Sviridov κ.α. ν. Rinsoco Trading Co. Limited, Αρ. Αγωγής: 704/2020, 20/4/2022

(2)του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1215/2012, και/ή λόγω του ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν είναι ο κατάλληλος χώρος («forum convenience») για την καταχώρηση και εκδίκαση της Αγωγής, και/ή λόγω του ότι υπάρχει στενότερη σχέση μεταξύ της διαφοράς των μερών με το Ρωσικό δίκαιο και/ή Ρωσικά δικαστήρια παρά το Κυπριακό δίκαιο και δικαστήρια και/ή ότι τα Ρωσικά δικαστήρια είναι πιο αρμόδια και καταλληλά να επιλύσουν τη διαφορά, και Β) Διαζευκτικά, Διάταγμα αναστολής (stay) της διαδικασίας της παρούσας Αγωγής μέχρι ότου περατωθούν συναφείς δικαστικές διαδικασίες, οι οποίες εκκρεμούν ενώπιον Ρωσικών Δικαστηρίων, δυνάμει των προνοιών του άρθρου 34 του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1215/2012 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. Η Αίτηση βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικό Κανονισμό Δ.2 θ.2, Δ.16 Θ.7 και 9, Δ.6 θ.1-9, Δ.27 Θ. 3, Δ.33 Θ. 10, Δ.48 Θ.2, Θ.3, θ.8

(1)(α.1 ) και (f),

(2)και

(4), Θ.9 και θ.11, Δ.27 Θ.3, στο Άρθρο 3 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.3, στο άρθρο 21 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, στα άρθρα 1, 2, 24, 29, 30, 31, 32, 33 και 34 του Ευρωπαϊκού Κανονισμού αρ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, στις συμφυείς εξουσίες και/ή στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου και στη σχετική επί του θέματος νομολογία. Η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση και τις συμπληρωματικές ενόρκους δηλώσεις του [ ] Πάρπα, ημερομηνίας 07.08.2020, 24.03.2021 και 29.11.2021, καθώς και την συμπληρωματική ένορκο δήλωση του [ ] Φιάκα, στις οποίες αναφέρονται συνοπτικά τα ακόλουθα: - Η Αιτήτρια - Εναγόμενη εταιρεία στις 13.6.2019 και αφού προηγήθηκε διαδικασία υποχρεωτικής προσφοράς (mandatory offer), με βάση το άρθρο 84.2 του Ρωσικού Ομοσπονδιακού Νόμου περί Δημόσιων Εταιρειών, απέκτησε (μαζί με συνδεδεμένες με αυτή εταιρείες) το 96.73% των μετοχών της Ρωσικής εταιρείας Urakali Public Joint Stock Company ("Uralkali"). Σύμφωνα με το άρθρο 84.8 του Ρωσικού Ομοσπονδιακού Νόμου περί Εταιρειών όταν πρόσωπο (είτε μόνο του ή μαζί με συνδεδεμένα πρόσωπα) αποκτά πέραν του 95% των μετοχών με δικαίωμα ψήφου μιας δημόσιας εταιρεία, ως αποτέλεσμα υποχρεωτικής προσφοράς που έχει οδηγήσει στην απόκτηση τουλάχιστον 10% των μετοχών ψήφου σε τέτοια εταιρεία, αποκτά δικαίωμα αναγκαστικής εξαγοράς (squeeze-out right) των μετοχών των άλλων μετόχων . - Μετά που η Εναγόμενη (μαζί με τις συνδεδεμένες με αυτή εταιρείες) κατέστη μέτοχος του 96.73% των μετοχών της Uralkali, άσκησε το δικαίωμα της αναγκαστικής εξαγοράς σε τιμή RUB 120 ανά μετοχή, θέση η οποία αμφισβητείται από τους Ενάγοντες στην ΄Εκθεση Απαίτησής τους ισχυριζόμενοι ότι η τιμή εξαγοράς των μετοχών, δεν αντικατοπτρίζει την εύλογη και/ή ουσιαστική αγοραία αξία της εταιρείας Uralkali και τη δίκαιη αξία των μετοχών της, και ισχυρίζονται ότι αυτή ανέρχεται σε RUB 358 ανά μετοχή. - Eπειδή οι Ενάγοντες με την παρούσα Αγωγή ζητούν αποζημιώσεις στη βάση προνοιών της Ρωσικής Νομοθεσίας, οι οποίες κατ' ισχυρισμό αντιπροσωπεύουν την διαφορά μεταξύ της δίκαιης τιμής αγοράς (market value) και/ή αξίας των μετοχών που κατείχαν οι Ενάγοντες στην Uralkali και της τιμής που η Αιτήτρια/Εναγόμενη κατέβαλε σε αυτούς, στο πλαίσιο της διαδικασίας αναγκαστικής αγοράς (squeeze out), καθώς και γενικές αποζημιώσεις εναντίον της Εναγόμενης, μεταξύ άλλων, ως απώλεια κερδών και/ή στη βάση των αρχών του αδικαιολόγητου πλουτισμού και/ή λόγω παράβασης των νομικών υποχρεώσεων της Εναγόμενης και/ή λόγω παράβασης συγκεκριμένων άρθρων του Ρωσικού Πολιτικού Κώδικα, το εφαρμοστέο δίκαιο, στην παρούσα διαφορά, είναι το Ρωσικό. Η κατοικία και μόνο του Εναγόμενου δεν είναι αρκετή για να προσδώσει δικαιοδοσία αλλά πρέπει να υπάρχουν εναλλακτικοί λόγοι που να δικαιολογούν την ανάληψη δικαιοδοσίας, όπως κάποια στενή σύνδεση μεταξύ της διαφοράς και του Δικαστηρίου για να εξυπηρετηθεί η ορθή απονομή της δικαιοσύνης (προοίμιο του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1215/15 παραγράφους 15 και 16). Απαιτήσεις που έχουν ως αντικείμενο τον καθορισμό της αντιπαροχής της αναγκαστικής εξαγοράς μετοχών σε εταιρεία και εάν τέτοια τιμή είναι εύλογη ή όχι θα πρέπει να εκδικάζονται από το δικαστήριο της χώρας / κράτους μέλους όπου η εταιρεία έχει την έδρα της και/ή που συστάθηκε όταν τέτοια χώρα/ κράτος μέλος έχει αποκλειστική δικαιοδοσία επί του θέματος. (Κανονισμός 1215/2012 ΄Αρθρο 24). Λόγω της εμπορικής/εταιρικής φύσης της διαφοράς στην παρούσα Αγωγή τα Ρωσικά Δικαστήρια έχουν αποκλειστική δικαιοδοσία να εκδικάσουν την επίδικη διαφορά και να αποφασίσουν τα επίδικα θέματα και ως εκ τούτου θα πρέπει να υπάρξει παρέκκλιση από τον γενικό κανόνα (τόσο στο Ρωσικό όσο και στο Ευρωπαϊκό δίκαιο) που επιτρέπει τη καταχώρηση αγωγής στη χώρα όπου διαμένει ο Εναγόμενος (1η Γνωμάτευση Linklaters C15 στη Μόσχα - Τεκμήριο 1). - Διαζευκτικά ήταν η θέση τους ότι η διαδικασία στη παρούσα Αγωγή θα πρέπει να ανασταλεί λόγω του ότι εκκρεμούν στη Ρωσία συναφείς Αγωγές, δικαστικές διαδικασίες από άλλους πρώην μετόχους μειοψηφίας της Uralkali, εναντίον της Εναγομένης/ Αιτήτριας, στην ίδια βάση με την παρούσα Αγωγή, δηλαδή αμφισβητείται η τιμή των RUB 120, στην οποία έγινε η αναγκαστική εξαγορά των μετοχών τους, Αγωγές τις οποίες προσδιόρισε και οι οποίες έχουν συνενωθεί, με Διάταγμα του Ρωσικού Δικαστηρίου ημερ. 29/07/2020, σε μία διαδικασία με αρ. Α50-8059/2020 προκειμένου να εκδικαστούν μαζί και το Ρωσικό Δικαστήριο θα εκδώσει μια απόφαση δεσμευτική για όλους τους εκεί Ενάγοντες. Οι Ενάγοντες, στις εν λόγω Αγωγές, επιδιώκουν να ανακτήσουν αποζημιώσεις για ζημιά, η οποία προκλήθηκε σε αυτούς, λόγω εσφαλμένου προσδιορισμού της αγοραίας αξίας των μετοχών, η οποία πληρώθηκε στους μετόχους μειοψηφίας της Uralkali από την Αιτήτρια, στο πλαίσιο διαδικασίας αναγκαστικής εξαγοράς των μετοχών της (squeeze-out procedure) και οι υπόλοιποι μειοψηφούντες μέτοχοι της Uralkali ζητούν την ίδια θεραπεία σε σχέση με την ίδια διαδικασία εξαναγκαστικής αγοράς των μετοχών τους από την Αιτήτρια, στην Ρωσική Αγωγή αριθ. A50-8059/20, στην οποία έχουν συνενωθεί όλες οι Ρωσικές Αγωγές (η "Συνενωθείσα Ρωσική Αγωγή"). Το Ρωσικό Δικαστήριο είναι καταλληλότερο να εκδικάσει την απαίτηση των Εναγόντων στην παρούσα Αγωγή και ότι η αναστολή της διαδικασίας θα εξυπηρετήσει την ορθή απονομή της δικαιοσύνης, αφού θα αποφευχθεί και ο κίνδυνος έκδοσης διαφορετικών και ασυμβίβαστων αποφάσεων ως προς την εφαρμογή του Ρωσικού εταιρικού δικαίου και ως προς τη τιμή της αναγκαστικής εξαγοράς των μετοχών. - Μέσω καταχώρησης (2ης και 3ης Γνωμάτευσης του ίδιου Ρωσικού δικηγορικού γραφείου - Τεκμήριο 2 και 3) απαντούνται οι ισχυρισμοί των Καθ΄ ων η Αίτηση και οι 3 Γνωματεύσεις που καταχώρησαν προς υποστήριξη των θέσεών τους ως προς την νομική πτυχή της υπόθεσης σύμφωνα με το Ρωσικό δίκαιο και επεξηγούνται περαιτέρω οι νομικές διαδικασίες που αφορούν την ισχυριζόμενη δικαιοδοσία των Ρωσσικών Δικαστηρίων για την παρούσα Απαίτηση. - Στις 21 Ιουλίου 2021, το Διαιτητικό Δικαστήριο της Περιφέρειας Perm, πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, εξέδωσε απόφαση στην Συνενωθείσα Ρωσική Αγωγή, καταλήγοντας ότι η τιμή που χρησιμοποίησε η Αιτήτρια στη διαδικασία αναγκαστικής εξαγοράς (squeeze-out procedure) των μετοχών μειοψηφίας καθορίστηκε σε συμμόρφωση με το ρωσικό δίκαιο και βάσει έκθεσης εκτίμησης τα αποτελέσματα της οποίας επιβεβαιώθηκαν από τον πραγματογνώμονα τον οποίο διόρισε το ίδιο το Δικαστήριο, με τρόπο που δεν προκλήθηκε ζημιά στους μετόχους μειοψηφίας (παράγραφο 5.7 της νομικής γνωμάτευσης που συντάχθηκε από την Linklaters CIS στη Μόσχα, Tεκμήριο 1). - Δύο από τους Ενάγοντες στην Συνενωθείσα Ρωσική Αγωγή άσκησαν έφεση κατά της απόφασης του Πρωτόδικου Δικαστηρίου (2η Γνωμάτευση - Τεκμήριο 2). Η ΄Εφεση που καταχωρήθηκε από τους δύο Ενάγοντες αφορά την απόφαση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου και όχι μέρος της (3η Γνωμάτευση Linklaters - Τεκμήριο 3). Η απόφαση του Ρωσικού Πρωτόδικου Δικαστηρίου δεν έχει ακόμη τεθεί σε ισχύ και δεν είναι δεκτική αναγνώρισης στην Κύπρο, οπότε η Συνενωθείσα Ρωσική Υπόθεση δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, κατά την έννοια της παραγράφου 3 του άρθρου 34 του Ευρωπαϊκού κανονισμού 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, σχετικά με τη διεθνή δικαιοδοσία και την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις. - H εξέταση της Συνενωθείσας Ρωσικής Αγωγής αναμένεται να ολοκληρωθεί πριν η παρούσα Αγωγή φτάσει σε προχωρημένο στάδιο και ενώ υπάρχει ήδη η απόφαση του Ρωσικού Πρωτόδικου θα χρειαστούν ακόμη περίπου 2 με 6 μήνες για να εξεταστεί η έφεση ενώπιον του Εφετείου προτού καταστεί δεκτική αναγνώρισης στην Κύπρο. Η Ρωσική Πρωτόδικη Απόφαση και το αποτέλεσμα της απόφασης στην Συνενωθείσα Ρωσική Αγωγή, είναι θεμελιώδους σημασίας για τα διάδικα μέρη και το Δικαστήριο καθότι καταδεικνύουν πώς τα αρμόδια Ρωσικά Δικαστήρια εφαρμόζουν το ρωσικό δίκαιο στα επίδικα θέματα της παρούσας Αγωγής. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση καταχώρησαν ένσταση, προβάλλοντας στο σώμα της 11 λόγους ένστασης, που αφορούν τόσο τυπικούς όσο και ουσιαστικούς λόγους. Υποστηρίζεται από τις ενόρκους δηλώσεις και τις συμπληρωματικές ενόρκους δηλώσεις της [ ] Κολιάρου στις οποίες με αναφορά επίσης σε 3 Γνωματεύσεις που έλαβαν από δικηγορικό γραφείο της Μόσχας, αναλύονται οι λόγοι ένστασης οι οποίοι έχουν ως ακολούθως: «

1. Η Αίτηση χρησιμοποιείται ως μέσο καταπίεσης των Καθ' ων η Αίτηση και/ή προσβολής των νόμιμων δικαιωμάτων τους για εκδίκαση της υπόθεσης τους και/ή σκοπεί στην προώθηση αλλότριων και/ή αθέμιτων σκοπών και/ή στον εκτροχιασμό της προώθησης της αγωγής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο (στο εξής η «Αγωγή») και/ή η σκοπούμενη με την Αίτηση αναστολή και/ή παραμερισμός και/ή διαγραφή και/ή απόρριψη της Αγωγής αποτελεί δραστικό και εξαιρετικό μέτρο το οποίο δεν δικαιολογείται στην παρούσα περίπτωση.
2. Η Αίτηση είναι αντικανονική και/ή παράτυπη και/ή νομικά αβάσιμη και/ή η νομική βάση της Αίτησης δεν δίνει εξουσία στο σεβαστό Δικαστήριο να εκδώσει τα αιτούμενα διατάγματα και/ή δεν έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση και/ή είναι λανθασμένη και/ή δεν συντρέχουν οι απαιτούμενες από το Νόμο και τη Νομολογία προϋποθέσεις για την έγκριση της Αίτησης.
3. Τα θέματα τα οποία προβάλλει η Αιτήτρια δεν είναι αμιγώς νομικής φύσεως ώστε να μπορεί σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο να εξετάσει το αίτημα της για αναστολή και/ή παραμερισμό και/ή διαγραφή και/ή απόρριψη της Αγωγής, αλλά πρόκειται για μεικτά, νομικά ζητήματα και γεγονότα (mixed questions of law and facts) και/ή πραγματικά γεγονότα τα οποία αποδεικνύονται με τη προσκόμιση μαρτυρίας.
4. Τo Κυπριακό Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί την Αγωγή και/ή το Κυπριακό Δικαστήριο είναι το κατάλληλο forum για την επίλυση της επίδικης διαφοράς και/ή δεν δύνανται να αποποιηθεί την δικαιοδοσία του επί της επίδικης διαφοράς και/ή δεν υπάρχουν ικανοποιητικοί λόγοι για να ασκήσει το Δικαστήριο την διακριτική του ευχέρεια και να αναστείλει την Αγωγή και/ή τα Ρωσικά Δικαστήρια δεν έχουν αποκλειστική δικαιοδοσία εκδίκασης της Αγωγής και/ή της διαφοράς των διαδίκων μερών.
5. Η αιτούμενη αναστολή δεν είναι απαραίτητη για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης, αντιθέτως είναι ενάντια σε αυτήν.
6. Είναι ενάντια στο συμφέρον της δικαιοσύνης και κατά παράβαση του συνταγματικού δικαιώματος για δίκαιη δίκη της Ενάγουσας, να συνδεθεί η πορεία και/ή κατάληξη της παρούσας Αγωγής με την πορεία των λεγόμενων Αγωγών που εκκρεμούν στη Ρωσία και αναφέρονται στην Αίτηση (οι «Ρωσικές Αγωγές») και/ή να ανασταλεί η Αγωγή εν αναμονή του αποτελέσματος των Ρωσικών Αγωγών για, μεταξύ άλλων, τους λόγους που αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα.
7. Η Αιτήτρια δεν απέσεισε το βάρος απόδειξης που φέρει για στοιχειοθέτηση των ισχυρισμών της και/ή δεν έχει παρουσιάσει ικανοποιητική μαρτυρία στη βάση της οποίας θα μπορούσε το σεβαστό Δικαστήριο να δημιουργήσει άποψη ότι τα Ρωσικά Δικαστήρια είναι καταλληλότερο διάβημα από τα Κυπριακά Δικαστήρια και/ή ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας δεν είναι κατάλληλο και/ή αρμόδιο για επίλυση της διαφοράς.
8. Η ύπαρξη των Ρωσικών Αγωγών, δεν δημιουργεί κώλυμα για συνέχιση και/ή προώθηση της Αγωγής ενώπιον των Κυπριακών Δικαστηρίων και/ή η προώθηση της παρούσας Αγωγής δεν οδηγεί σε αναπόδραστο συμπέρασμα έκδοσης αντικρουόμενων αποφάσεων και δεν υπάρχει κίνδυνος έκδοσης αντικρουόμενων αποφάσεων και/ή η έναρξη των δικαστικών διαδικασιών των Ρωσικών Αγωγών έγινε μετά την καταχώρηση της Αγωγής.
9. Τα Δικαστήρια της Ρωσίας δεν είναι τα κατάλληλα δικαστήρια ("forum non convenience") για εκδίκαση της Αγωγής και/ή δεν είναι ανεξάρτητα και/ή αντικειμενικά και/ή αμερόληπτα και/ή σε περίπτωση που η παρούσα διαφορά εκδικαστεί από τα Δικαστήρια της Ρωσίας δεν θα διαφυλαχτεί το δικαίωμα των Καθ' ων η Αίτηση σε δίκαιη δίκη και/ή θα υπάρξει αθέμιτη μεταχείριση των Καθ' ων η Αίτηση και είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να μην διακοπεί η πορεία της παρούσας Αγωγής.
10. Η Νομική Γνωμάτευση από το δικηγορικό γραφείο Linklaters CIS στη Μόσχα, η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση του κ. [ ] Πάρπα που υποστηρίζει την Αίτηση της Αιτήτριας (στο εξής η «Γνωμάτευση Linklaters») δεν θα πρέπει να γίνει αποδεκτή και/ή θα πρέπει να αγνοηθεί και/ή να μην ληφθεί υπόψη από το σεβαστό Δικαστήριο καθότι δεν υποστηρίζεται από πραγματικό υπόβαθρο ως προς τους αλλοδαπούς νόμους που επικαλείται ο συντάκτης της και/ή είναι παραπλανητική και/ή παρερμηνεύει γεγονότα και/ή στοιχεία και/ή νομικές αρχές σε σχέση με την δικαιοδοσία των Ρωσικών δικαστηρίων σε διαφορές όπως η επίδικη διαφορά και/ή η Αιτήτρια παραπλανά το Δικαστήριο αναφορικά με τις Ρωσικές εφαρμοστέες νομικές αρχές και το συμπέρασμα της εν λόγω γνωμάτευσης είναι λανθασμένο.
11. Τυχόν έγκριση της Αίτησης θα προκαλέσει τεράστια αδικία και/ή ζημία και/ή βλάβη στα συμφέροντα των Καθ' ων η Αίτηση και θα προσβάλει τα νόμιμα δικαιώματά τους και/ή το δικαίωμα τους για δίκαιη δίκη, γεγονός που είναι αντίθετο, ανεπιεικές και άδικο προς το συμφέρον απονομής της δικαιοσύνης.» Κατά την ακροαματική διαδικασία οι συνήγοροι των διαδίκων ανέπτυξαν τις θέσεις τους μέσα από γραπτές αγορεύσεις. ΄Εχοντας μελετήσει το περιεχόμενο τους και έχοντας κατά νου τα όσα η κάθε πλευρά αναφέρει, θα προχωρήσω στη εξέταση της Αίτησης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ - ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ Ως προκύπτει από τις ενόρκους δηλώσεις που συνοδεύουν την Αίτηση, στις 13.6.2019 μετά που προηγήθηκε διαδικασία υποχρεωτικής προσφοράς (mandatory offer) (΄Αρθρο 84.2 του Ρωσικού Ομοσπονδιακού Νόμου περί Δημόσιων Εταιρειών) η Εναγόμενη - Αιτήτρια, απέκτησε (μαζί με συνδεδεμένες με αυτή εταιρείες) το 96.73% των μετοχών της Ρωσικής εταιρείας Urakali Public Joint Stock Company ("Uralkali") αποκτώντας σύμφωνα με το άρθρο 84.8 του Ρωσικού Ομοσπονδιακού Νόμου περί Εταιρειών δικαίωμα αναγκαστικής εξαγοράς (squeeze-out right) των μετοχών των άλλων μετόχων. Η Αιτήτρια άσκησε το δικαίωμα της αναγκαστικής εξαγοράς σε τιμή RUB 120 ανά μετοχή και κατέβαλε το τίμημα της μετοχής στους μετόχους μειοψηφίας. Με την παρούσα Αγωγή οι Ενάγοντες - Καθ' ών η Αίτηση ισχυρίζονται ότι η τιμή εξαγοράς των μετοχών, δεν αντικατοπτρίζει την εύλογη και/ή ουσιαστική αγοραία αξία των μετοχών της εταιρείας Uralkali, σύμφωνα με το ρωσικό δίκαιο, η οποία ισχυρίζονται ανέρχεται σε RUB 358, ανά μετοχή και ζητούν αποζημιώσεις στη βάση προνοιών της Ρωσικής Νομοθεσίας, οι οποίες αντιπροσωπεύουν την διαφορά μεταξύ της δίκαιης τιμής αγοράς (market value) και/ή αξίας των μετοχών που κατείχαν οι Καθ' ών οι Αίτηση, ως μέτοχοι μειοψηφίας, στην Uralkali και της τιμής που η Αιτήτρια κατέβαλε σε αυτούς στο πλαίσιο της διαδικασίας αναγκαστικής αγοράς (squeeze out) βάσει του ρωσικού δικαίου. Περαιτέρω οι Ενάγοντες ζητούν γενικές αποζημιώσεις εναντίον της Εναγόμενης, ως απώλεια κερδών και/ή στη βάση των αρχών του αδικαιολόγητου πλουτισμού και/ή λόγω παράβασης των νομικών υποχρεώσεων της Εναγόμενης και/ή λόγω παράβασης συγκεκριμένων άρθρων του Ρωσικού Πολιτικού Κώδικα. Οι Καθ΄ ων η Αίτηση δεν αμφισβητούν ότι η Αιτήτρια είχε δικαίωμα στην άσκηση του δικαιώματος αναγκαστικής εξαγοράς των μετοχών ούτε ότι εφαρμοστέο δίκαιο σε σχέση με τα επίδικα θέματα της Αγωγής είναι το Ρωσικό δίκαιο, ούτε ότι εκκρεμούν στην Ρωσία συναφείς δικαστικές διαδικασίες από άλλους μετόχους μειοψηφίας της Uralkali, εναντίον της Αιτήτριας και ότι αυτό που συνδέει την Αγωγή με την Κύπρο είναι η έδρα/κατοικία (domicile) των Καθ' ών η Αίτηση και της Αιτήτριας αλλά ισχυρίζονται ότι δεν εφαρμόζεται το άρθρο 24 του ΕΚ1215/12, ούτε υπάρχει αποκλειστική δικαιοδοσία των Ρωσικών Δικαστηρίων για εκδίκαση της παρούσας Αγωγής, ούτε ότι αυτό είναι το κατάλληλο Δικαστήριο για να εκδικάσει την παρούσα Αγωγή. Α) Αποκλειστική Δικαιοδοσία Ρωσικών Δικαστηρίων να εκδικάσουν την παρούσα Αγωγή κατ΄ εφαρμογή του ΄Αρθρου 24 του ΕΚ1215/
12. Το άρθρο 24

(2)του ΕΚ1215/2012 το οποίο επικαλείται η Αιτήτρια, έχει ως ακολούθως: «2. Σε δίκες που έχουν ως αντικείμενο το κύρος της σύστασης, ακυρότητας ή λύσης εταιρειών ή άλλων νομικών προσώπων ή ενώσεων φυσικών ή νομικών προσώπων ή το κύρος αποφάσεων των οργάνων τους, τα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο η εταιρεία, το νομικό πρόσωπο ή η ένωση έχουν την έδρα τους. Προκειμένου να καθορισθεί η έδρα, το δικαστήριο εφαρμόζει τους ιδιωτικού διεθνούς δικαίου κανόνες του.» Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι Με βάση το Άρθρο 24

(2)του ΕΚ1215/12, απαιτήσεις που έχουν ως αντικείμενο τον καθορισμό της αντιπαροχής της αναγκαστικής εξαγοράς μετοχών σε εταιρεία και εάν τέτοια τιμή είναι εύλογη ή όχι, θα πρέπει να εκδικάζονται από το δικαστήριο της χώρας / κράτους μέλους όπου η εταιρεία έχει την έδρα της και/ή που συστάθηκε και μάλιστα τέτοια χώρα/ κράτος μέλος έχει αποκλειστική δικαιοδοσία επί του θέματος και ότι στην παρούσα υπόθεση τα Ρωσικά Δικαστήρια έχουν αποκλειστική δικαιοδοσία με αντανακλαστική εφαρμογή (reflexive approach) του άρθρου 24

(2)του εν λόγω Κανονισμού παραπέμποντας σε Αγγλική Νομολογία (βλ. Ferrexpo AG v. Gilson Investments Ltd, High Court of Justice Queen's Bench Division Commercial Court [2012] EWHC 721 (COMM), 2012 WL1067825, 03/04/2012). Προς επίρρωση της πιο πάνω θέσης της οι συνήγοροι της επεξήγησαν ότι παρά το ότι το άρθρο 4 του ΕΚ1215/12, δίνει την δυνατότητα να εναχθούν πρόσωπα ενώπιον των Δικαστηρίων, του κράτους μέλους, στο οποίο έχουν την κατοικία τους ανεξάρτητα από την ιθαγένεια τους, το οποίο προνοεί: «

1. Με την επιφύλαξη των διατάξεων του παρόντος κανονισμού, τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος κράτους μέλους ενάγονται ενώπιον των δικαστηρίων αυτού του κράτους μέλους, ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους.
2. Τα πρόσωπα που δεν έχουν την ιθαγένεια του κράτους μέλους στο οποίο κατοικούν, υπάγονται, στο κράτος αυτό, στους κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας που ισχύουν για τους ημεδαπούς.» Παραπέμποντας στο προοίμιο (παράγραφο 16) του ΕΚ1215/2012 ότι η δωσιδικία της κατοικίας του Εναγομένου πρέπει να συμπληρωθεί από εναλλακτικές δωσιδικίες που θα ισχύουν λόγω του στενού συνδέσμου, μεταξύ του Δικαστηρίου και της διαφοράς ή για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης καθώς και στη παράγραφο 15 του εν λόγω προοιμίου όπου αναφέρεται μεταξύ άλλων πως «Η δωσιδικία αυτή (της κατοικίας) θα πρέπει να ισχύει πάντοτε, εκτός από μερικές συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου το επίδικο αντικείμενο ή η αυτονομία των διαδίκων δικαιολογεί άλλο συνδετικό στοιχείο». Από τις ανωτέρω συνδυασμένες πρόνοιες, η κατοικία και μόνο του Εναγόμενου δεν είναι αρκετή για να προσδώσει δικαιοδοσία και πρέπει να υπάρχουν επιπρόσθετοι λόγοι που να δικαιολογούν την ανάληψη δικαιοδοσίας. Ως εκ των ανωτέρω ήταν εισήγηση τους ότι η αρχή που είχε καθιερωθεί με την απόφαση C-281/02 Andrew Owusu v N.B. Jackson, trading as 'Villa Holidays Bal-Inn Villas' and Others, ημερομηνίας 01/03/2005 ότι δηλαδή η δικαιοδοσία δικαστηρίου κράτους μέλους, στο οποίο έχει τη διαμονή του ο Εναγόμενος δεν μπορεί να αμφισβητηθεί ακόμα και εάν δικαστήριο μη κράτους μέλους είναι πιο πρόσφορο φόρουμ (forum convenience), δεν εφαρμόζεται στις περιπτώσεις όπου, με βάση τον ίδιο τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό, η διαφορά εμπίπτει εντός της αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας μη κράτους μέλους. Σε συμφωνία με τα όσα αναφέρονται στην αγόρευση των Καθ΄ ων η Αίτηση, το άρθρο 24 του ΕΚ1215/12 δεν εφαρμόζεται αναφορικά με τρίτες χώρες και δεν μπορεί να προσδώσει αποκλειστική δικαιοδοσία στα Ρωσικά Δικαστήρια για εκδίκαση της παρούσας Αγωγής αφού το άρθρο 24 εφαρμόζεται μόνο σε περιπτώσεις που αφορούν Δικαστήρια κράτους μέλους και όχι τρίτων χωρών «Τα ακόλουθα Δικαστήρια κράτους μέλους έχουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία χωρίς να λαμβάνονται υπόψη η κατοικία των διαδίκων.» Στο σύγγραμμα των A. Dickinson και E.Lein The Brussels I Regulation Recast

(2015), στο οποίο με παρέπεμψαν οι συνήγοροι των Καθ΄ ων η Αίτηση στην παράγραφο 8.04 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Art 24 only binds courts of Member States bound by the Recast. For courts in Denmark, Switzerland, Iceland, and Norway, similar rules apply. Exclusive jurisdiction of the courts of other States is not recognized, even where the criteria used in Art 24 would point to them. In other words, Art 24 is a unilateral rule of jurisdiction. Suggestions had been made in the literature that the provision's forerunner could be "universalized" to the benefit of third-State courts. Particularly widespread was the theory that the provision could have a "reflexive" or "mirror" effect in the sense that Member State courts could decline jurisdiction where the court of a third State would have competence under the criteria used in Art.

1. The European Parliament had first taken an ambiguous position, calling the introduction of a reflexive effect "premature", while recommending it for disputes over immovable property. In the end, it was decided to not introduce such an effect in the Regulation, but rather to seek to enter bilateral agreements with third States. To make the restriction of Art 24 perfectly clear, the phrase "of a Member State" has been added to its introductory phrase. It excluded any possible reflexive or mirror effect on the jurisdiction of third countries.» Ως εκ των ανωτέρω το άρθρο 24 δεν εφαρμόζεται σε τρίτες χώρες, δεν μπορεί να προσδώσει αποκλειστική δικαιοδοσία στο Ρωσικό Δικαστήριο για εκδίκαση της Αγωγής ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι υπάρχει αντανακλαστική εφαρμογή αυτού, σε τρίτες χώρες. Ως εκ των ανωτέρω, το αίτημα της Αιτήτριας που αφορά το μέρος (α) του Αιτητικού Α της Αίτησης δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Καταλληλότητα Κυπριακών Δικαστηρίων για επίλυση διαφοράς μέρος β του Αιτητικού Α. Εξετάζοντας τη θέση της Αιτήτριας ότι το Κυπριακό Δικαστήριο δεν είναι το κατάλληλο φόρουμ για επίλυση της διαφοράς αλλά το Ρωσικό Δικαστήριο είναι καταλληλότερο φόρουμ και υπάρχει στενότερη σχέση μεταξύ της διαφοράς των μερών με το Ρωσικό δίκαιο και τα Ρωσικά Δικαστήρια σχετικό είναι το άρθρο 4 ΕΚ1215/2012 το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: «
2. Με την επιφύλαξη των διατάξεων του παρόντος κανονισμού, τα πρόσωπα που έχουν την κατοικία τους στο έδαφος κράτους μέλους ενάγονται ενώπιον των δικαστηρίων αυτού του κράτους μέλους, ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους.» Όπως προκύπτει από το λεκτικό του άρθρου 4 του Κανονισμού, ο Εναγόμενος δεν ενάγεται ενώπιον του Δικαστηρίου όπου έχει την κατοικία του, μόνο όπου ο Κανονισμός επιτρέπει παρέκκλιση από τον κανόνα που καθορίζει το άρθρο
3. Στο Προοίμιο 15 του Κανονισμού αναφέρεται: «Οι κανόνες περί διεθνούς δικαιοδοσίας θα πρέπει να παρουσιάζουν υψηλό βαθμό προβλεψιμότητας και να βασίζονται στην αρχή της γενικής δωσιδικίας της κατοικίας του εναγόμενου. Η δωσιδικία αυτή θα πρέπει να ισχύει πάντοτε, εκτός από μερικές συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου το επίδικο αντικείμενο ή η αυτονομία των διαδίκων δικαιολογεί άλλο συνδετικό στοιχείο.» Επίσης τα όσα αναφέρονται στο Προοίμιο, άρθρο 16 «Η δωσιδικία της κατοικίας του Εναγομένου πρέπει να συμπληρωθεί από εναλλακτικές δωσιδικίες που θα ισχύουν λόγω του στενού συνδέσμου μεταξύ του δικαστηρίου και της διαφοράς ή για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Η ύπαρξη στενού συνδέσμου θα πρέπει να παρέχει ασφάλεια δικαίου και να αποφεύγεται το ενδεχόμενο ο εναγόμενος να ενάγεται ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους το οποίο δεν μπορούσε ευλόγως να προβλέψει. Αυτό το στοιχείο είναι σημαντικό, ιδίως σε διαφορές που αφορούν εξωσυμβατικές υποχρεώσεις οι οποίες απορρέουν από παραβιάσεις της ιδιωτικότητας και του δικαιώματος της προσωπικότητας, περιλαμβανομένης της δυσφήμισης», εφαρμόζονται μόνο σε διαφορά αναφορικά με το ζήτημα ενώπιον ποιου Δικαστηρίου Κράτους Μέλους θα πρέπει να εναχθεί ο Εναγόμενος, και όχι αναφορικά με τη δικαιοδοσία δικαστηρίου Τρίτης Χώρας, αφού ο σκοπός του είναι να αποκλείσει το ενδεχόμενο για κάποιον Εναγόμενο να εναχθεί ενώπιον Δικαστηρίου κράτους μέλους το οποίο δεν μπορούσε ευλόγως να προβλέψει. Ως έχει νομολογηθεί Δικαστήριο κράτους-μέλους που έχει διεθνή δικαιοδοσία δυνάμει του Άρθρου 4 του Κανονισμού, δεν μπορεί να αποποιηθεί τη δικαιοδοσία του, στη βάση ενστάσεως που προβάλλεται ότι άλλο δικαστήριο, μη κράτους-μέλους, είναι καταλληλότερο, για την εκδίκαση της επίδικης διαφοράς (βλ. Owusu v. Jackson του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (ανωτέρω)), όπου ένα Δικαστήριο κράτους μέλους έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί μιας υπόθεσης, αυτό το Δικαστήριο δεν μπορεί να αρνηθεί την άσκηση της δικαιοδοσίας του επειδή άλλο δικαστήριο είναι πιο κατάλληλο (convenient forum) να επιλύσει τη διαφορά. Στην υπόθεση Owusu αναφέρθηκε επίσης ότι το προαναφερθέν ισχύει ακόμα και αν δεν τίθεται ζήτημα διεθνούς δικαιοδοσίας δικαστηρίου άλλου κράτους-μέλους ή αν η επίδικη διαφορά δεν έχει κανένα άλλο συνδετικό στοιχείο με άλλο κράτος-μέλος Στην υπόθεση Hampton Advisory Group S.A., v. Bost Ad κ.ά. Πολ. Έφ. 13/2009 ημερ. 27.3.2012 το Δικαστήριο ανέφερε τα ακόλουθα σχετικά: «Περαιτέρω, όπως ορθά υποδεικνύει η εταιρεία στο περίγραμμα της, η γνωμάτευση αυτή παρέλειψε να αναφέρει ότι η Βουλγαρία αποτελεί κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το 2007 και παρέλειψε να λάβει υπόψιν τον Κανονισμό 44/2001, περιλαμβανόμενης και της απόφασης Owusu v. Jackson, του Δικαστηρίου Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, στην οποία τονίστηκε το επιτακτικό της πρόνοιας του άρθρου 2 του Κανονισμού 44/2001 και ότι οι συντάκτες της Σύμβασης των Βρυξελλών δεν πρόβλεψαν για εξαίρεση στη βάση του forum non conveniens. Ορθά, επομένως, το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι τα ζητήματα δικαιοδοσίας Δικαστηρίου ρυθμίζονται με το δικαιοδοτικό Νόμο και τη ρητή γραπτή συμφωνία των μερών ». Στην υπόθεση Gorsoan Limited κ.ά. v. Janna Bullock κ.ά, Αγωγή αρ. 3573/2012, ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 05/11/2013, από την οποία άντλησα καθοδήγηση, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Σε σχέση με το θέμα του forum conveniens είναι γνωστό ότι Δικαστήριο δεν μπορεί να αρνηθεί δικαιοδοσία με βάση την νομική αρχή της Owusu v. Jackson Case C-281/02 [2005] ECR I-
4. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 2 της Συνθήκης των Βρυξελλών εφαρμόζεται ακόμη και όταν οι διάδικοι είναι από το ίδιο κράτος-μέλος. Αποφάσισε ακόμη ότι η συνθήκη των Βρυξελλών εμποδίζει δικαστήριο κράτους-μέλους να αρνηθεί δικαιοδοσία στην βάση ότι άλλο κράτος θα ήταν πιο κατάλληλο. Παρά το ότι η συνθήκη των Βρυξελλών έχει αντικατασταθεί από τον κανονισμό 44/2001, η αρχή που τέθηκε στην Owusu συνεχίζει να έχει εφαρμογή και βλ. Private International law, 14η Έκδοση των Cheshire, North & Fawcett στην σελίδα 325). Μάλιστα η αρχή που τέθηκε στην Owusu εφαρμόζεται ακόμη και όταν η κατ' ισχυρισμό καταλληλότερη δικαιοδοσία είναι κράτους - μη μέλους, όπως στην παρούσα περίπτωση, όπου γίνεται ισχυρισμός ότι το forum conveniens είναι η Ρωσία.» Επίσης στην απόφαση στην Αγωγή 3463/13, SERGEI PETROVICH POYMANOV ν. ALETARRO LIMITED κ.ά. ημερομηνίας 29.4.2014 όπου εγέρθηκαν από τους Εναγόμενους ζητήματα δεδικασμένου και ύπαρξης δικαστικής διαδικασίας, ενώπιον του Δικαστηρίου της Ρωσίας, σε σχέση με το εκεί επίδικο θέμα, στην οποία με παρέπεμψαν οι συνήγοροι των Καθ΄ ων η Αίτηση, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Στην παρούσα περίπτωση τα Δικαστήρια της Κύπρου έχουν δικαιοδοσία με βάση το άρθρο 2 του κανονισμού 44/2001 αφού οι Εναγόμενοι 1 και 2 είναι Κυπριακές εταιρείας και συνεπακόλουθα το Δικαστήριο δεν μπορεί να αρνηθεί δικαιοδοσία με βάση την νομική αρχή της Owusu ν. Jackson Case 281/02 [2005] ECR 1-1383.» Επίσης στην υπόθεση ΤΗΕ CYPRUS PHASSOURI PLANTATIONS CO LTD ν. HAPAG-LLOYD AG, ΑΓΩΓΗ ΝΑΥΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΑΡ. 38/2016, 21/6/2018, ECLI:CY:AD:2018:D299, αναφέρθηκαν και τα ακόλουθα: «Σε κάθε περίπτωση ο κανόνας της κατοικίας του εναγόμενου εφαρμόζεται υποχρεωτικά ως βάση διεθνούς δικαιοδοσίας και εφαρμόζεται υποχρεωτικά σε κάθε περίπτωση που πληρούνται οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του. Ακόμα και εκεί όπου η διαφορά εμφανίζει συνδετικά στοιχεία με τρίτο κράτος, απαγορεύεται σε Δικαστήριο κράτους μέλους να αποποιηθεί τη διεθνή δικαιοδοσία του με το σκεπτικό ότι Δικαστήριο μη συμβαλλόμενου κράτους είναι καταλληλότερο για την εκδίκαση της διαφοράς.» Επίσης το άρθρο 5 του Κανονισμού καθορίζει ότι άτομο που διαμένει σε κράτος μέλος μπορεί να εναχθεί ενώπιον Δικαστηρίου άλλου κράτους, μόνο στις περιπτώσεις που καταγράφονται στα Τμήματα 2-7 του Κανονισμού που δεν είναι η παρούσα περίπτωση. Σε συμφωνία με τα όσα οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Καθ΄ ων η Αίτηση ανέφεραν, μόνο στις περιπτώσεις που καθορίζονται στον εν λόγω Ευρωπαϊκό Κανονισμό μπορεί Δικαστήριο Κράτους Μέλους στην επαρχία του οποίου διαμένει ο Εναγόμενος, να αρνηθεί να ασκήσει τη δικαιοδοσία του προς όφελος δικαιοδοσίας άλλου Δικαστηρίου Κράτους Μέλους, (αποκλειστικής δικαιοδοσίας που καθορίζονται στο άρθρο 24 ή στις περιπτώσεις Ειδικής Δικαιοδοσίας που απαριθμούνται στο Τμήμα 2 του Κανονισμού). Το Άρθρο 63 του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1215/2012 αναφέρει τα εξής σε σχέση με εταιρείες: «
5. Για την εφαρμογή του ανά χείρας κανονισμού, εταιρεία ή άλλο νομικό πρόσωπο έχει την κατοικία της στον τόπο στον οποίο έχει: α)την καταστατική της έδρα· β) την κεντρική της διοίκηση ή· γ) την κύρια εγκατάστασή της.
6. Για τους σκοπούς της Ιρλανδίας, της Κύπρου και του Ηνωμένου Βασιλείου, με τον όρο «καταστατική έδρα» νοείται ο τόπος του «registered office» [.]» Επισημαίνεται επίσης ότι με βάση το Άρθρο 21 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν14/1960, το Επαρχιακό Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να ακούει και αποφασίζει οποιαδήποτε αγωγή όταν, μεταξύ άλλων, ο Εναγόμενος κατά τον χρόνο έγερσης της αγωγής διαμένει ή διεξάγει εργασία εντός της επαρχίας του Δικαστηρίου. Ενόψει της διαμονής και έδρας της Αιτήτριας στην Κύπρο, άρθρα 4 και 63, του Κανονισμού καθώς και το άρθρο 21 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/1960, η Αγωγή ορθά καταχωρήθηκε στην Κύπρο ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, αφού το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία δυνάμει του άρθρου 4 του Κανονισμού 1215/2012 για να επιληφθεί της Αγωγής, και δεν ισχύει καμία άλλη περίπτωση που προνοείται στον Κανονισμό που θα μπορούσε να προσδώσει δικαιοδοσία σε δικαστήριο άλλου κράτους μέλους και ως εκ τούτου το Κυπριακό Δικαστήριο δεν μπορεί να αποποιηθεί τη διεθνή δικαιοδοσία του. Β. Αναστολή της παρούσας Αγωγής δυνάμει του άρθρου 34 του ΕΚ1215/
7. Διαζευκτικά με το αίτημα για απόρριψη και/ή αναστολή της Αγωγής Αιτητικό Α, είναι η θέση της Εναγομένης - Αιτήτριας ότι η διαδικασία στη παρούσα Αγωγή θα πρέπει να ανασταλεί, με βάση τις πρόνοιες του Άρθρου 34 του ΕΚ.1215/12, λόγω του ότι εκκρεμούν στη Ρωσία συναφείς Αγωγές από άλλους πρώην μετόχους μειοψηφίας της Uralkali εναντίον της Εναγομένης/ Αιτήτριας στην ίδια βάση με την παρούσα Αγωγή, δηλαδή αμφισβητείται η τιμή των RUB 120, στην οποία έγινε η αναγκαστική εξαγορά των μετοχών τους. ΄Ηταν η θέση της ότι εκκρεμούν ενώπιον του Εμπορικού Δικαστηρίου Arbitrazh Court of Perm Region στη Ρωσία οι ακόλουθες διαδικασίες: (Αντίγραφο των εν λόγω αγωγών είναι συνημμένα ως Τεκμήρια στην 1η Γνωμάτευση (Linklaters) - (Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση Πάρπα). (α) Υπόθεση αρ. Α50-6840/2020 η οποία καταχωρήθηκε στις 23/03/2020 από τον [ ] Alekseevich εναντίον της Αιτήτριας. (β) Υπόθεση αρ. А50-8059/2020 η οποία καταχωρήθηκε στις 15/04/2020 από την εταιρεία Index Ventures Limited από τις Σευχέλλες, εναντίον της Αιτήτριας. (γ) Υπόθεση αρ. А50-11152/2020 η οποία καταχωρήθηκε στις 19/05/2020 από την [ ] Vladimirovna, τον [ ] Alexandrovich και τον [ ] Mikhailovich εναντίον της Αιτήτριας. (δ) Υπόθεση αρ. А50-7833/2020 η οποία καταχωρήθηκε στις 14/04/2020 από τους [ ] Yurievna, [ ] Vladimirovna, [ ] Vyacheslavovich, [ ] Anatolyevich, [ ] Vasilievna, [ ] Valerievna, [ ] Vladimirovich, [ ] Vasilievich, [ ] Viktorovna, [ ] Ivanovna, [ ] Viktorovna, [ ] Vatslavovna, [ ] Sergeevich, [ ] Stepanovna. Ως προκύπτει περαιτέρω οι εν λόγω Ρωσικές Αγωγές έχουν συνενωθεί, κατόπιν διατάγματος του Ρωσικού δικαστηρίου ημερ. 29/07/2020, σε μία διαδικασία με αρ. Α50-8059/2020, προκειμένου να εκδικαστούν μαζί και το Ρωσικό δικαστήριο να εκδώσει μια απόφαση δεσμευτική για όλους τους εκεί ενάγοντες (η «Συνενωθείσα Ρωσική Αγωγή»). Στις 21 Ιουλίου 2021 εκδόθηκε απόφαση στην εν λόγω Αγωγή η οποία εφεσιβλήθηκε από 2 τουλάχιστον διάδικους. Είναι η θέση της Αιτήτριας ότι το αποτέλεσμα της απόφασης στην Συνενωθείσα Ρωσική Αγωγή, γενικότερα, είναι θεμελιώδους σημασίας για τα διάδικα μέρη και το Δικαστήριο, καθότι καταδεικνύουν πώς τα αρμόδια Ρωσικά Δικαστήρια εφαρμόζουν το ρωσικό δίκαιο στα επίδικα θέματα της παρούσας Αγωγής. Με αναφορά δε και ανάλυση των προϋποθέσεων του άρθρου 34 του Κανονισμού 1215/12 ζήτησε όπως η παρούσα Αγωγή θα πρέπει είτε να απορριφθεί για το λόγο ότι το ρωσικό δικαστήριο είναι καταλληλότερο να εκδικάσει την υπόθεση σε αντίθεση με το κυπριακό δικαστήριο ή να αναστείλει την παρούσα αγωγή προς όφελος του ρωσικού δικαστηρίου στη βάση του άρθρου 34 του ΕΚ1215/
8. Το Άρθρο 34 του Κανονισμού στο οποίο στηρίζεται η Αιτήτρια προνοεί τα ακόλουθα:
9. Όταν η διεθνής δικαιοδοσία έχει βασισθεί στο άρθρο 4 ή στα άρθρα 7, 8 ή 9 ενώ εκκρεμεί διαδικασία ενώπιον δικαστηρίου τρίτου κράτους κατά το χρόνο κατά τον οποίο δικαστήριο κράτους μέλους έχει επιληφθεί προσφυγής συναφούς με την προσφυγή που εκκρεμεί ενώπιον δικαστηρίου στο τρίτο κράτος, το δικαστήριο του κράτους μέλους δύναται να αναστείλει τη διαδικασία, εφόσον: α) ενδείκνυται να συνεκδικαστούν και να κριθούν συγχρόνως οι συναφείς προσφυγές, προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος έκδοσης ασυμβίβαστων αποφάσεων λόγω της χωριστής εκδίκασής τους· β) εκτιμάται ότι το δικαστήριο του τρίτου κράτους θα εκδώσει απόφαση επιδεκτική αναγνώρισης, και κατά περίπτωση, εκτέλεσης στο εν λόγω κράτος μέλος και γ) το δικαστήριο του κράτους μέλους έχει πεισθεί ότι η αναστολή είναι απαραίτητη για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης.
10. Το δικαστήριο του κράτους μέλους μπορεί να συνεχίσει τη διαδικασία ανά πάσα στιγμή, εφόσον: α) το δικαστήριο του κράτους μέλους εκτιμά ότι δεν υφίσταται πλέον κίνδυνος έκδοσης ασυμβίβαστων αποφάσεων· β) η διαδικασία ενώπιον του δικαστηρίου του τρίτου κράτους έχει η ίδια ανασταλεί ή διακοπεί· ή γ) το δικαστήριο του κράτους μέλους συνάγει ότι η διαδικασία ενώπιον του δικαστηρίου του τρίτου κράτους είναι απίθανο να ολοκληρωθεί εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος· ή δ) η συνέχιση της διαδικασίας είναι επιβεβλημένη για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης.
11. Το δικαστήριο του κράτους μέλους δύναται να περατώσει τη διαδικασία σε περίπτωση που η διαδικασία ενώπιον του δικαστηρίου του τρίτου κράτους ολοκληρωθεί και οδηγήσει στην έκδοση απόφασης επιδεκτικής αναγνώρισης και, ανάλογα με την περίπτωση, εκτέλεσης στο ανωτέρω κράτος μέλος.
12. Το δικαστήριο του κράτους μέλους εφαρμόζει το παρόν άρθρο αιτήσει διαδίκου ή, όταν αυτό είναι εφικτό βάσει του εθνικού δικαίου, αυτεπαγγέλτως. Ως ορθά επισημαίνεται από το συνήγορο των Καθ΄ ων η Αίτηση ενόψει του ότι ενεργοποιείται το Άρθρο 4 του Κανονισμού, δεν υπάρχει δυνατότητα για το Δικαστήριο να αναστείλει τη διαδικασία με άλλο τρόπο εκτός από αυτόν που προνοείται ρητά από το άρθρο 34 του Κανονισμού. [βλ. Gulf International Bank BSC v Aldwood [2019] EWHC 1666 (QB) και το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους του Αιτητή (βλ. Nordea Bank Norge Asa and another v Unicredit Corporate Banking SPA and another [2011] EWHC 30 (Comm). Στην υπόθεση Hampton Advisory Group S.A., v. Bost Ad κ.ά. (ανωτέρω) αναφέρθηκε ότι «ο αιτούμενος την αναστολή επί τω ότι η Κυπριακή δικαιοδοσία δεν είναι το κατάλληλο forum, φέρει το βάρος απόδειξης να πείσει προς αυτό, ιδιαιτέρως όταν επικαλείται τη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου.» Το Δικαστήριο κατά την εξέταση των προϋποθέσεων του άρθρου 34 οφείλει να εξετάσει σωρευτικά τόσο τις τυπικές προϋποθέσεις και τα γεγονότα που περιβάλλουν τις διαδικασίες όσο και την επίδραση που θα έχει τυχόν αναστολή ή συνέχιση της διαδικασίας για την απονομή της δικαιοσύνης, προχωρώντας σε ουσιαστική εξέταση των συνθηκών που περιβάλλουν τις εν λόγω διαδικασίες (βλ. Σύγγραμμα International Commercial Litigation, παράγραφος 12.10). Ως ορθά επισημαίνεται από τους Καθ΄ ων η Αίτηση το Άρθρο 34 δεν προνοεί αυτόματη αναστολή της διαδικασίας, υπάρχει διαφορά μεταξύ της επιτακτικότητας του Άρθρου 29 (που αφορά αναστολή διαδικασιών που εκκρεμούν σε δύο κράτη μέλη) και της διακριτικής ευχέρειας του Άρθρου 34 ως προς το ζήτημα της αναστολής των διαδικασιών στη βάση της παράλληλης εκκρεμοδικίας. Σχετικά με διαδικασίες που έχουν την ίδια βάση αγωγής ή με συναφή διαδικασίες μεταξύ των ίδιων διαδίκων, το Άρθρο 34 δεν επιβάλλει υποχρέωση αναστολής ή απόρριψης αλλά παρέχει στο Δικαστήριο του κράτους μέλους διακριτική ευχέρεια αναστολής. Ορθή είναι επίσης η θέση των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι το άρθρο 34 του Κανονισμού μπορεί να εφαρμοστεί εάν κατά το χρόνο καταχώρησης της διαδικασίας ενώπιον Δικαστηρίου Κράτους Μέλους, εκκρεμούσε ήδη συνδεόμενη διαδικασία ενώπιον Δικαστηρίου τρίτης χώρας. Στην παρούσα περίπτωση, είναι η θέση των Καθ' ων η Αίτηση ότι το Άρθρο 34 δεν έχει εφαρμογή, εφόσον οι διαδικασίες που προωθούνται στην Ρωσία ξεκίνησαν μετά την καταχώρηση της Αγωγής. Όπως εξηγείται στο τμήμα 3.5 της 1ης Γνωμάτευσης Melnikov που επισυνάπτεται στην Ε/Δ Κόλιαρου, μπορεί κάποια έγγραφα αναφορικά με τη μια εκ των Ρωσικών Αγωγών και συγκεκριμένα η Αγωγή με αριθμό Α50-6840/2020 να καταχωρήθηκαν 3 ημέρες πριν την καταχώρηση της παρούσας Αγωγής, εντούτοις η έναρξη της συγκεκριμένης Ρωσικής αγωγής αναστάληκε ενόψει ύπαρξης λαθών στην εναρκτήρια κλήση/έκθεση απαίτησης που την καθιστούσαν απαράδεκτη για το δικαστήριο, και η καταχώρηση της αγωγής αυτής έγινε αποδεκτή από το Ρωσικό Δικαστήριο στις 05/06/2020 όταν ο εκεί Ενάγοντας διόρθωσε τα λάθη που εντοπίστηκαν από το Δικαστήριο και εκδόθηκε («Ruling») για αποδοχή της καταχώρησης και έναρξης της διαδικασίας. Προς τούτο καταχώρησε πίνακα στον οποίο εμφαίνονται οι Αγωγές που εκκρεμούν στο Ρωσικό Δικαστήριο καθώς επίσης η ημερομηνία καταχώρησης, ημερομηνία αναστολής και η ημερομηνία έναρξης διαδικασίας. Οι ισχυρισμοί της Αιτήτριας ως προς την ημερομηνία καταχώρησης των Ρωσικών Αγωγών (βλ. 2η Γνωμάτευση Linklaters που επισυνάπτεται στην 2η Ε/Δ Πάρπα) δεν είναι αρκετά για να αναιρέσουν τα όσα αναφέρονται στη 2η Γνωμάτευση του Melnikov, ως προς την ημερομηνία κατά την οποία οι Αγωγές στη Ρωσία θεωρούνται ότι εκκρεμούν. Ως προκύπτει από αυτήν μια αγωγή στη Ρωσία θεωρείται ότι εκκρεμεί, μόνο μετά που το Δικαστήριο εκδώσει το σχετικό του διάταγμα και αποδεχτεί την καταχώρηση της απαίτησης και ξεκινήσει πλέον τη δικαστική διαδικασία. Η θέση αυτή επαληθεύεται παρά την 2η Γνωμάτευση Linklaters μετά από μελέτη του πίνακα που ετοιμάστηκε ως προς τις εκκρεμούσες αγωγές στη Ρωσία. Παρατηρείται ότι ενώ η πρώτη Αγωγή που καταχωρήθηκε χρονικά στη Ρωσία είναι η Αγωγή εκ μέρους του κ. Shestakov και η δεύτερη είναι η αγωγή εκ μέρους της εταιρείας Index, (η Αγωγή της Index καταχωρήθηκε στις 15/04/2020 και έγινε δεκτή από το Ρωσικό Δικαστήριο στις 28/04/2020, η Αγωγή του κ. Shestakov καταχωρήθηκε στις 23/03/2020, αλλά αυτή αναστάληκε, και έγινε δεκτή από το Δικαστήριο στις 05/06/2020) όταν οι πιο πάνω αγωγές συνδέθηκαν με σκοπό τη συνεκδίκαση, έχουν οδηγό την αγωγή της Index. Συμφωνώ επίσης με τη θέση των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι η Αιτήτρια δεν απέσεισε το βάρος απόδειξης ότι κατά το χρόνο καταχώρησης της Αγωγής, εκκρεμούσε δικαστική διαδικασία στη Ρωσία, για να ενεργοποιηθούν οι πρόνοιες του Άρθρου
13. Έχοντας υπόψη ότι το αλλοδαπό δίκαιο είναι θέμα πραγματικό, το οποίο πρέπει να αποδεικνύεται με μαρτυρία, ενώπιον του Δικαστηρίου (Royal Bank of Scotland PLC v Geodrill Co. Ltd κ.α.,

(1993)1 ΑΑΔ 753) και το γεγονός ότι η 2η Γνωμάτευση Melnikov αντίκρουσε την ανάλυση της 2ης Γνωμάτευσης Linklaters και ότι το νομικό θέμα της ημερομηνίας κατά την οποία οι Αγωγές στη Ρωσία θεωρούνται ότι εκκρεμούν, έγινε αμφισβητούμενο, η Αιτήτρια δεν απέσεισε το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού της, αφού δεν προχώρησε σε αντεξέτασή ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο αμφισβήτησης του εν λόγω ισχυρισμού των Καθ΄ ων η Αίτηση. (Bunkernet Ltd -v- PNO Shipmanagement κ.α, Αίτηση Αναθεώρησης Αγωγής Ναυτοδικείου Αρ. 9/2013, ημερομηνία 15/06/2018), ECLI:CY:AD:2018:C

1. Στη βάση των ανωτέρω και των όσων περιέχονται στις Γνωματεύσεις του κ. Melnikov, κατά τον χρόνο καταχώρησης της Αγωγής, δεν υπήρχε διαδικασία στη Ρωσία που να εκκρεμούσε ενώπιον Ρωσικού Δικαστηρίου, εφόσον κατά εκείνη τη χρονική στιγμή, η Αγωγή του κ. Shestakov δεν έγινε δεκτή και είχε ανασταλεί. Συνεπώς, το Άρθρο 34 δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην παρούσα περίπτωση. Ακόμα όμως και αν θεωρείτο ότι εκκρεμούσε η Αγωγή του κ. Shestakov, όταν καταχωρήθηκε η παρούσα Αγωγή, δηλαδή 26.3.2020, η οποία, ως είναι παραδεκτό, καταχωρήθηκε 3 μέρες πριν την καταχώρηση της παρούσας, αυτή είχε ανασταλεί από το Ρωσικό Δικαστήριο και έγινε δεκτή από αυτό στις 25/06/
2. Λαμβάνοντας υπόψη το στάδιο στο οποίο βρισκόταν η Ρωσική Αγωγή, κατά την καταχώρηση της, η διαφορά των 3 ημερών στην καταχώρηση της Αγωγής του κ. Shestakov και της παρούσας Αγωγής, τα εν λόγω στοιχεία δεν μπορούν να επηρεάσουν την έκβαση της παρούσης, αφού δεν τέθηκε πραγματικό υπόβαθρο που να δικαιολογεί εύρημα ότι η Αγωγή του κ. Shestakov ήταν σε στάδιο άλλο από το αρχικό στάδιο καταχώρησης μιας Αγωγής. Επιπρόσθετα δεν υπάρχει μαρτυρία από πλευράς της Αιτήτριας και για το κατά πόσο σε αυτό το προχωρημένο στάδιο μπορεί να συνεκδικαστεί η παρούσα Αγωγή μαζί με τις Εφέσεις στη Ρωσία και ως εκ τούτου απέτυχε να αποσείσει το βάρος απόδειξης που τη βαραίνει για τη θέση της ότι η Αγωγή και οι Εφέσεις στη Ρωσία ενδεικνύονται να συνεκδικαστούν. Ένα άλλο ζήτημα που θα μπορούσε να δικαιολογήσει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή της παρούσας Αγωγής, αφορά το ζήτημα αποκλειστικής δικαιοδοσίας. Στην παρούσα υπόθεση το εάν η Ρωσία θα είχε αποκλειστική δικαιοδοσία σε σχέση με την εκδίκαση της παρούσας Αγωγής θα πρέπει να κριθεί με βάσει τις πρόνοιες του Κανονισμού και όχι με βάση τις πρόνοιες του ημεδαπού της δικαίου. Στην παρούσα υπόθεση δεν υπάρχει πρόνοια στον Κανονισμό 1215/2012 που να δίδει αποκλειστική δικαιοδοσία αναφορικά με το επίδικο θέμα της Αγωγής, ήτοι της εξαγοράς μετοχών από μετόχους μειοψηφίας, ούτως ώστε να μπορεί να θεωρηθεί ότι η Ρωσία θα μπορούσε να εκδικάσει την Αγωγή. Ενόψει του ότι η Αγωγή που εκκρεμεί στη Ρωσία βρισκόταν στο αρχικό στάδιο που καταχωρήθηκε και αυτή αναστάληκε για 3 μήνες και ενόψει του ότι ο Κανονισμός δεν δίδει αποκλειστική δικαιοδοσία για την εκδίκαση της παρούσας Αγωγής, κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή της παρούσας διαδικασίας. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατ΄ ακολουθίαν όλων των πιο πάνω και για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω, η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η Αίτηση - Εναγόντων και εναντίον της Αιτήτριας - Εναγόμενης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα πληρωθούν στο τέλος της διαδικασίας. (Yπ.) Γ. Κυριακίδου, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΣΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο