Ρ. Ρ. ν. ΚΟΙΝΟΠΡΑΞΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΩΝ ΟΧΗΜΑΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΧΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΜΗ ΑΠΟΔΕΚΤΩΝ ΚΙΝΔΥΝΩΝ (CYPRUS HIRE AND REJECTED RISKS POOL), Αρ. Αγωγής: 2433/2020, 15/7/

(1), Δ.25 Κ. 1-6, Δ.57, Δ.48 Κ.

(1)(v) στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στην εν γένει διακριτική ευχέρεια και εξουσία του Δικαστηρίου. Η υπό κρίση Αίτηση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της κας Μ. Γεωργίου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Εναγόμενους (στο εξής η ΜΓ και η Ένορκη Δήλωση Γεωργίου). Η ΜΓ αναφέρει ότι ενώ είχε ζητηθεί η αστυνομική έκθεση εφόσον στις φωτογραφίες που λήφθηκαν από τη σκηνή του ατυχήματος απεικονίζονται αστυνομικοί λήφθηκε απάντηση από την αστυνομία μετά την καταχώριση της Υπεράσπισης ότι δεν εντοπίστηκε τέτοιο δυστύχημα. Ως εκ τούτου, σύμφωνα πάντα με την ΜΓ, επειδή η αστυνομία δεν ετοίμασε σχεδιάγραμμα χρειάστηκε να επικοινωνήσουν με τον οδηγό του οχήματος το οποίο προπορευόταν του οχήματος στο οποίο επέβαινε η Ενάγουσα καθώς και με τον οδηγό κάποιου ταξί αλλά και με την εταιρεία Rescue Line οι οποίοι τους έδωσαν κάποια περαιτέρω στοιχεία για τα γεγονότα του επίδικου ατυχήματος που είναι ουσιαστικά τα γεγονότα που επιδιώκουν να δικογραφήσουν ως αυτά συνοψίζονται στο εισαγωγικό μέρος της απόφασης. Η πλευρά της Ενάγουσας καταχώρισε στις 11/1/2022 ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης στην υπό κρίση Αίτηση (στο εξής η Ένσταση της Ενάγουσας). Προβάλλονται 9 λόγοι ένστασης οι οποίοι συνοψίζονται ως ακολούθως: - Η αιτούμενη τροποποίηση δεν επιτρέπεται από τη νέα Δ.25 και δεν πληροί τις προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία. - Οι ισχυρισμοί που επιδιώκουν να θέσουν οι Εναγόμενοι ήταν γνωστοί κατά τον χρόνο καταχώρισης τόσο της αγωγής όσο και της Έκθεσης Υπεράσπισης. - Επιδιώκεται η αναδόμηση της Υπεράσπισης και η επιδιωκόμενη τροποποίηση προκαλεί αδικία στην Ενάγουσα. - Η επιδιωκόμενη τροποποίηση είναι κακόπιστη και παραβιάζει το θεμελιώδες δικαίωμα της Ενάγουσας για εκδίκαση της αγωγής της εντός εύλογου χρόνου. Η νομική βάση της Ένστασης της Ενάγουσας παρατίθεται αυτολεξεί: Αυτή βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.25 Θ.1-6, Δ.19, Δ.20, Δ.48 Θ. 1-4, 6 και 9 στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στη Νομολογία, στις αρχές της επιείκειας, στη διακριτική ευχέρεια, συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η Ένσταση της Ενάγουσας συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Μ. Λεωνίδου δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την Ενάγουσα (στο εξής ο ΜΛ και η Ένορκη Δήλωση Λεωνίδου ). Ο ΜΛ επαναλαμβάνει και υιοθετεί τους λόγους ένστασης. Περαιτέρω, στην Ένορκη Δήλωση Λεωνίδου επισυνάπτεται ως Τεκμήριο μία επιστολή η οποία φέρει ημερομηνία προγενέστερη της Έκθεσης Υπεράσπισης η οποία προωθήθηκε εκ μέρους των Εναγομένων προς τους δικηγόρους της Ενάγουσας στην οποία γίνεται αναφορά σε ισχυρισμούς περί αλλαγής λωρίδας του οχήματος στο οποίο επέβαινε η Ενάγουσα τους οποίους επιδιώκει με την υπό κρίση Αίτηση να δικογραφήσει η πλευρά των Εναγομένων. Σύμφωνα με τον ΜΛ, από αυτήν την επιστολή προκύπτει ότι οι ισχυρισμοί που επιδιώκεται να δικογραφηθούν σε αυτό το στάδιο ήταν καλά γνωστοί στην πλευρά των Εναγομένων και δεν πρόκειται για νέα δεδομένα που προέκυψαν μεταγενέστερα. Ανατρέχοντας στον φάκελο της δικογραφίας, προκύπτει ότι το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρίστηκε στις 8/9/2020. Ακολούθησε στις 14/6/21 η καταχώριση Έκθεσης Απαίτησης εκ μέρους της Ενάγουσας και στις 6/10/21 καταχωρίστηκε η Έκθεση Υπεράσπισης. Στη συνέχεια, στις 13/10/2021 καταχωρίστηκε η Απάντηση στην Έκθεση Υπεράσπισης και την ίδια μέρα καταχωρίστηκε η κλήση για οδηγίες. Στις 26/10/21 ακολούθησε η καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης. Από το λεκτικό της Δ.25 Θ. 1

(3)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθίσταται σαφές ότι παρέχεται η δυνατότητα τροποποίησης δικογράφου σε τρία στάδια της διαδικασίας. Στο πρώτο στάδιο, μετά την καταχώρηση αλλά πριν την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος, ο ενάγων δύναται, όποτε και όσες φορές επιθυμεί, χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου, να προβεί σε τροποποίηση αυτού. Στο επόμενο στάδιο, μετά την ανταλλαγή δικογράφων και πριν την έκδοση κλήσης για οδηγίες, επιτρέπεται για μια φορά (άπαξ) η τροποποίηση δικογράφου χωρίς και πάλι την άδεια του Δικαστηρίου. Μετά την έκδοση της κλήσης για οδηγίες επιτρέπεται μόνο κατ' εξαίρεση η τροποποίηση δικογράφων και κατόπιν σχετικής άδειας του Δικαστηρίου. Από την πιο πάνω σύντομη αναδρομή στον φάκελο της δικογραφίας καθίσταται σαφές ότι η υπό κρίση Αίτηση καταχωρίστηκε στο στάδιο μετά την έκδοση κλήσης για οδηγίες και ως εκ τούτου τυγχάνει εφαρμογής η Δ.25 Θ. 1

(3)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ως έχει τροποποιηθεί. Η ρηθείσα διάταξη διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «

(3)Μετά την έκδοση της Κλήσης για Οδηγίες ως προνοείται από τη Διαταγή 30, ουδεμία τροποποίηση επιτρέπεται με εξαίρεση το εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας, και τις περιπτώσεις εκείνες που έχουν, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου, προκύψει νέα δεδομένα μη υπαρκτά κατά τη λήψη των οδηγιών για έγερση της αγωγής ή της καταχώρησης του κλητηρίου εντάλματος ή της δικογραφίας, αναλόγως της περίπτωσης.» (οι υπογραμμίσεις και έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Από το λεκτικό της Δ.25 θ. 1

(3)προκύπτει ότι η τροποποίηση δικογράφου μετά την έκδοση κλήσης για οδηγίες, δεν επιτρέπεται, με εξαίρεση τις ακόλουθες δύο περιπτώσεις οι οποίες απαριθμούνται περιοριστικά:

(1)όταν επιδιώκεται η διόρθωση εκ παραδρομής καλόπιστου λάθους στη σύνταξη της δικογραφίας και

(2)όταν έχουν προκύψει νέα δεδομένα που δεν ήταν υπαρκτά κατά τον χρόνο καταχώρισης του δικογράφου του οποίου σκοπείται η τροποποίηση. Η νομολογία σε σχέση με τη Δ.25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ως αυτή ίσχυε πριν την τροποποίηση της, καθιέρωσε μία φιλελεύθερη προσέγγιση επιτρέποντας τροποποιήσεις δικογράφων σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, ακόμα και όταν η όποια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου ότι αφενός, είναι αναγκαία για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης και αφετέρου, ότι δεν τίθεται ζήτημα κακοπιστίας και ζημιάς ή αδικίας η οποία δεν μπορεί να αποζημιωθεί με έξοδα. [1] Είναι κατά την κρίση του Δικαστηρίου σαφές ότι η φιλελεύθερη προσέγγιση που καθιέρωσε η Νομολογία πριν την τροποποίηση της Δ.25, δεν μπορεί να υιοθετηθεί πλήρως στο πλαίσιο εξέτασης της υπό κρίση Αίτησης αφού το λεκτικό της νέας Δ.25 Θ.

(1)3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας διαφοροποιείται ουσιωδώς από το λεκτικό της προηγούμενης Διαταγής 25. Αυτό το οποίο καλείται το Δικαστήριο να διαπιστώσει είναι κατά πόσο η υπό εξέταση περίπτωση εμπίπτει σε μια εκ των δυο εξαιρέσεων που απαριθμούνται περιοριστικά στη Δ.25 θ. 1

(3), ώστε να είναι επιτρεπτή η τροποποίηση. Ανατρέχοντας στο μαρτυρικό υλικό που τέθηκε προς υποστήριξη της υπό κρίση Αίτησης, διαπιστώνω ότι εν προκειμένω, όχι μόνο δεν προβάλλεται στην Ένορκη Δήλωση Γεωργίου ότι στην υπό εξέταση περίπτωση εμφιλοχώρησε οποιοδήποτε λάθος και δη καλόπιστο κατά τη σύνταξη της δικογραφίας ή ότι έχουν προκύψει νέα δεδομένα που δεν ήταν υπαρκτά κατά τον χρόνο καταχώρισης της Έκθεσης Υπεράσπισης, αλλά ούτε αναδύεται κάτι τέτοιο από τα όσα έχουν τεθεί προς υποστήριξη της υπό κρίση Αίτησης. Στην πραγματικότητα, αυτό το οποίο αναδύεται από την Ένορκη Δήλωση Γεωργίου, είναι ότι, για λόγους που δεν έχουν εξηγηθεί ικανοποιητικά, έγινε προσπάθεια αναζήτησης περαιτέρω στοιχείων για τις συνθήκες του επίδικου ατυχήματος μετά την καταχώριση της Έκθεσης Υπεράσπισης και ειδικότερα, όπως ευθαρσώς δηλώνεται, ήταν σε αυτό το στάδιο (δηλαδή μετά την καταχώριση της Έκθεσης Υπεράσπισης) που επικοινώνησαν οι συνήγοροι των Εναγομένων με οδηγούς άλλων οχημάτων από τους οποίους έλαβαν περαιτέρω στοιχεία τα οποία τώρα επιδιώκουν με την υπό κρίση Αίτηση να δικογραφήσουν. Προβάλλεται ουσιαστικά η θέση ότι ενώ η πλευρά των Εναγομένων είχε ζητήσει και ανέμενε την αστυνομική έκθεση, εντούτοις, προχώρησε και καταχώρισε την Έκθεση Υπεράσπισης χωρίς να λάβει οποιαδήποτε ενημέρωση αν υπήρχε τέτοια, και όταν μετά την καταχώριση της Έκθεσης Υπεράσπισης έλαβε ενημέρωση ότι δεν υπήρχε τέτοια έκθεση τότε «χρειάστηκε» να επικοινωνήσουν με άλλους οδηγούς σε σχέση με τις συνθήκες πρόκλησης του επίδικου ατυχήματος. Δεν εξηγείται βεβαίως ούτε καθίσταται αντιληπτό γιατί δεν επικοινώνησαν ευθύς εξαρχής με αυτούς τους άλλους οδηγούς και γιατί «χρειάστηκε» να πράξουν αυτό μετά την ενημέρωση που έλαβαν ότι δεν υπήρχε αστυνομική έκθεση. Ο λόγος που προβλήθηκε σε σχέση με την κατ' ισχυρισμό ανάγκη λήψης περαιτέρω στοιχείων στο στάδιο που αυτά κατ' ισχυρισμό λήφθηκαν όχι μόνο δεν είναι επαρκής αλλά ούτε και συνάδει με την κοινή λογική. Αν η ύπαρξη ή ανυπαρξία αστυνομικής έκθεσης ήταν καθοριστική για τον τρόπο που θα ενεργούσε η πλευρά των Εναγομένων σε ότι αφορά τη δικογράφηση, ως εμμέσως πλην σαφώς αφήνεται να νοηθεί, τότε γεννάται το εύλογο ερώτημα γιατί η πλευρά των Εναγομένων προχώρησε ευθύς εξαρχής στην καταχώριση της Έκθεσης Υπεράσπισης χωρίς να αναμένει να ξεκαθαρίσει το ζήτημα αυτό. Ούτε καθίσταται αντιληπτό από τα όσα τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου γιατί δεν λήφθηκαν ευθύς εξαρχής και ιδίως πριν την καταχώριση της Έκθεσης Υπεράσπισης τα εν λόγω περαιτέρω στοιχεία τα οποία φαίνεται όχι μόνο να ήταν υπαρκτά κατά τον χρόνο καταχώρισης της Έκθεσης Υπεράσπισης (αφού αυτά αποτελούν ουσιαστικά τις συνθήκες επέλευσης του επίδικου ατυχήματος τις οποίες συνθήκες δικογράφησαν, με διαφορετικό τρόπο, οι Εναγόμενοι στην Έκθεση Υπεράσπισης) αλλά ταυτόχρονα και διαθέσιμα προς αναζήτηση και λήψη. Το γεγονός ότι λήφθηκε απάντηση από την Αστυνομία, όπως αναφέρει η ΜΓ, μετά την καταχώριση της Έκθεσης Υπεράσπισης ότι δεν είχε καταρτισθεί αστυνομική έκθεση και ότι για αυτόν τον λόγο, χρειάστηκε να επικοινωνήσουν οι συνήγοροι των Εναγομένων με οδηγούς άλλων οχημάτων δεν εντάσσει την υπό εξέταση περίπτωση σε οποιαδήποτε από τις δύο πιο πάνω εξαιρέσεις Δ.25 θ. 1

(3). Ούτε εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας έλαβε χώρα εν προκειμένω ούτε νέα δεδομένα έχουν προκύψει που δεν ήταν υπαρκτά κατά τον χρόνο καταχώρισης της Έκθεσης Υπεράσπισης. Το γεγονός ότι τα στοιχεία που επιδιώκεται να δικογραφηθούν αναζητήθηκαν από τους συνήγορους των Εναγομένων, για λόγους που δεν επεξηγήθηκαν επαρκώς και με σαφήνεια από την πλευρά των Εναγομένων, μετά την καταχώριση της Έκθεσης Υπεράσπισης, δεν καθιστά τα εν λόγω στοιχεία «νέα δεδομένα μη υπαρκτά κατά τη λήψη των οδηγιών για έγερση της αγωγής ή της καταχώρησης του κλητηρίου εντάλματος ή της δικογραφίας, αναλόγως της περίπτωσης» εντός της έννοιας της Δ.25 θ. 1

(3). Είναι επίσης αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο ισχυρισμός περί αλλαγής λωρίδας κυκλοφορίας που επιδιώκεται τώρα να δικογραφηθεί φαίνεται να είχε προβληθεί από την πλευρά των Εναγομένων σε αλληλογραφία μεταξύ των Εναγομένων και των συνηγόρων της Ενάγουσας πολύ πριν την καταχώριση της Έκθεσης Υπεράσπισης όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 1 στην Ένσταση της Ενάγουσας με τρόπο ώστε να τίθεται ζήτημα αντιφατικότητας στις θέσεις των Εναγομένων. Με άλλα λόγια, το περιεχόμενο της επιστολής που φαίνεται να προωθήθηκε από τους Εναγόμενους προς τους συνήγορους της Ενάγουσας πριν την καταχώριση της Έκθεσης Υπεράσπισης, το οποίο δεν αμφισβητήθηκε στο πλαίσιο της υπό κρίση Αίτησης και το οποίο κάνει λόγο για αλλαγή λωρίδας κυκλοφορίας και ανακοπή πορείας του ασφαλισμένου από τους Εναγόμενους οχήματος δεν συνάδει με τα όσα προβλήθηκαν στο πλαίσιο και προς υποστήριξη της υπό κρίση Αίτησης περί ανάγκης αναζήτησης νέων στοιχειών και λήψης αυτών μετά την καταχώριση Έκθεσης Υπεράσπισης. Συνακόλουθα, η Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βρίσκω λόγο για να παρεκκλίνω από τον γενικό κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα και, συνεπώς, τα έξοδα της υπό κρίση αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα θα είναι καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.)...................................... Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Kayat Trading Ltd v. Genzyme Corporation

(2013)1 (Α) Α.ΑΔ 543, Στέλιος Φοινιώτης v. Greenmar Navigation Ltd κ.ά.

(1989)1 Α.Α.Δ (Ε) 33, 36, 37, Μάκης Σαββίδης ν Αυγής Π. Μαθηκολώνη - Πουργουρίδου, ΄Εφεση Αρ. 5/2016, 15/2/2018, Λάμπη v. Alpha Bank Limited, Πολιτική Έφεση Αρ.: 372/2012, ημερ. 26/3/2019, Forcan v. Hemslade Trading Ltd, Πολιτική Εφεση Αρ. 43/2013, ημερ. 6/11/2018 και Ανδριανή Αρακελιάν, Διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Harutune L Arakelian ν Ταμείου Προνοίας του προσωπικού της Marfin Λαϊκής Τράπεζας Δημόσια Εταιρεία Λτδ και των εξαρτημένων της εταιρειών κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 51/2012, 11/2/2016, ECLI:CY:AD:2016:A87), Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου

(1991)1 Α.Α.Δ 934 στην οποία υιοθετήθηκε η Αγγλική υπόθεση Associated Leisure Ltd. v. Associated Newspapers Ltd

(1970)1 All E.R. 754 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο