Γεωργιάδη κ.α. ν. THEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED, Αρ. Αγωγής: 2119/21, 27/1/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A51 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Β. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2119/21 Μεταξύ:
- *** Γεωργιάδη
- *** Γεωργιάδη Εναγόντων και ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ Εναγομένης ΚΑΙ ΒΑΣΕΙ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗΣ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΗΜΕΡ. 12.1.22: Μεταξύ:
- *** Γεωργιάδη
- *** Γεωργιάδη Εναγόντων και THEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED Εναγομένης Αίτηση ημερ. 16.9.21 υπό Εναγόντων για Ενδιάμεσα Διατάγματα Ημερομηνία: 27 Ιανουαρίου 2022 Ε Μ Φ Α Ν Ι Σ Ε Ι Σ : Για Ενάγοντες: κα Ν. Βαρωσιώτου, για Γ. Γεωργιάδης και Συνεργάτες ΔΕΠΕ Για Εναγόμενη: κ. Π. Μακρίδης, για Χρυσαφίνης και Πολυβίου ΔΕΠΕ ----------- Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την ως άνω αίτηση τους οι Ενάγοντες αιτούνται την έκδοση: Α) Διατάγματος διά του οποίου να απαγορεύεται η συνέχιση και ή η προώθηση οποιασδήποτε διαδικασίας βάσει του Μέρους VIA του Ν.9/65 και ή οποιασδήποτε διαδικασίας πώλησης και ή εκποίησης και ή μεταβίβασης και ή πλειστηριασμού βάσει της Υ.105./96 (εφεξής «η υποθήκη»). Β) Διατάγματος διά του οποίου να ακυρώνονται οι Ειδοποιήσεις Τύπου Ι και ΙΑ για την πιο πάνω υποθήκη και ή διά του οποίου να απαγορεύεται η αποστολή Ειδοποίησης Τύπου ΙΒ και ή Ειδοποίησης Πλειστηριασμού. Στη συνοδεύουσα την αίτηση ένορκη δήλωση του ο Ενάγων 1 αναφέρει μεταξύ άλλων: - Ότι είναι ιδιοκτήτης του ενυπόθηκου οικοπέδου το οποίο απέκτησε διά δωρεάς από τους γονείς του και στο οποίο ανήγειρε την οικία του, δίπλα από αυτή των γονιών του. Σε αυτή διαμένει σήμερα με τα δύο εκ των τεσσάρων παιδιών του, μαθητές Λυκείου. Οι γονείς του οι οποίοι διαμένουν δίπλα είναι 78 και 81 ετών και χρειάζονται τη βοήθεια του για τη διεκπεραίωση των καθημερινών τους λειτουργιών. Εάν πωληθεί η κατοικία, αυτό θα έχει καταστροφικές συνέπειες. - Ότι προς έκπληξη του έλαβε γνώση των Ειδοποιήσεων Ι και ΙΑ βάσει της υποθήκης και για ποσό €98.998,80, ενώ ήταν έτοιμος να προβεί στην αποπληρωμή του πραγματικά οφειλόμενου ποσού που αντιστοιχεί στη συγκεκριμένη υποθήκη ως είχε συμφωνηθεί με τους Εναγόμενους. - Ότι για πολλά χρόνια κατέβαλλε εντατικές προσπάθειες και εξέφραζε ετοιμότητα για διευθέτηση των δανείων του ενώ η Εναγόμενη επιδεικνύει κωλυσιεργία (Τεκμήριο 1). - Ότι για δύο εκ των λογαριασμών ήτοι τους -3551 και -6752 δηλαδή αυτούς που σχετίζονται με την υποθήκη είχε αποδεχθεί να πληρώσει ποσά €58.000 και €18.000 προς εξόφληση της υποθήκης (Τεκμήρια 3 και 4) αλλά τελικά εκ μέρους της Εναγομένης τού είπαν να περιμένει να γίνει μια συνολική διευθέτηση όλων των χρεών, θέμα για το οποίο ανέμενε διευθέτηση συνάντησης. Πλην όμως η Εναγόμενη καταχώρισε αγωγές και απέστειλε Ειδοποιήσεις Ι και ΙΑ για την υποθήκη. Με την Ειδοποίηση Τύπου Ι (30.11.20) του γνωστοποιήθηκε πως έγινε απαιτητό το ποσό των €98.998,80 συν τόκους ενώ παλαιότερα είχαν καταλήξει στα ποσά των €58.000 και €18.000 (Τεκμήριο 5). Στη συνέχεια απέστειλαν και Ειδοποίηση ΙΑ στον πατέρα του, τον Ενάγοντα 2 (Τεκμήριο 6), μέσω της εταιρείας εξαγοράς πιστώσεων Themis Portfolio Management Holdings Ltd την οποία παρέλαβε στις 31.8.21 (Τεκμήριο 6). - Ότι η τράπεζα προέβη σε υπερχρεώσεις και επέβαλε παράνομα επιτόκια μεταξύ άλλων στους λογαριασμούς .3551, .0498, .0009, .6657 και .0923 [Τεκμήρια 7(α) έως 7(ε)], ως φαίνεται από έκθεση του εμπειρογνώμονα, κ. Τάλλη. Ένσταση Η Εναγόμενη προέβαλε οκτώ λόγους προς απόρριψη της αίτησης, οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι δεν συντρέχουν οι καθιερωμένες προϋποθέσεις, οι Ενάγοντες κωλύονται να αμφισβητούν την εγκυρότητα των συμφωνιών ή να αιτούνται την αναστολή της διαδικασίας πλειστηριασμού, το μόνο θέμα που εγείρουν οι Ενάγοντες είναι το ύψος του οφειλόμενου ποσού, οι αξιώσεις τους είναι χρηματικής φύσης και τέλος ότι το ισοζύγιο γέρνει προς όφελος της Εναγομένης. Στην υποστηρικτική ένορκη δήλωση του ο λειτουργός αρχικά της Τράπεζας και τώρα της Themis Portfolio Management Ltd αναφέρει μεταξύ άλλων ότι: - Από τις 8.6.21 η επίδικη πιστωτική διευκόλυνση έχει μεταβιβαστεί στη Themis κατόπιν εξαγοράς (Τεκμήριο 1). - Η επίδικη είναι μια από τις πιστωτικές διευκολύνσεις που είχαν δοθεί στον Ενάγοντα 1 με εξασφαλίσεις, μεταξύ των οποίων και η υποθήκη του 1996 για ισόποσο των €51.258 συν τόκους (υπήρξε και νεότερη Υ.58./07). - Ουδέποτε υπήρξε διαμαρτυρία για τις διάφορες πιστωτικές διευκολύνσεις αλλά αντιθέτως υπήρξαν επανεγκρίσεις ορίων και αναδιάρθρωση στεγαστικού δανείου (Τεκμήρια 2-5). - Λόγω μη εξυπηρέτησης των δανείων οι συμβάσεις τερματίστηκαν και η Εναγόμενη τράπεζα καταχώρισε τις αγωγές 32./19 και 37./19 προς είσπραξη των οφειλόμενων, στις οποίες καταχωρίστηκαν μόνο υπερασπίσεις, χωρίς ανταπαίτηση (Τεκμήριο 6). Εκκρεμουσών των αγωγών προωθήθηκε η διαδικασία για την επίδικη υποθήκη. - Στηριζόμενοι σε έκθεση του κ. Τάλλη οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι οφείλεται μόνο το συνολικό ποσό των €810.000 συν τόκους ενώ η Τράπεζα υποστηρίζει ότι το υπόλοιπο είναι πέραν των €1.300.
- - Έγιναν και συνεχίζουν μέχρι σήμερα διαπραγματεύσεις σε μια προσπάθεια συνολικής διευθέτησης αλλά πάντοτε σε μια άνευ βλάβης βάση και είχε καταστεί σαφές στον Ενάγοντα 1 πως για τις προτάσεις του τελική απόφαση θα έπαιρναν οι αρμόδιες επιτροπές της τράπεζας. Εν τέλει, δεν έγιναν αποδεκτές αφού δεν μπορούσε να δικαιολογηθεί η διαγραφή οφειλών βάσει των εισοδημάτων του και των περιουσιακών του στοιχείων ενώ ο ίδιος επιμένει και υπαναχωρεί από τα συμφωνηθέντα, όπως έγινε και τον Οκτώβριο του
- Νομική Πτυχή Είναι καλώς νομολογημένο ότι σύμφωνα με το άρθρο 32 του Ν.14/60 ενδιάμεσα απαγορευτικά (παρεμπίπτοντα, διηνεκή ή προστακτικά) διατάγματα δύνανται να εκδοθούν όταν καταδεικνύεται σωρευτικά ότι: i. Υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. ii. Υπάρχει πιθανότητα ο αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. iii. Εάν δεν εκδοθεί το διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το δικαστήριο δεν εξετάζει σε αυτό το στάδιο την αίτηση με στόχο την εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων, είτε επί του πραγματικού, είτε επί του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Όπως έχει λεχθεί, δεν τίθεται θέμα οριστικής διάγνωσης ως προς τα θέματα που άπτονται των επιδίκων θεμάτων και η ενδιάμεση διαδικασία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε πρόωρη δίκη επί της ουσίας. Γίνεται, όμως, δεκτό ότι κάποια αξιολόγηση της προσφερθείσας μαρτυρίας είναι αναγκαία για να διαπιστωθεί κατά πόσον ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, χωρίς όμως αυτό να ισοδυναμεί με τελεσίδικη κρίση. Σοβαρό Ζήτημα Ως προς το κατά πόσον υπάρχει ή όχι σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση σημειώνεται πως αυτό διαπιστώνεται στο παρόν στάδιο με αναφορά στα καταχωρισθέντα δικόγραφα και ο όρος αυτός χρησιμοποιείται με την ευρεία του έννοια και όχι ως τεχνικός όρος εξισούμενος με τις έγγραφες προτάσεις (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ.598). Δεν είναι δηλαδή απαραίτητο να έχει προηγηθεί η καταχώριση της έκθεσης απαίτησης, αφού και οι ένορκες δηλώσεις μπορούν να αποτελέσουν το βάθρο για τη χορήγηση προσωρινής θεραπείας (βλ. American Cyanamid v. Ethicon
(1975)1 All E.R.504). Αυτό το οποίο εξετάζεται εν σχέσει με την πρώτη προϋπόθεση είναι το κατά πόσον αποκαλύπτεται κάποια γνωστή στον νόμο αιτία αγωγής, η οποία αν επιτύχει θα έχει ως συνέπεια τη χορήγηση ανάλογης ουσιαστικής θεραπείας. Το επίπεδο απόδειξης για αυτή την προϋπόθεση δεν είναι ιδιαίτερα ψηλό (βλ. Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ ν. Λοϊζίδου, Πολ. Έφ.Ε7/18, ημερ.21.3.19). Πιθανότητα Επιτυχίας Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, η οποία χαρακτηρίζεται ως το «πρωταρχικό κριτήριο», θα πρέπει να σημειωθεί πως αυτό το οποίο απαιτείται είναι να ικανοποιηθεί το δικαστήριο ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Η έννοια αυτή απαιτεί κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (βλ. Odysseos, ανωτέρω και Πουργουρίδη ν. Μέζου
(1994)1 Α.Α.Δ.201). Όπως έχει αναφερθεί στην Κυτάλα ν. Χρυσάνθου
(1996)1(Α) Α.Α.Δ.253 η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, η οποία και πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η πιθανότητα υπό την πιο πάνω έννοια. Τέτοια μαρτυρία είναι αυτή που εξάγεται από τις ένορκες δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων. Ο αιτητής σε τέτοιου είδους αιτήσεις έχει το βάρος να καταδείξει συζητήσιμη υπόθεση με πιθανότητες επιτυχίας (βλ. Trafalgar Developments Ltd κ.ά. ν. Uralchem Holdings P.L.G., Πολ. Έφ.331/17, ημερ.21.2.19). Υπό το πρίσμα αυτό, δεν είναι επιθυμητό το Δικαστήριο να υπεισέρχεται σε βάθος στα επίδικα θέματα σε αυτό το πρόωρο στάδιο (βλ. Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ, ανωτέρω). Υπενθυμίζεται ότι όπως έχει αναφερθεί στη Recnex Trading Ltd ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Πολ. Έφ.71/11, ημερ.16.4.14, ζητήματα αμφισβητούμενα θα πρέπει να αφήνονται να ακουστούν κατά την εκδίκαση της ουσίας ενώ το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφεύγει να προβαίνει σε τελικά συμπεράσματα, τα οποία δυνατόν να αποβούν βλαπτικά για τα δικαιώματα των διαδίκων, ειδικά επί θεμάτων τα οποία θα πρέπει να εξεταστούν σε βάθος. Δυσκολία Απονομής Δικαιοσύνης Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση γενικά απαιτείται να διαφανεί ότι χωρίς την έκδοση διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στο μέλλον, υπό την έννοια ότι τυχόν αποζημιώσεις δεν θα αποτελούσαν επαρκή θεραπεία στην ίδια την αγωγή (Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita-Aluminium Co. Ltd
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ.2015). Όπως έχουν συνοψιστεί οι σχετικές αρχές στην υπόθεση Αρκτίνος Εκδόσεις Λτδ (ανωτέρω): «Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32
(1)σχετίζεται με τη δυνατότητα απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως έχει κατ' επανάληψη νομολογηθεί, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με μια πιο ευρεία αντίκρυση της προστασίας των δικαιωμάτων του προσώπου το οποίο επιδιώκει δικαστική θεραπεία. Με δεδομένο ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δεν θα ήταν επαρκής η θεραπεία των αποζημιώσεων για να απονεμηθεί ορθά η δικαιοσύνη, τα Δικαστήρια της επιείκειας προχωρούν στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων. Το τρίτο αυτό κριτήριο εξετάζεται προτού το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του εξουσία προκειμένου να αποφασίσει κατά πόσο θα είναι δίκαιο ή πρόσφορο να προχωρήσει στην έκδοση διατάγματος. Εν τέλει, η αδυναμία στην απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε κατοπινό στάδιο συναρτάται από το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση, υπό την αίρεση πάντα ότι δεν αρκούν γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί προς τεκμηρίωση και ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης, αλλά αιτιολόγηση με σαφή και θετική μαρτυρία. Μεταξύ των περιπτώσεων όπου η θεραπεία των αποζημιώσεων δεν μπορεί να κριθεί επαρκής εντάσσεται και η περίπτωση όπου γίνεται επίκληση παραβίασης δικαιωμάτων, ιδίως όπου η επικαλούμενη ζημιά ή βλάβη συνεχίζεται, με απρόβλεπτες προεκτάσεις». Ισοζύγιο Ευχέρειας Όμως η διαπίστωση συνδρομής των τριών βασικών προϋποθέσεων δεν οδηγεί αυτομάτως στην έκδοση ή οριστικοποίηση μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος. Όπως έχει πρόσφατα αναφερθεί στην υπόθεση Κοινοτικού Συμβουλίου χχχ ν. Σούλη, Πολ. Έφ.Ε75/2015, ημερ.7.12.18, μετά τη διαπίστωση συνδρομής των προϋποθέσεων (του άρθρου 32) το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσον είναι «δίκαιον ή πρόσφορον» να προβεί στην έκδοση του διατάγματος και η οποιαδήποτε σχετική απόφαση αποτελεί προϊόν διακριτικής εξουσίας με αναφορά στα συγκεκριμένα επίδικα γεγονότα. Η εν λόγω εξέταση γίνεται με αναφορά στο ισοζύγιο της ευχέρειας, όρος ο οποίος αντανακλά πιο άμεσα στην επίδραση του ενδιάμεσου διατάγματος στα αντίστοιχα συμφέροντα των διαδίκων, μέχρις ότου κριθεί οριστικά η μεταξύ τους διαφορά. Αυτό το οποίο εξετάζεται είναι οι συνέπειες από την έκδοση ή τη μη έκδοση του διατάγματος και η προσοχή εστιάζεται στο να ισοζυγιστεί ο κίνδυνος αδικίας η οποία τυχόν θα προκύψει αν μελλοντικά διαφανεί ότι η ενδιάμεση απόφαση ήταν εσφαλμένη (Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 A.A.Δ.788, Ευστρατίου v. Dicran Ouzounian and Company Ltd, Πολ. Έφ.292/10, ημερ.20.1.14). Χαρακτηριστικά, στην πιο πάνω πρόσφατη απόφαση παρατίθεται από τη National Commercial Bank Jamaica v. Olint Corpn
(2009)1 W.L.R. (PC) το ακόλουθο απόσπασμα: "What is required in each case is to examine what on the particular facts of the case the consequences of granting or withholding of the injunction is likely to be". Πιο πρόσφατα, στην υπόθεση Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ (ανωτέρω) λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Με δεδομένη την πλήρωση των τριών κριτηρίων του άρθρου 32
(1), υπεισέρχεται στην όλη εικόνα το ζήτημα της εξέτασης του πιο σημαντικού ίσως παράγοντα στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, ήτοι, η ευρεία διακριτική εξουσία που δίδεται στο Δικαστήριο από το πιο πάνω άρθρο να εκδίδει διατάγματα στις περιπτώσεις όπου κρίνει ότι κάτι τέτοιο είναι «δίκαιον ή πρόσφορον». Το Δικαστήριο ενεργώντας με βάση τους κανόνες του δικαίου της επιείκειας, διατηρεί σε κάθε περίπτωση την ευχέρεια να αρνηθεί την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος, έστω και αν τηρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις έκδοσής του. Το όλο ζήτημα συνίσταται στον ισοζυγισμό των ιδιαίτερων αναγκών των διαδίκων, υπό το φως πάντοτε των στοιχείων που καλύπτουν την κάθε περίπτωση. Στην όλη πορεία εντοπισμού ενός δίκαιου ισοζυγίου ο κάθε παράγοντας που καλύπτει την κάθε συγκεκριμένη υπόθεση αποκτά τη δική του σημασία στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Ζητούμενο είναι η άσκηση από το Δικαστήριο, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, της διακριτικής του εξουσίας, ώστε να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη και να εξαλειφθεί, στο μέτρο του δυνατού, ο κίνδυνος αδικίας στην περίπτωση κατά την οποία φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα. Η εν προκειμένω άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου δεν λαμβάνει τη μορφή αυθαίρετης απόφασης, αφού ενυπάρχει σε κάθε περίπτωση η υποχρέωση παράθεσης αιτιολογημένης απόφασης και παροχής εξηγήσεων ως προς τους λόγους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας κατά συγκεκριμένο τρόπο. Παράγοντες που επιδρούν στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου είναι, μεταξύ άλλων, οι διαβλεπόμενες επιπτώσεις από την έκδοση ή μη του παρεμπίπτοντος διατάγματος στο πρόσωπο των διαδίκων ή ακόμη και σε τρίτα πρόσωπα, η ίδια η συμπεριφορά των διαδίκων, η καθυστέρηση προσφυγής προς αναζήτηση θεραπείας προσωρινού διατάγματος, αλλά και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, δεδομένου ότι η άσκηση της υπό αναφορά διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εδράζεται στις αρχές του δικαίου της επιείκειας.» Εξέταση Προϋποθέσεων Σε σχέση με την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος διευκρινίζεται ότι στην παρούσα δεν έχει καταχωριστεί ακόμα η έκθεση απαίτησης. Στην οπισθογράφηση του κλητηρίου περιέχονται αξιώσεις εκ των οποίων στην ένορκη δήλωση του ο Ενάγων 1 τονίζει τη διεκδίκηση αποζημιώσεων για (i) ψευδείς και παραπλανητικές παραστάσεις οι οποίες τον ώθησαν να συνάψει τα δάνεια και τις υποθήκες, (ii) καταχρηστικές ρήτρες (iii) υπερχρεώσεις και (iv) παράνομο τερματισμό. Αναμφίβολα πρόκειται για αναγνωρισμένες στον Νόμο αιτίες αγωγής, για τις οποίες εάν εν τέλει επιτύχουν οι Ενάγοντες θα δικαιούνται σε θεραπεία. Σε σχέση με τη δεύτερη προϋπόθεση επαναλαμβάνεται πως η μαρτυρία θα πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία με μια προκαταρκτική αξιολόγηση να καταδεικνύονται σοβαρές ενδείξεις για ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας. Αναφορικά με τον ισχυρισμό για ψευδείς παραστάσεις κατά τη σύναψη, ο Ενάγων 1 στην ένορκη δήλωση του δεν αναφέρει οποιοδήποτε γεγονός και ούτε παραθέτει κάποιο άλλο στοιχείο, το οποίο θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι παρέχει ενδείξεις επιτυχίας μιας τέτοιας θέσης κατά το τελικό στάδιο. Άλλωστε θα ανέμενε κάποιος ευλόγως πως εάν όντως υπήρχαν τέτοια ζητήματα γεγονότων αυτά θα προβάλλοντο πολύ νωρίτερα προς την Τράπεζα είτε μέσω σχετικής επιστολογραφίας είτε ως ανταπαίτηση στις αγωγές του 2019 είτε με ξεχωριστή αγωγή όπως η παρούσα. Ας σημειωθεί, εις απάντηση της Εναγομένης, ότι δεν αποκλείεται ούτε απαγορεύεται η προβολή τέτοιων θέσεων με ξεχωριστή αγωγή, αν και το πιο πιθανόν θα ήταν να εγερθεί μελλοντικά θέμα διασταυρούμενων αγωγών (crossed actions) και ίσως θα διετάσσετο συνεκδίκαση υπό τύπον ανταπαίτησης ή και αναστολή κάποιας εκ των αγωγών (βλ. Λύρας ν. Πετρολίνα Λτδ
(1996)1(Β) Α.Α.Δ.1401 και Λύρας ν. Πετρολίνα Λτδ
(1996)1(Α) Α.Α.Δ.361). Εν πάση περιπτώσει δεν τίθεται ζήτημα κατάχρησης δεδομένου ότι δεν παρατηρείται το φαινόμενο επιδίωξης όμοιων σκοπών με παράλληλα ένδικα μέσα από πλευράς Εναγόντων (βλ. Αρχιεπίσκοπος Κύπρου
(1993)1 Α.Α.Δ.248). Ειδικά σε σχέση με το θέμα της αλληλογραφίας θα πρέπει να επισημανθεί πως οι Ενάγοντες έχουν επισυνάψει, ως Τεκμήριο 1, σειρά τέτοιων επιστολών, οι οποίες ξεκινούν από την 1.11.17, ήτοι αρκετά πριν τον τερματισμό εκ μέρους της Τράπεζας στις 14.5.19 και δεν φαίνεται να είχαν εγερθεί ζητήματα δολιότητας ή και καταχρηστικών ρητρών κατά τη σύναψη των συμβάσεων. Δεν διαπιστώνεται λοιπόν σε μια τέτοια βάση ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Το ίδιο ισχύει και για τα εγειρόμενα ζητήματα τερματισμού αφού όχι μόνο δεν παρατίθεται κάποιο στοιχείο ή γεγονός το οποίο δυνητικά θα καθιστούσε τους τερματισμούς παράνομους αλλά οι ίδιες οι μελέτες του κ. Τάλλη παρέχουν ενδείξεις ότι οι τελευταίες πληρωμές για κάποιο από τα δάνεια είχαν γίνει κατά το 2015, πράγμα το οποίο υποστηρίζει τη θέση της Εναγόμενης περί μη εξυπηρετούμενων δανείων. Άρα ούτε για αυτή τη βάση διακρίνεται ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Αυτό το οποίο εξαρχής αλλά και στα πλαίσια της παρούσας έχουν προβάλει οι Ενάγοντες είναι την απαίτηση τους να αφαιρεθούν διάφορες κατ' ισχυρισμόν υπερχρεώσεις. Προέβαλαν από το 2018 την άποψη τους ότι τα παρουσιαζόμενα υπόλοιπα ήταν υπερβολικά και παράλογα. Αναμφίβολα κατά τις συζητήσεις υπήρξαν προτάσεις πλην όμως δεν φαίνεται να είχαν οποτεδήποτε μετουσιωθεί σε συμφωνία εξόφλησης είτε γενικά είτε για τα επίμαχα ενυπόθηκα δάνεια. Μετά τον τερματισμό, η τράπεζα προχώρησε με τις δύο αγωγές στις 10.10.19 και στις 21.11.
- Σε αυτές περιέχονται ισχυρισμοί για προειδοποιητικές επιστολές από 24.7.18 και 18.9.18 για τις οποίες ο κ. Αδαμίδης στη δική του ένορκη δήλωση προβάλλει πως στάληκαν επειδή τα δάνεια δεν εξυπηρετούντο πράγμα που κατέγραψε και ο κ. Τάλλης. Στις αγωγές διεκδικούνται οφειλές για επτά πιστωτικές διευκολύνσεις, οι οποίες υπερβαίνουν το ποσό του €1.000.000 συν τόκους από 14.5.19 που τερματίστηκαν οι συμβάσεις. Ως διαφαίνεται από την αλληλογραφία, Τεκμήριο 1, δεν είχε επιτευχθεί ποτέ κάποια συνολική διευθέτηση ούτε και είχε εγκριθεί από την αρμόδια υπηρεσία της τράπεζας κάποια επιμέρους λύση από όσα συζητούντο. Η επίμαχη Ειδοποίηση Τύπου Ι παρελήφθη στις 30.11.20 και ο Ενάγων 1 λίγους μήνες μετά, στις 23.4.21 παρουσιάζεται για πρώτη φορά να εισηγείται την καταβολή ποσού €750.000 για σκοπούς ολικής διευθέτησης. Ως παραδέχεται η Εναγόμενη, το προτεινόμενο ποσό με βάση την έκθεση του εμπειρογνώμονα των Εναγόντων (κ. Τάλλη), είναι €810.000 συν τόκους πλην όμως η ίδια προσθέτει ότι η δική της αξίωση βάσει των υπολοίπων ανέρχεται σήμερα σε €1.300.000 περίπου. Ας σημειωθεί επίσης ότι τα ποσά τα οποία οι Ενάγοντες προβάλλουν ως υπερχρεώσεις βάσει της έκθεσης του εμπειρογνώμονα τους συμποσούνται σε €222.293 (§11). Ειδικά ως προς την επίμαχη υποθήκη του 1996 αυτή εξασφαλίζει τους δύο λογαριασμούς που αναφέρονται στην Ειδοποίηση Ι και συγκεκριμένα τους υπ' αρ. .3551 και .6752, των οποίων τα υπόλοιπα βάσει της ως άνω ειδοποίησης συμποσούνται σε €98.998,
- Το παράπονο των Εναγόντων είναι πως έπρεπε να ζητείται το χαμηλότερο ποσό των €76.
- Δεν έχει όμως παρουσιαστεί κάποιο στοιχείο το οποίο αξιολογούμενο σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο θα μπορούσε δυνητικά να εκληφθεί ότι κατά την ακρόαση θα οδηγήσει στη μείωση που εισηγούνται οι Ενάγοντες. Το υφιστάμενο μαρτυρικό υλικό δεν αναφέρεται σε τέτοια αμοιβαία διευθέτηση ενώ η έκθεση του εμπειρογνώμονα αναφέρεται μόνο σε ένα δάνειο υπ' αρ. .3551 και μόνο σε ποσό €7.970,80 το οποίο θεωρεί ως υπερχρεώσεις (Τεκμήριο 7(α) στην αίτηση). Βασικά ο κ. Τάλλης εισηγείται ότι θα πρέπει να αφαιρεθούν τρία ποσά, ήτοι για χρεωθέντες τόκους, για κεφαλαιοποιηθέντες τόκους και για επιβαρύνσεις καθυστερήσεων, τα οποία συμποσούνται στο ως άνω αφαιρετέο, κατά τον ίδιο, ποσό (3.846,44+2.624,36+1.500). Το ίδιο πράττει, κατ' αναλογίαν, και σε σχέση με τις άλλες τέσσερις πιστωτικές διευκολύνσεις, τις οποίες αναπαρήγαγε στη δήλωση του ο Ενάγων 1 (§11). Ουσιαστικά ο κ. Τάλλης εντοπίζει διαφορές μεταξύ συμφωνηθέντων και χρεωθέντων επιτοκίων, κεφαλαιοποιήσεων και επιβαρύνσεων συνολικού ύψους €222.
- Από πλευράς Εναγομένης δεν φαίνεται να υπάρχει η απαραίτητη εξειδικευμένη ενασχόληση με τους ισχυρισμούς του κ. Τάλλη και δεν μπορεί παρά να λεχθεί ότι υπό τέτοιες περιστάσεις είναι ορατό το ενδεχόμενο να επιτευχθεί όντως κάποια μείωση στα οφειλόμενα υπόλοιπα κατά την ακροαματική διαδικασία. Συνεπώς υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας για αυτό το τμήμα των αξιώσεων. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση είναι προφανές πως οι Ενάγοντες επικεντρώνονται στις τυχόν συνέπειες από την προγραμματισθείσα εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου. Πράγμα λογικό αφού, ως και η Εναγόμενη αναδεικνύει, ήταν η δρομολόγηση της διαδικασίας πλειστηριασμού και μάλιστα της Ειδοποίησης ΙΑ, η οποία οδήγησε τους Ενάγοντες στην καταχώριση τόσο της αγωγής, όσο και της αίτησης. Καθίσταται βέβαια σαφές πως οι Ενάγοντες δεν θέτουν οποιοδήποτε ζήτημα ανεπανόρθωτης βλάβης σε σχέση με τα υπόλοιπα δάνεια και τις αξιώσεις που έχουν. Το ζήτημα της ανεπανόρθωτης βλάβης διασυνδέεται μόνο με την προγραμματισθείσα εκποίηση, ως το αναπτύσσουν στην ένορκη δήλωση τους (§§13-16). Όμως το θέμα θα πρέπει να εξεταστεί σε συνάρτηση με τη θεραπεία την οποία θα δικαιούνται στην περίπτωση που επιτύχουν οι Ενάγοντες και κυρίως στο κατά πόσον αυτή θα μπορούσε να αποδοθεί σε μελλοντικό στάδιο. Ως προς αυτό το ερώτημα έχει διαφανεί πιο πριν ότι σε περίπτωση κατά την οποία επιτύχουν πλήρως στην αξίωση για μείωση λόγω υπερχρεώσεων για τα δύο επίμαχα δάνεια (που εξασφαλίζει η υποθήκη) θα δικαιούνται μείωση υπολοίπου κατά €7.970,80, δηλαδή θα εξακολουθούν να οφείλουν €91.028 συν τόκους €5.738,52 (ως εξειδικεύεται στην Ειδοποίηση ΙΑ). Είναι εκ των πραγμάτων προφανές ότι δεν τίθεται κανένα ζήτημα αδυναμίας απόδοσης θεραπείας στο μέλλον αφού υπάρχει η δυνατότητα απόδοσης της τυχόν οικονομικής αυτής διαφοράς καθώς και της καταβολής της από την Εναγόμενη. Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα €1.200 συν ΦΠΑ προς όφελος της Εναγομένης και εις βάρος των Εναγόντων αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως. (Υπ.) ............... Χ. Β. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο