ΚΑΤΣΑΡΗΣ ν. ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, Αρ. Αγωγής: 1447/14, 21/1/2022

ΚΑΤΣΑΡΗΣ ν. ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, Αρ. Αγωγής: 1447/14, 21/1/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A54 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ Αρ. Αγωγής: 1447/14 Μεταξύ: XXXXX ΚΑΤΣΑΡΗΣ Ενάγοντας και ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Εναγόμενοι --------------------------------------------------- Ημερομηνία: 21 Ιανουαρίου 2022 Εμφανίσεις: Για ενάγοντα: κ. Χ. Α.Καμπούρης για Kampouri & Gialeli LLC Για εναγόμενους: κ. Χ. Δημητριάδης για Κ. Π. Δημητριάδης ΔΕΠΕ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 25/09/12 και περί ώρα 09:30π.μ, ο ενάγοντας, ο οποίος ήταν ιδιοκτήτης αγωνιστικού ποδηλάτου και ποδηλάτης επί σειρά ετών, οδηγούσε νομίμως και δεόντως το ποδήλατο του, με τη χρήση του κράνους του, επί του ποδηλατόδρομου και/ή πεζόδρομου που εβρίσκεται όπισθεν του Προεδρικού Μεγάρου παρά τον ποταμό Πεδιαίο της επαρχίας Λευκωσίας, με κατεύθυνση προς το κέντρο της πόλης. Η κατασκευή του εν λόγω ποδηλατόδρομου/πεζόδρομου, ο οποίος περνά μέσα από διάφορους Δήμους της μείζονος επαρχίας Λευκωσίας και χρησιμοποιείται από πεζούς για περιπάτους ή και τρέξιμο αλλά και από ποδηλάτες, και ο οποίος σε διάφορα σημεία του όπου υπάρχουν υψομετρικές διαφορές περιλαμβάνει γέφυρες, το οδόστρωμα των οποίων είναι κατασκευασμένο από ξύλα τα οποία ήταν τοποθετημένα κατά τρόπο που υπήρχε μεταξύ τους διάκενο, ολοκληρώθηκε υπό την επίβλεψη του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως στις 25/04/12 οπόταν και παραδόθηκε στους εναγόμενους καθώς και στους υπόλοιπους Δήμους μέσα από τους οποίους περνούσε για χρήση από το κοινό. Κάτω από συνθήκες που αμφισβητούνται, σε κάποια στιγμή ο ενάγοντας, ενώ ποδηλατούσε σε σημείο του πεζόδρομου-ποδηλατόδρομου που βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων και του ελέγχου των εναγομένων, έπεσε βίαια από το ποδήλατό του με αποτέλεσμα να τραυματιστεί. Τη δεδομένη στιγμή δεν υπήρχε κανένα άλλο πρόσωπο στο συγκεκριμένο σημείο πλην του ενάγοντα, ο οποίος αμέσως μετά το ατύχημα και περί ώρα 09:50 μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Εκεί διαπιστώθηκε από τους επί καθήκοντι ιατρούς ότι έφερε εκδορές τριβής στο πρόσωπο, στα άκρα χεριών καθώς επίσης και δύο θλαστικά τραύματα στο πιγούνι και κακώσεις στα δόντια. Παραπονείτο επίσης ο ενάγοντας και για άλγος δεξιού ώμου και αυχεναλγία. Του έγινε ακτινολογικός έλεγχος δεξιού ώμου και αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης καθώς επίσης και συρραφή των τραυμάτων που είχε στο πιγούνι. Η τελική διάγνωση των γιατρών του νοσοκομείου ήταν ότι είχε υποστεί δύο τραύματα στο πιγούνι, θλάση αυχένος και κάκωση αριστερού ώμου και αφού του δόθηκε παραπεμπτικό για να επισκεφθεί οδοντίατρο για τις κακώσεις στα δόντια, απελύθη με οδηγίες για αυχενικό κολάρο και νάρθηκα ανάρτησης δεξιού ώμου. Μεταξύ 31/10/12 και 20/02/13 ο ενάγοντας υπεβλήθη από τον ιδιώτη οδοντίατρο Μ. Ταραμίδη σε κάποιας μορφής οδοντική θεραπεία, την αναγκαιότητα της οποίας ο ίδιος, ο ενάγοντας δηλαδή, αποδίδει στους τραυματισμούς που υπέστη από το επίδικο ατύχημα. Πριν το επίδικο ατύχημα οι εναγόμενοι είχαν λάβει επανειλημμένα γραπτά και προφορικά παράπονα από το κοινό ως προς το ότι η χρήση του ποδηλατόδρομου - πεζόδρομου από ποδηλάτες ήταν επικίνδυνη, ιδιαίτερα λόγω της ταχύτητας που ανέπτυσσαν τέτοιοι ποδηλάτες. Λόγω τούτου, οι εναγόμενοι είχαν λάβει απόφαση να εγκαταστήσουν πινακίδες στα σημεία όπου υπήρχαν ξυλογέφυρες με τις οποίες να καλούνται οι ποδηλάτες να κατεβαίνουν από τα ποδήλατα τους και να τα σπρώχνουν κατά μήκος των γεφυρών αντί να τις διασχίζουν ποδηλατώντας, όμως μέχρι και την ημέρα του επίδικου ατυχήματος τέτοιες πινακίδες δεν είχαν τοποθετηθεί, ούτε και υπήρχαν οποιεσδήποτε πινακίδες που να απαγορεύουν την οδήγηση ποδηλάτου σε οποιοδήποτε σημείο του δρόμου. Μετά το επίδικο ατύχημα οι εναγόμενοι εγκατέστησαν τέτοιας φύσης πινακίδες οι οποίες υπάρχουν μέχρι και σήμερα. Τα πιο πάνω γεγονότα, τα οποία προκύπτουν από την ανταλλαγείσα δικογραφία καθώς επίσης και τα σχετικά έγγραφα που κατατέθηκαν κατά την ακρόαση (Τεκ. 3), συνιστούν, με βάση τις δηλώσεις των διαδίκων, παραδεκτά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα στην υπόθεση. Σημειώνω εδώ ότι σε σχέση με τα όσα αναφέρονται πιο πάνω για τις διαδικασίες και διαγνώσεις που έλαβαν χώρα στο Γ. Ν. Λευκωσίας, τα οποία συνοψίζονται κυρίως στο παραδεκτό Τεκμήριο 3, κατατέθηκαν επίσης και τα ιατρικά πιστοποιητικά και αποδείξεις Τεκ. 1 και 2, τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν από πλευράς εναγομένων και τα οποία αναφέρονται μεταξύ άλλων και σε τραυματισμό του ενάγοντα στα δόντια, ο οποίος τραυματισμός κρίθηκε τότε ότι έχρηζε περαιτέρω οδοντιατρικής εκτίμησης. Για όλα τα πιο πάνω συνεπώς κάμνω ανάλογα ευρήματα. Η ουσία της επίδικης διαφωνίας έγκειται στο ποιος φέρει την ευθύνη για την πτώση και τους τραυματισμούς του ενάγοντα καθώς επίσης και στην ακριβή φύση των τραυμάτων που αυτός υπέστη. Επίδικα θέματα δηλαδή είναι και η ευθύνη αλλά και οι αποζημιώσεις που τυχόν να δικαιούται ο ενάγοντας. Σημειώνω εδώ ότι κατά την έναρξη της ακρόασης δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός ότι οι ειδικές αποζημιώσεις που θα δικαιούται ο ενάγοντας επί συμπεράσματος πλήρους ευθύνης των εναγομένων, ανέρχονται στο ποσό των €7.254,14, νοουμένου όμως ότι αποδειχθεί ότι η θεραπεία που έγινε στα δόντια του συνιστά απότοκο του επίδικου συμβάντος. Ως προς το επίδικο ατύχημα λοιπόν, ο ενάγοντας ισχυρίζεται στο δικόγραφό του ότι την ευθύνη τη φέρουν οι εναγόμενοι και αυτό διότι κατ' εκείνον ενήργησαν αμελώς και χωρίς την απαιτούμενη επιμέλεια και προσοχή που αναμένετο να επιδείξουν ως τα πρόσωπα που ήταν αρμόδια και υπεύθυνα για τον συγκεκριμένο σημείο του ποδηλατόδρομου και πεζόδρομου. Ειδικότερα, ισχυρίζεται στην έκθεση απαίτησής του ο ενάγοντας, οι εναγόμενοι παρέλειψαν να παρεμποδίσουν την καθ΄ οιονδήποτε τρόπο παρακώλυση της ελεύθερης χρήσεως του ποδηλατόδρομου - πεζόδρομου από ποδηλάτες ως ήταν ο ίδιος τη δεδομένη στιγμή, ενώ γνώριζαν και/ή οφείλαν να γνωρίζουν ότι το συγκεκριμένο σημείο του ποδηλατόδρομου ήταν επικίνδυνο για τους ποδηλάτες. Αυτό κατά τον ενάγοντα γιατί τα ξύλα που είχαν τοποθετηθεί ως οδόστρωμα στα διάφορα σημεία του ποδηλατόδρομου-πεζόδρομου είχαν τοποθετηθεί κάθετα ως η πορεία του κινούμενου ποδηλάτη και/ή πεζού αντί για οριζόντια, με αποτέλεσμα να υπάρχει διάκενο μεταξύ των ξύλων που καθιστούσε επικίνδυνο το δρόμο για τον κάθε χρήστη του. Στην περίπτωση του δε, του ενάγοντα δηλαδή, αυτή ήταν κατά τον τελευταίο και η αποκλειστική αιτία για το ατύχημά και τους τραυματισμούς του, αφού το ποδήλατό του παγιδεύτηκε στο διάκενο μεταξύ των ξύλων του οδοστρώματος οπόταν και αυτός εκτινάχθηκε βίαια στο έδαφος. Δικογραφημένη θέση των εναγομένων από την άλλη, είναι ότι τόσο το συγκεκριμένο σημείο που ισχυρίζεται ο ενάγοντας ότι επεσυνέβη το επίδικο ατύχημα όσο και σε ολόκληρο τον πεζόδρομο ποδηλατόδρομο, το διάκενο που υπήρχε μεταξύ των ξύλινων σανίδων που χρησιμοποιήθηκαν ως οδόστρωμα για τις διάφορες γέφυρες, είχε κατασκευαστεί με βάση τις προσφορές που είχαν υποβληθεί και αξιολογηθεί στα πλαίσια του σχετικού διαγωνισμού του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως και ήταν 1εκ. Σύμφωνα με το δικόγραφο των εναγομένων, την ευθύνη για το κατ' ισχυρισμό ατύχημα τη φέρει αποκλειστικά και/ή σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος ο ενάγοντας και αυτό γιατί ο τελευταίος, «...χρησιμοποιούσε τον εν λόγω πεζόδρομο κατ' επανάληψη και/ή αρκετές φορές πριν τις 25/9/12 ... (και)... ως οδηγός αγωνιστικού ποδηλάτου για τόσα χρόνια, δεν μπορούσε να ήταν άγνωστος ο τρόπος οδήγησης του και οι οποιοιδήποτε κίνδυνοι κατά την οδήγηση του...», οδηγούσε με τόσο μεγάλη και υπερβολική ταχύτητα που δεν μπορούσε να ελέγξει το ποδήλατό του, παρέλειψε να κατέβει από το ποδήλατό του και να το σπρώξει πάνω από τη ξύλινη κατασκευή και/ή την πεζογέφυρα ως όφειλε, «χρησιμοποιώντας αγωνιστικό ποδήλατο με λεπτά λάστιχα αγνόησε και/ή δεν έλαβε σοβαρά υπόψη και/ή δεν αξιολόγησε τους ελλοχεύοντες και/ή υπάρχοντες κινδύνους εγκλωβισμού και/ή εισδοχής των τροχών σε οποιαδήποτε τυχόν διάκενα, τρύπες ή ανωμαλίες του χώρου», οδήγησε το ποδήλατό του σε τόπο τον οποίο γνώριζε και/ή όφειλε να γνωρίζει ότι ήταν ακατάλληλος για το ποδήλατό του εφόσον «... δεν έλαβε υπόψη του ότι αυτό το είδος των αγωνιστικών ποδηλάτων δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε χωματόδρομο και/ή ανώμαλο δρόμο και/ή όπου υπάρχουν τεχνικές κατασκευές...», οδηγούσε αφηρημένα αμελώς και απρόσεκτα και «εφάρμοσε τα φρένα του απότομα και/ή δυνατά ... και/ή παρέλειψε να χρησιμοποιήσει τα φρένα του έγκαιρα και/ή καθόλου.». Όσον αφορά τώρα τη φύση των κατ' ισχυρισμό τραυματισμών του, ο ενάγοντας ισχυρίζεται στο δικόγραφό του ότι υπέστη, πέραν των όσων τραυματισμών αναφέρονται πιο πάνω ότι δεν αμφισβητούνται, σοβαρό βαθύ κάταγμα στις ρίζες των δοντιών 14, 12, 16 και 22, και διάσειση στα άλλα πρόσθια άνω δόντια και αιματώματα σε αρκετά σημεία πρόσθια στα ούλα της άνω και κάτω γνάθου, καθώς και νευροπάθεια του περιφερειακού νεύρου του αριστερού άνω άκρου της κατανομής του κερκιδικού μέτρου. Για τους τραυματισμούς των δοντιών του ο ενάγοντας ισχυρίζεται στο δικόγραφο του ότι αναγκάστηκε να του αφαιρέσουν τα δόντια 14, 12, 16 και 22 και να του τοποθετήσουν εμφυτεύματα ενώ για τη νευροπάθεια ότι είναι μόνιμης φύσης και ότι τον ταλαιπωρεί στην καθημερινή του ζωή αλλά και στις προσωπικές και αθλητικές του δραστηριότητες αφού πλέον δεν μπορεί να ασχολείται με την ποδηλασία και τη σωματική διάπλαση όπως ασχολείτο προηγουμένως. Η δικογραφημένη θέση των εναγομένων επί του συγκεκριμένου θέματος περιορίζεται σε απόρριψη των θέσεων του ενάγοντα, μεταξύ άλλων και για τον λόγο ότι ο τελευταίος φέρεται να μην συνεργάστηκε με την ασφαλιστική εταιρεία των εναγομένων ώστε να παρουσιάσει τα ιατρικά πιστοποιητικά και τις αποδείξεις που ισχυρίζεται ότι επιβεβαίωναν τους κατ' ισχυρισμό τραυματισμούς του. Μαρτυρία κατά την ακρόαση έδωσαν από πλευράς ενάγοντα, ο ίδιος ο τελευταίος, ο ιδιώτης οδοντίατρος περιοδοντολόγος Μ. Ταραμίδης (ΜΕ2) και ο αστ. 1400 Ε. Στυλιανού (ΜΕ3). Από πλευράς εναγομένων μαρτυρία δόθηκε μόνο από τον πολιτικό μηχανικό και υπάλληλο στην τεχνική υπηρεσία των τελευταίων, Κ. Ηρακλέους (ΜΥ1). Η μαρτυρία του ενάγοντα, η ουσία της κυρίως εξέτασης του οποίου έλαβε τη μορφή γραπτής δήλωσης (Έγγραφο Α), κινήθηκε ουσιαστικά πάνω στις ίδιες γραμμές με το δικόγραφο του. Ειδικότερα, ο ενάγοντας ισχυρίστηκε ότι το ποδήλατο του, το οποίο ήταν αγωνιστικό ποδήλατο δρόμου με δυο τροχούς λεπτούς, πάχους περίπου 3 - 4 εκατοστών, το οδηγούσε για πρώτη φορά στον επίμαχο πεζόδρομο - ποδηλατόδρομο τη συγκεκριμένη μέρα, όταν και «εισερχόμενος εντός του ως άνω πεζόδρομου/ποδηλατόδρομου με κανονική ταχύτητα και φορώντας το κράνος μου, ο μπροστινός τροχός του ποδηλάτου μου εγκλωβίστηκε στο διάκενο μεταξύ των ξύλων που λειτουργούσαν ως οδόστρωμα, τα οποία ήταν τοποθετημένα κάθετα ως η πορεία του ποδηλάτου μου, αντί να είναι τοποθετημένα οριζόντια. Πριν προλάβω να εφαρμόσω τα φρένα, ο μπροστινός τροχός εγκλωβίστηκε σχεδόν μόλις εισήλθα στον ποδηλατόδρομο/πεζόδρομο με αποτέλεσμα να εκτιναχθώ από το ποδήλατο μου και να κτυπήσω με το πρόσωπο μου στο οδόστρωμα και να τραυματιστώ». Κατά τον ενάγοντα, αυτός δεν θα τραυματιζόταν αν ο δρόμος δεν ήταν κατασκευασμένος με το συγκεκριμένο τρόπο ή αν υπήρχαν έστω κάποιες προειδοποιητικές πινακίδες όπως αυτές που τοποθέτησαν οι εναγόμενοι μετά το επίδικο ατύχημα. Σημειώνω εδώ ότι κατά την αντεξέταση του ενάγοντα του υποδείχθηκε από τον συνήγορο των εναγομένων δέσμη φωτογραφιών (Τεκ. 14), οι οποίες, ως ήταν και η θέση του συνηγόρου, δείχνουν το χώρο όπου κατά τους ισχυρισμούς του ενάγοντα φερόταν να είχε γίνει το επίδικο ατύχημα. Σε κατοπινό στάδιο δε, διαφάνηκε ότι οι εν λόγω φωτογραφίες είχαν ληφθεί από την Αστυνομία την ημέρα του ατυχήματος, όταν ο ΜΕ3 κλήθηκε και επισκέφθηκε το χώρο. Στις συγκεκριμένες φωτογραφίες λοιπόν, φαίνεται μια ξύλινη γέφυρα εντός του ποδηλατόδρομου πεζόδρομου, η είσοδος της γέφυρας αυτής, η οποία σηματοδοτείται με πινακίδες που καταδεικνύουν διέλευση πεζών και ποδηλάτων, το οδόστρωμα της γέφυρας, το οποίο είναι κατασκευασμένο από ξύλινες σανίδες κάθετα τοποθετημένες η μια δίπλα στην άλλη κατά μήκος της γέφυρας και κατά τρόπο που δημιουργεί διάκενο μεταξύ των σανίδων, ένα ποδήλατο ακουμπημένο στο πλαϊνό προστατευτικό κιγκλίδωμα της γέφυρας, το οποίο αναγνωρίστηκε από τον ενάγοντα να είναι το ποδήλατό του, και μια κηλίδα, η οποία σύμφωνα με το ΜΕ3 πιθανόν να ήταν αίμα από την πτώση του ενάγοντα. Στον ενάγοντα υπεβλήθη η θέση ότι με βάση το σημείο επί της συγκεκριμένης γέφυρας που φαίνεται στις φωτογραφίες να βρίσκεται το ποδήλατο του καθώς και η προαναφερόμενη κηλίδα, ο ισχυρισμός του ότι το ατύχημα επεσυνέβη μόλις αυτός εισήλθε στη γέφυρα είναι πλήρως αναληθής. Αυτό κατά το συνήγορο υπεράσπισης γιατί από τις φωτογραφίες φαίνεται ότι «διάνυσες και κάποια απόσταση σε αυτήν την πεζογέφυρα που ξύλα πριν να επέλθει η πτώση και αυτή δεν έγινε αμέσως μόλις μπήκες μέσα». Ο ενάγοντας απέρριψε την υποβολή αυτή ισχυριζόμενος ότι αν και το σημείο που έπεσε είναι όντως στο χώρο που δείχνουν οι φωτογραφίες, εντούτοις, επειδή μόλις αυτός έπεσε στο έδαφος έχασε τις αισθήσεις του, δεν ήταν παρών όταν λήφθηκαν οι συγκεκριμένες φωτογραφίες ώστε να γνωρίζει αν το ποδήλατό του μετακινήθηκε μετά το ατύχημα. Σε κάθε περίπτωση όμως, ισχυρίστηκε, η απόσταση που είχε διανύσει από την είσοδο της γέφυρας μέχρι την πτώση του δεν ήταν πολύ μεγάλη, περί τα 2-3 μέτρα περίπου και οι συγκεκριμένες φωτογραφίες δείχνουν ακριβώς το πώς ήταν το οδόστρωμα στο οποίο σφήνωσε ο τροχός του προκαλώντας έτσι την πτώση του. Πρόσθετα της πιο πάνω υποβολής, κατά την αντεξέταση του ενάγοντα του υποβλήθηκαν από πλευράς εναγομένων και οι ακόλουθες θέσεις αναφορικά με το επίδικο ατύχημα, τις οποίες θέσεις ο τελευταίος απέρριψε κατηγορηματικά: ««.ως έμπειρος ποδηλάτης που είσαι, η ορθή διαδικασία κάποιου ποδηλάτη που χρησιμοποιεί μια ποδηλατική διαδρομή, ειδικά την πρώτη φορά είναι για σκοπούς αναγνώρισης του χώρου, τι κίνδυνοι υπάρχουν. ήσουν σε θέση να εντοπίσεις και να αξιολογήσεις ανάλογα τους κινδύνους που είχε η διαδρομή του γραμμικού πάρκου.(το οποίο). έχει διάφορες ιδιαιτερότητες το δάπεδό του που δεν έχει ένας δρόμος. επίσης, υπάρχουν και πεζογέφυρες που είναι καμωμένες που ξύλα που πάλι δεν είναι κάτι που βρίσκεις σε ένα δρόμο.», «.η πτώση που είχες στον συγκεκριμένο ποδηλατόδρομο, έγινε καθότι οδηγούσες ποδήλατο δρόμου όχι σε δρόμο και σε δάπεδο που δεν μπορούσε να οδηγήσει κάποιος ποδηλάτης με ασφάλεια το συγκεκριμένο ποδήλατο . (δηλαδή). χρησιμοποιούσες το συγκεκριμένο ποδήλατο σε λάθος δρόμο χωρίς να λαμβάνεις υπόψη τους κινδύνους που υπήρχαν κατά την οδήγηση εκεί της πεζογέφυρας..», «.το έργο γενικά σχεδιάστηκε που το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως μετά από σχετική μελέτη και τα ξύλα τοποθετήθηκαν κατά την κατασκευή του γραμμικού πάρκου με διάκενο ένα εκατοστό μεταξύ τους.το ποδήλατο το οποίο χρησιμοποιούσες εσύ τη συγκεκριμένη μέρα με πάχος των τροχών 3 4 εκατοστά ήταν αδύνατο να σφηνωθεί μέσα στα ξύλα, μέσα στο διάκενο των ξύλων το οποίο ήταν ένα εκατοστό, ήταν μεγαλύτερος ο τροχός σου δηλαδή από το διάκενο για να μπορεί να σφηνωθεί μέσα.», «.οδηγούσες το αγωνιστικό σου ποδήλατο με μεγάλη ταχύτητα και ήταν γι' αυτόν τον λόγο που έχασες τον έλεγχό σου και έπεσες, όχι για οτιδήποτε άλλο.» «.λόγω του ότι παραδόθηκε το έργο λίγους μήνες πριν τη μέρα του δυστυχήματος, δεν είχε δοθεί η ευκαιρία στον Δήμο Λευκωσίας να τοποθετήσει συγκεκριμένες πινακίδες για τις οποίες πήρε απόφαση να τοποθετήσει πριν το δυστύχημα και όχι με αφορμή αυτό... η τοποθέτηση των πινακίδων μπορεί να έγινε μετά το δυστύχημα, αλλά σίγουρα δεν έγινε με αφορμή αυτό.»» Ως προς τους κατ' ισχυρισμό τραυματισμούς του, ο ενάγοντας ισχυρίστηκε κατά τη μαρτυρία του ότι κατά την πτώση του έχασε 4 δόντια, και επικαλούμενος τις βεβαιώσεις του οδοντίατρου του (ΜΕ2), ανέφερε ότι 8 δόντια του έπρεπε στο τέλος να αντικατασταθούν με 4 εμφυτεύματα, και ότι για τη θεραπεία αυτή κατέβαλε, €6.205 στον ΜΕ2 (Τεκ. 6, 7, 8 και 9), €470 στον χειρουργό οδοντίατρο Α. Παναγίδη (Τεκ. 10), €40 στον ακτινολόγο Ε. Πιερίδη και €80 στον ακτινολόγο Α. Κανακά (Τεκ. 11). Επιπλέον, παραπέμποντας στις ιατρικές εκθέσεις του Νευρολόγου Δρ. Παπακώστα, στον οποίο ισχυρίστηκε ότι πλήρωσε το συνολικό ποσό των €220 (Τεκ. 5), ο ενάγοντας ισχυρίστηκε και ότι ανέπτυξε πρόβλημα ευαισθησίας στο αριστερό του χέρι συνεπεία του ατυχήματος, το οποίο πρόβλημα είναι μόνιμης φύσης και το οποίο μέχρι και σήμερα του δημιουργεί αναστάτωση, όταν αλλάζει η θερμοκρασία ή όταν υπάρχει επαφή με ζεστό ή κρύο νερό. Πρόσθετα των πιο πάνω, ο ενάγοντας ισχυρίστηκε και ότι κατέβαλε το συνολικό ποσό των €222,14 για σκοπούς αγοράς των διαφόρων φαρμάκων που του συνέστησαν οι θεράποντες ιατροί του, (Τεκ. 12). Στον ενάγοντα, ο οποίος αντεξετάστηκε αναφορικά με όλους τους επί του προκειμένου ισχυρισμούς του, τέθηκαν υποβολές ότι τα προβλήματα που ισχυρίζεται ότι είχε με τα δόντια και με το χέρι του συνιστούσαν προϋπάρχοντα του ατυχήματος προβλήματα της υγείας του καθώς επίσης και ότι οι θεραπείες και τα έξοδα που ισχυρίζεται ότι έκαμε σε σχέση με τα προβλήματα αυτά δεν συνδέονταν με το επίδικο συμβάν. Ο ενάγοντας απέρριψε τις εν λόγω υποβολές ισχυριζόμενος ότι πριν από το ατύχημα δεν είχε κανένα τέτοιο πρόβλημα με τα δόντια ή με το χέρι του καθώς και ότι όλες οι αποδείξεις και βεβαιώσεις που παρουσίασε αφορούσαν στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που του δημιουργήθηκαν μετά το ατύχημα. Ο ΜΕ2, του οποίου η ειδικότητα και τα προσόντα του ως οδοντίατρος περιοδοντολόγος για 26 χρόνια δεν αμφισβητούνται, ανέφερε κατά την έναρξη της μαρτυρίας του ότι είχε διαπιστώσει την ύπαρξη κάποιας ανακρίβειας στη βεβαίωση που είχε ετοιμάσει και εκδώσει προς τον ενάγοντα στις 13/12/13 αναφορικά με τα δόντια που διαπιστώθηκαν να έχουν τραυματιστεί και που αφαιρέθηκαν (Τεκ. 6). Σύμφωνα με το μάρτυρα, στη συγκεκριμένη βεβαίωση είχε αναφερθεί εκ λάθους ότι το δόντι 16 ήταν ένα από τα δόντια που διαπιστώθηκαν να φέρουν «σοβαρό βαθύ κάταγμα στις ρίζες» και που στη συνέχεια αφαιρέθηκαν και αυτό γιατί δόντι 16 ο ενάγοντας δεν είχε. Το ότι επρόκειτο για γραμματικό λάθος ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι φαίνεται και από το γραπτό «πλάνο θεραπείας» που είχε συμφωνηθεί με τον ενάγοντα στις 31/10/12 (Τεκ. 7), στο οποίο δεν αναφερόταν οτιδήποτε για εξαγωγή του δοντιού 16. Η ορθή αναφορά που έπρεπε να γίνεται στη βεβαίωση, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, είναι για το δόντι 15, το οποίο και περιλαμβανόταν στα δόντια που αναφέρονταν ρητά στη συμφωνηθείσα θεραπεία ότι έπρεπε να αφαιρεθούν λόγω του τραυματισμού. Σύμφωνα με το ΜΕ2, όταν ο ενάγοντας ήρθε την πρώτη φορά στο ιατρείο του στις 31/10/12, αυτός παρουσίαζε πρασινίσματα στο πρόσωπο από μώλωπες και κατόπιν κλινικής εξέτασης που έγινε στα δόντια του, διαπιστώθηκε ότι 4 από τα μπροστινά του δόντια (14, 12, 15 και 22) είχαν υποστεί σοβαρό βαθύ κάταγμα στις ρίζες τους και ότι άλλα πρόσθια άνω δόντια είχαν υποστεί διάσειση. Κατά το μάρτυρα, η αυξημένη ευσειστότητα που διαπιστώθηκε να υπάρχει στα δόντια του ενάγοντα, ήτοι ευσειστότητα «βαθμού 3», υποδηλούσε ότι ο τελευταίος είχε υποστεί κάποιο βίαιο τραύμα στα δόντια και αυτό διότι, έστω και αν οι ακτινογραφίες των δοντιών του (Τεκ. 8) καταδείκνυαν την ύπαρξη κάποιας αρχικής πάθησης περιοδοντίτιδας, εντούτοις, λαμβανομένου υπόψη του ποσοστού του οστού που φαινόταν από τις ίδιες ακτινογραφίες να περιβάλλει ακόμη τις ρίζες, η διαπιστωθείσα ευσειστότητα βαθμού 3 δεν μπορούσε να αποδοθεί στην περιοδοντίτιδα ή σε οτιδήποτε άλλο εκτός από κάποιο βίαιο τραυματισμό, συνεπεία του οποίου τα δόντια υπέστησαν διάσειση και αποκόλληση της ρίζας από το περιοδόντιο. Και όταν τα δόντια φτάσουν σε ευσειστότητα 3, ισχυρίστηκε περαιτέρω ο μάρτυρας, η οποία δεν υποχωρεί ούτε και μετά που δόθηκε χρόνος περί τον ένα μήνα για να εξεταστεί κατά πόσο τα δόντια θα μπορούσαν «να σφίξουν» από μόνα τους, όπως γίνεται κάποτε σε περίπτωση τραυματισμού, κατέστη πλέον έκδηλο ότι κάποιος βίαιος τραυματισμός υπήρξε καθώς και ότι «δεν υπάρχει επιστροφή» για τα δόντια. Πέραν των προαναφερόμενων τραυματισμένων δοντιών, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι επειδή είχε διαπιστώσει και ότι το «κόντρα» δόντι 32 είχε υποστεί κτύπημα όταν συγκρούστηκαν οι δύο γνάθοι αλλά και ότι είχαν ραγίσει οι κορώνες σε 2 εμφυτεύματα που ο ενάγοντας είχε ήδη (11 και 21), και αυτά έπρεπε να αφαιρεθούν. Με λίγα λόγια, κατά το μάρτυρα έπρεπε να αφαιρεθούν και αφαιρέθηκαν τα δόντια 12 - 15, 22 και 32, καθώς και οι κορόνες 11 και 21, και αντικαταστάθηκαν από εμφυτεύματα στις θέσεις 12, 22, 14 και 15 με γέφυρα πορσελάνινη 8 τεμαχίων (από 16 μέχρι 22) και με γέφυρα 2 τεμαχίων (32 και 33), με την πορσελάνη στη θέση 32 να είναι κρεμαστή. Υπεβλήθη στο μάρτυρα κατά την αντεξέταση του ότι στη βεβαίωση του Τεκ.6 δεν αναφερόταν οτιδήποτε για κρεμαστό δόντι ή για ράγισμα των κορόνων. Σύμφωνα με το μάρτυρα, αν και όντως παραλείφθηκε να γίνει αναφορά στην αφαίρεση και του δοντιού 32, εντούτοις, «στη γλώσσα των οδοντογιατρών», όταν γίνεται αναφορά σε γέφυρα 16 - 22 και 32 και 33, εννοείται ότι πρόκειται για αφαίρεση και αντικατάσταση των «επηρεαζόμενων» δοντιών», ενώ όταν γίνεται αναφορά σε τοποθέτηση εμφυτευμάτων σε κάποιες μόνο θέσεις εξαχθέντων δοντιών, εννοείται ότι στις υπόλοιπες θέσεις η πορσελάνη θα είναι κρεμαστή, όπως ήταν για το δόντι 32. Όσον αφορά τις κορόνες, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι δεν θεώρησε σκόπιμο να αναφέρει στο πιστοποιητικό του την εν λόγω ζημιά εφόσον δεν επρόκειτο για τραυματισμό του ασθενή αλλά για «τραυματισμό των προσθετικών κομματιών που ήταν πάνω στα εμφυτεύματα». Στο μάρτυρα υπεβλήθη επίσης ότι δεν δικαιολογείτο η θεραπεία στην οποία υπέβαλε τον ενάγοντα καθώς και ότι η εν λόγω θεραπεία αποσκοπούσε αποκλειστικά στο προϋπάρχον πρόβλημα περιοδοντίτιδας που είχε ο τελευταίος. Ο μάρτυρας απέρριψε κατηγορηματικά τις εν λόγω υποβολές, ισχυριζόμενος αφ' ενός ότι αν και είχε διαπιστώσει ότι και κάποια από τα κάτω δόντια του ενάγοντα παρουσίαζαν κάποια ευσειστότητα θεώρησε ανήθικο να προχωρήσει με αχρείαστη εξαγωγή και αυτών των δοντιών και αφ' ετέρου ότι προτού προβεί σε οποιαδήποτε εξαγωγή, έδωσε αρκετό χρόνο στα τραυματισμένα δόντια για «να σφίξουν από μόνα τους». Ακόμη όμως και όταν κρίθηκε πλέον αναπόφευκτη η εξαγωγή κάποιων δοντιών, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, δόθηκε προσοχή ώστε η αντικατάσταση να γίνει με όσο το δυνατό λιγότερα εμφυτεύματα ώστε να μην δημιουργηθούν αχρείαστα έξοδα. Όσον αφορά δε το περιοδοντολογικό πρόβλημα που είχε ο ενάγοντας, ο μάρτυρας επανέλαβε τη θέση του ότι το πρόβλημα αυτό δεν δικαιολογούσε την ευσειστότητα 3 που παρουσίαζαν τα τραυματισμένα δόντια, η οποία δεν υποχωρούσε με την πάροδο του χρόνου και η οποία επέβαλλε την εξαγωγή τους. Άλλωστε, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, το περιοδοντολογικό πρόβλημα του ενάγοντα «δεν ήταν τόσο σοβαρό... τα δόντια που είχε θα μπορούσαν να τον πάρουν αρκετά χρόνια... θα τον έπαιρναν όσο ζούσε... εμφυτεύματα δεν σημαίνει κακή υγιεινή δοντιών». Τέλος ο μάρτυρας αναφέρθηκε και στις αποδείξεις πληρωμής Τεκ. 9, 10 και 11, ισχυριζόμενος ότι ο ενάγοντας τον πλήρωσε πλήρως το ποσό των €5.350 που αναφέρεται στη σχετική συμφωνία και πιστοποιητικό (Τεκ. 6 και 7) και ότι όσον αφορά τις αποδείξεις των ακτινολόγων Πιερίδη και Κανακά (Τεκ. 11), αυτές κατά τη γνώμη του πρέπει να αφορούσαν στις πανοραμικές και τρισδιάστατες ακτινογραφίες που ζήτησε από τον ενάγοντα να του προσκομίσει πριν την επέμβαση. Όσον αφορά τις αποδείξεις του Δρ. Παναγίδη για το συνολικό ποσό των €470 (Τεκ. 10), ο μάρτυρας ανέφερε ότι αν και ο εν λόγω γιατρός εργαζόταν τότε στην κλινική του και προέβαινε σε σφραγίσματα και απονευρώσεις, εντούτοις ο ίδιος δεν γνωρίζει σε τι υπηρεσίες αφορούν οι εν λόγω αποδείξεις. Η μαρτυρία του ΜΕ3 περιστράφηκε γύρω από την εμπλοκή του τελευταίου κατά τη διερεύνηση του επίδικου συμβάντος υπό την ιδιότητα του αστυνομικού. Σύμφωνα με το μάρτυρα, κατά τον ουσιώδη χρόνο αυτός υπηρετούσε στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβητού, όπου στις 25/09/12 και περί ώρα 0930πμ είχε ληφθεί τηλεφώνημα για ύπαρξη τραυματισμένου προσώπου στον επίμαχο ποδηλατόδρομο πεζόδρομο. Παραθέτω αυτούσια την ηλεκτρονική καταχώρηση που έκαμε ο μάρτυρας στο ημερολόγιο του σταθμού μετά που επισκέφθηκε τον επίμαχο χώρο και μετά που συνομίλησε και με τον ενάγοντα στο Νοσοκομείο (Τεκ.15), σημειώνοντας παράλληλα ότι, ως ανέφερε ο ίδιος ο ΜΕ3, όταν αυτός επισκέφθηκε την επίμαχη γέφυρα που φαίνεται στις φωτογραφίες Τεκ.14, ο ενάγοντας είχε ήδη απομακρυνθεί με ασθενοφόρο και το μόνο που εντοπίστηκε στο σημείο ήταν το ποδήλατο που φαίνεται στις φωτογραφίες: «.Στις 25/09/12 και περί ώρα 0930 λήφθηκε τηλεφώνημα από το ΚΕΜ Λσιας για τραυματισμένο πρόσωπο σε ποδηλατόδρομο στην οδό..Ο (ΜΕ3) μετέβηκε στο μέρος και διαπίστωσε ότι επρόκειτο για τον (ενάγοντα) ο οποίος ενώ οδηγούσε το ποδήλατό του σε ποδηλατόδρομο στην πιο πάνω διεύθυνση αυτό ανατράπηκε ένεκα του ότι το μπροστινό ελαστικό σφήνωσε σε σημείο όπου τα ξύλα είχαν αραιώσει μεταξύ τους με αποτέλεσμα αυτός να πέσει στο έδαφος και να χτυπήσει στο πρόσωπο. Ο πιο πάνω μεταφέρθηκε στο Γ.Ν. Λσίας με ασθενοφόρο και εξετάστηκε από τη Δρ. Ερατώ Αντωνίου η οποία διαπίστωσε θλάση αυχένα, τραύμα στο πιγούνι στο οποίο έγινε συρραφή καθώς και σπάσιμο δοντιών. Μετά που του παρασχέθηκαν οι Α' βοήθειες αυτός απολύθηκε. Ένεκα του ότι δάπεδο του ποδηλατόδρομου αποτελείται από ξύλο το οποίο σε κάποια σημεία υπέστη αλλοιώσεις κλήθηκαν στο μέρος η δημοτική μηχανικός XXXXX Πετρίδου καθώς και ο πολιτικός μηχανικός του έργου XXXXX Ηρακλέους οι οποίοι επέβλεψαν τον χώρο του ατυχήματος και ανέφεραν ότι θα λάβουν μέτρα ούτως ώστε να μην επαναληφθεί παρόμοιο περιστατικό» Κατά τη δια ζώσης μαρτυρία του ο ΜΕ3 ανέφερε ότι ίχνη τροχοπέδησης στο σημείο δεν εντόπισε και ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει πώς ακριβώς έγινε το ατύχημα. Παρά όμως το ότι τα όσα κατέγραψε στην αναφορά του σε σχέση με το πώς επεσυνέβη το ατύχημα πιθανόν να προήλθαν από τη συζήτηση που είχε με τον ενάγοντα στο νοσοκομείο, εντούτοις, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, για να έκαμε στην καταχώριση του ειδική αναφορά σε «αλλοιώσεις του δαπέδου» του δρόμου σημαίνει ότι είχε όντως διαπιστώσει την ύπαρξη τέτοιων αλλοιώσεων, ενώ «(τ)ου έκανε εντύπωση» και το ότι «τα ξύλα του ποδηλατόδρομου ήταν τοποθετημένα παράλληλα ως η πορεία του ποδηλάτη». Κατά τον μάρτυρα, επειδή δεν διαπίστωσε να είχε διαπραχθεί οποιοδήποτε ποινικό ή τροχαίο αδίκημα δεν προέβη σε οποιανδήποτε περαιτέρω διερεύνηση του όλου περιστατικού, έκρινε όμως αναγκαίο, ως ανέφερε, να καλέσει τους αρμόδιους υπαλλήλους του Δήμου να προσέλθουν στον χώρο για να δουν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα το συγκεκριμένο συμβάν και αυτό διότι «για εμένα σημασία είχε να έρθουν εκεί να δουν αν υπήρχε κάτι μεμπτό και να το διορθώσουν.αν υπάρχει κάτι που πρέπει να γίνει να γίνει και μου είπαν εντάξει». Ο ΜΥ1 τώρα, ο οποίος ήταν και ο μοναδικός μάρτυρας για τους εναγόμενους και του οποίου η ειδικότητα και προσόντα ως πολιτικός μηχανικός δεν αμφισβητήθηκαν, κατέθεσε την ουσία της κυρίως εξέτασης του μέσω γραπτής δήλωσης (Έγγραφο Β). Ο μάρτυρας επανέλαβε ουσιαστικά τη δικογραφημένη θέση των εναγομένων ότι ο πεζόδρομος-ποδηλατόδρομος είχε κατασκευαστεί σύμφωνα με τις προδιαγραφές του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως οι οποίες προνοούσαν για τοποθέτηση ξύλων στις γέφυρες με διάκενο 1εκ. μεταξύ τους καθώς και ότι η εκτίμηση του Δήμου αναφορικά με το επίδικο ατύχημα ήταν ότι αυτό δεν θα μπορούσε να είχε προκληθεί από σφήνωμα των τροχών του ποδηλάτου του ενάγοντα στο διάκενο των ξύλων, εφόσον οι τροχοί του τελευταίου ήταν μεγαλύτεροι του 1εκ, αλλά πολύ πιθανόν να ήταν το αποτέλεσμα της μεγάλης ταχύτητας που ανάπτυξε ο ενάγοντας. Κατά την κυρίως εξέταση του ο μάρτυρας πρόσθεσε και τα εξής: «.Το συγκεκριμένο ξύλο (της γέφυρας) είναι τύπου αζομπέ. Μιλούμε για σκληρό ξύλο, 5 πόντους πάχος. Χρησιμοποιείται ευρέως για τέτοιου είδους καταστάσεις, εννοώ πεζογέφυρες και είναι στηριζόμενο με βίδες είτε κάθε 80 είτε κάθε ένα μέτρο. Σίγουρα το ξύλο είναι ζωντανός οργανισμός. Στον πεζόδρομο εκεί υπάρχει υγρασία στο φυσικό περιβάλλον, ζέστη, τη νύχτα είναι κρύο. Επειδή φουσκώνει ή στεγνώνει το ξύλο είναι πιθανόν να μεταβληθεί από 10 μιλίμετρα να πάει 13 μιλίμετρα. Υπάρχει μια, γύρω στα 3 με 4 μιλίμετρα. Και το ξύλο απορροφά, βρέχεται, το καλοκαίρι στεγνώνει, εξατμίζει την υγρασία του, αλλά μέχρι 2, 3 μιλίμετρα.το έργο τούτο το σχεδίασε η Πολεοδομία, η οποία μας παράδωσε τα σχέδια, μας έδωσε και τα απαραίτητα κονδύλια, για να επιβλέψει ο Δήμος τούντο έργο. Τα σχέδια καθόριζαν να έχουν έναν πόντο διάκενο, το οποίο καθορίζει και ο ίδιος ο κατασκευαστής του ξύλου τούτου, τον έναν πόντο διάκενο. Τώρα κατά πόσο μπήκαν παράλληλα ή κάθετα, αν έμπαιναν κάθετα αντί παράλληλα, επειδή τούντα ξύλα πιθανόν με τη συστολή διαστολή να απορροφήσουν υγρασία, να φουσκώσουν λίγο, ξέρεις, το περπάτημα με τον ποδηλάτη να έχει κάποια, ας το πω, ανωμαλία γιατί ήταν το ένα ξύλο πίσω από το άλλο. Το ότι η Πολεοδομία έκρινε ότι τα ξύλα τούτα έπρεπε να μπουν παράλληλα με την όδευση του ποδηλάτου εφόσον θα χρησιμοποιείτο και για ποδήλατο εφόσον δεν ξεπέρασαν και το όριο που καθόριζαν ο προμηθευτής για τον έναν πόντο διάκενο, θεωρώ ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Δηλαδή, δεν καθόριζαν ότι έπρεπε να μπουν κάθετα ή οριζόντια ή ένα που τα δύο..» Ο μάρτυρας, ο οποίος δέχτηκε ότι μετέβηκε στο χώρο την ίδια μέρα όπου και συνάντησε το ΜΕ3, ισχυρίστηκε ότι αν και ήταν πιθανόν τα ξύλα στο επίμαχο σημείο να μην είχαν σταθερή απόσταση διάκενου μεταξύ τους, εντούτοις δεν θεωρεί ότι θα μπορούσε οι αποκλίσεις που τυχόν υπήρχαν να ξεπερνούσαν τα 10 -12 μιλίμετρα, εφόσον κατ' εκείνον, μεγαλύτερο διάκενο και δη διάκενο πέραν των 2 εκ., θα σήμαινε ότι είχε αφαιρεθεί από το δάπεδο ουσιαστικά μια ολόκληρη ξύλινη σανίδα. Ανέφερε ο παρά ταύτα ο μάρτυρας κατά την αντεξέταση του ότι ο ίδιος δεν προέβη σε καμία μέτρηση του διάκενου που είχαν τα ξύλα στο συγκεκριμένο σημείο ώστε να μπορεί να επιβεβαιώσει τη θέση του για την ύπαρξη του του προδιαγραφόμενου διάκενου 1εκ. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προέβησαν σε εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις αναφορά στις οποίες κάνω πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, παρακολουθώντας παράλληλα τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν, έχοντας κατά νου τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά και τη δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλ. Παύλου v. Αστυνομίας