Cyprus Import Corporation Ltd ν. Παναγίδη, Αρ. Αγωγής: 2775/2020, 29/4/2022

(1991)1 Α.Α.Δ 24. Έτσι, το Δικαστήριο δεν δύναται να προχωρήσει να επιλύσει θέματα, τα οποία δεν αποτέλεσαν μέρος της δικογραφίας. Σχετική είναι η απόφαση Latifundia Properties Ltd ν. Ανδρέα Μιχαήλ Ψάκη

(2003)1 ΑΑΔ

1. Η ενάγουσα στην έκθεση απαίτησής της ισχυρίστηκε ότι είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένη στην Κυπριακή Δημοκρατία. Περί τις 15.4.2021 συνομολόγησε με την εταιρεία Pro Pet Ltd γραμμάτιο συνήθους τύπου ύψους €.
2. To εν λόγω γραμμάτιο ήταν πληρωτέο την 1η.6.
3. Σε περίπτωση μη πληρωμής του το γραμμάτιο θα έφερε τόκο προς 8% ετησίως πλέον όλα τα δικηγορικά έξοδα σε περίπτωση αγωγής. Ισχυρίστηκε ότι ο εναγόμενος εγγυήθηκε προσωπικώς την πληρωμή του εν λόγω γραμματίου. Ο εναγόμενος στην Υπεράσπισή του ισχυρίστηκε ότι η αξίωση της ενάγουσας έχει παραγραφεί και ότι διέρρευσε αδικαιολόγητα μεγάλο χρονικό διάστημα από την υπογραφή του επίδικου γραμματίου μέχρι την καταχώρηση της αγωγής και ως εκ τούτου επηρεάστηκε το δικαίωμα ουσιαστικής υπεράσπισής του. Ανεξάρτητα με τα πιο πάνω ο εναγόμενος αρνήθηκε όλους του ισχυρισμούς της ενάγουσας. Μαρτυρία Αμφότεροι διάδικοι καταχώρησαν εγγράφως τη μαρτυρία τους. Εκ μέρους της ενάγουσας έγγραφη μαρτυρία κατέθεσε ο [ ] Βαρνάβα υπάλληλος στο λογιστήριο αυτής, ως Μ.Ε.
4. Ο μάρτυρας αναφέρθηκε στην υπόσταση της ενάγουσας εταιρείας και κατέθεσε σχετικό πιστοποιητικό έρευνας από το Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη ως Τεκμήριο
5. Επιπλέον, αναφέρθηκε στις συνθήκες υπογραφής του επίδικου γραμματίου καταθέτοντας αυτό ως Τεκμήριο
6. Δήλωσε δε ρητά το ποια δυο πρόσωπα υπέγραψαν ως μάρτυρες στο επίδικο γραμμάτιο. Ισχυρίστηκε ότι ο εναγόμενος εγγυήθηκε προσωπικώς τις υποχρεώσεις που απέρρεαν από το επίδικο γραμμάτιο. Επιπροσθέτως ο μάρτυρας αναφέρθηκε στην γένεση της οφειλής που καταγράφεται ως αντιπαροχή στο κατ' ισχυρισμόν γραμμάτιο συνήθους τύπου. Κατέθεσε σχετικά ως Τεκμήριο 3 το τιμολόγιο υπ' αριθμόν
7. Δήλωσε δε ότι προς εξόφληση αυτού υπεγράφησαν τέσσερα γραμμάτια, τα τρία εκ των οποίων εξοφλήθηκαν και παρέμεινε οφειλόμενο το επίδικο. Ακολούθως, αναφέρθηκε στις κατ' ισχυρισμόν οχλήσεις προς την εταιρεία Pro Pet Ltd. Κατέθεσε σχετική επιστολή προς την εν λόγω εταιρεία, ημερομηνίας 5.8.2021, Τεκμήριο
8. Η εταιρεία Pro Pet Ltd τέθηκε υπό εκκαθάριση δυνάμει διατάγματος Δικαστηρίου. Κατέθεσε σχετικό αντίγραφο έρευνας από το Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη ως Τεκμήριο
9. Στον αντίποδα, μαρτυρία κατέθεσε ο ίδιος ο εναγόμενος. Ο εναγόμενος δήλωσε ότι ουδέποτε μίλησε ούτε συναντήθηκε με τον Μ.Ε.
10. Ισχυρίστηκε ότι είναι μεγάλη έκπληξη που άκουσε τον ισχυρισμό περί οφειλής του €.
11. Δήλωσε ότι, λόγω παρέλευσης 9 ετών, ήταν αδύνατο για τον ίδιο να εντοπίσει αποδεικτικά στοιχεία για την εξόφληση του τιμολογίου. Εισηγήσεις των Διαδίκων Κατά την ακρόαση της υπόθεσης, αμφότερες οι πλευρές με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις προώθησαν τις θέσεις τους. Αξιολόγηση Μαρτυρίας Κατ' αρχάς τονίζεται ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται κατά κύριο λόγο στη βάση της μαρτυρίας που σχετίζεται με τα επίδικα θέματα. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Τσιαττές ν. Solomonides (Cartridges Industries) Ltd

(2009)1 A.A.Δ. 974 και Mirza Feiz Hasan v. Μιχάλη Ανδρέου, Π.Ε 2/2011, ημερομηνίας 2.12.2015, ECLI:CY:AD:2015:A803. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία, Ομήρου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506, στη βάση πάντοτε των δικογραφημένων ισχυρισμών των διαδίκων. Περαιτέρω, όπου είναι δυνατό, η μαρτυρία εκάστου μάρτυρα συσχετίζεται, αντιπαραβάλλεται και διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Σχετική είναι η απόφαση Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 και η πρόσφατη απόφαση Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Π.Ε 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018, ECLI:CY:AD:2018:A

1. Η ιδιαιτερότητα της διαδικασίας υπό τη νέα Διαταγή 30 έγκειται στο ότι η μαρτυρία, κατά κανόνα κατατίθεται γραπτώς και οι μάρτυρες δεν δίδουν προφορική μαρτυρία στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, ώστε το δικαστήριο να μπορεί να αξιολογήσει την εμφάνιση και συμπεριφορά του μάρτυρα ενόσω καταθέτει, τις αντιδράσεις του, φυσικές ή αφύσικες, ή τον τρόπο που απαντά. Το γεγονός, όμως, ότι οι μάρτυρες, σε παρόμοιας φύσης διαδικασίες, δεν καταθέτουν στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης δεν οδηγεί σε χαλάρωση τους κανόνες που αφορούν την αποδοχή και αξιολόγηση της προσφερόμενης μαρτυρίας, οι οποίοι συνεχίζουν να ισχύουν κανονικά. Με γνώμονα τα πιο πάνω προχωρώ με την αξιολόγηση της ενώπιόν μου μαρτυρίας. Αξιολόγηση μαρτυρίας M.E.1 Η μαρτυρία του Μ.Ε.1 σε μεγάλο βαθμό συνάδει και προκύπτει από την ενώπιον μου έγγραφη μαρτυρία και οι βασικοί του ισχυρισμοί δεν αντικρούονται από αντίθετη μαρτυρία. Συγκεκριμένα οι θέσεις του ως προς τη σύσταση της ενάγουσας εταιρείας και ως προς του ότι εκδόθηκε από την ενάγουσα προς την εταιρεία Pro Pet Ltd, το τιμολόγιο 10051532 για το ποσό των € 4002, 45-, δεν έχουν αμφισβητηθεί και δεν αντικρούονται από αντίθετη μαρτυρία. Ιδίως, όμως, δεν έχουν αμφισβητεί οι θέσεις του ως προς την υπογραφή και το περιεχόμενο του γραμματίου ημερομηνίας 15.4.
2. Συγκεκριμένα δεν έχει αμφισβητηθεί και δεν αντικρούεται από αντίθετη μαρτυρία ότι το επίδικο έγγραφο υπεγράφη από τη Pro Pet Ltd στη παρουσία δύο μαρτύρων. Επιπροσθέτως, ο ισχυρισμός του ότι ο εναγόμενος εγγυήθηκε τις υποχρεώσεις που απέρρεαν από το επίδικο γραμμάτιο δεν αντικρούεται από αντίθετη μαρτυρία και δεν έχει καν αμφισβητηθεί από τον εναγόμενο στη δική του μαρτυρία. Επίσης, οι θέσεις του ως προς το περιεχόμενο του επίδικου γραμματίου και της επίδικης εγγύησης, πέραν από το ότι δεν έχουν αμφισβητηθεί και δεν αντικρούονται από αντίθετη μαρτυρία, προκύπτουν και από το ίδιο το έγγραφο. Τέλος, οι θέσεις του ότι προς εξόφληση του τιμολογίου υπ' αριθμόν 10051532 υπεγράφησαν τέσσερα γραμμάτια και ότι τρία εκ των οποίων εξοφλήθηκαν και παρέμεινε οφειλόμενο το επίδικο, δεν έχουν αμφισβητηθεί και δεν αντικρούεται από αντίθετη μαρτυρία. Συνακόλουθα, οι πιο πάνω θέσεις του μάρτυρα μπορούν να γίνουν δεκτές. Τουναντίον η θέση του ότι ενημέρωσαν τον εναγόμενο για το συγκεκριμένο οφειλόμενο υπόλοιπο δεν υποστηρίζεται από τα έγγραφο στο οποίο παραπέμπει. Συγκεκριμένα παρέπεμψε στην επιστολή που κατέθεσε ως Τεκμήριο
3. Όμως, η πιο πάνω επιστολή αφορά ποσό άλλο από το αξιούμενο στην παρούσα. Η εν λόγω επιστολή αφορά κατ' ισχυρισμό χρέος που προκύπτει από ακάλυπτες επιταγές. Επίσης, οι ισχυρισμοί του ότι ο ίδιος ενημέρωσε τον εναγόμενο επανειλημμένα τηλεφωνικώς στερούνται λογικής και πειστικότητας. Σημειώνεται κατ' αρχάς ότι η πιο πάνω θέση τέθηκε αόριστα χωρίς εξειδίκευση και χωρίς χρονικό προσδιορισμό. Επομένως, η πιο πάνω αόριστη θέση δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Περαιτέρω η θέση ότι ο εναγόμενος παραδέχθηκε την οφειλή του προς τον δικηγόρο της ενάγουσας είναι εξ ακοής μαρτυρία, η οποία είναι μεν επιτρεπτή και αποδεκτή, ως μαρτυρία, αλλά υπόκειται σε αξιολόγηση στη βάση του άρθρου 27 του περί Αποδείξεως Νόμου. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Κοκκινής ν. Κοκκινή Π.Ε 247/11, ημερομηνίας 17.5.2017, ECLI:CY:AD:2017:A179, Τουμάζου ν. Δημοκρατίας Ποιν.΄Εφ.142/14, ημερομηνίας 17.12.15 και ΣΠΕ Λακατάμιας-Δευτεράς Λτδ ν. Δράκου, Ποινική Έφεση αρ. 129/2015, ημερ. 5.4.
4. Στο δε άρθρο 27 του περί Αποδείξεως Νόμου τίθενται τα κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη για την αξιολόγηση της βαρύτητας των εξ ακοής δηλώσεων. Σύμφωνα με το άρθρο 27, μεταξύ άλλων, κατά την αξιολόγηση της εξ ακοής δήλωσης λαμβάνονται υπόψη το κατά πόσο ο διάδικος που προσάγει την εξ ακοής μαρτυρία μπορούσε να κλητεύσει το πρόσωπο το οποίο προέβη στην αρχική δήλωση και το κατά πόσο ο ίδιος διάδικος μπορούσε να προσφέρει και την καλύτερη δυνατή μαρτυρία. Στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχει παρουσιαστεί οτιδήποτε που να δικαιολογεί τη μη παρουσίαση του προσώπου, το οποίο προέβη στην αρχική δήλωση, και δεν έχει εξηγηθεί η μη προσκόμιση της καλύτερης δυνατής μαρτυρίας. Συνακόλουθα, κρίνω ότι δεν μπορώ να αποδώσω βαρύτητα στην πιο πάνω αναφορά του Μ.Ε.
5. Επομένως, κρίνω ότι μπορώ να βασισθώ μερικώς στη μαρτυρία του Μ.Ε.1 για την εξαγωγή ευρημάτων. Αξιολόγηση μαρτυρίας εναγομένου Η μαρτυρία του εναγομένου ως προς το ότι δεν έχει εντοπίσει οποιαδήποτε έγγραφα αναφορικά με την επίδικη οφειλή δεν έχει αντικρουστεί από αντίθετη μαρτυρία και επομένως γίνεται αποδεκτή. Όμως, η θέση του περί εξόφλησης έχει τεθεί αόριστα και όχι με αναφορά στο επίδικο γραμμάτιο. Υπενθυμίζεται ότι επίδικη είναι η οφειλή δυνάμει κατ' ισχυρισμόν γραμματίου συνήθους τύπου και όχι δυνάμει τιμολογίων. Μάλιστα το ίδιο το επίδικο γραμμάτιο καταγράφει ότι συνομολογήθηκε προς εξόφληση του τιμολογίου υπ' αριθμόν
6. Έτσι, το γεγονός ότι ο ίδιος θεωρούσε εξοφληθείσα την οφειλή που προέκυψε δυνάμει του τιμολογίου υπ' αριθμόν 10051532 δεν επηρεάζει τα επίδικα θέματα, αφού εδώ επίδικο είναι η κατ' ισχυρισμόν οφειλή από κατ' ισχυρισμόν γραμμάτιο συνήθους τύπου και όχι η οφειλή που προέκυπτε από το τιμολόγιο
7. Επομένως, κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ μερικώς στη μαρτυρία του εναγομένου για την εξαγωγή ευρημάτων επί των επιδίκων θεμάτων. Ευρήματα Έχοντας υπόψη την πιο πάνω αξιολόγηση προχωρώ με τη διατύπωση ευρημάτων ως προς τα πρωτογενή γεγονότα της υπόθεσης. Η ενάγουσα, είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, η οποία ασχολείται με την επισκευή, πώληση, και επιδιόρθωση αυτοκινήτων. Η ενάγουσα εξέδωσε το τιμολόγιο υπ' αριθμόν 10051532, ύψους € 4.002,45- προς την εταιρεία Pro Pet Ltd. Προς διευθέτηση του εν λόγω τιμολογίου υπεγράφησαν τέσσερα γραμμάτια, μεταξύ των οποίων και το επίδικο, ημερομηνίας 15.4.
8. Το εν λόγω έγγραφο, υπογράφηκε από την εταιρεία Pro Pet Ltd και προνοούσε την πληρωμή του ποσού των € 1.000, σε καθορισμένο χρόνο, ήτοι μέχρι την 1η.6.
9. Ως αντιπαροχή καταγράφεται η εξόφληση του τιμολογίου
10. Σε περίπτωση παράλειψης συμμόρφωσης, προνοούσε ότι η εταιρεία Pro Pet Ltd θα κατέβαλε τόκο προς 8% ετησίως πλέον όλα τα δικηγορικά έξοδα σε περίπτωση αγωγής. Το εν λόγω έγγραφο υπογράφηκε από δύο μάρτυρες, ικανούς προς το συμβάλλεσθαι. Τις υποχρεώσεις που απέρρεαν από το πιο πάνω έγγραφο εγγυήθηκε ο εναγόμενος. Τρία εκ των τεσσάρων γραμματίων εξοφλήθηκαν και παρέμεινε ανεξόφλητο το επίδικο. Με γνώμονα τα πιο πάνω ευρήματα, προχωρώ να εξετάσω τη νομική πτυχή της υπόθεσης. Νομική Πτυχή Ο ισχυρισμός περί παραγραφής. Ήταν βασικός ισχυρισμός του εναγομένου ότι η αξίωση της ενάγουσας έχει παραγραφεί. Θεμελίωσε τη θέση του στο άρθρο 8 (β) του περί παραγραφής Αγώγιμων Δικαιωμάτων Νόμου 66(I)/
11. Όντως το εν λόγω άρθρο καταγράφει ότι αξίωση η οποία προκύπτει από γραμμάτιο παραγράφεται εντός έξι ετών από την ημερομηνία συμπλήρωσης της βάσης αγωγής. Ταυτόχρονα, όμως, το άρθρο 3 του εν λόγω Νόμου προνοεί ότι ο χρόνος παραγραφής αρχίζει να προσμετρείται από την 1η .Ιανουαρίου
12. Από τη συνδυασμένη εφαρμογή των δύο διατάξεων προκύπτει ότι ο χρόνος παραγραφής είναι στα έξι έτη, όμως αυτός ξεκινά να μετρά από την 1η. Ιανουαρίου του
13. Συνεπώς στην υπό κρίση υπόθεση ο χρόνος παραγραφής έληγε την 1η.
15. Η υπό εξέταση αγωγή καταχωρήθηκε στις 30.9.
16. Συνεπώς, κατά τον χρόνο καταχώρησης της αγωγής η αξίωση δεν είχε παραγραφεί. Η απόδειξη της αξίωσης της ενάγουσας Όπως έχει κριθεί στην απόφαση Πούρικος ν. Σάββα κ.ά.

(1991)1 ΑΑΔ 507, η βασική υποχρέωση κάθε ενάγοντα είναι να αποδείξει με αξιόπιστη μαρτυρία τα βασικά γεγονότα πάνω στα οποία επέλεξε να βασίσει την απαίτησή του, με τη μορφή που ο ίδιος τα καθόρισε στα δικόγραφά του. Το επίπεδο απόδειξης των ισχυρισμών του εκάστοτε ενάγοντα βρίσκεται στο επίπεδο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Η έννοια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων έχει ερμηνευθεί νομολογιακά σε πολλές υποθέσεις. Σχετική είναι η απόφαση Μαρσέλ ν. Λαϊκής

(2001)1 Α.Α.Δ. 1858, όπου με αναφορά στις σχετικές αυθεντίες επί του θέματος, κρίθηκε ότι το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Επομένως, το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει το κατά πόσο o εκάστοτε ενάγοντας απέδειξε τα βασικά γεγονότα που θεμελιώνουν την απαίτησή του, στον απαιτούμενο βαθμό, ώστε να δικαιούται σε απόφαση. Παράλληλα, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Κύπρος Ξενοφώντος ν. Κ.Ν Zoo Bar Restaurant Ltd Π.Ε 477/11 ημερομηνίας 15.12.2016, το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να πιθανολογεί σε επίπεδο εικασιών, ως προς τα γεγονότα της υπόθεσης. Συνεπώς, το Δικαστήριο θα κρίνει το κατά πόσο εκάτερος των διαδίκων πέτυχε να αποσείσει το αποδεικτικό βάρος που τον βαρύνει, μόνο με βάση τη μαρτυρία που έχει δεχθεί ως αξιόπιστη. Η έννοια του γραμματίου συνήθους τύπου παρέχεται στο άρθρο 78 του περί Συμβάσεων Νόμου, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα : «Γραμμάτιο συνήθους τύπου" είναι γραπτή υπόσχεση, που παρέχεται από ένα πρόσωπο σε άλλο, υπογράφεται από το πρόσωπο που την παρέχει στην παρουσία δύο τουλάχιστο μαρτύρων ικανών προς το συμβάλλεσθαι, για πληρωμή, σε πρώτη ζήτηση ή σε ορισμένο χρόνο ή σε προσδιορίσιμο μέλλοντα χρόνο προς πρόσωπο το οποίο ορίζεται στο γραμμάτιο, ποσού χρημάτων, πλέον τόκο που ορίζεται σε αυτό κατά ανώτατο όριο προς εννέα τοις εκατό κατ' έτος και, σε περίπτωση λήψης δικαστικών μέτρων επ' αυτού, τα συναφή έξοδα, και αναφέρει την αντιπαροχή για την οποία παρέχεται η υπόσχεση.» Σύμφωνα δε με το άρθρο 79 του περί Συμβάσεων Νόμου ορίζει ρητά ότι το γραμμάτιο συνήθους τύπου δεν είναι άκυρο, επειδή αυτό ασφαλίζεται με εγγύηση. Παράλληλα στο άρθρο 80 του περί Συμβάσεων Νόμου ορίζεται ότι το περιεχόμενο του γραμματίου συνήθους τύπου συνιστά αμάχητη απόδειξη των γεγονότων που εκτίθενται σε αυτό και επιτρέπονται μόνο συγκεκριμένες υπερασπίσεις. Η ύπαρξη των πιο πάνω πλεονεκτημάτων επιβάλλει όπως οι τυπικές προϋποθέσεις του άρθρου 78 τηρούνται απαρέγκλιτα. Θεμελιακή επί του προκειμένου είναι η απόφαση Papastratis v. Economou

(1970)1 C.L.R. 11. Στην απόφαση Φούλη ν. Μιχαήλ

(2005)1 (Β) Α.Α.Δ. 1144, συνοψίσθηκαν οι σχετικές αρχές και λέχθηκαν τα ακόλουθα : «το γραμμάτιο συνήθους τύπου έχει πολλά πλεονεκτήματα. Για παράδειγμα σε κάθε δικαστική διαδικασία το περιεχόμενό του αποτελεί αμάχητη απόδειξη των γεγονότων που αναφέρονται σ' αυτό. Ακόμα, από τον περί Παραγραφής Νόμο, Κεφ. 15, παρεχόταν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα ισχύος για σκοπούς αγωγής πάνω σ' αυτό, παρά στα συνήθη γραμμάτια. Αυτά τα πλεονεκτήματα έφεραν την ανάγκη όπως οι τυπικότητες που αφορούν την έκδοση γραμματίου συνήθους τύπου να τηρούνται απόλυτα (Papastratis v. Economou

(1970)1 C.L.R. 11, Παύλου κ.ά. ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ

(1990)1 Α.Α.Δ. 483. Βλέπε ακόμα άρθρα 79 και 80 του Κεφ. 149).» Αποτέλεσμα των πιο πάνω ήταν να καθιερωθεί η αρχή ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να υπεισέλθει πίσω από τη δεδηλωμένη, στο γραμμάτιο, αντιπαροχή. Σχετική είναι η απόφαση Λεωνίδου Πανίκος Α. και άλλη ν. Δρ. Θρασύβουλου Σπυριδάκη

(2012)1 ΑΑΔ 1694, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα : «Οι μόνες υπερασπίσεις που επιτρέπονται είναι ότι το γραμμάτιο λήφθηκε κατόπιν δόλου ή ότι η υπογραφή του χρεώστη ή άλλου μέρους, δεν είναι στην πραγματικότητα η δική του. Σχετική είναι η κλασσική υπόθεση Παπαστράτης ν. Οικονόμου

(1971)1 Α.Α.Δ. 11, αναφορικά με την αυστηρή ερμηνεία του Άρθρου 78. Σύμφωνα δε με την υπόθεση Raif v. Dervish

(1971)1 Α.Α.Δ. 158, το Δικαστήριο δεν μπορεί να υπεισέλθει πίσω από τη δεδηλωμένη αντιπαροχή του γραμματίου. Σχετικές είναι επίσης οι υποθέσεις Παύλου ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ

(1990)1 Α.Α.Δ. 483 και Αναξαγόρας Χαραλάμπους κ.ά. ν. Χρηματοδοτήσεων Πάνθηρα Λίμιτεδ

(2000)1 Α.Α.Δ. 733.» Οι πιο πάνω αρχές επανεπιβεβαιώθηκαν στις πρόσφατες αποφάσεις Κυριάκου ν. Αναστασίου

(2013)1 ΑΑΔ 148 και Αντώνης Σαλαχώρη ν. Αργυρούλας Παναγιωτίδου, Πολ. Έφεση 257/2010, ημερομηνίας 1.3.

1. Στην υπό κρίση υπόθεση μέσα από το περιεχομένου του Τεκμηρίου 2 διαπιστώνεται ότι αυτό φέρει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα γραμματίου συνήθους τύπου. Άλλωστε η εγκυρότητα του εν λόγω εγγράφου δεν έχει αμφισβητηθεί. Επιπροσθέτως, ουδεμία υπεράσπιση εγέρθηκε ως προς την εγκυρότητα του επιδίκου εγγράφου, Τεκμήριο
2. Εν πάση περιπτώσει, μέσα από την ενώπιόν μου αξιόπιστη μαρτυρία προκύπτει ότι το επίδικο γραμμάτιο περιλαμβάνει γραπτή υπόσχεση, που παρασχέθηκε από την εταιρεία Pet Pro Ltd, για πληρωμή συγκεκριμένου ποσού χρημάτων σε προσδιορισμένο χρόνο στο μέλλον, η οποία υπεγράφη από τη χρεώστιδα εταιρεία στη παρουσία δυο προσώπων ικανών προς το συμβάλλεσθαι. Προκύπτει, περαιτέρω, ότι σε περιελάμβανε όρο ότι σε περίπτωση μη πληρωμής αυτό θα έφερε τόκο προς 8% ετησίως μέχρι εξοφλήσεως και σε περίπτωση χρεώστιδα θα κατέβαλε την πληρωμή των δικαστικών εξόδων. Τέλος καταγραφεί ρητά την αντιπαροχή. Συνεπώς, προκύπτει ότι η ενάγουσα απέδειξε ότι το επίδικο έγγραφο είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου εν τη εννοία του Νόμου. Δοθέντος του πιο πάνω συμπεράσματος το Δικαστήριο δεν μπορεί να υπεισέλθει πίσω από τη δεδηλωμένη στο γραμμάτιο αντιπαροχή. Υπό το φως των πιο πάνω, προκύπτει ότι μέσω του επίδικου γραμματίου δημιουργήθηκε οφειλή υπέρ της ενάγουσας και εναντίον της εταιρείας Pro Pet Ltd. Την εν λόγω οφειλή εγγυήθηκε ο εναγόμενος. Στην υπό κρίση κανένας θετικός ισχυρισμός τέθηκε και ουδεμία μαρτυρία προσήχθη σε σχέση με τη μη ευθύνη του εναγομένου ως εγγυητή. Τουναντίον προκύπτει ότι ο εναγόμενος εγγυήθηκε όλες τις υποχρεώσεις που απέρρεαν από το επίδικο γραμμάτιο. Επομένως, αποτελεί κατάληξη του Δικαστηρίου ότι έγκυρα ενάγεται ο εναγόμενος ως εγγυητής και ότι δυνάμει του εγγυητήριου που υπέγραψε υπέχει ευθύνη για την καταβολή του ποσού που οφείλει η εταιρεία Pro Pet Ltd. Τέλος, δεν έχει προσκομιστεί θετική μαρτυρία σε σχέση με τη τυχόν εξόφληση του επιδίκου γραμματίου. Στη βάση των ανωτέρω αποτελεί κατάληξη του Δικαστηρίου ότι η ενάγουσα απέδειξε στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων την αξίωσή της. Ο ισχυρισμός περί αδικαιολόγητης καθυστέρησης Στην υπό κρίση υπόθεση ο εναγόμενος ήγειρε το ζήτημα της καθυστέρησης στην καταχώρηση της υπό κρίση αγωγής, υπό το πρίσμα του επηρεασμού του δικαιώματός του σε δίκαιη δίκη και όχι υπό το πρίσμα της υπεράσπισης της «ολιγωρίας» (laches). Ως προκύπτει από τη νομολογία η αναιτιολόγητη καθυστέρηση στην έγερση της αγωγής πλήττει άμεσε το δημόσιο συμφέρον αναφορικά με την ορθή απονομή δικαιοσύνης. Θεμελιακή επί του προκειμένου είναι η απόφαση Ιερείδης κ.ά ν. Παναγιώτου

(2006)1 ΑΑΔ 498. Συγκεκριμένα λέχθηκαν τα ακόλουθα: «η αναιτιολόγητη καθυστέρησης στην έγερση της αγωγής από τη γένεση του αγώγιμου δικαιώματος, καθυστέρηση η οποία πλήττει άμεσα το δημόσιο συμφέρον σε ό,τι αφορά την ορθή απονομή της δικαιοσύνης.» Η πιο πάνω Φράγκου κ.ά ν. Στυλιανίδη

(2007)1 ΑΑΔ 73, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Έχουμε τη γνώμη πως το πιο πάνω χρονικό διάστημα που διέρρευσε, για τη διεκδίκηση του ισχυριζόμενου δικαιώματος, πλήττει άμεσα το δημόσιο συμφέρον σε ό,τι αφορά την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Με την πάροδο αναιτιολόγητου, και αντικειμενικά μεγάλου χρονικού διαστήματος, στη δικαστική διεκδίκηση δικαιώματος ενδέχεται να παρεμβληθούν μεταβολές πραγματικών καταστάσεων, ακόμη και η βιολογική ύπαρξη ενδιαφερομένων μερών, εδώ του πατέρα της εφεσίβλητης, που καθιστούν δύσκολη και εν πολλοίς αδύνατη, τη δίκαιη δίκη.» Προκύπτει από τις πιο πάνω αυθεντίες ότι η πάροδος ενός αντικειμενικά μεγάλου χρονικού διαστήματος από τη γένεση του αγώγιμου δικαιώματος μέχρι την καταχώρηση της αγωγής, ένεκα της πιθανότητας μεταβολής των πραγματικών καταστάσεων, είναι ζήτημα που καθιστά δύσκολη αν όχι αδύνατη τη δίκαιη δίκαιη. Ένεκα των πιο άνω η αδικαιολόγητη μακρά καθυστέρηση στην καταχώρηση της αγωγής είναι ζήτημα που πλήττει άμεσα το δημόσιο συμφέρον σε ό,τι αφορά την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Συνεπώς, το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί από το Δικαστήριο, είναι το κατά πόσο η παρατηρούμενη καθυστέρηση είναι τέτοιας μορφής και έκτασης που να επηρεάζει το δικαίωμα του εναγόμενου σε δίκαιη δίκη. Η θέση του εναγομένου ήταν ότι υπήρξε υπέρμετρη καθυστέρηση 9 ετών, στην καταχώρηση της υπό κρίση αγωγής, η οποία του στέρησε το δικαίωμα να υπερασπιστεί την υπόθεσή και να παρουσιάσει τις αποδείξεις του. Σχετικά σημειώνεται ότι η κρίση αγωγή αφορά αξίωση, η οποία ερείδεται επί γραμμάτιου συνήθους τύπου. Ο εναγόμενος δεν ήγειρε οποιαδήποτε υπεράσπιση ή ισχυρισμό σε σχέση με την εγκυρότητα του επίδικου γραμματίου συνήθους τύπου. Επίσης, δεν προέβαλε οποιοδήποτε ισχυρισμό περί της μη υπογραφής της επίδικης εγγύησης. Προκύπτει, συνεπώς, ότι ο εναγόμενος δεν προέβαλε οποιοδήποτε θετικό ισχυρισμό σε σχέση με τη μη συνδρομή των γεγονότων που στοιχειοθετούν την επίδικη αξίωση εναντίον του. Αντίθετα ο μόνος ισχυρισμός του τέθηκε ήταν σε σχέση με το τιμολόγιο ύψους € 4.002,45- που εκδόθηκε από την ενάγουσα προς την εταιρεία Pro Pet Ltd. Ενόψει της φύσης του γραμματίου συνήθους τύπου και του γεγονότος ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να υπεισέλθει πίσω από τη δεδηλωμένη σε αυτό αντιπαροχή, η προβολή κατ' αόριστο τρόπο ότι ο εναγόμενος εξόφλησε την οφειλή που προκύπτει από την έκδοση του εν λόγω τιμολογίου, αλλά δεν βρήκε τις σχετικές αποδείξεις δεν μπορεί να θεμελιώσει επηρεασμό του δικαιώματος δίκαιης δίκης στην παρούσα υπόθεση. Υπό τα πιο πάνω δεδομένα, η παρούσα διαφοροποιείται από τις υποθέσεις Φράγκου κ.ά ν. Στυλιανίδη (ανωτέρω) και Ιερείδης κ.ά ν. Παναγιώτου (ανωτέρω), όπου παρατηρήθηκε αδικαιολόγητη καθυστέρηση 29 και 25 ετών αντίστοιχα, η οποία επηρέασε άμεσα πρόσωπα και μαρτυρία που συνδέονταν άμεσα με την εκεί επίδικη διαφορά. Στην υπό κρίση υπόθεση, η καθυστέρηση δεν ήταν τέτοιας μορφής και έκτασης που να έχει επηρεάσει πρόσωπα ή μαρτυρία που συνδέονται άμεσα με τα επίδικο ζήτημα στην παρούσα, ώστε να επηρεάζεται δυσμενώς το δικαίωμα του εναγομένου σε δίκαιη δίκη και ως εκ τούτου το δημόσιο συμφέρον να επιβάλλει την απόρριψή της. Κατάληξη Συνεπακόλουθα της πιο πάνω κατάληξής μου εκδίδεται απόφαση υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγόμενου για το πόσο των €1.000 πλέον τόκο προς 8% ετησίως από 1.6.2011 μέχρι εξοφλήσεως. Ενόψει του πιο πάνω αποτελέσματος τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγομένου ως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΜΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο