Metland Holdings Ltd ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 3940/2018, 4/7/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A261 Αρ. Αγωγής: 3940/2018 Μεταξύ: Metland Holdings Ltd, από Βρετανικές Παρθένες Νήσους Ενάγουσας και
- Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
- Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου
- Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου ως αρχής εξυγίανσης
- Τράπεζα Κύπρου δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγομένων Αίτηση ημερ. 4.1.2022 υπό εναγομένων 2 και 3 - αιτητριών για ασφάλεια εξόδων Ημερομηνία: 4 Ιουλίου 2022 Για εναγόμενες 2 και 3 - αιτήτριες: κα Θεοδώρου για Αλέκος Ευαγγέλου & Σία Δ.Ε.Π.Ε Για ενάγουσα - καθ' ης η αίτηση: κος Κωνσταντινίδης για Χριστόδουλος Γ. Βασιλειάδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Είναι παραδεκτό ότι η ενάγουσα μετά τη λήψη μέτρων εξυγίανσης στην εναγόμενη 4 τράπεζα, απώλεσε το ποσόν των €51.775.179,00 το οποίο διεκδικεί με την παρούσα αγωγή της από του εναγομένους. Σύμφωνα με την ενάγουσα, το εν λόγω ποσόν μετατράπηκε με βάση τα διατάγματα εξυγίανσης της Τράπεζας Κύπρου, σε 51.775.179 μετοχές τάξης Α' αξίας 1 ευρώ έκαστη χωρίς την συγκατάθεση της ενάγουσας και/ή παράνομα και/ή κατά παράβαση της συμφωνίας μεταξύ της ενάγουσας και της εναγομένης 4 Τράπεζας Κύπρου. Με την έκθεση απαίτησης, η ενάγουσα η οποία έχει την έδρα της στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους, αξιώνει μεταξύ άλλων εναντίον των εναγόμενων, το πιο πάνω ποσόν ως αποζημιώσεις για ζημιές που υπέστη εξαιτίας παράβασης δικαιωμάτων που πηγάζουν από το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, το άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και ως αποζημιώσεις για ισχυριζόμενο δόλο και/ή απάτη και/ή ψευδείς παραστάσεις ή αμέλεια και/ή παράβαση των εκ του νόμου και/ή κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων των εναγόμενων και/ή για βαριά και/ή για σοβαρή αμέλεια και/ή κακή πίστη κατά την εκτέλεση των καθηκόντων των εναγόμενων. Η παρούσα αίτηση Ακολούθησε η καταχώρηση της παρούσας αίτησης από τις εναγόμενες 2 και 3 με την οποία ζητούν τα ακόλουθα: Α. Διάταγμα του Δικαστηρίου, το οποίο να διατάζει την Ενάγουσα / καθ' ης η Αίτηση όπως παράσχει εντός 20 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του διατάγματος, ασφάλεια για τα έξοδα της παρούσας αγωγής (security for costs) ύψους €32.000,00 με την κατάθεση του εν λόγω ποσού στο Δικαστήριο ή την παροχή ανέκκλητης τραπεζικής εγγύησης. Β. Επιπρόσθετα, διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται κάθε περαιτέρω διαδικασία αναφορικά με τις Αιτήτριες μέχρις ότου παρασχεθεί η υπό την παράγραφο (Α) διαταχθείσα ασφάλεια εξόδων από την Ενάγουσα /καθ' ης η Αίτηση. Γ. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απορρίπτεται η παρούσα αγωγή σε σχέση με τις Εναγόμενες 2 και 3 / Αιτήτριες σε περίπτωση που τέτοια ασφάλεια δεν δοθεί εντός 20 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του υπό (Α) πιο πάνω διατάγματος και/ή οποιουδήποτε άλλου χρόνου τυχόν να καθορίσει το Δικαστήριο για την παροχή ασφάλειας εξόδων. Δ. Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία και/ή διάταγμα το Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαιη και/ή εύλογη υπό τις περιστάσεις. Ε. Έξοδα της παρούσας αίτησης πλέον Φ.Π.Α. Την αίτηση συνοδεύει ένορκη δήλωση δικηγόρου, από το δικηγορικό γραφείο των συνηγόρων των αιτητριών. Σε αυτήν η ομνύουσα αναφέρεται ότι επειδή η ενάγουσα έχει την έδρα της στο εξωτερικό έχει τεθεί το θεμέλιο για την εφαρμογή της Δ.60 Θ.1 για την εξέταση των προϋποθέσεων έκδοσης διατάγματος ασφάλειας για τα έξοδα. Είναι η θέση της ομνύουσας ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ των αιτητριών και να εγκρίνει την παρούσα αίτηση, καθότι η καθ' ης η αίτηση δεν έχει καλή υπόθεση στην παρούσα αγωγή. Υποστηρίχθηκε ως βασική υπεράσπιση των αιτητριών ότι οι σχετικές πρόνοιες και διατάξεις του Νόμου 17(Ι)/2013 και των δυνάμει αυτού εκδοθέντων διαταγμάτων, δικαιολογούνται για λόγους δημοσίου συμφέροντος. Τα γεγονότα που οδήγησαν στην έκδοση των διαταγμάτων για την λήψη μέτρων εξυγίανσης στην εναγόμενη 4 αλλά και η εικόνα της βέβαιης χρεοκοπίας του κράτους σε περίπτωση που τα μέτρα αυτά δεν λαμβάνονταν αποτελούν δικαστική γνώση μέσω της απόφασης της πλειοψηφίας της πλήρους Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις Συνεκδ. προσφυγές αρ.551/2013 και άλλες Μυρτώ Χριστοδούλου κ.ά. ν. Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου κα, ημερ 7/06/
- Προβάλλεται επίσης ως υπεράσπιση των εναγόμενων 2 και 3, ότι όλες οι ενέργειες της Κεντρικής Τράπεζας ως εποπτικής αρχής και ως αρχής εξυγίανσης, έγιναν καλόπιστα και επιμελώς, σύμφωνα με τις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας και αποσκοπούσαν στην προστασία της εναγόμενης 4, καθώς και των υπόλοιπων τραπεζών και του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Δημοκρατίας, καθώς και της οικονομίας της Δημοκρατίας γενικότερα και του κράτους. Διαζευκτικά, προβάλλεται ότι οι σχετικές πρόνοιες και διατάξεις του Νόμου 17(Ι)/2013 και των σχετικών Διαταγμάτων που εκδόθηκαν δυνάμει αυτού, δικαιολογούνται κατ' εφαρμογή του δικαίου της ανάγκης, καθότι υιοθετήθηκαν για αντιμετώπιση έκτακτης ανάγκης και/ή ικανοποιούν τις προϋποθέσεις για επίκληση του δικαίου της ανάγκης Δεδομένων των πιο πάνω, είναι κατά την ομνύουσα εύλογο και δίκαιο όπως το Δικαστήριο ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια υπέρ των αιτητριών και εγκρίνει την παρούσα αίτηση, λαμβανομένου υπόψη ότι η παρούσα καταχωρείται χωρίς οποιαδήποτε καθυστέρηση και συγκεκριμένα σε πολύ αρχικό στάδιο της διαδικασίας, αφού η έκθεση απαίτησης καταχωρίστηκε μόλις στις 9.11.
- Τέλος στην ένορκη δήλωση της αίτησης, επισυνάπτεται ως τεκμήριο 1, ενδεικτικός κατάλογος εξόδων που ανέρχεται στο συνολικό ποσόν των €32.335,
- Η ειδοποίηση ένστασης Η ενάγουσα καταχώρησε ειδοποίηση ένστασης στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Στους λόγους ένστασης αναφέρονται τα πιο κάτω:
- Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.60 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την έκδοση των ζητουμένων Διαταγμάτων.
- Η Ενάγουσα διατηρεί τραπεζικούς λογαριασμούς στην Κυπριακή Δημοκρατία και παρά το γεγονός ότι η Ενάγουσα είναι εγγεγραμμένη στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους έχει περιουσία εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου.
- Το ποσό το οποίο ζητείται μέσω της υπό κρίση Αίτησης είναι έκδηλα υπερβολικό και/ή πλασματικό και ενόψει της τεράστιας ζημιάς που έχει υποστεί η Ενάγουσα από την λήψη μέτρων εξυγίανσης στην Εναγόμενη 4 οποιοδήποτε διάταγμα εκδοθεί εναντίον της παραβιάζει τις αρχές της επιείκειας.
- Οι Εναγόμενοι 2 και 3 δεν έχουν καλή υπεράσπιση και/ή η παρούσα αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και/ή σκοπό έχει να προκαλέσει περαιτέρω καθυστέρηση στην διεκπεραίωση αυτής.
- Η εν λόγω αίτηση παραβιάζει το άρθρο 6 της ΕΣΑΔ. Την ένσταση συνοδεύει ένορκη δήλωση συνηγόρου από το γραφείο των συνηγόρων της ενάγουσας- καθ' ης η αίτηση. Σε αυτήν επαναλαμβάνονται και αναλύονται οι πιο πάνω λόγοι ένστασης. Τονίζεται ιδιαίτερα ότι οι εναγόμενοι 2 και 3 δεν έχουν καλή υπεράσπιση και μοναδικός σκοπός της αίτησης τους είναι η πρόκληση καθυστέρησης στην παρούσα διαδικασία και η προσπάθεια να εμποδιστεί η εκδίκαση της υπόθεσης σε εύλογο χρόνο. Αναφέρεται επίσης στην ένορκη δήλωση της ένστασης ότι μέσω της επίδικης αίτησης, επιδιώκεται η πληρωμή από την ενάγουσα ενός πλασματικού και υπερβολικού ποσού ως ασφάλεια εξόδων, η οποία έχει υποστεί τεράστια ζημιά από την απώλεια των καταθέσεων της και την απομείωση των μετοχών της ως αποτέλεσμα του «κουρέματος» των καταθέσεων της και οποιοδήποτε τυχόν διάταγμα εκδοθεί εναντίον της στην βάσει της παρούσας, παραβιάζει τους κανόνες της επιείκειας. Η ομνύουσα επεσύναψε στην ένορκη της δήλωση, δικό της ενδεικτικό κατάλογο εξόδων ως παράρτημα Α στον οποίο συμπεριλαμβάνει τις χρεώσεις που έγιναν από τους αιτητές τις οποίες θεωρεί λανθασμένες. Σε κάθε χρέωση που έχουν συμπεριλάβει οι αιτητές, έχω σημειώσει το αντίστοιχο ποσό σύμφωνα με τις χαμηλές χρεώσεις της κλίμακας της αγωγής, το οποίο ανέρχεται σύμφωνα με τους δικούς της υπολογισμούς, στο ποσό των €16.004,00 ενώ το ποσό που διεκδικούν οι αιτήτριες ανέρχεται σε €32.335,
- Είναι εν πάση περιπτώσει η θέση της ομνύουσας ότι τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης δεν συνηγορούν υπέρ της έκδοσης των διαταγμάτων που ζητούν οι αιτήτριες και κάλεσε το Δικαστήριο όπως απορρίψει την παρούσα αίτηση με έξοδα. Αγορεύσεις Οι συνήγοροι αγόρευσαν καταθέτοντας με οδηγίες του Δικαστηρίου, γραπτό κείμενο αγόρευσης. Αγόρευσαν επίσης προφορικά, υποστηρίζοντας ενώπιον του Δικαστηρίου τις πιο πάνω θέσεις τους όπως προκύπτουν από την αίτηση και την ένσταση αντίστοιχα. Δεν θεωρώ σκόπιμο στο στάδιο αυτό να αναφερθώ αναλυτικά στις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των συνηγόρων. Ιδιαίτερη ανάλυση θα γίνει όπου χρειάζεται, στα στάδιο των τελικών συμπερασμάτων του Δικαστηρίου. Νομική πτυχή Η παροχή ασφάλειας εξόδων ρυθμίζεται από την Δ.60 Θ.1 -
- Η πιο πάνω δικονομική διάταξη που δίδει για το θέμα ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο όταν ο ενάγοντας είναι μόνιμος κάτοικος εξωτερικού, έχει ως εξής: ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΓΙΑ ΕΞΟΔΑ
- Ο Ενάγων (και, σε σχέση με ανταπαίτηση, η οποία δεν έχει απλώς την φύση συμψηφισμού, ο Εναγόμενος) ο οποίος διαμένει συνήθως εκτός Κύπρου, μπορεί σε οποιοδήποτε στάδιο της αγωγής, να διαταχθεί να δώσει ασφάλεια για έξοδα έστω και αν διαμένει προσωρινά στην Κύπρο. Νοείται ότι αλλοδαποί εργαζόμενοι με χαμηλό εισόδημα εξαιρούνται οποιασδήποτε διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων.
- .........................
- .........................
- ............................................................................................
- Όταν το Δικαστήριο διατάσσει να δοθεί ασφάλεια εξόδων, μπορεί να αναστέλλει τη διαδικασία της αγωγής μέχρι να δοθεί τέτοια ασφάλεια και, στην περίπτωση που δεν δίδεται η ασφάλεια εντός του καθοριζομένου χρόνου, μπορεί να απορρίψει την αγωγή. Στην υπόθεση Almana Engineering ν. Glyfor Commercial
(1981)1CLR 273, αναφέρθηκε ότι η συνηθισμένη πρακτική, είναι η έκδοση διατάγματος για ασφάλεια εξόδων, οσάκις ο ενάγοντας είναι κάτοικος εξωτερικού. Όμως στην υπόθεση Compagnie Graniere De Paris ν. The Ship "Sofia"
(1984)1 CLR 345, λέχθηκε ότι πιο πάνω ο κανόνας δεν είναι άκαμπτος και όπως κάθε περίπτωση που συνεπάγεται άσκηση διακριτικής ευχέρειας, και η περίπτωση αυτή πρέπει να εξεταστεί κάτω από τα ξεχωριστά γεγονότα κάθε υπόθεσης. Ο Θεσμός 1 της Διαταγής 60 είναι ταυτόσημος με τον Αγγλικό Θεσμό 6Α της Δ.65 των παλιών Αγγλικών Διαδικαστικών Κανονισμών. Σύμφωνα με το Annual Practice 1958 σελ. 1885, το βάρος πέφτει πάνω στον εναγόμενο να αποδείξει ότι ο ενάγοντας είναι πρόσωπο που διαμένει σε χώρα εκτός δικαιοδοσίας και όχι απλά να καταδείξει ότι δεν διαμένει συνήθως στην χώρα όπου ασκήθηκαν οι δικαστικές διαδικασίες. Όταν τεθεί το θεμέλιο για την άσκηση της δικαιοδοσίας, οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη στα πλαίσια της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, είναι κατ' εξοχήν δύο. Η κατοχή εκ μέρους του ενάγοντα περιουσίας και ιδίως ακίνητης (που δεν μετακινείται εύκολα από την Κύπρο) και η ισχύς της υποθέσεως του (βλ. Abdula Ahmet Alahmari v. The Royal Jordanian Airlines
(1990)1 A.A.Δ 434). Εντούτοις όπως έχει επίσης νομολογηθεί, η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για έκδοση διατάγματος ασφάλειας εξόδων είναι ευρύτατη γιατί οι Θεσμοί δεν καθορίζουν τα κριτήρια για την άσκησή της. Τούτο συνάγεται από την χρήση της λέξης "may" (δύναται) στην Δ.60 Θ.1 (βλ. Union de cooperatives agricoles de cereales de semences v. Apak agro industries Ltd κ.α.
(1992)1 C.L.R 1170). Στην πιο πάνω υπόθεση, υιοθετείται η Αγγλική απόφαση Lindsay Parkinson Ltd ν. Triplan Ltd
(1973)2 All E.R. 273, στην οποία αναφέρθηκε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις που η καθυστέρηση του διαδίκου να αποταθεί για ασφάλεια εξόδων σε συσχετισμό με άλλους ενισχυτικούς παράγοντες, δυνατό να προσανατολίσει το Δικαστήριο στην απόρριψη τέτοιου αιτήματος. Επιπλέον, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου δεν πρέπει να ασκείται με τρόπο ούτως ώστε να έχει ως αποτέλεσμα την στέρηση του δικαιώματος του ενάγοντα να προσφύγει στο Δικαστήριο. Στην περίπτωση που ο ενάγων δεν είναι σε θέση να καταβάλει την ασφάλεια για τα έξοδα τότε υπερισχύει το δικαίωμα του για προσφυγή στο Δικαστήριο. Σχετική είναι η υπόθεση Θεμιστοκλής Σολωμού Χαραλαμπίδης ν. Ιάκωβου Πέτρου κ.α
(2003)1Γ Α.Α.Δ 1698, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: " Η θεμελιακή σκέψη είναι πως η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, κατά την εξέταση τέτοιας αίτησης, έχει ως βάση τη δυνατότητα του ενάγοντος, ή του εφεσείοντος ανάλογα με την περίπτωση, να παράσχει την αιτούμενη ασφάλεια. Αν δεν διαθέτει τα οικονομικά μέσα το αίτημα απορρίπτεται. Η λογική πίσω από τη σκέψη έγκειται στην αρχή πως, αν η έκδοση διαταγής για παροχή ασφάλειας εξόδων απολήγει σε στέρηση του δικαιώματος πρόσβασης στο Δικαστήριο, τότε δεν εκδίδεται η διαταγή. Υπερισχύει το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο, που διασφαλίζουν οι πιο πάνω συνταγματικές και νομοθετικές διατάξεις." Το βάρος απόδειξης όμως ότι η έκδοση διατάγματος θα στερήσει στον ενάγοντα το δικαίωμα πρόσβασης στην δικαιοσύνη, το έχει αυτός που το επικαλείται, στην προκειμένη περίπτωση η ενάγουσα - καθ' ης η αίτηση. Ο εναγόμενος, πέραν του γεγονότος ότι ο ενάγων είναι κάτοικος εξωτερικού δεν είναι σε θέση να γνωρίζει λεπτομέρειες για την οικονομική κατάσταση του αντιδίκου του. Έτσι το βάρος πέφτει στον ενάγοντα να αποδείξει ότι βρίσκεται σε τέτοια οικονομική κατάσταση ούτως ώστε με την έκδοση του διατάγματος να στερείται στην ουσία, της ελεύθερης πρόσβασης στο Δικαστήριο. Η πιο πάνω θέση προκύπτει από την απόφαση Studland Holdings L.t.d κ.α ν. Σωφρόνιου Ευσταθίου κ.α
(2003)1Γ Α.Α.Δ 1809 όπου λέχθηκε ότι οι εφεσείοντες - καθ' ων η αίτηση δεν παρουσίασαν στοιχεία και άφησαν ατεκμηρίωτο το ισχυρισμό τους ότι η παροχή ασφάλειας για τα έξοδα θα καταστεί εμπόδιο προώθησης, της γνήσιας απαίτησης τους. Αναφορικά με το ύψος των εξόδων, το Δικαστήριο έχει απόλυτη ευχέρεια να καθορίσει το ποσόν της ασφάλειας, έχοντας υπόψη όλα τα περιστατικά της υπόθεσης. Παρόλα αυτά σύμφωνα με το Annual Practice 1982 Τόμος 1, σελ. 440, φαίνεται ότι η καθιερωμένη πρακτική είναι να καθορίζεται ως ποσόν ασφάλειας τα 2/3 των εξόδων όπως έχουν υπολογιστεί στο στάδιο της αίτησης. Τονίζεται όμως στο ίδιο σύγγραμμα ότι ο πιο πάνω κανόνας δεν είναι άκαμπτος. Παρότι η πρακτική αυτή εφαρμόστηκε και σε Κυπριακές αποφάσεις όπως στην υπόθεση Swistak ν. Του σκάφους "Mary Rose"
(1990)1 A.A.Δ 1082, φαίνεται ότι και στην Κύπρο δεν αποτελεί κανόνα. Αντίθετα, η Κυπριακή Νομολογία διασαφηνίζει ότι υπάρχει απόλυτη ευχέρεια στο Δικαστήριο να καθορίσει το ποσόν της ασφάλειας αφού λάβει υπόψη τα περιστατικά της υπόθεσης. Στην υπόθεση Senior Service v. Chrisanthi Shipping Co Ltd
(1975)1 CLR 316, λέχθηκε ότι το ποσόν της ασφάλειας είναι κατά κανόνα εκείνο το οποίο θα υποστεί ο διάδικος που αιτείται την ασφάλεια. Η ίδια προσέγγιση υιοθετήθηκε και στην υπόθεση Abdula Ahmet Alahmari (ανωτέρω). Εν πάση περιπτώσει, η ίδια η ύπαρξη της πιο πάνω πρακτικής αμφισβητήθηκε έντονα στην Αγγλία με την υπόθεση Procon (G.B) Ltd v. Provisional Building Co Ltd and others
(1984)2 All E.R 368,376. Στην υπόθεση αυτή έγινε αναφορά στην μέχρι τότε Αγγλική νομολογία για να διαφανεί ότι δεν υπήρχε τέτοια πρακτική των Αγγλικών Δικαστηρίων. Έγινε μάλιστα εισήγηση στους εκδότες του Annual Practice να αναθεωρήσουν την πιο πάνω θέση τους, η οποία χαρακτηρίστηκε ως δογματική. Η υπόθεση Procon υιοθετήθηκε και σε μεταγενέστερες Αγγλικές αποφάσεις όπου λέχθηκε ότι το ύψος του ποσού της ασφάλειας επαφίεται στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων Slazengers Ltd and others v. Seaspeed Ferries International Ltd
(1987)3 All. ER 967,971) Η καταχώρηση καταλόγου εξόδων με την αίτηση είναι υποβοηθητική ούτως ώστε το Δικαστήριο να δύναται να υπολογίσει το ύψος της ασφάλειας. Παρόλα αυτά, παράλειψη καταχώρησης καταλόγου δεν αποτελεί λόγο απόρριψης της αίτησης. Σε σχέση με αυτό το θέμα, λέχθηκαν τα ακόλουθα στην υπόθεση Γραμμές Στρίνζη ν. Always Travel
(1992)1 A.A.Δ 995): "Η προσαγωγή καταλόγου εξόδων είναι επιθυμητή αλλά όχι απαραίτητη για την άσκηση των εξουσιών του δικαστηρίου. Επομένως η αίτηση δεν καταρρίπτεται λόγω της παράλειψης των αιτητών να επισυνάψουν κατάλογο εξόδων." Συμπεράσματα Το γεγονός ότι η ενάγουσα έχει την έδρα της στο εξωτερικό, προκύπτει από το κλητήριο ένταλμα και εν πάση περιπτώσει δεν αμφισβητήθηκε. Με τον τρόπο αυτό έχει τεθεί το θεμέλιο για την διερεύνηση, κατά πόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.
- Η ενάγουσα στην ένσταση της, ισχυρίστηκε ότι έχει περιουσία στην Κύπρο, με την μορφή τραπεζικών λογαριασμών. Ο συνήγορος της ενάγουσας παρότι δεν προέβαλε ισχυρισμούς περί αδυναμίας πληρωμής της αιτούμενης ασφάλειας εξόδων, εντούτοις υποστήριξε το οξύμωρο της αίτησης κατά την άποψη του. Ότι δηλαδή υπάρχει μια απώλεια 50 εκατομμυρίων από την ενάγουσα λόγω της απομείωσης των καταθέσεων της και ταυτόχρονα τα πρόσωπα που είναι υπεύθυνα για αυτό να προωθούν την παρούσα αίτηση, ζητώντας αναιτιολόγητα την πληρωμή ασφάλειας για τα έξοδα. Βέβαια η θέση αυτή του συνηγόρου για την ενάγουσα, προϋποθέτει ισχυρή πεποίθηση για επιτυχία της αγωγής ή έστω ότι οι αιτήτριες δεν έχουν προβάλει μια συζητήσιμη υπεράσπιση. Κάτι που με όλο τον σεβασμό δεν ισχύει στην παρούσα. Χωρίς σε καμία περίπτωση να αποφαίνομαι επί της ουσίας της υπόθεσης, εντούτοις κρίνω ότι με την ένορκη δήλωση της αίτησης, έχουν παρουσιαστεί στοιχεία υπεράσπισης, τα οποία βέβαια θα εξεταστούν μετά το τέλος της ακρόασης της ουσίας της αγωγής και αφού το Δικαστήριο ακούσει και αξιολογήσει μαρτυρία και από τις δύο πλευρές. Εν πάση περιπτώσει γεγονός παραμένει ότι η ενάγουσα που είναι αλλοδαπή εταιρεία δεν έχει ακίνητη περιουσία στην Κύπρο. Σημειώνεται ότι σύμφωνα με την πιο πάνω νομολογία, βασική προϋπόθεση για την παροχή ασφάλειας εξόδων είναι η απουσία κατοχής ακίνητης περιουσίας στην Δημοκρατία. Το γεγονός ότι η ενάγουσα διατηρεί τραπεζικούς λογαριασμούς στην Δημοκρατία όπως εισηγήθηκε ο συνήγορος της δεν δικαιολογεί την θέση για απόρριψη της αίτησης αφού οι τραπεζικές καταθέσεις μπορούν με ευκολία να μετακινηθούν εκτός Δημοκρατίας. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει εξ' άλλου ότι η ενάγουσα έχει περιουσία προκειμένου να καταθέσει ασφάλεια για τα έξοδα στην παρούσα αγωγή και η σχετική διαταγή του Δικαστηρίου δεν θα της στερήσει την πρόσβαση στο Δικαστήριο. Εξ' άλλου, τέτοιος ισχυρισμός δεν έχει προωθηθεί από τον συνήγορο της ενάγουσας ούτε και προβάλλεται στους λόγους ένστασης. Τα πιο πάνω στοιχεία σε συνδυασμό με το ότι η αίτηση δεν καταχωρείται σε καθυστερημένο στάδιο, συνηγορούν υπέρ της έγκρισης της παροχής ασφάλειας εξόδων. Συνοψίζοντας τα πιο πάνω και έχοντας υπόψιν τις αρχές που η νομολογία καθιέρωσε, κρίνω ότι από τα περιστατικά της υπόθεσης δικαιολογείται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης του αιτήματος για τους πιο κάτω λόγους:
- Η ενάγουσα είναι εταιρεία με έδρα το εξωτερικό χωρίς να έχει ακίνητη περιουσία στην Δημοκρατία.
- Η αιτήτριες έχουν καταδείξει συζητήσιμη υπεράσπιση στην αγωγή.
- Δεν έχει αποδειχθεί ότι η έκδοση του διατάγματος ασφάλειας εξόδων θα αποστερήσει από την ενάγουσα το δικαίωμα προσφυγής στην δικαιοσύνη.
- Η αίτηση δεν καταχωρήθηκε σε καθυστερημένο στάδιο. Όσον αφορά το ποσόν της ασφάλειας εξόδων, από μελέτη των δύο καταλόγων που τέθηκαν ενώπιον μου και έχοντας υπόψη τα επίδικα θέματα της υπόθεσης αλλά και την κλίμακα της αγωγής, κρίνω ότι το ποσόν των €25.000,00 για ασφάλεια εξόδων, είναι λογικό και δίκαιο υπό τας περιστάσεις. Ενόψει όλων των πιο πάνω, εκδίδω τα ακόλουθα διατάγματα: α. Διάταγμα όπως η ενάγουσα παράσχει εντός 30 ημερών από σήμερα, ασφάλεια για τα έξοδα των αιτητριών στην παρούσα αγωγή ύψους €25.000,00 με την κατάθεση του εν λόγω ποσού ή την παροχή ανέκκλητης τραπεζικής εγγύησης για το εν λόγω ποσό, στο πρωτοκολλητείο του Δικαστηρίου. β. Διάταγμα αναστολής κάθε διαδικασίας για τις αιτήτριες στην παρούσα αγωγή μέχρι της κατάθεσης της πιο πάνω ασφάλειας για έξοδα και σε περίπτωση εκπνοής της πιο πάνω προθεσμίας χωρίς να κατατεθεί η πιο πάνω ασφάλεια τότε η αγωγή αυτή να θεωρείται ως απορριφθείσα για τις αιτήτριες, με έξοδα υπέρ των αιτητριών και εναντίον της ενάγουσας. Η ενάγουσα καταδικάζεται επίσης στα έξοδα της παρούσας αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από το πρωτοκολλητείο και εγκριθούν από το Δικαστήριο. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Π.Ε.Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο