Pavlos Tsiantis Ltd ν. Ιωάννου κ.α., Αρ. Αγωγής: 6756/14, 9/2/2022

(1991)1 A.Α.Δ 24. Το Δικαστήριο δεν δύναται να προχωρήσει να επιλύσει θέματα, τα οποία δεν αποτέλεσαν μέρος της δικογραφίας. Σχετική είναι η απόφαση Latifundia Properties Ltd ν. Ανδρέα Μιχαήλ Ψάκη

(2003)1 ΑΑΔ

1. Η ενάγουσα στην Έκθεση Απαίτησής της ισχυρίστηκε ότι ο εναγόμενος περί τον Φεβρουάριο 2011 ανέθεσε στην ενάγουσα διάφορες οικοδομικές εργασίες στην οικία της. Η ενάγουσα αφού εκπλήρωσε τις εν λόγω εργασίες εξέδωσε τιμολόγιο ύψους €11.960 το οποίο παρέμεινε απλήρωτο. Ο εναγόμενος στην Υπεράσπισή του ισχυρίστηκε ότι ουδεμία συμβατική σχέση έχει με την ενάγουσα υπό τον προσωπική του ιδιότητα. Επίσης ουδέποτε έχει αναθέσει υπό την προσωπική του ιδιότητα οικοδομικές εργασίες στην ενάγουσα. Ισχυρίστηκε τέλος ότι το αξιούμενο ποσό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και είναι υπερβολικό. Μαρτυρία Προς απόδειξη της υπόθεσης της η ενάγουσα κάλεσε δύο μάρτυρες. Πρώτος μάρτυρας ήταν ο Παύλος Τσιαντής, διευθυντής της ενάγουσας. Ο Μ.Ε.1 κατέθεσε ως Έγγραφο Α γραπτή δήλωση - κατάθεση. Κατά την κυρίως εξέτασή του αναφέρθηκε στη σύσταση της ενάγουσας εταιρείας και στην πείρα αυτής. Αναφέρθηκε στις συνθήκες υπό τις οποίες του ανατέθηκαν οι επίδικες εργασίες. Κατά την εκτέλεση των εργασιών κάποιες φορές μετέβαινε μόνος του και κάποιες φορές μαζί με 3 συνεργάτες του. Ως προς τον εναγόμενο δήλωσε ότι ο τελευταίος διατηρεί πρατήριο βενζίνης. Σε διάφορα στάδια ο εναγόμενος του κατέβαλε ποσό ύψους €8.
2. Σύμφωνα με τον μάρτυρα παρέμεινε υπόλοιπο μετά την αποπεράτωση των εργασιών ποσό ύψους €12.540,50 συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ. Ο ίδιος προχώρησε σε έκπτωση ύψους €580,50 και στις 17.12.11 παρέδωσε διά χειρός στον εναγόμενο το επίδικο τιμολόγιο το οποίο κατέθεσε ως Τεκμήριο
3. Επίσης ανέφερε με λεπτομέρεια τις εργασίες στις οποίες προέβη στο επίδικο υποστατικό. Δήλωσε, περαιτέρω, ότι για την διεκπεραίωση των επίδικων εργασιών αγόραζε τα αναγκαία υλικά. Προσδιόρισε τέλος ότι οι εργασίες διήρκησαν περίπου από τα μέσα Ιουνίου μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου του έτους
4. Κατά την αντεξέταση του δέχθηκε ότι το Τεκμήριο 2 το συνέταξε ο ίδιος. Δήλωσε ότι ενέγραψε το όνομα της εταιρείας του εναγομένου κατόπιν παράκλησης του τελευταίου. Ισχυρίστηκε ότι το αξιούμενο ποσό αφορά το σύνολο των εργασιών τις οποίες εκτέλεσε όμως επανέλαβε ότι έλαβε ένα ποσό περί τις €8.
5. Προσδιόρισε ότι το ποσό των €8.000 το έλαβε σε πετρέλαια και μετρητά. Δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει το ποιες ακριβώς εργασίες αφορούσε το επίδικο τιμολόγιο. Επόμενος μάρτυρας ήταν ο XXXXX Ψηλογένης ως Μ.Ε.
6. Ο Μ.Ε.2 κατέθεσε γραπτή δήλωση - κατάθεση ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, η οποία σημειώθηκε ως Έγγραφο Β. Κατά την κυρίως εξέτασή του ανέφερε ότι βοήθησε τον διευθυντή της ενάγουσας στην εκτέλεση των επίδικων εργασιών. Από ότι γνωρίζει ο εναγόμενος οφείλει στην ενάγουσα εταιρεία το ποσό του επίδικου τιμολογίου. Κατά την αντεξέτασή του δήλωσε ότι δεν γνωρίζει ούτε ποια ήταν η προσφορά ούτε τι συμφώνησε ο Μ.Ε
7. με τον εναγόμενο. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την ενάγουσα τη σκυτάλη της μαρτυρίας έλαβε η πλευρά του εναγομένου. Για την υπεράσπιση μοναδικός μάρτυρας ήταν ο εναγόμενος. Ο εναγόμενος κατά την κυρίως εξέτασή του κατέθεσε γραπτή δήλωση-κατάθεση, η οποία κατατέθηκε ως Έγγραφο Γ. Κατά την κυρίως εξέτασή του δήλωσε ότι δεν οφείλει ο ίδιος οποιοδήποτε ποσό, καθότι το τιμολόγιο εκδόθηκε επ' ονόματι της εταιρείας του και ότι ουδέποτε συμφώνησε ο ίδιος οτιδήποτε με την ενάγουσα εταιρεία. Κατά την αντεξέτασή του επέμεινε ότι ο ίδιος ενεργούσε πάντοτε ως διευθυντής της εταιρείας του και όχι υπό την προσωπική του ιδιότητα. Κατατέθηκε σχετικά ως Τεκμήριο 3 πιστοποιητικό έρευνας από το Τμήμα του Εφόρου Εταιρειών. Αρνήθηκε την υποβολή ότι ο ίδιος ζήτησε από τον Μ.Ε.1 να εκδώσει το επίδικο τιμολόγιο υπό το όνομα της εταιρείας του. Εισηγήσεις των Διαδίκων Μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν γραπτώς προωθώντας ο καθένας τις θέσεις του. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Κατ' αρχάς τονίζεται ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται κατά κύριο λόγο στη βάση της μαρτυρίας που σχετίζεται με τα επίδικα θέματα. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Τσιαττές ν. Solomonides (Cartridges Industries) Ltd

(2009)1 A.A.Δ. 974 και Mirza Feiz Hasan v. Μιχάλη Ανδρέου, Π.Ε 2/2011, ημερομηνίας 2.12.2015, ECLI:CY:AD:2015:A803. Στη βάση των πιο πάνω, έχω παρακολουθήσει τους μάρτυρες στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, έχοντας την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά τους, ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωναν, παράγοντες που, σύμφωνα με τη νομολογία, ενέχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Σχετική είναι η απόφαση C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273. Δεν παραγνωρίζω βέβαια ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Νικολάου Νίκος ν. Aντώνη Παπαϊωάνου

(2011)1 Α.Α.Δ. 1797. Προσεγγίζω, συνεπώς, το καθήκον αξιολόγησης της μαρτυρίας ενός μάρτυρα με γνώμονα το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα, αλλά και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Σχετική είναι η απόφαση Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506. Περαιτέρω, όπου είναι δυνατό, η μαρτυρία εκάστου μάρτυρα συσχετίζεται, αντιπαραβάλλεται και διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Σχετική είναι η απόφαση Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 και η πρόσφατη απόφαση Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018, ECLI:CY:AD:2018:A179. Έχω επίσης κατά νου την αρχή ότι μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς, ενώ δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Kadis v. Nicolaou

(1986)1 C.L.R 212, 216, Χρίστου ν. Khoreva

(2002)1(A) Α.Α.Δ. 45. Επιπρόσθετα, στην υπόθεση Χριστοφίνης ν. Φραντζή Πολ. Έφεση328/11, ημερομηνίας 31.5.2017, ECLI:CY:AD:2017:C35, υποδείχθηκε ότι το περιεχόμενο της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα υπόκειται στη βάσανο της λογικής και της ανθρώπινης πείρας. Διευκρινίζω επίσης ότι οι υποβολές των συνηγόρων από μόνες τους δεν έχουν καμιά αποδεικτική αξία και αν δεν προσαχθεί αργότερα αντίστοιχη μαρτυρία παραμένουν απλά μετέωροι ισχυρισμοί. Σχετική είναι η απόφαση Ησαϊας Ιωαννίδης ν. Αστυνομίας

(2012)2 Α.Α.Δ.

1. Αξιολόγηση μαρτυρίας ΜΕ1 Ο Μ.Ε.1 ήταν ο διευθυντής της ενάγουσας εταιρείας. Σε κάποια σημεία η μαρτυρία του δεν έχει αμφισβητηθεί και γίνεται αποδεκτή. Συγκεκριμένα οι αναφορές του ότι η ενάγουσα είναι εγγεγραμμένη εταιρεία και ασχολείται με οικοδομικές εργασίες, επί 40 έτη, δεν έχει αμφισβητηθεί. Επίσης, δεν έχει αμφισβητηθεί η θέση του ότι η ενάγουσα εκτέλεσε κάποιες εργασίες στην οικία του εναγομένου και ότι πληρώθηκε το ποσό των € 8.132, το οποίο έλαβε σε μετρητά και σε πετρέλαια. Για τα πιο πάνω προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Κατά τα λοιπά η μαρτυρία του Μ.Ε.1 παρουσιάζει λογικά κενά και στερείται πειστικότητας. Συγκεκριμένα ο μάρτυρας περιέγραψε σειρά εργασιών τις οποίες κατ' ισχυρισμόν εκτέλεσε η ενάγουσα. Επίσης, ισχυρίστηκε ότι η ενάγουσα επωμίστηκε και το κόστος διαφόρων υλικών. Δήλωσε δε ότι πληρώθηκε το ποσό των € 8.132 και το ποσό του επίδικου τιμολογίου είναι το υπολειπόμενο. Μάλιστα δήλωσε ότι προέβη και σε έκπτωση. Ταυτόχρονα εργοδότησε και ορισμένα πρόσωπα ως ανέφερε. Παρά ταύτα, δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει ποιες ακριβώς εργασίες αφορά το επίδικο τιμολόγιο και το ποιες πληρώθηκαν. Η αόριστη και χωρίς εξειδίκευση αναφορά ότι οφείλεται συγκεκριμένο ποσό χωρίς να παρατίθενται λεπτομέρειες για το τι και το πως αυτό προκύπτει καθιστά την εκδοχή του μη λογική. Η πλήρης αδυναμία του μάρτυρα να εξειδικεύσει τόσο ποιες εργασίες αντιπροσωπεύει το κατ' ισχυρισμόν υπόλοιπο όσο για το ποιες εργασίες έχει πληρωθεί πλήττει καίρια την αξιοπιστία του, για το κατ' ισχυρισμό οφειλόμενο ποσό. Στην βάση των πιο πάνω κρίνω ότι είναι ακροσφαλές να βασιστώ στην εκδοχή του για την εξαγωγή ευρημάτων ως προς την κατ' ισχυρισμόν οφειλή. Επιπρόσθετα, ο Μ.Ε.1, ουδεμία απόδειξη αγοράς υλικών προσκόμισε. Η αποτυχία του να προσδιορίσει το ποιες εργασίες έχει πληρωθεί, το ποιες όχι και εν τέλει εάν το αξιούμενο ποσό περιλαμβάνει και την αγορά υλικών και σε ποιο βαθμό, καθιστά τον έλεγχο της εκδοχής του αδύνατο και επηρεάζει τη λογικότητα και συνακόλουθα την πειστικότητα της εκδοχής του. Οι πιο πάνω παραλείψεις, δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να βασιστεί στη μαρτυρία του για την εξαγωγή ευρημάτων ως προς το αξιούμενο ποσό. Ανεξάρτητα με τα πιο πάνω, το γεγονός ότι ο μάρτυρας ανέλαβε την εκτέλεση εργασιών χωρίς να έχει από προηγουμένως κάποια προσφορά και χωρίς να τηρεί οποιαδήποτε στοιχεία για το κόστος ή τα εργατικά, καθιστά την εκδοχή του μη πειστική. Μάλιστα άξιο απορίας είναι και το σε ποια βάση προέβη σε έκπτωση. Θα ανέμενε κανείς να ήταν σε θέση να προσδιορίσει το πως και το γιατί προκύπτει το αξιούμενο ποσό με αναφορά στις εκτελεσθείσες εργασίες και να εξηγήσει τα διαφορά κονδύλια. Αναμένετο από πρόσωπο με πείρα 40 ετών στον κατασκευαστικό κλάδο να τηρούσε κάποιο στοιχειώδες αρχείο, ώστε να είναι σε θέση να πείσει για το ύψος του αξιούμενου ποσού. Στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι η εκδοχή του στερείται λογικής και πειστικότητας. Περαιτέρω, η δικαιολογία του ότι κατέγραψε το όνομα της εταιρείας του εναγομένου ως υπόχρεας για πληρωμή, κατόπιν παράκλησης το τελευταίου, δεν μπορεί να είναι πειστική. Αναμένεται από πρόσωπο με 40 χρόνια εμπειρία στις συναλλαγές να γνωρίζει την ανάγκη της ορθής καταγραφής του υπόχρεου προς πληρωμή. Επίσης, στην υπό κρίση υπόθεση το μόνο έγγραφο που υφίσταται μεταξύ των διαδίκων είναι το επίδικο τιμολόγιο. Έτσι, στην απουσία οποιουδήποτε άλλου έγγραφου, όπως επί παραδείγματι γραπτής προσφοράς ή απόδειξης είσπραξης για τα ποσά που έλαβε προηγουμένως η ενάγουσα, η πιο πάνω εκδοχή του Μ.Ε.1 καθίσταται μη πειστική. Συνεπώς, κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ μερικώς στη μαρτυρία του Μ.Ε.1 για την εξαγωγή ευρημάτων. Αξιολόγηση μαρτυρίας Μ.Ε.
2. Ο Μ.Ε.2 προκάλεσε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο, η μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από ευθύτητα και ειλικρίνεια. Όμως επί των επιδίκων ζητημάτων η μαρτυρία του δεν ήταν βοηθητική. Συγκεκριμένα ο μάρτυρας δεν γνώριζε σε ποιον άνηκε η ιδιοκτησία στην οποία έγινα οι επίδικες εργασίες. Επίσης δεν γνώριζε ποιες εργασίες έγιναν ακριβώς και ποια ποσά συμφωνηθήκαν. Συνεπώς, η αναφορά του ως προς το τι του ανέφερε ο Μ.Ε.1 ως κατ' ισχυρισμόν οφειλόμενο δεν μπορεί να έχει πρακτική αξία και συναρτάται με την αξιοπιστία του Μ.Ε.
3. Επομένως, κρίνω ότι η μαρτυρία του Μ.Ε.2 επί των ουσιωδών ζητημάτων δεν μπορεί να είναι βοηθητική. Αξιολόγηση μαρτυρίας εναγομένου Ο εναγόμενος προκάλεσε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Η θέση του ότι οι επίδικες εργασίες ανατέθηκαν από την εταιρεία του και όχι από τον ίδιο προσωπικά επιβεβαιώνεται μέσα από το τιμολόγιο Τεκμήριο 2 το οποίο αναγράφει το όνομα της εταιρείας του. Επομένως, κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία του εναγομένου για την εξαγωγή ευρημάτων. Νομική Πτυχή Όπως έχει κριθεί στην απόφαση Πούρικος ν. Σάββα κ.ά.

(1991)1 ΑΑΔ 507, η βασική υποχρέωση κάθε ενάγοντα είναι να αποδείξει με αξιόπιστη μαρτυρία τα βασικά γεγονότα πάνω στα οποία επέλεξε να βασίσει την απαίτησή του, με τη μορφή που ο ίδιος τα καθόρισε στα δικόγραφά του. Το επίπεδο απόδειξης των ισχυρισμών του εκάστοτε ενάγοντα βρίσκεται στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Η έννοια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων έχει ερμηνευθεί νομολογιακά σε πολλές υποθέσεις. Σχετική είναι η απόφαση Μαρσέλ ν. Λαϊκής

(2001)1 Α.Α.Δ. 1858, όπου με αναφορά στις σχετικές αυθεντίες επί του θέματος, κρίθηκε ότι το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Επιπλέον, όπως έχει νομολογηθεί στην υπόθεση Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614, μόνο αξιόπιστη μαρτυρία μπορεί να βαρύνει την πλάστιγγα των πιθανοτήτων. Παράλληλα, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Κύπρος Ξενοφώντος ν. Κ.Ν Zoo Bar Restaurant Ltd Π.Ε 477/11 ημερομηνίας 15.12.2016, το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να πιθανολογεί σε επίπεδο εικασιών, ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης. Συνεπώς, το Δικαστήριο θα κρίνει το κατά πόσο εκάτερος των διαδίκων πέτυχε να αποσείσει το αποδεικτικό βάρος που τον βαρύνει μόνο με βάση τη μαρτυρία που έχει δεχθεί ως αξιόπιστη. Στην υπό κρίση υπόθεση η ενάγουσα καθόρισε στην Έκθεση Απαίτησής της ότι η απαίτησή της έγκειται στο ότι ο εναγόμενος ανέθεσε στην ενάγουσα την εκτέλεση εργασιών στην οικία του και ότι η ενάγουσα, αφού εκτέλεσε της επίδικες εργασίες εξέδωσε τιμολόγιο ύψους €11.960. Υπενθυμίζεται ότι το ύψος του αξιούμενου υπολοίπου ήταν ευθύς εξ αρχής αμφισβητούμενο. Επομένως, η πλευρά της ενάγουσας όφειλε να προσκομίσει επαρκή μαρτυρία, ώστε να αποδείξει ότι η αξία των εκτελεσθεισών εργασιών ανερχόταν στο αξιούμενο ποσό. Η πλευρά του εναγόμενου δεν είχε υποχρέωση να προσκομίσει μαρτυρία για το ποιο ήταν το πραγματικό κόστος των επίδικων εργασιών, αλλά αρκούσε να αμφισβητήσει αυτό κατά την αντεξέταση, πράγμα που έπραξε. Συνεπώς, δεν μπορεί να γίνει δεκτή η εισήγηση της κας Παπαδοπούλου ότι η πλευρά του εναγομένου εγκατέλειψε τη θέση της ότι το ποσό που αξιώνεται είναι υπερβολικό. Επομένως, προχωρώ να εξετάσω το κατά πόσο η ενάγουσα απέδειξε το αξιούμενο ποσό. Επί του προκειμένου η πλευρά της ενάγουσας λαμβάνει δεδομένο ότι η έκδοση του επιδίκου τιμολογίου επαρκεί για την απόδειξη του ύψους της κατ' ισχυρισμόν οφειλής. Όμως, όπως είναι καλά νομολογημένο, τα τιμολόγια από μόνα του δεν έχουν αυτοδύναμη αποδεικτική αξία αλλά συνεκτιμούνται με το σύνολο της μαρτυρίας. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Palatino Development Ltd v Telectronics Com. Ltd

(2002)1 B A.A.Δ. 962, Παναγιώτης Μαστρής Λτδ ν. Επιπλώσεις Λάσκο Λτδ

(2006)1(Α) Α.Α.Δ. 728 και A. L. Mantovani & Sons Ltd. v. Christis Travel & Tourism Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 156. Περαιτέρω, ιδιαίτερα διαφωτιστική είναι η απόφαση Θεοδώρου Θεόδωρος v. Χριστάκη Χ. Αντωνίου Ξυλουργικές Εργασίες Λτδ

(2003)1 Α.Α.Δ. 1492, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά: «Το τιμολόγιο δε συνιστά μαρτυρία για την εργασία η οποία έγινε, αλλά σημείωση γι'αυτή, η οποία συναρτάται με τη γνώση του γράφοντος γι'αυτά που κατέγραψε. Ως φαίνεται, το Δικαστήριο εξίσωσε το τιμολόγιο, με συμφωνία, από την οποία απορρέει η υποχρέωση για την οφειλή.» Προκύπτει, συνεπώς, ότι η ύπαρξη τιμολογίου αυτού καθ' αυτού δεν επαρκεί από μόνη της για την απόδειξη της αξίας της εκάστοτε εκτελεσθείσας εργασίας, αλλά η αποδεικτική του βαρύτητα συναρτάται με τη γνώση του προσώπου το κατήρτισε. Επομένως, στην υπό κρίση υπόθεση το επίδικο τιμολόγιο δεν μπορεί να αποδείξει από μόνο του την αξία των εκτελεσθεισών εργασιών, αλλά θα πρέπει να συνεκτιμηθεί με το σύνολο της ενώπιον μου μαρτυρίας. Από την ενώπιόν μου αξιόπιστη μαρτυρία προκύπτει ότι η ενάγουσα εκτέλεσε κάποιες εργασίες στην οικία του εναγομένου και έλαβε συνολικά το ποσό των € 8.132. Όμως, δεν υφίσταται αξιόπιστη μαρτυρία ότι το σύνολο της αξίας των επιδίκων εργασιών ανέρχεται σε ποσό που να δικαιολογεί το αξιούμενο ποσό. Ταυτόχρονα απουσιάζει αξιόπιστη μαρτυρία για το ποιες συγκεκριμένες εργασίες ή κόστος αφορούσε το αξιούμενο ποσό. Επιπλέον, απουσιάζει αξιόπιστη μαρτυρία που να επέτρεπε οποιαδήποτε κρίση περί του εύλογου της αξιούμενης αμοιβής. Συνακόλουθα, αποτελεί κατάληξη του Δικαστηρίου ότι δεν υφίσταται αξιόπιστη μαρτυρία που να αποδεικνύει το κατ' ισχυρισμόν οφειλόμενο ποσό. Επιπρόσθετα, στην υπό κρίση υπόθεση δεν υφίσταται αξιόπιστη μαρτυρία για το ότι η ενάγουσα συμβλήθηκε με τον εναγόμενο, υπό την προσωπική του ιδιότητα. Υπό φως των πιο πάνω, κρίνω ότι η ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό την αξίωσή της και ως εκ τούτου η αγωγή απορρίπτεται. Κατάληξη Συνεπακόλουθα της πιο πάνω κατάληξής μου η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του εναγομένου όπως αυτά υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............. Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο