← Κύπρος

Ζερβάκης κ.α. ν. Γιαννίκος κ.α., Αγωγή Αρ.: 1061/2021, 9/5/2022

Ζερβάκης κ.α. ν. Γιαννίκος κ.α., Αγωγή Αρ.: 1061/2021, 9/5/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A177 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Αγωγή Αρ.: 1061/2021 Μεταξύ:

  1. XXXXX
  2. XXXXX Πάντος Εναγόντων -και-
  3. XXXXX Γιαννίκος
  4. XXXXX Ταύρος
  5. Myranko Services Ltd
  6. Rotra Investments Limited Εναγομένων ------------------------------- Αίτηση Εναγόντων ημερ. 24.11.2021 για τροποποίηση της Μονομερούς Αίτησης ημερ. 26.04.21 και καταχώριση Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης Ημερομηνία: 09/05/2022 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες-Αιτητές: κ.κ. Αγγελίδης, Ιωαννίδης, Λεωνίδου ΔΕΠΕ. Για Εναγόμενους-Καθ' ων η αίτηση: κ.κ. Παπαντωνίου & Παπαντωνίου ΔΕΠΕ. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα Αίτηση οι Ενάγοντες (στο εξής οι Αιτητές) αποσκοπούν στην τροποποίηση της Μονομερούς Αίτησης τους ημερομηνίας 26.04.21 για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων. Σημειώνεται ότι το Δικαστήριο επιλήφθηκε της εν λόγω Μονομερούς Αίτησης στις 27.04.21 και διέταξε την επίδοση της στους Εναγόμενους (στο εξής οι Καθ΄ ων η αίτηση) οι οποίοι καταχώρισαν Ένσταση στις 07.06.
  7. Περαιτέρω, οι Αιτητές αιτούνται την άδεια του Δικαστηρίου που να τους επιτρέπει να καταχωρίσουν Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση, προς υποστήριξη της Μονομερούς Αίτησης ημερομηνίας 26.04.21, ως το επισυνημμένο Προσχέδιο (Τεκμήριο Α). Η Αίτηση - η οποία βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.9, Δ.25 Θ.1-5, Δ.39, Δ.48 θ.1-4, Δ.59 και Δ.64, στα άρθρα 29, 30, 31, 32, 33, 42, 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προάσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών που έχει κυρωθεί με το Νόμο 39/62, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, άρθρα 2, 4, 5 και 9, στον Περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Νόμο του 1992 (Ν.31(Ι)/92) στα άρθρα 3, 4 και 9, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σχέση με την έκδοση διαταγμάτων τύπου «Mareva» δυνάμει της υπόθεσης Mareva Compania Naviera S.Α. v. International Bulk Carriers S.A. (1975] 2 Lloyd's Rep. 509, στο κοινοδίκαιο, στους κανόνες της επιείκειας, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και τη γενική πρακτική του Δικαστηρίου και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Γιάννη Σεραφείμ, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Αιτητών ημερομηνίας 24.11.21 - προσέκρουσε σε Ένσταση των Καθ΄ ων η αίτηση η οποία υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Κυριάκου Γεωργίου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των Καθ΄ ων η αίτηση ημερομηνία 24.1.
  8. Όπως διατείνεται ο Γιάννης Σεραφείμ, μετά την καταχώριση της Ένστασης των Καθ΄ ων η αίτηση ημερομηνίας 7.06.21 στην Μονομερή Αίτηση ημερομηνίας 26.04.21, αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στους Αιτητές, ότι «πραγματοποιήθηκε η πώληση του έργου στην εταιρεία INTRAKOM Κατασκευαστική ΑΕ» (παράγραφος 13). Συνεπώς η προτεινόμενη τροποποίηση κατέστη αναγκαία μετά την καταχώριση της Ένστασης των Καθ΄ ων η αίτηση ημερομηνίας 7.06.
  9. Οι Αιτητές με το αιτούμενο Διάταγμα υπό παρ. Α της Μονομερούς Αίτησης ημερομηνίας 26.4.21, ζητούν την παγοποίηση των μετοχών των Καθ΄ ων η αίτηση 4 και των περιουσιακών τους στοιχείων, χωρίς να γνωρίζουν ποια είναι τα περιουσιακά τους στοιχεία και αν έχει ήδη μετατραπεί το μετοχικό τους κεφάλαιο, κατόπιν αποφάσεων και ψηφισμάτων των Καθ΄ ων η αίτηση
  10. Με την Ένσταση των Καθ΄ ων η αίτηση ημερομηνίας 7.06.21 τίθενται ζητήματα που χρήζουν αποκάλυψης και συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με τις μετοχές και τα περιουσιακά στοιχεία των Καθ΄ ων η αίτηση
  11. Επιπρόσθετα, χρήζουν αποκάλυψης και ζητήματα επί των περιουσιακών στοιχείων των Καθ΄ ων η αίτηση 1-3, οι οποίοι πιθανόν να έχουν δόλια οικειοποιηθεί το τίμημα πώλησης των περιουσιακών στοιχείων των Καθ΄ ων η αίτηση
  12. Το διάταγμα αποκάλυψης χρησιμοποιείται επικουρικά σε περιπτώσεις αιτούμενων Διαταγμάτων μη αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων. Περαιτέρω, η καταχώριση της Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης (Τεκμήριο Α) δικαιολογείται διότι μόνο μέσω αυτής διασφαλίζεται το συνταγματικό δικαίωμα των Αιτητών για δίκαιη δίκη, ως και το δικαίωμα τους να προωθούν το αιτούμενο Διάταγμα αποκάλυψης των περιουσιακών στοιχείων των Καθ΄ ων η αίτηση, το οποίο προέκυψε μετά την καταχώριση της Ένστασης ημερομηνίας 7.6.
  13. Η προτεινόμενη Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση αφορά ζητήματα που σχετίζονται άρρηκτα με την έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος αποκάλυψης. Σε περίπτωση έγκρισης του αιτούμενου Διατάγματος αποκάλυψης, θα καταστεί επιβεβλημένη η ανάγκη καταχώρισης Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης, ώστε να δικαιολογηθεί η έκδοση του επικουρικού Διατάγματος αποκάλυψης των περιουσιακών στοιχείων των Καθ΄ ων η αίτηση, μετά την πρόσφατη ανακάλυψη των Αιτητών ότι οι Καθ΄ ων η αίτηση κακόπιστα αποξένωσαν τα περιουσιακά στοιχεία των Καθ΄ ων η αίτηση 4 σε τρίτη εταιρεία. Η αιτούμενη τροποποίηση είναι καλόπιστη και αυτή, όπως και η προτεινόμενη Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση ουδόλως επηρεάζουν δυσμενώς τα δικαιώματα των Καθ΄ ων η αίτηση, οι οποίοι δεν θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο Κυριάκος Γεωργίου ισχυρίζεται ότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει κατά τόπο αρμοδιότητα και/ή δικαιοδοσία βάσει του Κανονισμού ΕΚ44/2001 να εξετάσει την παρούσα Αίτηση, διότι στην επίδικη συμφωνία τα μέρη συμφώνησαν όπως αυτή διέπεται από το Ελληνικό Δίκαιο και κάθε διαφορά σχετικά με την εφαρμογή ή την ερμηνεία της θα υποβάλλεται στα αρμόδια Δικαστήρια Αθηνών. Με βάση το Ελληνικό Δίκαιο, τα επίδικα αιτήματα δεν υποβάλλονται στην ειδική διαδικασία των Ασφαλιστικών Μέτρων αλλά μόνο η τακτική διαδικασία μπορεί να τα επιλύσει. Οι Αιτητές καταχώρισαν την παρούσα Αγωγή στα αναρμόδια Κυπριακά Δικαστήρια. Περαιτέρω, με την τροποποίηση οι Αιτητές αιτούνται Διατάγματα που δεν καλύπτονται από τη βάση Αγωγής τους. Τα αιτούμενα Διατάγματα είναι καταχρηστικά και κακόπιστα διότι αιτούνται πληροφορίες και στοιχεία που δεν νομιμοποιούνται να έχουν στην κατοχή τους ως τρίτα πρόσωπα. Το γεγονός ότι προκύπτει από την Ένσταση των Καθ΄ ων η αίτηση ότι οι μετοχές των Καθ΄ ων η αίτηση 4 μεταβιβάστηκαν στην εταιρεία INTRAKOM ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΗ ΑΕ, δεν δίδει το δικαίωμα στους Αιτητές να αιτούνται Διατάγματα για περιουσιακά και ιδιοκτησιακά στοιχεία των Καθ΄ ων η αίτηση 4 που δεν σχετίζονται με την Αγωγή και δεν έχουν δικαίωμα να έχουν στην κατοχή τους. Περαιτέρω, αναφέρει ότι είχε γνωστοποιηθεί στους Αιτητές η πώληση των μετοχών στην INTRAKAT AE από τις 23.12.20 με την εξώδικη ειδοποίηση (Τεκμήριο Α) πως τους επιδόθηκε στις 24.12.20, πριν την καταχώριση της Αίτησης ημερομηνίας 26.04.
  14. Συνεπώς το αίτημα τους θα πρέπει να απορριφθεί διότι γνώριζαν και μπορούσαν να αιτηθούν εξ΄ αρχής τα αιτούμενα Διατάγματα. Εξάλλου και οι ίδιοι οι Αιτητές ήθελαν να πωληθεί η εταιρεία, γι΄ αυτό και δεν αντέδρασαν όταν τους επιδόθηκε η εν λόγω εξώδικη ειδοποίηση. Επιπρόσθετα, οι Αιτητές δεν δικαιολογούν την καθυστέρηση στη καταχώριση της παρούσας Αίτησης, με την οποία καθυστερούν και την εκδίκαση της Αίτησης ημερομηνίας 26.04.21 για Προσωρινά Διατάγματα. Οι Αιτητές εξυπηρετούν αλλότριους σκοπούς και δεν υπάρχει καμία ανάγκη να προστεθεί το αιτούμενο Διάταγμα, με το οποίο οι Αιτητές ουσιαστικά αιτούνται την εκδίκαση της ουσίας της Αγωγής. Στο στάδιο των αγορεύσεων οι ευπαίδευτοι συνήγοροι προώθησαν τις εκατέρωθεν θέσεις, παραπέμποντας το Δικαστήριο σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου που πραγματεύονται τις αρχές της τροποποίησης, ως και της καταχώρισης Συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης. Έχω εξετάσει με προσοχή τις εκατέρωθεν εισηγήσεις, έχοντας προς τούτο υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η νομολογία επί του θέματος (βλ. Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation

(1998)1(Ε) Α.Α.Δ. 33, Federal Bank of Lebanon v. Σιακόλα
(1999)1(Α) Α.Α.Δ. 44, Χρίστου ν. Αζά
(1992)1(Α) Α.Α.Δ. 704, Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1991)1 Α.Α.Δ. 934, Fereos v. Martin Brothers
(1997)1 Α.Α.Δ. 370, Pelekanos v. Πελεκάνου
(2001)1 Α.Α.Δ. 2075, Τσαγγάρης ν. Γαβριηλίδου
(2002)1 Α.Α.Δ. 156, Στυλιανού ν. Λαϊκής
(2002)1 Α.Α.Δ. 746, Ταξί Κυριάκος ν. Παύλου
(1995)1 Α.Α.Δ. 560 και άλλες) οι οποίες συνοψίζονται ως ακολούθως. Η τροποποίηση ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας, νοουμένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν αναγκαία. Το Δικαστήριο, κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, λαμβάνει υπόψη σειρά παραγόντων, όπως οι επιπτώσεις που θα επιφέρει η τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου, ως και ο χρόνος υποβολής του αιτήματος. Ο χρόνος, όμως, δεν είναι εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας. Θα πρέπει, όμως, να δικαιολογείται κάθε καθυστέρηση στην υποβολή αίτησης για τροποποίηση, βάρος που επαυξάνει αναλόγως της καθυστέρησης. Ένας άλλος παράγοντας που συνεκτιμάται είναι και η δυνατότητα που είχε ο αιτητής για συμπερίληψη των ισχυρισμών του σε προγενέστερο στάδιο, αλλά η σύγχρονη τάση είναι να εγκρίνονται τροποποιήσεις στις κατάλληλες περιπτώσεις έστω και αν παρατηρήθηκε αμέλεια ή καθυστέρηση. Επιγραμματικά, τέλος, η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα, εκτός στις περιπτώσεις που προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο η οποία δεν μπορεί να θεραπευθεί με έξοδα. Στην Απόφαση Αντώνης Ανδρέου ν. Adboard Media Ltd κ.ά στην Αγωγή αρ.4/11 ημερ. 16.9.14, ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου, συνοψίστηκαν επίσης οι αρχές που διέπουν το θέμα της τροποποίησης δικογράφων και σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα: «Το θέμα της τροποποίησης δικογράφων ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται και πρέπει να ασκείται φιλελεύθερα, χωρίς να διέπεται σε άκαμπτους κανόνες, νοουμένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις οι οποίες καθιστούν την τροποποίηση επιβεβλημένη για την αποτελεσματικότερη απονομή της δικαιοσύνης. Έργο που επιτελείται μετά τη συνεκτίμηση όλων των παραγόντων που αφορούν στην κάθε περίπτωση, συμπεριλαμβανομένων και επιπτώσεων που ενδεχομένως θα προκληθούν, στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου (Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. κ.ά ν. Βιομ. Χαρ. Αλωνεύτης Λτδ κ.ά
(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 237). Ακόμη και εκεί όπου η απαιτούμενη τροποποίηση είναι το αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, νοουμένου ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα, μπορεί να παραχωρηθεί η θεραπεία (Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1991)1 Α.Α.Δ. 934, Αρτέμιος Παπαχρυσοστόμου ν. Κώστα Γρηγοριάδη κ.ά., Πολιτική Έφεση 79/2009, 4.5.2012). Προϋποθέτει βεβαίως η έγκριση του αιτήματος, ότι ο αιτητής, δεν ενεργεί κακόπιστα και ότι η αιτιολόγηση του αιτήματος για την όποια καθυστέρηση, η οποία ποικίλει αναλόγως με το στάδιο που υποβάλλεται η αίτηση, δεν προκαλεί βλάβη ή αδικία στην άλλη πλευρά. Η εισαγωγή νέου ζητήματος, δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκη την απόρριψη της αίτησης, νοουμένου πάντοτε, ότι δεν έχει καταλυτικές συνέπειες στην άλλη πλευρά. Η διαχρονική γραμμή της νομολογίας επαναλαμβάνει ως θεμελιακή αρχή πως, τροποποίηση δικογράφου είναι εφικτή σε κάθε περίπτωση, όταν αυτή κρίνεται αναγκαία για τον προσδιορισμό της ουσίας της διαφοράς και προς αποτροπή της πολλαπλότητας των δικαστικών διαδικασιών. Ακόμα και στην περίπτωση που επιδιώκεται η εισαγωγή νέας βάσης αγωγής, η αίτηση δεν είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, αλλά εξετάζεται και συνεκτιμάται πάντοτε υπό το πρίσμα των στοιχείων της κάθε περίπτωσης. Κυρίαρχος παράγοντας κατά πάντα χρόνο και σε κάθε περίπτωση ώστε να επιτραπεί η τροποποίηση, συνιστά το συμφέρον της δικαιοσύνης (IKOS CIF LTD v. MARTIN COWARD κ.ά., Πολιτικές Εφέσεις Αρ. 137/2013 και 138/2013, 20.3.2014, ECLI:CY:AD:2014:A205).» Το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση IKOS CIF LTD v. MARTIN COWARD κ.ά., Πολ. Εφ. 137/2013 και 138/2013, ημερομηνίας 20.3.2014, ECLI:CY:AD:2014:A205 είναι επίσης σχετικό: «Έχουν ήδη παρατεθεί οι βασικές αρχές, οι οποίες και συνιστούν τον γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, κατά την εξέταση ζητήματος τροποποίησης δικογράφων. Ειδικότερα ως προς το θέμα του παράγοντα χρόνου στην υποβολή αιτήματος τροποποίησης, σταθερή γραμμή της Νομολογίας αναγνωρίζει ότι ο παράγοντας αυτός είναι σχετικός. Δεν είναι όμως εξαρχής και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας. Όταν η καθυστέρηση οφείλεται σε σφάλμα του αιτητή, η δικαιολόγηση της και η σημασία της ποικίλει ανάλογα με τα περιστατικά κάθε υπόθεσης, κυρίως σε συσχετισμό με τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Η όποια καθυστέρηση δεν πρέπει να εξετάζεται μεμονωμένα από απόψεως μόνο χρονικής διάστασης, αλλά θα πρέπει να συναρτάται με άλλους παράγοντες, όπως για παράδειγμα την ανυπαρξία καλής πίστης. Τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί, ασχέτως εάν επιδείχθηκε αμέλεια και καθυστέρηση από διάδικο, αν αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Όπως ήδη έχει καταγραφεί, τελικά ο κρίσιμος παράγοντας είναι η ανάγκη για προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και η διατύπωση των θέσεων των διαδίκων (Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου,
(1991)1 Α.Α.Δ. 934, Ταξί Κυριάκος Λτδ v. Ανδρέα Παύλου,
(1995)1 Α.Α.Δ. 560, Astor Manufacturing & Exporting Co κ.α. v. A.G. Leventis κ.α.,
(1993)1 Α.Α.Δ. 726, SABA & Co. (T.M.P.) v. T.M.P. Agents,
(1994)1 A.A.Δ. 426, Ιωάννης Νικολάου v. Ζωής Μυλτιάδους κ.ά,
(2007)1 Α.Α.Δ. 1005).» Με βάση τη Δ.48 θ.4
(2)και τη σχετική νομολογία, δίδεται η δυνατότητα στους διάδικους να καταχωρούν συμπληρωματική ένορκη δήλωση, ώστε να θέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τρόπο ολοκληρωμένο τα γεγονότα της υπόθεσης τους , αλλά υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Ο όρος «καλός λόγος» δεν προσδιορίζεται στον υπό αναφορά Κανονισμό, και αυτό, κατά την άποψη μου, για ευνόητους λόγους που σχετίζονται με την ποικιλία των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης. Επομένως, εναπόκειται στο Δικαστήριο να κρίνει αν σε δεδομένη περίπτωση ο αιτητής έχει τεκμηριώσει «καλό λόγο» και, αν ναι, κατά πόσο ως αποτέλεσμα της τεκμηρίωσης θα ικανοποιήσει αίτημα - γραπτό ή προφορικό - για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην υπόθεση Φιλόκυπρου ν. Ματθαίου
(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 510 αποφασίστηκε ότι: «το κατά πόσον θα πρέπει να επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να ικανοποιηθεί και αποφανθεί ότι υπάρχει καλός λόγος ώστε να δοθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης ή της ένστασης ανάλογα με την περίπτωση» (βλέπε επίσης Messios & Sons v. Λεωνίδα
(2010)1(Α) Α.Α.Δ.195). Το πρώτο ερώτημα που το Δικαστήριο καλείται να αποφασίσει, είναι κατά πόσο είναι επιτρεπτή, με βάση τις πρόνοιες της Δ.25 η τροποποίηση Ενδιάμεσης Αίτησης. Όπως προκύπτει από το λεκτικό της Δ.25, δίδεται η δυνατότητα τροποποίησης - σε διάφορα στάδια της διαδικασίας - του κλητηρίου εντάλματος και της δικογραφίας. Καμιά αναφορά γίνεται σε τροποποίηση Ενδιάμεσων Αιτήσεων. Η Δ.19 υπό τον τίτλο «Pleadings» καθορίζει με σαφήνεια τα έγγραφα που εμπίπτουν εντός της έννοιας των «δικογράφων» και συγκεκριμένα αναφέρεται στην Έκθεση Απαίτησης, Υπεράσπιση, Απάντηση στην Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση. Καμιά αναφορά υπάρχει στην Δ.19 που να περιλαμβάνει στην έννοια των «δικογράφων» οποιαδήποτε Ενδιάμεση Αίτηση. Το πιο κάτω απόσπασμα από το The Annual Practice
(1952)σελ. 352 είναι σχετικό: «Pleading. - This word includes all «statements in writing of the claim, or demand of any plaintiff, and of the defence of any defendant thereto, and of the reply of the plaintiff to any counterclaim of a defendant». (J.A., 1925, s. 225.) A letter sent to the plaintiff' s solicitor, stating what the defendant believes to be his defence to the action, but not in the form prescribed by r. 11, infra, is not a pleading (Marshall v. Jones, 52 J. P. 423). A writ is not a pleading (Murray v. Stephenson, 19 Q. B. D. 60); but if a writ be specially indorsed under O.3, r.6, the special indorsement is a pleading, and it is delivered when the writ is served (Αnlaby v. Proetorius, 20 Q. B. D. 764).» Συνακόλουθα, είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι η εμβέλεια της Δ.25 περιορίζεται στην τροποποίηση δικογράφων και δεν παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει Διατάγματα τροποποίησης Ενδιάμεσης Αίτησης για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων, ως είναι το αντικείμενο της υπό κρίση Αίτησης ημερομηνίας 26.04.
  1. Σημειώνεται ότι το επίδικο αίτημα τροποποίησης δεν αποτελεί ελάττωμα ή λάθος στη διαδικασία το οποίο θα μπορούσε να τροποποιηθεί με βάση τη Δ.25 θ.5, τονίζοντας συγχρόνως ότι εν πάση περιπτώσει δεν αποτελεί τέτοια θέση των Αιτητών. Η πιο πάνω κατάληξη οδηγεί αναπόφευκτα σε απόρριψη της Αίτησης, συμπαρασύροντας και το αίτημα για Συμπληρωματική ένορκη δήλωση αφού η καταχώριση της καθορίστηκε από τους Αιτητές ως αναγκαία ώστε να δικαιολογηθεί η έκδοση του επικουρικού αιτούμενου Διατάγματος αποκάλυψης των περιουσιακών στοιχείων των Καθ΄ ων η αίτηση, του οποίου όμως η προσθήκη για τους πιο πάνω λόγους δεν επιτράπηκε στην Μονομερή Αίτηση ημερομηνίας 26.04.
  2. Για όλα τα πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα προς όφελος των Καθ΄ ων η αίτηση και σε βάρος των Αιτητών, τα οποία όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της Μονομερούς Αίτησης ημερομηνίας 26.04.
  3. (Υπ.) ................ Στ. Χατζηγιάννη, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.