Αντωνίου ν. Ματθαίου, Αρ. Αγωγής: 2167/21, 10/1/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A7 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2167/21 Μεταξύ: XXXXX Αντωνίου Ενάγουσας -και- XXXXX Ματθαίου Εναγόμενου Αίτηση ημερομηνίας, 24.9.2021 για έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος Ημερομηνία : 10.01.2022 Εμφανίσεις : Για Ενάγουσα - Αιτήτρια : Α. Χρίστου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για Εναγόμενο- Καθ ' ου η αίτηση : Θεοφάνης Ανδρέου ΔΕΠΕ Ενδιάμεση Απόφαση Εισαγωγή Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι η αίτηση, ημερομηνίας 20.11.2020, με την οποία η Αιτήτρια ζητεί την έκδοση του ακόλουθου ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος: «Προσωρινό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου, διά του οποίου να απαγορεύεται στον Καθ'ου' η Αίτηση, XXXXX Ματθαίου, να προβαίνει σε οιαδήποτε από τις ακόλουθες πράξεις, ήτοι να επεμβαίνει στο άτομο της Αιτήτριας με οιονδήποτε τρόπο ή/και να αποστέλλει διαδικτυακά ή/και άλλως πως, προσωπικά ή/και διά τρίτων, γραπτά ή/και ηλεκτρονικά μηνύματα ή/και οποιοδήποτε άλλο έγγραφο ή/και αντικείμενο ή/και να επικοινωνεί μαζί ης με οιονδήποτε τρόπο ή/και να την ενοχλεί ή/και ακολουθεί ή/και παρακολουθεί με οιονδήποτε τρόπο ή/και να πλησιάζει το πρόσωπό της σε οποιοδήποτε χώρο σε απόσταση περιμέτρου μικρότερη των 100 μέτρων ή/και να πλησιάζει το όχημα που οδηγεί με αριθμούς εγγραφής XXXXX69 σε απόσταση περιμέτρου μικρότερη των 100 μέτρων.» Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας επί του άρθρου 15, στον Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο (ΚΕΦ. 148) επί των άρθρων 2, 17, 26, 44, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο του 1960 (Ν. 14/1960)επί των άρθρων 2, 29, 31 και 32, από τον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο (ΚΕΦ. 6) επί των άρθρων 2 και 9, από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας επί των Δ.48 Θ.Θ. 1,2,3,4,8,13 και Δ.64, από τους Κανόνες Επιείκειας, τις Συμφυείς Εξουσίες του Σεβαστού Δικαστηρίου, τη Νομολογία, ως επίσης και από τους Κανόνες και τις Αρχές του Κοινοδικαίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Ενάγουσας. Η ενόρκως δηλούσα αρχικά αναφέρεται σε έκταση σε κατ' ισχυρισμόν γεγονότα που σχετίζονται με τις σχέσεις της μητέρας της και του Εναγόμενου/ Καθ' ου η αίτηση. Ακολούθως αναφέρθηκε στο κατ' ισχυρισμόν συμβάν που έλαβε χώρα στις 20.9.2021. Η Ενάγουσα περιέγραψε το επίδικο συμβάν ως ένα ιδιαίτερα έντονο συμβάν το οποίο της προκάλεσε τέτοιο άγχος και τέτοιο φόβο, ώστε να φοβάται να βγει από το σπίτι της μήπως και εμφανιστεί ο Καθ' ου η αίτηση. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε «ζει περιστοιχισμένη από φόβο και τρόμο σε μεγάλη ταραχή και συναισθηματική φόρτιση». Η Ενάγουσα περιέγραψε ένα περιστατικό όπου δεχόταν απειλές και ύβρεις από τον Εναγόμενο τέτοιας φύσης και έκτασης που έκαναν την ίδια και τη μητέρα της να παρακαλούν να σταματήσει τις απειλές και τις ύβρεις του. Αποκορύφωμα του κατ' ισχυρισμόν επεισοδίου ήταν όταν βρέθηκε «εγκλωβισμένη» ανάμεσα στο δικό της όχημα και σε παρακείμενο όχημα. Τότε ο Εναγόμενος κατ' ισχυρισμόν την απείλησε με την φράση «θα σε σκοτώσω τώρα». Ο Εναγόμενος στις 19.10.2021, καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης. Ο Εναγόμενος με την ένστασή του ισχυρίζεται μεταξύ άλλων ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, ότι η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αποτελείται από ανακρίβειες και γενικόλογους ισχυρισμούς και ότι η Ενάγουσα δεν τεκμηριώνει τους ισχυρισμούς της. H Ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Εναγόμενου. Σε αυτή παρουσιάζει με εκ διαμέτρου αντίθετη εικόνα των γεγονότων. Ισχυρίστηκε ότι η Ενάγουσα τον έβρισε και ο ίδιος αντιδρώντας ψύχραιμα δεν έδωσε συνέχεια στο συμβάν. Χαρακτήρισε το σύνολο των ισχυρισμών της Ενάγουσας δεύτερες σκέψεις. Διαδικασία - Γεγονότα Στην υπό κρίση υπόθεση οι διάδικες πλευρές δεν ζήτησαν αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Έτσι, κατά την ακρόαση και οι δύο πλευρές προώθησαν τις θέσεις τους μέσω ιδιαίτερα εμπεριστατωμένων αγορεύσεων, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου. Συνεπώς, για όσα γεγονότα δεν εμφαίνονται από τον φάκελο της διαδικασίας, το Δικαστήριο θα βασισθεί στις κατατεθειμένες ένορκες δηλώσεις, λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης εκάστης πλευράς και της παράλειψης αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Louis Vuitton ν. Δέρμοσακ
(1992)1(Β) Α.Α.Δ 1453, Iacovou brothers (constructions) Ltd v Fashionwise ltd
(2000)1Β ΑΑΔ 1377, Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd,
(2012)1 Α.Α.Δ. 1460, Α. Messios & Sons Ltd κ.ά v. Ανδρέας Λεωνίδα
(2010)1 ΑΑΔ 195 και η πιο πρόσφατη απόφαση Χ. Χατζηκυριάκου κ.ά ν. M.L Property Solution Ltd, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε36/17, ημερομηνίας 30.11.
- Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω προχωρώ να εξετάσω τη νομική πτυχή της υπόθεσης. Νομική Πτυχή Η εξουσία έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων Όπως είναι καλά νομολογημένο, η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα πηγάζει από το δίκαιο της Επιείκειας και η δικαιοδοσία για έκδοσή τους υπό το Κυπριακό Δίκαιο παρέχεται από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
- Σύμφωνα δε με το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι : α) υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση β) ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία γ) είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Οι πιο πάνω προϋποθέσεις έχουν καταστεί αντικείμενο ενδελεχούς νομολογιακής ανάλυσης από το Ανώτατο Δικαστήριο. Στη θεμελιακή απόφαση Οδυσσέως v. Pieris Estates 1982 1 Α.Α.Δ
(557)το Ανώτατο Δικαστήριο αναλύοντας τις προϋποθέσεις που τίθενται από το άρθρο 32 του 14/1960 έκρινε τα ακόλουθα σχετικά:
- «Η προϋπόθεση για σοβαρό ζήτημα προς ακρόαση δεν υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων.
- Η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων.
- Η Τρίτη προϋπόθεση σχετίζεται με την επάρκεια της θεραπείας των αποζημιώσεων υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης.» Η συνδρομή των τριών πιο πάνω προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, αλλά το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα. Σχετική είναι η απόφαση Ιπποδρομιακή Αρχή v. Χατζηβασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ 152 και Αβερκίου ν. ΘΕΟ Κτηματική Λτδ κ.ά.
(2013)1 Α.Α.Δ. 222. Στην απόφαση Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου και άλλοι ν. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου και άλλων,
(1995), 1 Α.Α.Δ. 248, έχει τονισθεί ότι το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης. Στην απόφαση Κωνσταντίνου Λόρδου κ.ά. ν. Πέτρου Σιακόλα κ.ά Πολιτική Έφεση Ε 143/2015 ημερομηνίας 27.3.2017 επαναεπιβεβαιώθηκε η θέση ότι κατά το στάδιο εκδίκασης αίτησης για έκδοση ή οριστικοποίηση ενδιάμεσου διατάγματος το δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε αξιολόγηση και ευρήματα επί της ουσίας πέραν του ό,τι είναι αναγκαίο για τους περιορισμένους σκοπούς της διαδικασίας που συνίστανται στη διαπίστωση του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 και οι σχετικές αρχές της νομολογίας. Η συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 32 στην παρούσα. Σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση Η προϋπόθεση για κατάδειξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση δεν απαιτεί οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων. Στην απόφαση Αθανάσιος Κυριάκου κ.ά ν. Πραξούλλα Αντωνιάδου Κυριάκου Πολ. Έφεση Ε301/16, ημερομηνίας 26.9.2017, με αναφορά στο σύγγραμμα των Ερωτοκρίτου & Αρτεμή Διατάγματα 1η έκδοση υποδείχθηκε ότι : «με την πρώτη προϋπόθεση εισάγεται η υποχρέωση στο Δικαστήριο να βεβαιωθεί ότι υφίσταται αγώγιμο δικαίωμα αναγνωρισμένο από τον Νόμο ή το Δίκαιο της Επιείκειας, προτού προχωρήσει στην έκδοση απαγορευτικού διατάγματος». Ο όρος δικόγραφα δεν χρησιμοποιείται υπό την τεχνική του έννοια αλλά χρησιμοποιείται με την ευρεία του έννοια. Σχετική είναι η απόφαση Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598. Στην υπό κρίση υπόθεση μέσα από το κλητήριο της αγωγής φαίνεται ότι η Ενάγουσα θεμελιώνει την αγωγή της σε κατ' ισχυρισμόν παραβίαση του δικαιώματος που κατοχυρώνει το άρθρο 15 του Συντάγματος και σε κατ' ισχυρισμόν παραβίαση διαφόρων αστικών αδικημάτων, όπως το αστικό αδίκημα της επίθεσης. Στη θεμελιακή απόφαση στην υπόθεση Γιάλλουρος ν. Νικολάου
(2001)1 (Α) Α.Α.Δ. 558 έχει αναγνωριστεί πως η παραβίαση ατομικού δικαιώματος, κατοχυρωμένου διά του Μέρους ΙΙ του Συντάγματος, θεμελιώνει αφ' εαυτής αγώγιμο δικαίωμα, ανεξάρτητα αν οι εν λόγω παραβιάσεις συνιστούν αστικά αδικήματα με βάση τον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο, Κεφ.
- Συνεπώς η Ενάγουσα, ως φορέας ατομικών δικαιωμάτων, διατηρεί απευθείας αγώγιμο δικαίωμα έναντι του προσώπου, το οποίο τυχόν τα παραβιάζει και ως εκ τούτου το επικαλούμενο δικαίωμα είναι αναγνωρισμένο από τον Νόμο. Επίσης επικαλείται το άρθρο 26 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου. Συνεπώς, πληρούται η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου
- Ορατή πιθανότητα επιτυχίας Η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 συσχετίζεται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του εκάστοτε αιτητή. Η αξιολόγηση της πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με αναφορά στις ένορκες δηλώσεις, όπου αναμένεται η εκεί μαρτυρία να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Γενικές αναφορές εν είδει κατάληξης δεν επαρκούν για την κατάδειξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Σχετική είναι η απόφαση Ανδρέας Σάββα Κυτάλα (ανωτέρω) και Lawford Ltd κ.ά ν. Χατζηγαβριήλ κ.ά,
(2004)1 Α.Α.Δ.818. Ασφαλώς, όπως έχει κριθεί επανειλημμένα σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Σχετική είναι η απόφαση T. A. Micrologic Computer Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation
(2002)1 ΑΑΔ 1802 και το σύγγραμμα των Ερωτοκρίτου & Αρτέμη Διατάγματα, 1η έκδοση σελ. 127-128. Για την κρίση επί των πιο πάνω το Δικαστήριο προβαίνει σε κάποια πρωταρχική αξιολόγηση της μαρτυρίας, ώστε να μπορέσει να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της κάθε πλευράς. Σχετική είναι η απόφαση Σεβαστού Μαίρη Νίκου ν. Εμμανουήλ Νίκου Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ
- Όπως έχει εξηγηθεί στην πρόσφατη απόφαση Κωνσταντίνου Λόρδου (ανωτέρω) δεν αρκεί η υιοθέτηση της εκδοχής της μιας πλευράς μόνο, αλλά απαιτείται κάποια αξιολόγηση για τους περιορισμένους σκοπούς της παρούσας. Σχετική, επίσης, είναι η απόφαση Αθανάσιος Κυριάκου (ανωτέρω). Το απαύγασμα της σχετικής νομολογίας κατατείνει στο συμπέρασμα ότι για την κατάδειξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας θα πρέπει να προκύπτουν από την ένορκη δήλωση του εκάστοτε αιτητή συγκεκριμένα γεγονότα, τα οποία να παρέχουν ενδείξεις περί της ύπαρξης του ουσιαστικού δικαιώματος. Η έρευνα, όμως, του Δικαστηρίου αναφορικά με τη διακρίβωση της συνδρομής της δεύτερης προϋπόθεσης, θα πρέπει να σταματά στο σημείο όπου επιτρέπεται η διαπίστωση της ύπαρξης ή ανυπαρξίας της ορατής πιθανότητας επιτυχίας, για τους περιορισμένους πάντα σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Στην υπό κρίση υπόθεση η Ενάγουσα ζητεί την έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει στον Εναγόμενο να την παρενοχλεί τηλεφωνικώς ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο και να μην την πλησιάζει σε απόσταση 100 μέτρων. Προκύπτει, συνεπώς, ότι το αίτημα της Αιτήτριας περιέχει δυο σκέλη. Με το πρώτο σκέλος καλείται το Δικαστήριο να απαγορεύσει στον Εναγόμενο - καθ' ου η Αίτηση να παρενοχλεί τηλεφωνικώς ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο την Αιτήτρια και με το δεύτερο σκέλος καλείται το Δικαστήριο να απαγορεύσει στον Εναγόμενο να την πλησιάζει σε απόσταση μικρότερη των 100 μέτρων. Νομικό θεμέλιο των επίδικων ισχυρισμών είναι το αστικό αδίκημα της επίθεσης. Ως υποδεικνύεται στο σύγγραμμα του Π.Πολυβίου Αστικά Αδικήματα στο Κυπριακό Δίκαιο 1η έκδοση, τόμος Α, σελ. 40, με παραπομπή στη σχετική Αγγλική νομολογία επί του θέματος, υποδεικνύεται ότι: «εάν κάποια συμπεριφορά αποτελεί προσπάθεια εκφοβισμού, τότε η εν λόγω συμπεριφορά συνιστά επίθεση» Επομένως, κρίσιμο είναι να διαπιστωθεί το κατά πόσο υφίστανται γεγονότα, τα οποία να παρέχουν ενδείξεις περί της ύπαρξης του επικαλούμενου αγώγιμου δικαιώματος, ήτοι της επέμβασης στην ιδιωτική ζωή της Ενάγουσας και της επίθεσης, ως αυτό οροθετείται ανωτέρω. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν υπάρχει οποιαδήποτε αναφορά ότι ο Εναγόμενος παρακολουθεί ή ακολουθεί την Ενάγουσα ή ότι επικοινωνεί τηλεφωνικώς ή διαδικτυακά ή προβαίνει σε οποιαδήποτε προσπάθεια εκφοβισμού τηλεφωνικώς ή διαδικτυακά. Συνεπώς, μέσα από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν αναδύονται στοιχεία που να παρέχουν ενδείξεις περί επίθεσης δια τηλεφώνου ή αποστολής μηνυμάτων. Συνακόλουθα για το πρώτο σκέλος του αιτούμενου διατάγματος κρίνω ότι δεν συντρέχει η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου
- Σε σχέση με το έτερο σκέλος του αιτήματος της Αιτήτριας, αυτή προβαίνει σε λεπτομερή περιγραφή του επίδικου επεισοδίου. Επίσης, προβαίνει σε αναφορές περί απειλών και περί το ότι όντως η ίδια εκφοβίστηκε από την κατ' ισχυρισμόν συμπεριφορά του Εναγομένου, ώστε να καταδείξει ορατή πιθανότητα επιτυχίας και να επιτύχει την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ως προς το σκέλος της απαγόρευσης του Καθ' ου η αίτηση να την πλησιάζει. Δεν διαλανθάνει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι ο Εναγόμενος παρουσιάζει μια εκ διαμέτρου αντίθετη εικόνα των γεγονότων. Όμως, στο παρόν στάδιο το Δικαστήριο δεν μπορεί να αξιολογήσει μεταξύ των δύο αντικρουόμενων εκδοχών και να καταλήξει σε ευρήματα επί των γεγονότων. Υπό τις περιστάσεις της παρούσας, η λεπτομερής και εναργής περιγραφή των κατ' ισχυρισμών γεγονότων επαρκεί, για τους περιορισμένους πάντα σκοπούς της παρούσας, ώστε να καταδειχθεί ορατή πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή. Συνεπώς, αποτελεί κατάληξη του Δικαστηρίου ότι έχει καταδειχθεί ορατή πιθανότητα επιτυχίας σε σχέση με το δεύτερο σκέλος του αιτούμενου διατάγματος. Η δυνατότητα απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου συνδέεται με την επάρκεια των αποζημιώσεων, χωρίς όμως οι αποζημιώσεις να αποτελούν τη μοναδική παράμετρο κρίσης του Δικαστηρίου. Σχετική είναι η απόφαση Όξυνου Iωάννης Kυριάκου και Άλλη ν. Mαρίας Pόλη Λου,
(2011)1 Α.Α.Δ. 1066. Σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση η έννοια της ζημίας δεν συναρτάται με την υλική ζημία αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του προσώπου που αιτείται την ενδιάμεση θεραπεία. Σημειώνεται ότι για την ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 δεν αρκούν γενικοί ισχυρισμοί αλλά όπως έχει εξηγηθεί στην Aνδρέου Aντώνης ν. Colossos Signs Ltd (Aρ. 2),
(2008)1 Α.Α.Δ. 626, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση πρέπει να παρέχονται λεπτομέρειες ή επεξήγηση που να υποστηρίζουν και να αιτιολογούν τον ισχυρισμό περί ανεπανόρθωτης βλάβης. Στη θεμελιακή απόφαση Εκδόσεις «Αρκτίνος» Λτδ κ.ά. ν. xxx Λοϊζίδου, Π.Ε. 7/2018, ημερομηνίας 21.3.2019, υποδείχθηκε ότι : «μεταξύ των περιπτώσεων όπου η θεραπεία των αποζημιώσεων δεν μπορεί να κριθεί επαρκής εντάσσεται και η περίπτωση όπου γίνεται επίκληση παραβίασης δικαιωμάτων, ιδίως όπου η επικαλούμενη ζημιά ή βλάβη συνεχίζεται, με απρόβλεπτες προεκτάσεις.» Στην υπό κρίση υπόθεση δεδομένου ότι το επικαλούμενο δικαίωμα άπτεται παραβίασης συνταγματικών δικαιωμάτων και με βάση τις αναφορές της Ενάγουσας, περί απειλής, υφίσταται κίνδυνος συνέχισης της βλάβης ή ζημίας. Συνεπώς, κρίνω ότι πληρείται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 σε σχέση με το σκέλος του αιτητικού που κρίθηκε ότι πληροί και τις άλλες δυο προϋποθέσεις του άρθρου 32. Το ισοζύγιο της δικαιοσύνης Η κατάληξη στο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου δεν οδηγεί αυτόματα στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Το Δικαστήριο έχει καθήκον να σταθμίσει το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι δίκαιη και πρόσφορη. Το ζήτημα αυτό εξετάστηκε στην πρόσφατη απόφαση Κοινοτικό Συμβούλιο ν. Σουλή, Πολ. ΄Έφεση Ε75/2015, ημερομηνίας 7.12.2018, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά : «Κατά την άσκηση που το δικαστήριο διενεργεί, στο πλαίσιο εφαρμογής της αρχής του ισοζυγίου της ευχέρειας, η προσοχή του εστιάζεται, όλως ιδιαιτέρως, στο «να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφασή του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη». Σχετική, επίσης, είναι η απόφαση Ευστρατίου ν. Ouzounian and Company Ltd, Εμπορευόμενη με την επωνυμία Lexus Cyprus, ECLI:CY:AD:2014:A38, Πολιτική Έφεση Αρ. 292/2010, 20.1.2014 , όπου υποδείχθηκαν τα ακόλουθα : «Ο κίνδυνος αυτός εναποθέτει στο Δικαστήριο το καθήκον όπως, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, ισοζυγίζει τα ενώπιον του στοιχεία και υιοθετεί εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κίνδυνους αδικίας (βλ. Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) A.A.Δ. 788, η οποία υιοθέτησε τα λεχθέντα από το Δικαστή Hoffman στην Films Rover International Ltd v. Cannon Film Sales Ltd[1987] 1 W.L.R. 670).» Όπως επισημάνθηκε στην απόφαση Εκδόσεις «Αρκτίνος» Λτδ κ.ά. ν. xxx Λοϊζίδου (ανωτέρω), στη στάθμιση των πιο πάνω κρίσιμοι παράγοντες είναι, μεταξύ άλλων, οι διαβλεπόμενες επιπτώσεις από την έκδοση ή μη του παρεμπίπτοντος διατάγματος στο πρόσωπο των διαδίκων ή ακόμη και σε τρίτα πρόσωπα, η ίδια η συμπεριφορά των διαδίκων, η καθυστέρηση προσφυγής προς αναζήτηση θεραπείας προσωρινού διατάγματος, αλλά και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, δεδομένου ότι η άσκηση της υπό αναφορά διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εδράζεται στις αρχές του δικαίου της επιείκειας. Στην υπό κρίση υπόθεση επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος, το οποίο να απαγορεύει κατά γενικό τρόπο στον Καθ' ου η αίτηση - Εναγόμενο να πλησιάζει την Ενάγουσα σε απόσταση 100 μέτρων. Επίσης επιδιώκεται να απαγορευθεί στον Εναγόμενο να πλησιάζει σε ακτίνα 100 μέτρων το όχημα της Ενάγουσας. Είναι δε προφανές ότι τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα εμποδίζει τον Εναγόμενο να παρευρίσκεται σε απόσταση 100 μέτρων από οποιοδήποτε σημείο τυχόν βρίσκεται η Ενάγουσα ή το όχημά της. Όπως εύστοχα επισημαίνει η αδελφή Δικαστής Μ. Ιεροκηπιώτου στην αίτηση 1328/19 του Ε.Δ. Λεμεσού, ημερομηνίας 8.5.2020, δεν μπορεί να διαταχθεί ένα πρόσωπο να μην πλησιάζει κάποιο άλλο πρόσωπο σε οποιοδήποτε μέρος, καθότι κάτι τέτοιο θα ήταν δυσανάλογο μέτρο. Στην εν λόγω απόφαση το Δικαστήριο παρέπεμψε στην απόφαση του Αγγλικού Εφετείου στην απόφαση Janet Pidduck v. William Alexander Molloy [1992] 2 F.L.R. 202, αναφέροντας τα ακόλουθα : «Σε εκείνη την υπόθεση ζητήθηκε διάταγμα από το θύμα συνεχόμενων επιθέσεων με το οποίο απαγορευόταν στον καθ' ου η αίτηση να την πλησιάζει στο δρόμο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο θεώρησε ότι «the terms of the injunction are wider than in my opinion the law permits upon an action in tort». Στη συνέχεια το Δικαστήριο ανέφερε ότι «The court has no power to make an order of this sort as it would cover instances where the Defendant was merely walking in the same direction as the Plaintiff.» Για σκοπούς της παρούσας απόφασης υιοθετώ το πιο πάνω σκεπτικό και ανάλυση. Έτσι, και στην υπό κρίση η έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει κατά γενικό τρόπο στον Καθ' ου η αίτηση να πλησιάζει την Ενάγουσα έχει τέτοια ευρύτητα που καλύπτει και τις περιπτώσεις όπου τυχαία ο Εναγόμενος θα περπάτα στον ίδιο δρόμο με την Ενάγουσα ή θα περπατά τυχαίως κοντά στο όχημά της, καθιστώντας έτσι την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δυσανάλογο μέτρο. Επιπλέον, τυχόν έκδοσή του, θα έθετε τον Εναγόμενο σε κίνδυνο να βρίσκεται σε παρακοή διατάγματος ακόμα και κατά τη διενέργειά απλών καθημερινών δραστηριοτήτων, όπως επίσκεψη σε υπεραγορά ή σε κάποιο πολυσύχναστο σημείο ή πλατεία. Συνακόλουθα, κρίνω ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος συνιστά δυσανάλογο μέτρο και εγκυμονεί περισσότερους κινδύνους αδικίας από τη μη έκδοσή του. Υπό τις πιο πάνω περιστάσεις κρίνω ότι το ισοζύγιο της δικαιοσύνης κλίνει υπέρ της μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Κατάληξη Συνεπακόλουθα της πιο πάνω κατάληξής μου, η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται στο σύνολό της. Περαιτέρω, τα έξοδα επιδικάζονται εναντίον Ενάγουσας ως υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. Υπ. ............... Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο