόσω καταθέτει, τις αντιδράσεις του, φυσικές ή αφύσικες, ή τον τρόπο που απαντά. Το γεγονός, όμως, ότι οι μάρτυρες, σε παρόμοιας φύσης διαδικασίες, δεν καταθέτουν στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης δεν οδηγεί σε χαλάρωση τους κανόνες που αφορούν την αποδοχή και αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας, οι οποίοι συνεχίζουν να ισχύουν κανονικά. Τονίζεται ότι στην παρούσα δεν παρουσιάστηκε άλλη εκδοχή πλην της εκδοχής του ενάγοντα, ώστε να απαιτείται από το δικαστήριο να αξιολογήσει επί διιστάμενων εκδοχών. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Wynne Barry ν. David Costaki Mavronicola, ως διαχειριστή της περιουσίας του Kωστάκη Δαυίδ Mαυρονικόλα (ανίκανου προσώπου),

(2009)1 Α.Α.Δ. 1138, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα : «Όταν υπάρχει μια μόνο εκδοχή ως προς τα γεγονότα, τότε συνήθως αυτό που απομένει να εξεταστεί, εκτός και αν υπάρχουν εγγενείς δυσκολίες σε σχέση με το μάρτυρα και την αξιοπιστία του, είναι αν τα γεγονότα όπως βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου είναι αρκετά για να αποδείξουν την υπόθεση στο αναγκαίο επίπεδο». Περαιτέρω, σχετικές είναι, μεταξύ άλλων, και οι αποφάσεις Τράπεζα Κύπρου Δημ. Εταιρεία Λτδ ν. Χαραλάμπους

(2010)1 Α.Α.Δ. 829, Pissis Ltd v. La Baguette Boullangerie- Patisserie Ltd, ECLI:CY:AD:2015:A638, Πολ. Έφεση 135/10, ημερομηνίας 30.9.2015 και η πιο πρόσφατη Λανίτης ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (Κύπρου) Λτδ ECLI:CY:AD:2020:A61, Πολιτική Έφεση 268/13, ημερομηνίας 14.2.

1. Από τις πιο πάνω αυθεντίες εξάγεται το συμπέρασμα ότι, σε περίπτωση που υφίσταται μόνο μια εκδοχή για τα γεγονότα, το Δικαστήριο δεν απαλλάσσεται από την υποχρέωση να αξιολογήσει την προσκομισθείσα μαρτυρία, αλλά καλείται να πράξει τούτο υπό το πρίσμα της ύπαρξης εγγενών δυσκολίων ή όχι σε σχέση με την αξιοπιστία του εκάστοτε μάρτυρα. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω προχωρώ να εξετάσω το εάν υπάρχουν εγγενείς δυσκολίες σε σχέση με τη μαρτυρία του ενάγοντα. Αξιολόγηση μαρτυρίας ενάγοντα. Σε σχέση με τον ενάγοντα παρατηρώ ότι η θέση του ότι είναι ιδιοκτήτης του οχήματος με αριθμούς εγγραφής XXXXX37 προκύπτει από το Τεκμήριο 1 και μπορεί να γίνει δεκτή. Επιπλέον, οι θέσεις του ως προκύπτουν από τα Τεκμήρια 3 και 4 δεν παρουσιάζουν οποιαδήποτε δυσκολία στο να γίνουν αποδεκτές. Επίσης, η θέση του ότι οι ζημίες που έφερε το όχημα του φαίνεται στο Τεκμήριο 3 μπορεί να γίνει δέκτη, αφού οι φωτογραφίες που περιέχονται στο Τεκμήριο 3 είναι ευκρινείς και καθαρές. Επίσης δεν παρουσιάζουν οποιαδήποτε εγγενή δυσκολία οι θέσεις του ότι το κόστος εκτίμησης της ζημίας ανήλθε στο ποσό των € 45 και ότι κατέβαλε προς επιδιόρθωση των όσων το όχημά του παρουσίαζε το ποσό των € 784.
2. Αντίθετα οι θέσεις του για το ότι συντελέστηκε το κατ' ισχυρισμόν ατύχημα και για το πώς επήλθε η κατ' ισχυρισμόν σύγκρουση πάσχουν. Συγκεκριμένα, θεμέλιο της εκδοχής του ενάγοντα ήταν η θέση ότι ο οδηγός του οχήματος XXXXX75, του δήλωσε ευθέως ότι απέτυχε να ελέγξει το όχημά του επειδή αυτό έμεινε «μπαλαρισμένο». Η πιο πάνω θέση συνιστά σαφή ισχυρισμό γεγονότος, ως προς τις συνθήκες επέλευσης του επίδικου ατυχήματος. Όμως, ο ίδιος ο ενάγων στην έκθεση απαίτησής του δήλωσε ότι αγνοεί τις συνθήκες υπό τις οποίες επεσυνέβη το επίδικο ατύχημα. Συνακόλουθα, προκύπτει διάσταση μεταξύ των δικογραφημένων ισχυρισμών του ενάγοντος και της μαρτυρίας που κατέθεσε ενόρκως. Το πιο πάνω συμπέρασμα δεν μπορεί να μεταβληθεί από το γεγονός ότι στην έκθεση απαίτησης προβλήθηκαν λεπτομέρειες αμέλειας κατά γενικό τρόπο. Συγκεκριμένα, οι λεπτομέρειες αμέλειας είχαν το χαρακτηριστικό της γενικότητας και δεν τέθηκαν κατά διαζευκτικό τρόπο στο δικόγραφο του ενάγοντα, ώστε να μπορούσε βάσιμα να λεχθεί ότι ο ενάγων, κατά την ακρόαση, επέλεξε μεταξύ δύο διαζευκτικών εκδοχών. Εφόσον, λοιπόν, η δικογραφημένη θέση του ενάγοντα ήταν και παρέμεινε ότι δεν γνώριζε τις συνθήκες επέλευσης του κατ' ισχυρισμόν ατυχήματος, η προβολή συγκεκριμένης ρητής θέσης ως προς αυτό το ζήτημα βρίσκεται εμφανώς σε διάσταση με το δικόγραφό του. Όπως έχει νομολογηθεί στην απόφαση Νεοφύτου Πανίκος και Άλλη ν. Ανδρέα Γερακιώτη

(2010)1 ΑΑΔ 25, η προβολή, κατά την ακρόαση, θέσεων που βρίσκονται σε διάσταση με δικογραφημένους ισχυρισμούς συνιστά στοιχείο αναξιοπιστίας. Υπό το φως των πιο πάνω, αποτελεί κατάληξη του παρόντος του Δικαστηρίου, ότι η προβολή ενός θετικού και σαφούς ισχυρισμού ο οποίος βρίσκεται σε διάσταση με μια επίσης σαφή και ρητή δικογραφημένη θέση, συνιστά εγγενή δυσκολία ως προς την αξιοπιστία του μάρτυρα. Επιπλέον, η μη δικογράφηση του εν λόγω σαφούς ισχυρισμού ως προς τα γεγονότα έχει και μια αλλά η διάσταση, η οποία συνιστά και αυτή εγγενή δυσκολία για την αποδοχή της μαρτυρίας του ενάγοντα. Συγκεκριμένα εάν η πιο πάνω κατ' ισχυρισμόν παραδοχή του οδηγού του οχήματος ήταν εις γνώση του ενάγοντα από τον χρόνο του κατ' ισχυρισμόν ατυχήματος, θα ήταν λογικά άτοπο να κατέγραφε στην μεταγενέστερη έκθεση απαίτησης ρητό ισχυρισμό ότι δεν γνώριζε τις συνθήκες του ατυχήματος. Τα πιο πάνω συνιστούν επιπρόσθετο λόγο για τον οποίο το Δικαστήριο κρίνει ότι η συγκεκριμένη εκδοχή του ενάγοντα παρουσιάζει εγγενείς δυσκολίες. Περαιτέρω, η εκδοχή του ενάγοντα παρουσιάζει και άλλες εγγενείς δυσκολίες. Ειδικότερα, ενώ ισχυρίστηκε ότι οι εκπρόσωποι των ασφαλειών μετέβησαν στον χώρο και έβγαλαν φωτογραφίες τα οχήματα μετά το ατύχημα, εντούτοις ουδέποτε προσκόμισε τέτοιες φωτογραφίες. Ούτε το Δικαστήριο μπορεί να συμπεράνει από μόνο του ότι οι φωτογραφίες Τεκμήριο 2 είναι οι φωτογραφίες που λήφθηκαν από τους λειτουργούς των δυο ασφαλιστικών εταιρειών, αφού δεν προβλήθηκε τέτοιος ισχυρισμός και δεν έγινε τέτοια σύνδεση. Επιπρόσθετα, οι φωτογραφίες, Τεκμήριο 2, δεν διαφωτίζουν για τις συνθήκες του κατ' ισχυρισμόν ατυχήματος. Ως προς τη δυνατότητα χρήσης των φωτογραφιών ως πραγματική μαρτυρία παραπέμπω στο σύγγραμμα των Ηλιάδη & Σάντη Το Δίκαιο της Απόδειξης, 1η έκδοση, σελ. 337. Όμως, πραγματική μαρτυρία είναι αυτή που πηγάζει, όπως υποδηλώνει ο ίδιος ο όρος, από τα ίδια τα πράγματα και μόνο. Σχετική είναι η απόφαση Κυριακίδου ν. Νικολάου

(1993)1 Α.Α.Δ

1. Στην υπό κρίση υπόθεση, οι φωτογραφίες Τεκμήριο 2 δεν είναι ευκρινείς και δεν φανερώνουν τις κατ' ισχυρισμόν ζημίες του οχήματος του ενάγοντα. Συνεπώς, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πραγματική μαρτυρία. Επίσης δεν φανερώνουν οποιαδήποτε ζημία στο όχημα XXXXX
2. Περαιτέρω, το γεγονός ότι φαίνεται σε κάποια φωτογραφία το όχημα με αριθμούς εγγραφής XXXXX75 να έχει ανοικτό καπό δεν συνεπάγεται ότι κάποιος προσπαθούσε να διορθώσει το ελάττωμα που κατ' ισχυρισμόν οδήγησε στο επίδικο ατύχημα, ως ισχυρίστηκε ο ενάγων. Άλλωστε, ο ενάγοντας ως μάρτυρας ήταν μάρτυρας γεγονότων και τα συμπεράσματα που δυνατόν να εξήγαγε από μια φωτογραφία δεν έχουν σημασία. Ακόμα, όμως, και να φανέρωναν ευκρινώς οι εν λόγω φωτογραφίες την ύπαρξη ζημίων στα δύο οχήματα, δεν μπορούσαν να οδηγήσουν σε εύρημα ότι όντως τα δύο οχήματα συγκρούστηκαν. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να ενεργήσει ως πραγματογνώμονας και να καταλήξει σε συμπέρασμα ως προς την αιτία πρόκλησης των ζημιών στα δύο οχήματα από τα σημάδια ή ζημίες που τυχόν αυτά έφεραν. Υπενθυμίζεται, ότι οι θέσεις του ενάγοντα για την πρόκληση της ζημίας και τις συνθήκες του κατ' ισχυρισμόν ατυχήματος έγιναν και με αναφορά στις φωτογραφίες, Τεκμήριο 2, οι οποίες όμως δεν τις επιβεβαιώνουν. Η προβολή, λοιπόν, θέσεων εκ μέρους του μάρτυρα, οι οποίες γίνονται με παραπομπή σε φωτογραφίες που δεν μπορούν να τις επιβεβαιώσουν, συνιστά ακόμη μια εγγενή δυσκολία ως προς την αξιοπιστία του μάρτυρα. Συνολικά, λοιπόν, η μαρτυρία του ενάγοντα ως προς την κατ' ισχυρισμόν σύγκρουση ή τις κατ' ισχυρισμόν συνθήκες επέλευσης του κατ' ισχυρισμόν ατυχήματος παρουσιάζει εγγενείς δυσκολίες και κενά και ως συνακόλουθα δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Ευρήματα Στη βάση των δικογραφημένων ισχυρισμών των διαδίκων και της πιο πάνω αξιολόγησης προχωρώ με τη διατύπωση ευρημάτων ως προς τα πρωτογενή γεγονότα της υπόθεσης. Ο ενάγοντας είναι ιδιοκτήτης του οχήματος με αριθμούς έγγραφης XXXXX
3. Η εναγόμενη παρείχε ασφαλιστική κάλυψη στο όχημα με αρ. εγγραφής XXXXX
4. Περί τις 31.08.17 οι ενάγων είχε σταθμευμένο το όχημά του στο χώρο στάθμευσης πολυκατοικίας στη Λεωφόρο Κάππαρη 107 στο Παραλίμνι, όπου διατηρεί διαμέρισμα. Στις 6.10.2017 όταν επιθεωρήθηκε από εκτιμητή το όχημα του ενάγοντα παρουσίαζε κάποια σημάδια στο κάτω αριστερό μέρος του οχήματος. Η εν λόγω εκτίμηση κόστισε € 45 και η επιδιόρθωση κόστισε € 784.
5. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω προχωρώ με την εξέταση της νομικής πτυχής της υπόθεσης. Νομική Πτυχή Τονίζεται ότι, όπως έχει κριθεί στην απόφαση Πούρικος ν. Σάββα κ.ά.

(1991)1 ΑΑΔ 507, η βασική υποχρέωση κάθε ενάγοντα είναι να αποδείξει με αξιόπιστη μαρτυρία τα βασικά γεγονότα πάνω στα οποία επέλεξε να βασίσει την απαίτησή του, με τη μορφή που ο ίδιος τα καθόρισε στα δικόγραφά του. Η υπό κρίση αγωγή αφορά σε αγωγή για αμέλεια. Η έννοια της αμέλειας προσδιορίζεται από το άρθρο 51 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «Αμέλεια συνίσταται: (α) στην τέλεση πράξης η οποία υπό τις περιστάσεις δεν θα τελούσε λογικό συνετό πρόσωπο ή στην παράλειψη τέλεσης πράξης την οποία υπό τις περιστάσεις τέτοιο πρόσωπο θα τελούσε ή (β) στην παράλειψη καταβολής τέτοιας δεξιότητας ή επιμέλειας για την άσκηση επαγγέλματος, επιτηδεύματος ή ασχολίας όπως ένα λογικό συνετό πρόσωπο, που έχει τα προσόντα για την άσκηση του επαγγέλματος αυτού, επιτηδεύματος αυτού ή ασχολίας θα κατέβαλλε υπό τις περιστάσεις, και στην πρόκληση ζημιάς εξαιτίας αυτής: Νοείται ότι για αυτή δύναται να τύχει αποζημίωσης μόνο το πρόσωπο έναντι του οποίου ο υπαίτιος της αμέλειας υπέχει υποχρέωση, υπό τις περιστάσεις, να μην επιδείξει αμέλεια.» Αναφορικά με το βάρος απόδειξης σε υποθέσεις αμέλειας διαφωτιστική είναι η απόφαση στην υπόθεση Σοφοκλέους ν. Καλογήρου

(1997)1 (Α) Α.Α.Δ 369, όπου έχει κριθεί ότι το βάρος απόδειξης το φέρει ο ενάγοντας. Η έννοια δε του ισοζυγίου των πιθανοτήτων έχει ερμηνευθεί νομολογιακά σε πολλές υποθέσεις. Σχετική είναι η απόφαση Μαρσέλ ν. Λαϊκής

(2001)1 Α.Α.Δ. 1858, όπου με αναφορά στις σχετικές αυθεντίες επί του θέματος, κρίθηκε ότι το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Περαιτέρω, ως έχει νομολογηθεί, ο ενάγοντας έχει υποχρέωση να αποδείξει και την αιτιώδη συνάφεια μεταξύ αμέλειας και ζημίας. Σχετική, επίσης, είναι η απόφαση Ράλλης Μακρίδης και Υιοί Λτδ ν. Λουκά,

(2003)1 (Α) Α.Α.Δ 447, όπου κρίθηκε ότι ο ενάγοντας θα πρέπει θετικά να αποδείξει ότι η ζημιά ήταν αποτέλεσμα της αμέλειας του εναγόμενου και δεν εναπόκειται στον εναγόμενο να απαλλάξει τον εαυτό του αποδεικνύοντας ότι το δυστύχημα ήταν είτε αναπόφευκτο ή ότι δεν ήταν αποτέλεσμα της δικής του αμέλειας. Ταυτόχρονα, όπως έχει νομολογηθεί στην υπόθεση Αθανασίου κ.ά ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614 , μόνο αξιόπιστη μαρτυρία μπορεί να βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων. Παράλληλα, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Κύπρος Ξενοφώντος ν. Κ.Ν Zoo Bar Restaurant Ltd Π.Ε 477/11 ημερομηνίας 15.12.2016, το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να πιθανολογεί σε επίπεδο εικασιών, ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης. Επομένως, στην υπό κρίση υπόθεση πρωταρχικό στοιχείο ήταν η απόδειξη με αξιόπιστη μαρτυρία ότι η ζημιά που παρουσίαζε το όχημα του ενάγοντα προκλήθηκε αιτιωδώς από το όχημα που ήταν ασφαλισμένο στην εναγόμενη. Στην υπό κρίση υπόθεση το μόνο που αποδείχθηκε ήταν η ύπαρξη ζημίων στο όχημα του ενάγοντα. Όμως, οι ζημίες από μόνες τους χωρίς οποιαδήποτε επεξήγηση ή σύνδεση δεν μπορούν να αποκαλύψουν την αιτία προέλευσής τους. Πέραν των πιο πάνω δεν προσφέρθηκε αξιόπιστη μαρτυρία που να διαφωτίζει ως προς την αιτία πρόκλησης των εν λόγω ζημιών. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να ενεργήσει ως πραγματογνώμονας και να καταλήξει σε συμπέρασμα ως προς την αιτία πρόκλησης των ζημιών στο όχημα του ενάγοντα από τα σημάδια ή ζημίες που αυτό έφερε. Επομένως, ο ενάγοντας δεν έχει καταφέρει να αποδείξει θετικά ότι η ζημιά ήταν αποτέλεσμα της αμέλειας του οδηγού του οχήματος XXXXX75. Κατάληξη Υπό το φως των πιο πάνω η αγωγή απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της εναγομένης και εναντίον του ενάγοντα, ως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............... Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο