ΠΕΤΡΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ Δ.Ε.Π.Ε. ν. AMSTECO ELECTRIC LTD, Aρ. Αίτησης: 267/2021, 21/7/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A269 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε.Δ. Aρ. Αίτησης: 267/2021 Μεταξύ: ΠΕΤΡΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ Δ.Ε.Π.Ε. Αιτήτριας και AMSTECO ELECTRIC LTD Καθ' ης η Αίτηση και
- M.T.P TRADING LIMITED
- Μ. Π. Μεσεγγυούχων Αίτηση ημερομηνίας 17/12/21 για έκδοση εντάλματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου Ημερομηνία: 21 Ιουλίου 2022 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: κ. κ. Π. Μιχαήλ. Για την Καθ' ης η Αίτηση: κα Νικολάου, για Πανάγος & Πανάγος Δ.Ε.Π.Ε. Για Μεσεγγυούχους 1 και 2: κα Α. Χρ. Αναξαγόρου για Γεώργιος Ν. Τσίκος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση αίτηση η Αιτήτρια ζήτησε την κατάσχεση χρηματικού ποσού της Καθ' ης η Αίτηση εις χείρας των μεσεγγυούχων, με αποτέλεσμα στις 20/12/21 να εκδοθεί εναντίον τους διάταγμα garnishee order nisi για κατάσχεση ποσού μέχρι €16.888,85 που αντιστοιχεί στο ποσό των δικηγορικών εξόδων που οφείλονται από την Καθ' ης η Αίτηση στην Αιτήτρια με βάση πιστοποιητικό ψήφισης δικηγορικών εξόδων ημερομηνίας 17/5/
- Το διάταγμα επιδόθηκε τόσο στην Καθ' ης η Αίτηση όσο και στους μεσεγγυούχους. Η Καθ' ης η Αίτηση δεν έφερε ένσταση στην Αίτηση ενώ οι μεσεγγυούχοι καταχώρισαν ένσταση. Τα πιο κάτω γεγονότα ήταν κοινώς αποδεκτά και μη αμφισβητούμενα μεταξύ των διαδίκων: Στο πλαίσιο των αγωγών με αριθμό 6036/2012 και 6139/12 του Ε/Δ Λευκωσίας εκδόθηκαν στις 9/6/21 δύο αποφάσεις σε έκαστη αγωγή υπέρ της Καθ' ης η αίτηση (στην υπό κρίση αίτηση) και εναντίον των μεσεγγυούχων για ποσό ύψους €25.000 έκαστη πλέον τόκο 2% από 9/6/21 μέχρι εξόφλησης (στο εξής τα εξ αποφάσεως χρέη των Μεσεγγυούχων). Η εκτέλεση των εν λόγω αποφάσεων τελούσε υπό αναστολή υπό τον όρο ότι οι μεσεγγυούχοι θα κατέβαλαν σε έκαστη αγωγή το ποσό των €500 μηνιαίως από 1/7/2021 και ακολούθως την 1η ήμερα εκάστου επόμενου μηνός με 7 μέρες χάρη μέχρι εξοφλήσεως. Είχε τεθεί επίσης όρος ότι σε περίπτωση που οι μεσεγγυούχοι κατέβαλλαν το ποσό των €17.500 σε έκαστη αγωγή η απαίτηση θα θεωρείτο εξοφληθείσα. Έναντι των εξ αποφάσεως χρεών των Μεσεγγυούχων καταβλήθηκε από τους μεσεγγυούχους δια μηνιαίων δόσεων στην καθ' ης η Αίτηση (για την οποία εν τω μεταξύ διορίστηκε Παραλήπτης Διαχειριστής) μόνο το ποσό των €3000, ήτοι οι μηνιαίες δόσεις μέχρι τις 7/9/2021 και στις δύο πιο πάνω αγωγές. Αντικείμενο της υπό κρίση Αίτησης είναι τα εξ αποφάσεως χρέη των Μεσεγγυούχων προς την Καθ' ης η Αίτηση και είναι την κατάσχεση αυτών των εξ αποφάσεως χρεών που επιδιώκει να οριστικοποιήσει η Αιτήτρια και στην οποία ενίσταται η πλευρά των Μεσεγγυούχων. Η νομική βάση της υπό κρίση Αίτησης παρατίθεται αυτολεξεί: Αυτή βασίζεται στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, άρθρα 4, 9, 14, 15, 73-91Ι, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.39 Θ.Θ. 1-21, Δ.43 και Δ.48 θ.θ.1 -9, Δ.55, Δ.59 θ.θ. 1- 35 και ειδικότερα η θ. 35 και Δ.64, το άρθρο 31-32 και 41 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/1960, καθώς και στο κοινοδίκαιο (Common Law), στις αρχές της επιείκειας (Equity), στην πρακτική, τη διακριτική ευχέρεια και τις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας Φ. Νικολάου, γραμματέως στο δικηγορικό γραφείο της Αιτήτριας (στο εξής η Νικολάου και η Ένορκη Δήλωση Νικολάου). Η Νικολάου αναφέρει πως στις 17/5/21 εκδόθηκε πιστοποιητικό ψήφισης εξόδων υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον της Καθ' ης η αίτηση το οποίο επισυνάπτει ως Τεκμήριο
- Αναφέρεται επίσης και στις αποφάσεις που εκδόθηκαν εναντίον των Μεσεγγυούχων και υπέρ της Καθ' ης η Αίτησης αντίγραφα των οποίων επισυνάπτει ως Τεκμήρια 2 (Α) και 2 (Β). Οι Μεσεγγυούχοι καταχώρισαν στις 24/1/2022 Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης που εμπεριέχει 17 λόγους ένστασης. Οι λόγοι ένστασης συνοψίζονται ως ακολούθως: - η υπό κρίση αίτηση εγέρθηκε αντικανονικά και είναι πραγματικά και νομικά αβάσιμη, - δεν μπορεί να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα επειδή δεν υφίστατι το αντικείμενο της κατάσχεσης και δεν υπάρχει στην κατοχή ή φύλαξη των μεσεγγυούχων το ποσό που αξιώνεται, - η υπό κρίση αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας, - οι Μεσεγγυούχοι βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση και αδυνατούν εδώ και καιρό να καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό προς την Καθ' ης η Αίτηση. Η νομική βάση της ένστασης παρατίθεται αυτολεξεί: Αυτή βασίζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο (Κεφ. 6) άρθρα 4, 9, 14, 15, 73-91, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, Δ.42, Δ.43, Δ.43Α, Δ.48 Θ.Θ. 1-13, Δ.59 και Δ.64, στο άρθρο 340 και εντεύθεν του Περί Εταιρειών Νόμου (Κεφ. 113), στο άρθρο 23, 30.2 και 35 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Προστασίας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, άρθρο 6, στο Πρώτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της ΕΣΔΑ όπως και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και τη Νομολογία. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Μεσεγγυούχου υπ' αριθμό 2 (στο εξής ο Π. και η Ένορκη Δήλωση Π.). Ο Π. επαναλαμβάνει και υιοθετεί τους λόγους ένστασης. Αναφέρει ότι είναι διευθυντής των μεσεγγυούχων υπ' αριθμό 1 και επισημαίνει τη δεινή οικονομική κατάσταση τόσο του ίδιου όσο και της εταιρείας του, ως αποκαλεί τους Μεσεγγυούχους υπ' αριθμό 1, που είχε ως αποτέλεσμα την αδυναμία του να καταβάλλει τις μηνιαίες δόσεις που αρχικά κατέβαλλε προς εξόφληση των εξ αποφάσεως χρεών των Μεσεγγυούχων προς την Καθ' ης η Αίτηση. Παρουσιάζει επίσης διάφορα έγγραφα προς στοιχειοθέτηση της θέσης του ότι οι Μεσεγγυούχοι έχουν χρέη πέραν των €500.
- Λέγει ότι, ένεκα αυτής της δεινής οικονομικής κατάστασης των Μεσεγγυούχων, σταμάτησαν να καταβάλλουν οποιοδήποτε ποσό έναντι των εξ αποφάσεως χρεών των Μεσεγγυούχων και δεν υπάρχει οποιοδήποτε ποσό στην κατοχή τους για να κατασχεθεί. Περαιτέρω, σε ότι αφορά τον ισχυρισμό περί κατάχρησης ο Π. αναφέρει ότι η Αιτήτρια καταχώρισε εναντίον των Μεσεγγυούχων άλλες 3 όμοιου περιεχομένου αιτήσεις στο πλαίσιο των οποίων εκδόθηκαν σχετικά διατάγματα αντίγραφα των οποίων επισυνάπτει. Σύμφωνα με τον Π., η κατάχρηση έγκειται στο ότι αφενός τα διάφορα ποσά που αξιώνει η αιτήτρια να κατασχεθούν σε όλες τις αιτήσεις ξεπερνούν τα εξ αποφάσεως χρέη των Μεσεγγυούχων και αφετέρου, θα μπορούσε να καταχωριστεί μία
(1)αίτηση έτσι ώστε να εξεταστεί μία φορά η ένσταση τους. Η δυνατότητα εκτέλεσης με κατάσχεση στα χέρια τρίτου προβλέπεται στα άρθρα 73-81 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, τα οποία ρυθμίζουν τη μέθοδο εκτέλεσης μιας δικαστικής απόφασης με κατάσχεση περιουσίας που ήδη βρίσκεται ή που έχει να λαμβάνει ο εξ αποφάσεως χρεώστης από τρίτο άτομο. Η ακολουθητέα διαδικασία η οποία είναι διερευνητικής υφής στοχεύοντας στη διακρίβωση ύπαρξης χρέους από τον μεσεγγυούχο προς τον εξ αποφάσεως χρεώστη και η οποία τυγχάνει εφαρμογής όταν ο αιτούμενος την κατάσχεση είναι εξ αποφάσεως πιστωτής, διαλαμβάνει δύο μέρη. Το πρώτο, αφορά την καταχώριση μονομερούς αίτησης για την έκδοση εντάλματος κατάσχεσης (order nisi), ενώ, στο μεταξύ, διατάζεται ο μεσεγγυούχος να μην αποξενώσει την ιδιοκτησία που αναφέρεται στο διάταγμα. Το διάταγμα επιδίδεται στον μεσεγγυούχο ο οποίος καλείται να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Στο δεύτερο μέρος, και αφού ειδοποιηθεί ο μεσεγγυούχος και ο εξ αποφάσεως χρεώστης καθώς και οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο που το Δικαστήριο δυνατό να θεωρήσει ως ενδιαφερόμενο ή επηρεαζόμενο, ακολουθεί δικαστική διαδικασία για την οριστικοποίηση του διατάγματος κατάσχεσης ή την έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος το Δικαστήριο ήθελε κρίνει δίκαιο υπό τις περιστάσεις.[1] Το άρθρο 73[2] του ΚΕΦ. 6 δεν περιορίζει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου σε έκδοση διατάγματος κατάσχεσης εις χείρας τρίτου μόνο σε χρέη αλλά επεκτείνει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να εκδώσει διάταγμα σε σχέση και με άλλες μορφές δικαιωμάτων, σε αγαθά, σε χρήματα και εγγυήσεις (securities) για χρηματικά ποσά.[3] Σε σχέση με την ακολουθητέα διαδικασία που προβλέπεται στο Μέρος VII του ΚΕΦ.6 η οποία συνοψίσθηκε πιο πάνω, άκρως διαφωτιστικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση F. Hoffman La Roche and Co. AG v. Inter-Continental Pharmaceuticals (Bletchley) Ltd.
(1969)1 C.L.R. 106, στις σελίδες 113-114: «Sections 73 to 81 (Part VII) of the Civil Procedure Law, Cap. 6 (which we need not quote verbatim) provide that, if an application for the issue of α writ of attachment is granted by the Court, a writ goes out to the third party (the garnishee) calling on him to appear before the Court and be examined regarding the money or other movable property in his hands which is alleged to be the property of, or be due to, the judgment debtor. Under the provisions of section 74, that property becomes security in the hands of the garnishee, for the satisfaction of the claim of the judgment creditor. Finally, under section 78, the Court, after hearing all interested persons, may order that any part of the money attached shall be paid over to the judgment creditor in satisfaction of his judgment.» Σχετικό με το υπό εξέταση θέμα είναι και το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Halsbury' s Laws of England, 3η ΄Εκδοση, Τόμος 16, σελ. 79, παράγραφος 119: «Attachment of debts in general. Attachment of debts is a process by means of which a judgment creditor is enabled to reach money due to the judgment debtor (t) which is in the hands of a third person (u). For this purpose the ordinary methods of execution are inapplicable (a); but there is power to order the third person to pay to the judgment creditor the debt due from him to the judgment debtor, or as much of it as may be sufficient to satisfy the judgment creditor's claim (b). In this connection, the third person in whose hands is the money which is sought to be attached is called the garnishee, the requisite proceeds are known as garnishee proceedings, and the necessary order is called a garnishee order Ιδιαίτερα όσον αφορά την προϋπόθεση περί ύπαρξης σχέσης πιστωτή και οφειλέτη μεταξύ του εξ αποφάσεως οφειλέτη και μεσεγγυούχου όπως αναφέρεται στο Annual Practice του 1958 σελ. 1093-1096: "It is essential that the relation of creditor and debtor should exist between the judgment debtor and the garnishee..There must be money due to the judgment debtor..A judgment creditor cannot, by means of attachment, stand in a better position as regards the garnishee than the judgment debtor did; he can only obtain what the judgment debtor could honestly give him". Περαιτέρω στη σελ. 1096 αναφέρονται τα εξής: "What is the test whether a debt is attachable? That it is owing by the garnishee, and that it is a debt of which the judgment debtor can enforce payment if he desire to do so". (οι υπογραμμίσεις είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Περαιτέρω, στην υπόθεση O'Driscoll and Another v Manchester Insurance Committee CA [1915] 3 K.B. 499 λέχθηκαν χαρακτηριστικά τα ακόλουθα αναφορικά με την προϋπόθεση ύπαρξης σχέσης πιστωτή και οφειλέτη μεταξύ του εξ αποφάσεως οφειλέτη και μεσεγγυούχου: «The question whether the garnishees were "indebted to the judgment debtor" means whether or not there was a debt owing or accruing to the judgment debtor at the date of the service of the garnishee order nisi. It is well established that "debts owing or accruing" include debts debita in praesenti solvenda in futuro. The matter is well put in the Annual Practice, 1915, p. 808: "But the distinction must be borne in mind between the case where there is an existing debt, payment whereof is deferred, and the case where both the debt and its payment rest in the future. In the former case there is an attachable debt, in the latter case there is not." If, for instance, a sum of money is payable on the happening of a contingency, there is no debt owing or accruing.It is clear that the judgment creditor is not entitled to have the date of payment of the debt expedited. He is only entitled to stand in the shoes of the judgment debtor. If the order as expressed has the effect of expediting the date of payment, I think it is wrong». (οι υπογραμμίσεις είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Στο σύγγραμμα Halsbury' s Laws of England, 4η ΄Εκδοση, Τόμος 17, σελ. 327, παράγραφος 527 αναφέρονται χαρακτηριστικά τα ακόλουθα όσον αφορά το ζήτημα της ύπαρξης της ημέρας της κατάσχεσης κάποιου αντικειμένου το οποίο να αναγνωρίζεται ως χρέος: «(A debt) To be capable of attachment there must be in existence, at the date the attachment becomes operative, something which the law recognizes as a debt, and not merely something which may or may not become a debt .where the existence of a debt depends upon the performance of a condition. There is no attachable debt until the condition has been duly performed. Even an existing right under which something is accruing which will probably become a debt at some future date is not sufficient, notwithstanding that the amount to become due is capable of being calculated with precision». (οι υπογραμμίσεις είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Στο Σύγγραμμα The Supreme Court Practice 197, Vol. 1 σελ. 724 όπως επίσης και στο Annual Practice του 1958 σελ. 1096 επισημαίνεται ότι το εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος (judgment debt) συνιστά χρέος το οποίο μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο κατάσχεσης στο πλαίσιο διαδικασίας κατάσχεσης εις χείρας τρίτου (attachable debt). Ειδικότερα, αναφέρονται τα ακόλουθα: «A judgment debt may be attached in the hands of the judgment debtor (Ηoltby v Hodgson,
(1889)24 Q.B.D. 103), and this although the judgment was not entered until after the application for the order nisi. The question whether a judgment upon which there is a stay of execution can be attached has never been decided. It is submitted, however, that until the stay is removed there can be no attachment. As Lopes. L.J., said in Ηoltby v Hodgson, supra (at p. 108): "What is the test whether a debt is attachable? That it is owing by the garnishee, and that it is a debt of which the judgment debtor can enforce payment if he desire to do so".» (οι υπογραμμίσεις και έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Στην Ηoltby v Hodgson
(1889)24 QBD 103 στην οποία γίνεται αναφορά στα πιο πάνω συγγράμματα είχε εκδοθεί δικαστική απόφαση για αποζημιώσεις προς όφελος της εναγόμενης και εναντίον του μεσεγγυούχου. Στο πλαίσιο της διαδικασίας κατάσχεσης εις χείρας τρίτου που είχε καταχωριστεί από τον Ενάγοντα ο οποίος είχε εξασφαλίσει απόφαση εναντίον της εναγόμενης, εκδόθηκε διάταγμα κατάσχεσης του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέος του μεσεγγυούχου προς την Εναγόμενη. Λέχθηκε πως δεν υπήρχε αμφιβολία ότι οι αποζημιώσεις που επιδικάστηκαν προς όφελος της εναγόμενης και εναντίον του μεσεγγυούχου ήταν χρέος το οποίο οφείλετο από τον μεσεγγυούχο στην εναγόμενη και για το οποίο η εναγόμενη θα μπορούσε να προβεί σε εκτέλεση εάν επιθυμούσε και ότι αυτό ακριβώς είναι και το κριτήριο για το αν υπάρχει κατασχέσιμο χρέος. Συνοψίζοντας, εξέταση των Άρθρων 73, 74 και 78 του Κεφ. 6 υπό το φως της σχετικής νομολογίας που τα ερμήνευσε και στην οποία έγινε αναφορά πιο πάνω αποκαλύπτει ότι για να μπορεί να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης αίτησης για έκδοση εντάλματος κατάσχεσης στα χέρια τρίτου θα πρέπει να πληρούνται οι εξής προϋποθέσεις: (α) Ο Αιτητής να είναι εξ αποφάσεως πιστωτής, (β) Ύπαρξη χρημάτων ή αντικειμένων στην κατοχή τρίτου προσώπου (μεσεγγυούχου) του οποίου νόμιμος δικαιούχος είναι ο εξ αποφάσεως οφειλέτης ή η ύπαρξη σχέσης πιστωτή και οφειλέτη μεταξύ του εξ αποφάσεως οφειλέτη και μεσεγγυούχου και (γ) Ταυτόχρονα, να υπάρχει την ημέρα της κατάσχεσης κάποιο αντικείμενο το οποίο να αναγνωρίζεται ως χρέος. Όπως δε προκύπτει από το ίδιο το περιεχόμενο του άρθρου 78[4] του Κεφ. 6 και όπως έχει τονιστεί στις υποθέσεις Carna Plants Ltd v. Masalcha Brothers Ltd και Άλλων
(1990)1 A.A.Δ. 28 και Κυριάκος & Νικόλας Τρικωμίτες Λτδ ν. Τουμαζή και Άλλων
(2013)1(Α) Α.Α.Δ. 754 η έκδοση διατάγματος μεσεγγύησης ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η οποία βέβαια θα πρέπει να ασκείται δικαστικά. Έχοντας προδιαγράψει τη νομική πτυχή που διέπει την εξέταση αιτημάτων όπως το υπό κρίση αίτημα, προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω κατά πόσο ενδείκνυται υπό τις περιστάσεις και δεδομένα της παρούσας υπόθεσης η οριστικοποίηση του διατάγματος κατάσχεσης ή η έκδοση οποιουδήποτε άλλου διατάγματος. Κατά το στάδιο της ακρόασης της υπό κρίση Αίτησης αμφότεροι οι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους σε συνάρτηση με το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχω θέσει ενώπιον μου τα όσα ανέφεραν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους. Νοείται ότι θα εξετάσω τις θέσεις και τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς στο βαθμό που απαιτείται για τις ανάγκες της υπόθεσης έχοντας πάντα κατά νου ότι δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολόγησης δικαστικής απόφασης ειδική αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται.[5] Επισημαίνω ωστόσο ότι τα επιχειρήματα αμφότερων των πλευρών υπήρξαν, σε όλη τους την εμβέλεια, αντικείμενο σκέψης και προβληματισμού από το Δικαστήριο χωρίς να υπάρχει ανάγκη ειδικής επίκλησης τους.[6] Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι εγείρεται εκ μέρους των Μεσεγγυούχων ζήτημα κατάχρησης, η ενασχόληση του Δικαστηρίου με το ζήτημα αυτό προέχει. Το Δικαστήριο διατηρεί πάντοτε τη γενική εποπτεία και έλεγχο όλων των διαδικασιών ενώπιον του με αποτέλεσμα την καταστολή καταχρηστικών διαδικασιών. Ο έλεγχος της διαδικασίας επιβάλλει όπως διασφαλίζεται απρόσκοπτη δικονομική και ουσιαστική τάξη στην όλη διαδικασία με ενιαία προσέγγιση. Η κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου μπορεί να προσλάβει διάφορες μορφές και δεν υπάρχουν εκ προοιμίου συμπεριφορές που μπορούν να καταταχθούν ως καταχρηστικές. Το όλο ζήτημα εξετάζεται πάντοτε υπό το φως των συγκεκριμένων γεγονότων που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου.[7] Η δικαστική εξουσία για παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας εξαιτίας του καταχρηστικού της χαρακτήρα ασκείται με φειδώ και μόνον εφ' όσον η διαδικασία είναι προδήλως καταχρηστική. Η σχετική απόφαση πρέπει να λαμβάνεται κατόπιν συνεκτίμησης αφενός, του συνταγματικού δικαιώματος κάθε προσώπου να προσφεύγει απρόσκοπτα στη δικαιοσύνη και αφετέρου, της ευθύνης του Δικαστηρίου να περιφρουρεί και να διασφαλίζει την ορθή και αποτελεσματική λειτουργία του.[8] Ο Λόρδος Denning στην Goldsmith v. Sperrings Ltd [1977] 1 W.L.R. 478, μιλώντας για το ζήτημα της κατάχρησης, στη σελίδα 489 ανέφερε χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: «It is abused when it is diverted from its true cause so as to serve extortion or oppression; or to exert pressure so as to achieve an improper end.» Σε ότι αφορά ιδιαίτερα την εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων η νομολογία έχει αναγνωρίσει τον κίνδυνο η εκτέλεση απόφασης να χρησιμοποιηθεί για σκοπούς αδικαιολόγητης καταπίεσης ή για οποιοδήποτε άλλο σκοπό αλλότριο προς τη δέουσα ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης.[9] Στην Kleopas Panaou v. Chrysanthos Hadjichristofi
(1963)2 CLR 19 επισημάνθηκαν τα ακόλουθα: «The execution of a judgment is a matter under the Court's supervision and control; and cannot be allowed to be used for purposes of unnecessary oppression as the circumstances of the present case would seem to suggest; or, indeed, for any purpose, other than the proper satisfaction of the Court's judgment, under the Court's control.» Είναι λοιπόν εμπεδωμένο ότι επιβάλλεται η περιστολή της χρήσης διαδικασίας όταν διαστρεβλώνεται ο σκοπός ύπαρξής της, όταν πραγματικός της σκοπός είναι η εξόντωση ή η καταπίεση του αντιδίκου ή όταν δι' αυτής επιδιώκεται σκοπός όμοιος με σκοπό ο οποίος επιδιώκεται διαμέσου της παράλληλης προώθησης άλλου ένδικου μέσου.[10] Eν προκειμένω, δεν έχω ικανοποιηθεί από τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου ότι τίθεται οποιοδήποτε ζήτημα κατάχρησης της διαδικασίας. Η θέση των Μεσεγγυούχων ότι τα συνολικά ποσά που επιδιώκει η Αιτήτρια να κατασχέσει στο πλαίσιο όλων των αιτήσεων που καταχώρισε εναντίον τους ξεπερνούν τα εξ αποφάσεως χρέη των Μεσεγγυούχων (ήτοι ποσού ύψους €50,000 πλέον τόκους) στερείται πραγματικού και νομικού ερείσματος και παραγνωρίζει τη φύση και σκοπό της παρούσας διαδικασίας. Το μόνο που η Αιτήτρια ζήτησε από το Δικαστήριο τόσο στο πλαίσιο της υπό κρίση Αίτησης όσο και στο πλαίσιο των άλλων αιτήσεων που καταχώρισε όπως προκύπτει από τα αντίγραφα των αιτήσεων που παρουσιάστηκαν ως Τεκμήριο 6 στην Ένορκη Δήλωση Νικολάου, είναι την κατάσχεση των εξ αποφάσεως χρεών των Μεσεγγυούχων προς την Καθ' ης η Αίτηση τα οποία οφείλονται από αυτούς στην Καθ' ης η Αίτηση μέχρι του ποσού που η Αιτήτρια έχει να λαμβάνει από την Καθ' ης η Αίτηση στο πλαίσιο έκαστου πιστοποιητικού ψήφισης εξόδων που εκδόθηκε προς όφελος της Αιτήτριας και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση σε κάθε υπόθεση. Σε περίπτωση που το συνολικό ποσό που έχει να λαμβάνει η Αιτήτρια από την Καθ' ης η Αίτηση στο πλαίσιο των πιστοποιητικών ψήφισης εξόδων ξεπερνά το ποσό που οι Μεσεγγυούχοι οφείλουν στην Καθ' ης η Αίτηση, τότε αυτό, δεν θέτει οποιοδήποτε ζήτημα κατάχρησης αλλά απλώς σημαίνει ότι η Αιτήτρια δεν θα μπορέσει να ικανοποιηθεί πλήρως στο πλαίσιο των διαδικασιών κατάσχεσης εις χείρας τρίτου. Άλλωστε, είναι σαφές από τις καλά εμπεδωμένες νομολογιακές αρχές που διέπουν τις διαδικασίες αυτής της φύσεως ως αυτές έχουν συνοψισθεί πιο πάνω ότι ο εξ αποφάσεως πιστωτής (η Αιτήτρια εν προκειμένω) δεν μπορεί, στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, να βρεθεί σε καλύτερη θέση από τον εξ αποφάσεως χρεώστη (την Καθ' ης η Αίτηση εν προκειμένω). Μπορεί απλώς «να μπει στα παπούτσια» (stand in the shoes) του εξ αποφάσεως χρεώστη (βλ. O' Discroll πιο πάνω). Περαιτέρω, σε ότι αφορά τον ισχυρισμό περί κατάχρησης που εδράζεται στην καταχώριση 3 αιτήσεων όμοιου περιεχομένου και πάλι δεν μπορώ να διαγνώσω κατάχρηση αφού προκύπτει ότι η Αιτήτρια έχει προς όφελος της και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση σχετικά πιστοποιητικά ψήφισης εξόδων σε κάθε υπόθεση τα οποία σύμφωνα με την Δ.59 θ.35 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, εκτελούνται ως να ήταν διατάγματα του Δικαστηρίου. Άλλωστε, η πλευρά των Μεσεγγυούχων δεν προώθησε οποτεδήποτε οποιοδήποτε αίτημα για συνένωση των αιτήσεων για να εξεταστεί μία φορά η ένσταση των Μεσεγγυούχων ως φαίνεται να ήταν η επιθυμία τους. Υπό τις πιο πάνω περιστάσεις, το Δικαστήριο δεν έχει ικανοποιηθεί ότι η υπό κρίση Αίτηση χρησιμοποιείται από την Αιτήτρια για αλλότριους και καταπιεστικούς σκοπούς ολωσδιόλου αντίθετους με αυτούς που σκοπεί, ήτοι την είσπραξη του λαβείν της Αιτήτριας. Με άλλα λόγια, δεν έχουν εν προκειμένω τεθεί τέτοια στοιχεία ενώπιον του Δικαστηρίου που να καταδεικνύουν ότι η υπό κρίση Αίτηση απολήγει σε κατάχρηση ή ότι δεν αποβλέπει στην ορθή χρήση της δικαστικής διαδικασίας για την εκτέλεση των υπέρ της Αιτήτριας πιστοποιητικών ψήφισης εξόδων εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση. Σε ότι αφορά τον λόγο ένστασης περί παρατυπίας της υπό κρίση Αίτηση και μη τήρησης της δέουσας διαδικασίας έχοντας κατά νου τα όσα πιο πάνω τέθηκαν κατά την ανάλυση της νομικής πτυχής καθίσταται σαφές ότι η διαδικασία που ακολουθήθηκε από την Αιτήτρια μέσω της καταχώρισης μονομερούς Αίτησης ήταν ορθή και συνεπώς, ο ισχυρισμός αυτός στερείται νομικού και πραγματικού ερείσματος και απορρίπτεται. Στην υπό κρίση Αίτηση δεν έχει αμφισβητηθεί ότι η Αιτήτρια είναι εξ αποφάσεως πιστωτής της Καθ' ης η αίτηση. Ειδικότερα, δεν έχει αμφισβητηθεί ότι δυνάμει πιστοποιητικού ψήφισης εξόδων ημερομηνίας 17.5.2021 (Τεκμήριο 1 στην Ένορκη Δήλωση Νικολάου), η Καθ' ης η Αίτηση οφείλει στην Αιτήτρια το ποσό των €16.888,
- Σύμφωνα δε με την Δ.59 θ.35 τα πιστοποιητικά ψήφισης εξόδων εκτελούνται ως να ήταν διατάγματα του Δικαστηρίου. Περαιτέρω, δεν έχει επίσης αμφισβητηθεί η θέση ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν κατέβαλε κανένα ποσό έναντι ή προς εξόφληση των εξόδων που ψηφίστηκαν προς όφελος της Αιτήτριας. Επομένως, έχει καταδειχθεί η ιδιότητα της Αιτήτριας ως εξ αποφάσεως πιστωτή και συνεπώς πληρούται η πρώτη προϋπόθεση για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Δεν έχει επίσης αμφισβητηθεί η ύπαρξη σχέσης πιστωτή και οφειλέτη μεταξύ του εξ αποφάσεως οφειλέτη (εν προκειμένω της Καθ' ης η Αίτηση) και των μεσεγγυούχων. Η έκδοση των αποφάσεων εναντίον των Μεσεγγυούχων (αντίγραφα των οποίων επισυνάφθηκαν ως Τεκμήριο 2 στην Ένορκη Δήλωση Νικολάου) καθώς και το γεγονός ότι οι Μεσεγγυούχοι είναι εξ αποφάσεως χρεώστες της Καθ' ης η Αίτηση είναι παραδεκτά από την πλευρά των Μεσεγγυούχων (σχετικές προς τούτο είναι οι αναφορές του Π. στις παραγράφους 5, 6, 7, 8 και 9 της Ένορκης Δήλωσης Π.). Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω, κρίνω ότι έχει καταδειχθεί ότι υφίσταται σχέση οφειλέτη πιστωτή μεταξύ των μεσεγγυούχων και της Καθ' ης η Αίτηση. Προχωρώ στη συνέχεια να εξετάσω τη θέση των Μεσεγγυούχων ότι δεν υπάρχει εν προκειμένω κατασχέσιμο χρέος. Προς υποστήριξη της θέσης αυτής αναφέρθηκε από τους Μεσεγγυούχους ότι έχουν προ πολλού σταματήσει να καταβάλλουν τις μηνιαίες δόσεις έναντι των εξ αποφάσεως χρεών των Μεσεγγυούχων και ότι αδυνατούν οικονομικά να καταβάλουν οποιαδήποτε δόση ή ποσό προς εξόφληση τους ένεκα της οικονομικής στενότητας στην οποία βρίσκονται. Με άλλα λόγια, η θέση τους είναι ότι δεν έχουν αυτή τη στιγμή στη διάθεση τους χρήματα προς καταβολή. Δεν είναι όμως αυτό το κριτήριο για την ύπαρξη κατασχέσιμου χρέους (attachable debt) στο πλαίσιο της υπό κρίση Αίτησης. Το κριτήριο είναι το κατά πόσο τα ποσά που επιδικάστηκαν προς όφελος της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον των Μεσεγγυούχων στο πλαίσιο των αγωγών στις οποίες έγινε αναφορά πιο πάνω αποτελούν χρέος το οποίο οφείλεται από αυτούς στην Καθ' ης η Αίτηση για το οποίο η Καθ' ης η Αίτηση μπορεί, εάν το επιθυμεί, να προβεί σε εκτέλεση για την πληρωμή του από τους μεσεγγυούχους σε αυτήν. Υπό αυτήν την έννοια και λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι τα εξ αποφάσεως χρέη των Μεσεγγυούχων δεν τελούν πλέον υπό αναστολή λόγω της παράλειψης συμμόρφωσης των Μεσεγγυούχων με τους όρους που τέθηκαν (με τρόπο ώστε τα εξ αποφάσεως χρέη των Μεσεγγυούχων να είναι πλέον άμεσα απαιτητά και πληρωτέα), δεν χωρεί κατά την κρίση μου αμφιβολία ότι τα εξ αποφάσεως χρέη των Μεσεγγυούχων συνιστούν κατασχέσιμο χρέος (attachable debt) για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας με αποτέλεσμα η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να μπορεί να ασκηθεί υπέρ της Αιτήτριας. Η όποια κατ' ισχυρισμό οικονομική στενότητα των Μεσεγγυούχων δεν αναιρεί την ύπαρξη κατασχέσιμου χρέους και τη συνακόλουθη δυνατότητα της Αιτήτριας να κατάσχει τα εξ αποφάσεως χρέη των Μεσεγγυούχων μπαίνοντας έτσι στα παπούτσια της Καθ' ης η Αίτηση. Με άλλα λόγια, η όποια κατ' ισχυρισμό οικονομική στενότητα των Μεσεγγυούχων τη δεδομένη στιγμή δεν ανατρέπει το αποφασιστικό κριτήριο για την ύπαρξη κατασχέσιμου χρέους, ήτοι, το γεγονός ότι οι Μεσεγγυούχοι έχουν χρέος προς την Καθ' ης η Αίτηση και ότι η Καθ' ης η Αίτηση δύναται να επιδιώξει την εκτέλεση του εναντίον των μεσεγγυούχων με σκοπό την πληρωμή (enforce payment). Ως εκ των ανωτέρω, εκδίδεται garnishee order absolute με το οποίο διατάζονται οι μεσεγγυούχοι 1 και 2 αλληλέγγυα και κεχωρισμένα όπως πληρώσουν στην Αιτήτρια οποιοδήποτε πόσο ήθελε καταβάλουν οποτεδήποτε έναντι του εξ αποφάσεως χρέους τους στο πλαίσιο των αγωγών υπ' αριθμό 6036/2012 και 6139/12 του Ε/Δ Λευκωσίας ημερομηνίας 9/6/21 μέχρι ποσού €16.888,85 που αντιστοιχεί στα ψηφισμένα έξοδα που οφείλονται από την Καθ' ης η Αίτηση στην Αιτήτρια με βάση το πιστοποιητικό ψήφισης δικηγορικών εξόδων ημερομηνίας 17/5/
- Όσον αφορά τα έξοδα της υπό κρίση Αίτησης, δεν βρίσκω λόγο για να παρεκκλίνω από τον γενικό κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα και, συνεπώς, τα έξοδα της υπό κρίση αίτησης επιδικάζονται υπέρ Αιτήτριας και εναντίον των Μεσεγγυούχων 1 και 2 αλληλέγγυα και κεχωρισμένα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Σε ότι αφορά την Καθ' ης η Αίτηση, λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτή δεν έφερε ένσταση στην Αίτηση, κρίνω ορθότερο να μην επιδικάσω οποιαδήποτε έξοδα εις βάρος της. (Υπ.)...................................... Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1]Αναφορικά με την αίτηση της Cyfield Development Public Ltd, Πολιτική Αίτηση Αρ. 18/2021, ημερομηνίας 16.2.2021, Γυμναστικού Συλλόγου τα Παγκύπρια ΓΣΠ δια του Προέδρου του Θεόδωρου Ιωαννίδη ν. Ulysses Investments Ltd, Πολιτική Έφεση 171/14, ημερομηνίας 30.12.2021, Πιτσιλλίδης ν. Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου, Π.Ε. Ε67/20, ημ. 29.11.21, Ιωακείμ ν. Γεωργιάδη και Άλλων, Π.Ε. Ε142/18, ημ. 18.11.21, Solvochem France, SARL ν. Κυπριακής Εταιρείας Αποθήκευσης Πετρελαιοειδών Λτδ, Π.Ε. Ε9/14, ημ. 9.5.19, Κυριάκος & Νικόλας Τρικωμίτες Λτδ ν. Τουμαζή και Άλλων
(2013)1(Α) Α.Α.Δ. 754, Carna Plants Ltd v. Masalcha Brothers Ltd και Άλλων
(1990)1 A.A.Δ. 28,32-33, F. Hoffman - La Rouche and Co A.G. v. Inter Continental Pharmaceuticals (Bletchley) Limited και Άλλων
(1969)1 C.L.R. 106, 113, Choice Investments Ltd v. Jeronnimon, Middland Bank Ltd Garnishee [1981] 2 WLR 8, Annual Practice 1956 Vol. 1 σελ 1106. [2] Το άρθρο 73 διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «Ανεξάρτητα από τις πρόνοιες των άρθρων 82 και 87 του Μέρους VIII, όταν ο εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτης χρέους έχει συμφέρο (is beneficially interested) σε οποιοδήποτε ποσό χρημάτων, ασφάλειες για ποσό χρημάτων, αγαθά ή άλλη κινητή ιδιοκτησία που τελούν υπό τη φύλαξη ή τον έλεγχο τρίτου προσώπου στη Δημοκρατία ή όταν το τρίτο αυτό πρόσωπο είναι οφειλέτης του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους δύναται να εκδοθεί σε οποιοδήποτε χρόνο μετά τη δικαστική απόφαση με αίτηση του εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή, ένταλμα κατάσχεσης στα χέρια τρίτου με το οποίο το τρίτο αυτό πρόσωπο να εμφανιστεί ενώπιον του Δικαστηρίου και εξεταστεί σχετικά με την ιδιοκτησία που έχει στα χέρια του και η οποία αναφέρεται στο ένταλμα, και με το οποίο διατάσσεται να μην παραιτηθεί εν τω μεταξύ από τη φύλαξη αυτής. Το ένταλμα δεσμεύει την ιδιοκτησία του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους η οποία είναι στα χέρια του άλλου αυτού προσώπου για την ικανοποίηση του εκ δικαστικής αποφάσεως χρέους κατά τον τρόπο που αναφέρεται πιο κάτω.» [3] Κυριάκος & Νικόλας Τρικωμίτες Λτδ ν. Τουμαζή και Άλλων
(2013)1(Α) Α.Α.Δ. 754, 761-762, Carna Plants Ltd v. Masalcha Brothers Ltd και Άλλων
(1990)1 A.A.Δ. 28, 32-33). [4] Το άρθρο 78 διαλαμβάνει τα ακόλουθα: Το Δικαστήριο αφού ακούσει τα πρόσωπα που δυνατό να θεωρήσει ως ενδιαφερόμενα ή αφού ειδοποιήσει αυτά να παραστούν, δύναται να διατάξει όπως οποιοδήποτε μέρος της ιδιοκτησίας που κατασχέθηκε στα χέρια τρίτου, το οποίο συνίσταται από χρήματα και τραπεζογραμμάτια ή επαρκές μέρος αυτών, πληρωθεί στον εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτή ή όπως πωληθεί κάποιο μέρος που δεν συνίσταται από χρήματα ή τραπεζογραμμάτια, στο μέτρο κατά το οποίο θεωρείται αναγκαίο για ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης, και τα χρήματα από την πώληση ή επαρκές μέρος αυτών διατεθούν για ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης και όπως το ένταλμα αρθεί0ή δύναται να εκδώσει οποιοδήποτε άλλο διάταγμα ως ήθελε κρίνει δίκαιο0 και εκδίδει τέτοιο διάταγμα αναφορικά με τα έξοδα που προέκυψαν από την έκδοση του εντάλματος, ως ήθελε κρίνει ορθό. [5] Θεμιστοκλέους ν. Δημοκρατίας ECLI:CY:AD:2019:B4, Ποιν. Έφ. Αρ. 176/2018, ημερομηνίας 11.01.2019, ECLI:CY:AD:2019:B4 και Οδυσσέα ν. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 490. [6] BITONIC LTD v. BΑNK OF MOSCOW-BANK JOINT STOCK COMPANY ΠΡΩΗΝ JOINT STOCK COMMERCIAL BANK "BANK OF MOSCOW" (OPEN JOINT-STOCK COMPANY), Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 117/2018, 16/3/2022 [7] Ηλία (Αρ. 3)
(1995)1 Α.Α.Δ. 786 και Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περρέλλα
(1995)1 A.A.Δ. 217) Εμπεδοκλής (Αρ. 3)
(2009)1 Α.Α.Δ. 529, Παπόρη ν. Maskin Fabriken «SIO» Α/S
(1996)1 (Β) Α.Α.Δ. 1037 Loukos Trading Co. Ltd κ.ά.ν. Ρεινμποου Πλητσιηγκ Και Νταιγκ Κο. Λτδ
(2000)1 ΑΑΔ 1014 και Zuckerman On Civil Procedure - Principles and Practice, Sweet & Maxwell, σελ. 618 κ.επ [8] Μεταφορές Γερόλεμος Ν. Γερολέμου Λτδ ν. Αδελφοί Σ. Πεκρής (Γενικές Επιχειρήσεις) Λτδ κ.ά. ημερ. 11.09.2013
(2013)2 ΑΑΔ
- [9] Γεωργιάδου v. Alpha Bank Ltd. Πολιτική Έφεση 127/2011 ημερομηνίας 23/03/
- [10] Beogradskα DD
(1996)1 Α.Α.Δ. 911, Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου
(2002)2 Α.Α.Δ. 522). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο