Αίτηση από Στυλιανό Ν. Ησαΐα ν. Επί τοις αφορώσι τον Σωτήριο Παντέχη, Αρ. Αίτησης Διαχείρισης: 131/2013, 31/5/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A234 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Α. Παντελή, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης Διαχείρισης: 131/2013 Επί τοις αφορώσι τον ΠΕΡΊ Διαχειρίσεων Περιουσιών Νόμο, Κεφ. 189 και Επί τοις αφορώσι τον Σωτήριο Παντέχη, τέως από τη Λευκωσία, Α.Δ.Τ. [ ], αποβιώσαντα. Αίτηση από Στυλιανό Ν. Ησαΐα, Διαχειριστή Αιτητή Ημερομηνία: 31 Μαΐου 2022 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή: Ο κ. Στ. Ησαΐας Για επίσημο παραλήπτη: Η κα Μ. Εφραίμ -------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η υπό κρίση αίτηση προωθήθηκε από τον διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος. Νομική βάση τούτης αποτέλεσαν τα άρθρα 33, 53, 55 και 58 του περί Διαχείρισης Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμου, Κεφ.
- Ό,τι ζητείται με την αίτηση είναι: «Οδηγίες του Δικαστηρίου ως προς τη διανομή της Ακίνητης περιουσίας του πιο πάνω αποβιώσαντος, ευρισκομένης εις τα κατεχόμενα χωριά Λάπηθος και Βασίλεια, της Επαρχίας Κυρηνείας, ως αυτή αναφέρεται εις την Απογραφή η οποία έχει καταχωρηθεί στις 24.09.2018.». Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση εντοπίζονται στην ένορκη δήλωση του διαχειριστή, ο οποίος αναφέρει τα ακόλουθα: ο αποβιώσας άφησε κινητή και ακίνητη περιουσία. Η κινητή περιουσία τούτου είναι μια κατάθεση σε λογαριασμό στη Λαϊκή Τράπεζα, ύψους €10.166,81 και ένα αεροβόλο όπλο αγνώστου αξίας. Η δε ακίνητη περιουσία τούτου βρίσκεται εις τα κατεχόμενα εδάφη και ως εκ τούτου έχει μηδενική αξία. Αναφέρει περαιτέρω ότι επειδή ο αποβιώσας ήτο πτωχεύσας, το προμνησθέν ποσό εισπράχθηκε από τον Επίσημο Παραλήπτη στις 13/05/2013 και διανεμήθηκε στις 09/07/2018, δηλαδή μετά πάροδο έξι ετών. Το δε αεροβόλο παρεδόθη στον Επίσημο Παραλήπτη στις 25/07/2014 και επωλήθη δια πλειστηριασμού την 30/09/
- Ο ίδιος δεν γνωρίζει το ποσό που εισεπράχθη. Οι οφειλές του αποβιώσαντος ήταν προς την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, για ποσό €8.599,84 και προς το τμήμα φορολογίας, για ποσό €4.020,95, υπό την προϋπόθεση ότι αυτό θα καταβαλλόταν μέχρι το τέλος Ιουνίου
- Λόγω του ότι οι εν λόγω οφειλές δεν εξοφλήθησαν εγκαίρως υπό του Επίσημου Παραλήπτη, πράγμα που αποδίδει σε ασύγγνωστη αμέλεια, τα έξοδα αυξήθηκαν. Εντέλει ο Επίσημος Παραλήπτης κατέβαλε στους δανειστές το ποσό των €8.793,91 και κράτησε το υπόλοιπο για τα έξοδα διαχείρισής του. Ο ίδιος προέβη σε αρκετές προσπάθειες για επίλυση της όλης κατάστασης, με στόχο να μπορέσει να προβεί εις το διαμοιρασμό της ακίνητης περιουσίας του αποβιώσαντος, εντούτοις χωρίς αποτέλεσμα. Είναι γι' αυτό τον λόγο που ζητά από το Δικαστήριο την έκδοση οδηγιών, με σκοπό να καταστεί δυνατή η διανομή της ακίνητης περιουσίας του αποβιώσαντος και να περατωθεί η διαχείριση. Η αίτηση δεν βρίσκει σύμφωνο τον Επίσημο Παραλήπτη και γι' αυτό καταχώρισε ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης. Κρίνω πως αυτούσια παράθεση των λόγων ένστασης δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς της απόφασης. Σημειώνεται απλώς ότι μεταξύ άλλων υποστηρίζεται πως το δικονομικό μέτρο είναι λανθασμένο και εν πάση περιπτώσει δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις έγκρισής του. Υποστηρίζεται ακόμη ότι ελλείπει το αναγκαίο πραγματικό υπόβαθρο και τέλος. ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.
- Και η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση. Σε αυτή την περίπτωση ομνύων είναι ο Στέλιος Ευτυχίου, ο οποίος δηλώνει ότι τελεί στην υπηρεσία του Επίσημου Παραλήπτη. Υποστηρίζει ότι το δικονομικό μέτρο είναι λανθασμένο καθότι η αίτηση έπρεπε να καταχωριστεί στο πλαίσιο της πτώχευσης και συνεπώς άλλο είναι το αρμόδιο Δικαστήριο. Περαιτέρω, προσθέτει ότι ο αιτητής δεν έχει εξασφαλίσει άδεια από το αρμόδιο Δικαστήριο που να του επιτρέπει την προώθηση οιασδήποτε αίτησης και ούτε έλαβε την εξουσιοδότηση του Επίσημου Παραλήπτη. Αυτό, λέγει ο ομνύων, αντίκειται των διατάξεων του άρθρου 9 του Κεφ.
- Επί της ουσίας, δηλώνει πως την 02/07/2019 (προφανώς πρόκειται για τυπογραφικό λάθος) εκδόθηκε διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του Σωτήρη Παντέχη στην αίτηση πτώχευσης 900/
- Συνεπεία του διατάγματος την 14/05/2014 ο Επίσημος Παραλήπτης διορίστηκε διαχειριστής της περιουσίας του εν λόγω προσώπου. Σύμφωνα με την πληροφόρηση που έλαβε ο Επίσημος Παραλήπτης, την 29/04/2012 ο Σωτήρης Παντέχη απεβίωσε. Είναι η θέση του ομνύοντα πως ο αιτητής στην επίδικη αίτηση κατ' ουδένα λόγο μπορεί να κατέχει και διανέμει την πτωχευτική περιουσία. Ο μόνος που έχει λόγο επί της περιουσίας του πτωχεύσαντος είναι ο Επίσημος Παραλήπτης, που είναι και διαχειριστής τούτης. Η δε διανομή τέτοιας περιουσίας υπόκειται στις διατάξεις του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.
- Όφειλε ο διαχειριστής να αναμένει την ολοκλήρωση της διαχείρισης της πτώχευσης και μετά να προβεί σε οποιεσδήποτε ενέργειες. Άλλως πως, μπορεί να αποταθεί στο Δικαστήριο και να αιτηθεί την ακύρωση του διατάγματος πτώχευσης κατά πως ο νόμος ορίζει. Καταλήγει δε ότι το 2018 καταβλήθηκε μέρισμα στους πιστωτές, σύμφωνα πάντα με τις διατάξεις του νόμου και πως μετά το τέλος της διαχείρισης αν ήθελε διαπιστωθεί πλεόνασμα από την περιουσία του πτωχεύσαντα, αυτό θα αποδοθεί στο διαχειριστή του αποθανόντος. Κρίνω πως δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά σε σχέση με το αίτημα. Απ' όποια σκοπιά και αν το εξετάσει κανείς, είναι προδήλως αβάσιμο. Κατ' αρχάς σημειώνεται το απαρασάλευτο γεγονός ότι ο αποβιώσας ήτο πτωχεύσας. Συνεπώς αυτό λαμβάνεται ως δεδομένο. Τώρα η διερεύνηση αρχίζει από τη δικονομική πτυχή της αίτησης και δη τη νομική βάση τούτης. Σχετική εν προκειμένω κρίνεται η υπόθεση Επί τοις αφορώσι τον Παυλίδη ν. Jimmerson, Πολ. Εφ. 232/12, ημερ. 31/01/2019, όπου το Εφετείο πραγματεύτηκε αυτά τούτα τα άρθρα που αναφέρονται στην επίδικη αίτηση, βάσει των οποίων ζητείτο η έκδοση οδηγιών «ως προς τη διανομή της κινητής και της ακίνητης περιουσίας του αποβιώσαντος». Το Εφετείο έκρινε πως: «Όπως προκύπτει από το αιτητικό της αίτησης, ο εφεσείων δε ζητούσε «την πώληση, εκμίσθωση, υποθήκευση, εγκατάλειψη ή απαλλαγή, διαίρεση ή άλλη διάθεση» οποιασδήποτε περιουσίας της κληρονομιάς, όπως προνοείται στο εδάφιο
(1)του άρθρου 33 του Κεφ. 189, προς ενεργοποίηση των λοιπών προνοιών του, ειδικά στο εδάφιο
(2)αυτού. Κανένα δε από τα άλλα άρθρα που αναφέρονταν στην αίτηση, ήτοι τα άρθρα 42, 55 και 58 του Κεφ. 189, δε θα μπορούσε να αποτελέσει τη νομική βάση για την προώθησή της. Η αναφορά δε σε αυτή στο άρθρο 53 του Κεφ. 189, προφανώς, έγινε εκ του περισσού, δεδομένου ότι η καταχώρισή της, όπως έχει ήδη αναφερθεί, έγινε στο πλαίσιο της διαχείρισης της κληρονομιάς στο Δικαστήριο.» Ακολούθως πραγματεύτηκε ξεχωριστά το άρθρο 33 του Κεφ. 189 και κατέληξε ως εξής: «Εν προκειμένω, ό,τι θα πρέπει, για την ακρίβεια, να εξεταστεί είναι το περιεχόμενο των θεραπειών που ζητούντο με την υπό αναφορά αίτηση, υποβληθείσα εντός της αίτησης για διαχείριση της εν λόγω κληρονομιάς, υπό το φως των προνοιών του άρθρου 33 του Κεφ. 189. Παρατηρείται δε, σχετικά, πως το εδάφιο
(2)του εν λόγω άρθρου, το οποίο εδώ είναι άμεσα σχετικό, δεν παρέχει εξουσία σε δικαστήριο για έκδοση οδηγιών, αν με την αίτηση δε ζητείται διάταγμα, δυνάμει του εδαφίου
(1)αυτού, για διάθεση κ.λπ. συγκεκριμένης περιουσίας της κληρονομιάς. Στην προκειμένη δε περίπτωση, με την υπό αναφορά ενδιάμεση αίτηση, δε ζητείτο οτιδήποτε από τα προβλεπόμενα στο εν λόγω εδάφιο και, ειδικά, για διάθεση των ακινήτων της κληρονομιάς. Συνεπώς, το Δικαστήριο δε θα μπορούσε να ασκήσει την εξουσία που του παρέχει το άρθρο 33 του Κεφ. 189. Για το λόγο δε αυτό, η αίτηση δε θα μπορούσε, εν πάση περιπτώσει, να επιτύχει και, επομένως, επανακρόασή της από το πρωτόδικο Δικαστήριο, προς εξέταση της ουσίας των αιτηθεισών με αυτή θεραπειών, δε θα εξυπηρετούσε οποιοδήποτε σκοπό.» Ανάλογα εν προκειμένω ισχύουν και στην υπό κρίση περίπτωση. Ο αιτητής δεν επιδιώκει εκμετάλλευση της ακίνητης περιουσίας που αφορά η διαχείριση κατά τον τρόπο που διαλαμβάνεται στο άρθρο 33 του Κεφ. 189, αλλά ασαφώς και αορίστως ζητά την έκδοση οδηγιών. Εξηγείται όμως στην υπόθεση Επί τοις αφορώσι τον Παυλίδη, ανωτέρω, πως τέτοια εξουσία δεν παρέχεται στο Δικαστήριο από τα άρθρα 33, 42, 55 και 58 του Κεφ. 189, δηλαδή αυτά τούτα τα άρθρα που αναγράφονται στην αίτηση. Το ίδιο ισχύει και στην υπό κρίση περίπτωση. Ως εκ τούτου, η αίτηση κρίνεται δικονομικά ανυπόστατη και συνεπώς υποκείμενη σε απόρριψη. Παρά την ως ανωτέρω κατάληξη, η οποία ολοκληρώνει τη διερεύνηση, κρίνω πως δυο λόγια επιβάλλεται να ειπωθούν και για την ουσία του πράγματος. Εν πρώτοις υποδεικνύεται αυτό που αναφέρεται στο άρθρο 9
(1)του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5. Αναφέρεται εκεί ότι: «9.-
(1)Με την έκδοση διατάγματος πτώχευσης, επίσημος παραλήπτης θα καθίσταται διαχειριστής της περιουσίας του πτωχεύσαντα, και ακολούθως, εκτός όπως διατάσσεται από το Νόμο αυτό, κανένας πιστωτής στον οποίο ο πτωχεύσας οφείλει αναφορικά με οποιοδήποτε χρέος που δύναται να επαληθευτεί σε πτώχευση, δε θα έχει οποιαδήποτε θεραπεία εναντίον της περιουσίας ή του προσώπου του πτωχεύσαντα σχετικά με το χρέος ή θα εγείρει οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία, εκτός κατόπι άδειας του Δικαστηρίου και με τέτοιους όρους τους οποίους το Δικαστήριο δυνατό να επιβάλει.» Είναι λοιπόν αντιληπτό πως η έκδοση διατάγματος πτώχευσης αφαιρεί από τον πτωχεύσαντα τα όποια δικαιώματα διαχείρισης της περιουσίας του, εξου και περιέρχονται στον Επίσημο Παραλήπτη, ο οποίος καθίσταται διαχειριστής τούτης της περιουσίας, ώστε να τη διαθέσει μεταξύ των πιστωτών. Αυτό το καθεστώς δεν διαφοροποιείται με το θάνατο του πτωχεύσαντος. Πέραν των ανωτέρω και παρά την καθαρότητα του περιεχομένου του άρθρου 9 του Κεφ. 5, υποδεικνύεται πως ανέκαθεν αυτή ήταν η αντιμετώπιση τέτοιων περιπτώσεων. Στους Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 16, στην παράγραφο 600, κάτω από τον τίτλο "Application of bankruptcy rules" αναφέρεται ότι: "If the estate of a deceased person, who has died since 31st December 1925 is insolvent, then, subject to the payment of funeral(o), testamentary and administration expenses (p), which have priority (q), the same rules (r) are to prevail and be observed in the administration of his real and personal estate, as to the respective rights of secured and unsecured creditors (s), and as to debts and liabilities provable (t), and as to the valuation of annuities and future and contingent liabilities respectively (u), and as to the priorities of debts and liabilities (a), as may be in force for the time being under the law of bankruptcy with respect to the assets of persons adjudged bankrupt(b).". Καθίσταται λοιπόν αντιληπτό πως εκεί όπου ο αποβιώσας ήτο πτωχεύσας, η περιουσία τούτου περιέρχεται στα χέρια του Επίσημου Παραλήπτη ώστε να τη διαχειριστεί κατά πως ο νόμος ορίζει και πλην των εξαιρέσεων που μνημονεύονται στο άρθρο 42 του Κεφ. 189 ως έξοδα που λαμβάνουν προτεραιότητα, να τη διαθέσει προς εξυπηρέτηση των πιστωτών της περιουσίας. Περιπλέον, ορθή διαπιστώνεται πως είναι η θέση του Επίσημου Παραλήπτη και σε σχέση με το πλαίσιο στο οποίο υποβάλλεται οιαδήποτε αίτηση. Στους Halsbury's Laws of England, 3η έκδοση, τόμος 2, κάτω από το κεφάλαιο Bankruptcy, στην παράγραφο 533, αναφέρεται ότι: "If a debtor who is subject to the English bankruptcy laws commits an act of bankruptcy, the court may, on a petition presented to it, make a receiving order for the protection of his estate. The first step which has to be taken by a person, whether a creditor, the debtor himself, or, if deceased, his personal representative, who seeks to have a debtor's estate administered for the benefit of his creditors according to bankruptcy law, is a petition to the court which has bankruptcy jurisdiction over the debtor. The petitioner asks for, and if successful obtains, a receiving order, but not an immediate adjudication of bankruptcy, or if the debtor is deceased, an administration order upon which the debtor's property vests in the official receiver. If a receiving order is made it is the duty of the official receiver to call a general meeting of the debtor's creditors (referred to as the first meeting of creditors), at which, if the debtor submits a proposal for a composition or scheme of arrangement, the creditors may resolve to accept such composition or scheme, or in the alternative or absence of a proposal may resolve that the debtor be adjudicated a bankrupt, and that the official receiver shall make the necessary application to the court.".(ο τονισμός είναι δικός μου) Ανάλογη εξήγηση δίδεται και στην παράγραφο 704 του ιδίου τόμου, ενώ εξηγείται περαιτέρω πως η αίτηση μπορεί να υποβληθεί και από δανειστή (creditor) του αποβιώσαντος. Αυτές όμως οι πρόνοιες περιλαμβάνονται και στο ημεδαπό νομικό πλαίσιο, εν προκειμένω το άρθρο 107 του Κεφ. 5, όπως πολύ εύστοχα υπεδείχθη από τη συνήγορο του Επίσημου Παραλήπτη. Υπό αυτή τη θεώρηση του πράγματος, η υπό κρίση αίτηση είναι καταφανώς ανυπόστατη, εφόσον παρεμβάλλει και παρεμποδίζει τις ενέργειες του Επίσημου Παραλήπτη, που βάσει του νόμου και τις εδώ περιβάλλουσες περιστάσεις, κατέστη διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος και αυτό γιατί ο εν λόγω ήτο πτωχεύσας. Συνεπώς και γ' αυτό το λόγο η αίτηση κρίνεται νομικά ανυπόστατη. Για όλους τους λόγους που ανωτέρω επιχείρησα να εξηγήσω, η αίτηση απορρίπτεται. Έξοδα ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται σε βάρος του αιτητή προσωπικά. Λέγω του αιτητή προσωπικά εφόσον υπό τις περιστάσεις δεν δικαιολογείται η επιβάρυνση της περιουσίας του αποβιώσαντος, που είναι πτωχεύσας και η περιουσία του ελέγχεται από τον Επίσημο Παραλήπτη, ο οποίος ουδέποτε επιθυμούσε την προώθηση τέτοιας αίτησης. Λ. Α. Παντελή Α.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /κπ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο