LUDGATE PROPERTIES LIMITED ν. GORDIAN HOLDINGS LIMITED, Αίτ. Έφ.: 132/21, 5/4/2022

(2)και Κανονισμό 4 αντίστοιχα του νόμου Ν.9/1965 όπως τροποποιήθηκε με τον νόμο Ν.142(Ι)/2014, τον Νόμο 87(Ι)/2018 και τον νόμο 212(Ι)/2020 και τον νόμο Ν.61(Ι)/2020 Μεταξύ: LUDGATE PROPERTIES LIMITED -και- GORDIAN HOLDINGS LIMITED Ημερομηνία: 5 Απριλίου 2022 Αίτηση ημερ. 27.9.21 για Παράταση Χρόνου Καταχώρισης Έφεσης Ε Μ Φ Α Ν Ι Σ Ε Ι Σ: Για Αιτήτρια: κ. Χ. Πουτζιουρής για Χρίστος Πουτζιουρής & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ης: κ. Π. Μακρίδης για Χρυσαφίνης και Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε. ------------- Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 28.7.21 το δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση) εξέδωσε απόφαση επί της αίτησης-έφεσης με την οποία απέρριψε το αίτημα για ακύρωση της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ. Για λόγους οι οποίοι εξηγούνται στην ένορκη δήλωση του διευθυντή της εφεσείουσας, κ. Σταύρου, με την παρούσα αίτηση ζητείται παράταση επτά ημερών για την καταχώριση έφεσης στο Ανώτατο Δικαστήριο εναντίον της εν λόγω απόφασης. Η Εφεσίβλητη προέβαλε επτά λόγους ένστασης προς απόρριψη της αίτησης, οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι καταχωρίστηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση, δεν δίδεται αιτιολογία, η προωθούμενη δικαιολογία είναι ανεπαρκής, η σκοπούμενη έφεση δεν έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας, παραβιάζεται η τελεσιδικία και με τυχόν παράταση θα παραβιαστούν τα συμφέροντα της Εφεσίβλητης. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του λειτουργού της Εφεσίβλητης, κ. Αδάμου, στην οποία μεταξύ άλλων προβάλλει ότι η προθεσμία είναι 14 ημέρες, ότι έληγε στις 11 ή 12.8.21 και όχι στις 8.9.21, ότι υπήρξε καθυστέρηση πέραν του μηνός για την αίτηση αυτή και ότι είναι αβάσιμοι οι ισχυρισμοί του κ. Σταύρου πως 10 ημέρες πριν τη λήξη της προθεσμίας λόγω ασθενείας δεν ήταν σε θέση να υπογράψει το αναγκαίο διοριστήριο και να καταβάλει τα αναγκαία δικηγορικά έξοδα για την άσκηση της έφεσης, αφού τα όσα αναφέρει έλαβαν χώρα μετά τη λήξη της προθεσμίας των 14 ημερών. Νομική Πτυχή Οι σχετικές με το θέμα νομικές αρχές καταγράφονται περιεκτικά στην υπόθεση Πρόεδρος και Μέλη Διαχειριστικής Επιτροπής «ΦΑΡΑΩ ΕΛΕΝΑ 24» v. Καράσαββα

(2012)1 (Α) Α.Α.Δ. 399 ως εξής: «H παράταση χρόνου για καταχώρηση έφεσης είναι ένα εξαιρετικό δικονομικό μέτρο (Lavar Shipping Co Ltd v. Δημοκρατίας

(1990)3 A.Α.Δ. 1635). H διακριτική εξουσία του δικαστηρίου να παραχωρήσει παράταση χρόνου είναι ελεύθερη και αδέσμευτη και ασκείται με βάση τα γεγονότα της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης. O αιτητής οφείλει να προβάλει τα αναγκαία στοιχεία για να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι η παράταση είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης (Βούρια ν. Δασκάλου

(1993)1 A.A.Δ. 808). Παρ' όλο που φαίνεται ότι η νομολογία μας δεν έχει ακόμα σταθεροποιηθεί ως προς την αμέλεια ή το λάθος δικηγόρου, εν τούτοις φαίνεται ότι η επικρατούσα αντιμετώπιση είναι ότι το λάθος ή η αμέλεια δικηγόρου δεν συνιστά από μόνη της λόγο παραχώρησης παράτασης καταχώρησης της έφεσης. Στην υπόθεση Βούρια ν. Δασκάλου, ανωτέρω, τονίστηκε ότι η δικαιοδοσία του δικαστηρίου για παράταση της προθεσμίας για υποβολή έφεσης δεν υπόκειται σε περιορισμούς και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου συναρτάται με τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών τον δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Στο διάδικο που επιδεικνύει αδιαφορία συνήθως το δικαστήριο αρνείται την έγκριση της αίτησης, αλλά εκεί που υπάρχει σπουδή στην άσκηση των δικαιωμάτων του, η έγκριση της αίτησης γίνεται ευκολότερη. Οι προθεσμίες που τάσσονται από τους θεσμούς ή από το δικαστήριο θα πρέπει να τηρούνται. Παράτασή τους συνιστά εξαιρετικό διαδικαστικό μέτρο το οποίο θα πρέπει να δικαιολογείται από εξαιρετικές περιστάσεις (Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ v. Χατζηνικόλα

(1990)1 A.A.Δ. 470 και Παπαϊωάννου ν. Κωνσταντίνου

(2008)1 A.A.Δ. 1083, 1088). Στην υπόθεση Βαρδιάνος v. Richards

(1998)1 A.A.Δ. 698, τονίστηκε ότι ο διάδικος δεν μπορεί, κατά κανόνα, να προβάλλει το λάθος, αμέλεια ή παράλειψη του δικηγόρου του για να πετυχαίνει την παράταση προθεσμιών ή την αναγέννηση δικαστικών διαδικασιών, γιατί κάτι τέτοιο θα αποτελούσε ένα εύσχημο τρόπο υπερφαλάγγισης των δικονομικών διατάξεων. Από τη συμμόρφωση με τα χρονοδιαγράμματα εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης. ...................................................................... .....................................H μη συμμόρφωση με τις δικονομικές διατάξεις θα πρέπει να οφείλεται σε λόγο, η επέλευση του οποίου δεν οφείλεται στη συνήθη ανθρώπινη λειτουργία». Στην παρούσα περίπτωση το πρώτο ζήτημα το οποίο χρήζει εξέτασης είναι η έκταση της προθεσμίας για καταχώριση έφεσης. Επί τούτου δεν συμφωνώ με την εισήγηση της εφεσείουσας ότι ισχύει η προθεσμία των 42 ημερών βάσει της Δ.35 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το ζήτημα επιλύεται σαφέστατα από τον κ.13 των περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Έγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956, ο οποίος καθορίζει ότι όταν προνοείται στον Νόμο έφεση εναντίον οποιασδήποτε απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου, αυτή θα ασκείται εντός 14 ημερών από την έκδοση της απόφασης. Οι εν λόγω κανονισμοί εκδόθηκαν βάσει του άρθρου 80 του παλαιού Κεφ.231 το οποίο αντιστοιχεί, με τη νέα αρίθμηση του Κεφ. 224, στο άρθρο

1. Οι πρόνοιες της Δ.35 εφαρμόζονται μεν για τα υπόλοιπα ζητήματα της έφεσης πλην όμως είναι προφανές ότι δεν μπορούν να διαφοροποιήσουν την προβλεπόμενη προθεσμία των 14 ημερών. Το ζήτημα έχει ξεκαθαριστεί πλήρως και στις υποθέσεις Βασιλείου v. Αντωνίου, Πολ. Έφ. 6/2014, ημερ. 20.9.17 και Οικονόμου κ.α v. Φιλίππου, Πολ. Έφ. 366/2011, ημερ. 6.11.
2. Οι αναστολές της εφαρμογής των διατάξεων του Μέρους VIA του Ν.9/65 αρχικά στις 29.12.20 με τον Ν.212(Ι)/20 μέχρι τις 31.3.21 και αργότερα στις 7.5.21 με τον Ν.98(Ι)/21 μέχρι τις 31.7.21 (καθ΄ όσον αφορά περιπτώσεις κύριας κατοικίας ή επαγγελματικής στέγης πολύ μικρής επιχείρησης ή και αγροτεμαχίου) ασφαλώς δεν επηρεάζει επίσης τη ρητώς προβλεπόμενη προθεσμία για έφεση σε απόφαση επί αίτησης η οποία είχε καταχωριστεί στο ενδιάμεσο των δύο αυτών Νόμων (26.4.21). Άλλωστε αν ετίθετο ζήτημα τέτοιας αναστολής αυτό θα ετίθετο ενώπιον του εκδικάσαντος δικαστηρίου το οποίο εξέδωσε απόφαση στις 28.7.
3. Ούτε βέβαια έχει οποιαδήποτε σημασία το ότι η απόφαση εκδόθηκε εν μέσω θερινών δικαστικών διακοπών ενόψει των προνοιών της Δ.61 κ.(ii), οι οποίες το επιτρέπουν. Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι πράγματι, όπως υποστήριξε και η εφεσίβλητη με την ένσταση της, η προθεσμία στην παρούσα περίπτωση εξέπνευσε στις 11.8.
4. Το πρόβλημα είναι ότι η εφεσείουσα στην ένορκη δήλωση της δεν παρέχει καμιά εξήγηση αναφορικά με τον λόγο που δεν καταχώρισε την έφεση της στο Ανώτατο Δικαστήριο πριν την πιο πάνω ημερομηνία. Με αποτέλεσμα το δικαστήριο να μην έχει κάτι ενόρκως ενώπιον του ούτως ώστε να τεθεί ζήτημα εξέτασης της αίτησης στη βάση των προαναφερθεισών αρχών της νομολογίας. Τα όσα τυχόν αναφέρονται στην αγόρευση της ούτως ή άλλως δεν μπορούν να ληφθούν υπόψιν καθότι δεν είναι επιτρεπτή η προσαγωγή μαρτυρίας μέσω της αγόρευσης (βλ. Παπαργυρού v. Μιχαηλίδη, Πολ. Έφ. 215/10, ημερ. 25.1.16). Αλλά εν πάση περιπτώσει, ακόμα και η ίδια η αγόρευση είναι δομημένη στη βάση του ότι η προθεσμία εξέπνεε στις 8.9.21 και ότι η αίτηση παράτασης καταχωρίστηκε στις 28.9.21, όχι από αδιαφορία αλλά λόγω θέματος υγείας του διευθυντή της εφεσείουσας εταιρείας (Σελ. 4, §7 και επόμενες). Η μόνη διαφορετική ενδεχομένως τοποθέτηση είναι ένα εισαγωγικό σχόλιο ότι «οι αιτητές και οι δικηγόροι τους ήταν με την εντύπωση ότι η απόφαση που επιζητείται η παράταση χρόνου ήταν αποτέλεσμα γενικής αίτησης της οποίας η προθεσμία είναι 42 ημέρες και όχι 14 ημέρες όπως ισχυρίζονται οι καθ΄ ων η αίτηση». Ακόμα όμως και το υπονοούμενο αυτό αναιρείται αμέσως με την επιμονή στη θέση ότι ο προαναφερθείς κ.13 προϋπήρχε του Συντάγματος και αφορούσε εφέσεις σε δικαστικές αποφάσεις επί αποφάσεων του Διευθυντή Κτηματολογίου και όχι απευθείας αποφάσεις του Δικαστηρίου, όπως η επίδικη. Όπως έχει εξηγηθεί πιο πριν δεν συνάγεται τέτοια πρόθεση του Νομοθέτη. Κατάληξη Με δεδομένες τις θέσεις αφενός ότι η μη καταχώριση εντός της προθεσμίας εξηγείται αναλυτικά στην ένορκη δήλωση και αφετέρου ότι εκεί η μοναδική εξήγηση αφορά χρονικό σημείο μεταγενέστερο κατά ένα μήνα περίπου, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ενόρκως ενώπιον του δικαστηρίου καμιά εξήγηση για την πάροδο άπρακτης της προθεσμίας των 14 ημερών. Με άλλα λόγια δεν έχει δοθεί εξήγηση ως προς το γιατί δεν είχε καταχωριστεί η έφεση μέχρι τις 11.8.21, με αποτέλεσμα η παρούσα αίτηση να είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Συνεπώς η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται με έξοδα €700 συν ΦΠΑ προς όφελος της Εφεσίβλητης-Καθ΄ης και εις βάρος της Εφεσείουσας-Αιτήτριας στην παρούσα. (Υπ.) ............. Χ. Β. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΝ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο