Μ. Π. ν. ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΛΤΔ, Αίτ. Έφ.: 206/22, 21/7/2022

(1)ότι η ειδοποίηση δεν πληροί τις κατά τύπον και περιεχόμενο προϋποθέσεις,

(2)ότι η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί και τέλος

(3)ότι η ειδοποίηση απεστάλη πριν τη λήξη της προθεσμίας για πληρωμή καθότι δεν είχε δεόντως επιδοθεί η Ειδοποίηση Τύπου Ι. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της Αιτήτριας στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται στο ιστορικό χορήγησης των πιστωτικών διευκολύνσεων και υποθήκευσης των δύο τεμαχίων κατά το 2006, στην επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ στον διαχειριστή της περιουσίας της ίδιας τον κ. Ιακωβίδη, στη μη επίδοση στον διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος πρωτοφειλέτη ή στους άλλους οφειλέτες, στη μη επίδοση με συστημένη επιστολή τόσο της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ όσο και της Ειδοποίησης Τύπου Ι, καθώς και στη μη επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου Ι με ιδιωτική επίδοση. Συνοδεύει την ένορκη δήλωση της με σχετικά έγγραφα ως Τεκμήρια 1 έως 3. Ένσταση Η Καθ' ης προέβαλε 10 λόγους προς απόρριψη της έφεσης, οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι η έφεση δεν επιδόθηκε σε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, ότι η Αιτήτρια δεν νομιμοποιείται να προωθεί την έφεση, ότι δεν συντρέχουν οι λόγοι ακύρωσης, ότι η επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου Ι δεν εξετάζεται στα πλαίσια της έφεσης και ότι όλες οι επιδόσεις έγιναν κανονικά. Στην πολυσέλιδη ένορκη δήλωση του η οποία συνοδεύει την ένσταση ο πρώην λειτουργός της Καθ' ης και νυν λειτουργός της διαχειρίστριας εταιρείας Altamira, αναφέρεται επίσης στο όλο ιστορικό των πιστωτικών διευκολύνσεων και στην υποθήκευση των ακινήτων, στο υπόλοιπο το οποίο υπερβαίνει τα €1.253.000, στην επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου Ι σε όλους στις 20.10.20, στην επίδοση Ειδοποίησης Τύπου ΙΒ στις 20.4.21 στην αποστολή με ταχυδρομείο στις 28.4.22 της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ και τέλος στην ιδιωτική επίδοση μέσω επιδότη σε τρεις εξ αυτών μεταξύ των οποίων και στην Αιτήτρια. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Κατά το στάδιο των αγορεύσεων η Αιτήτρια απέσυρε τους δύο πρώτους λόγους έφεσης. Προώθησε μόνο τον τρίτο λόγο, εισηγούμενη βασικά αφενός ότι η Καθ' ης δεν επέδωσε με συστημένη ταχυδρομική επιστολή την Ειδοποίηση Τύπου Ι στους πρωτοφειλέτες (εκ των οποίων η μια είναι και ενυπόθηκος οφειλέτης) και αφετέρου ότι οι Ειδοποιήσεις Τύπου Ι οι οποίες επιδόθηκαν παράτυπα στην Αιτήτρια, στη διαχειρίστρια της περιουσίας του Σ. και στη Φ. δεν απευθύνονται στους ίδιους. Η εισήγηση αυτή συνιστά το υπόβαθρο του τρίτου λόγου υπό την έννοια ότι εφόσον η Ειδοποίηση Τύπου Ι δεν έχει δεόντως επιδοθεί τότε κατά την Αιτήτρια δεν έχει αρχίσει ή ταχθεί νομότυπα η προθεσμία των 45 ημερών και άρα η Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ έχει σταλεί πριν τη λήξη μιας τέτοιας προθεσμίας προς πληρωμή (άρθρο 44Γ

(3)(γ) του Ν.9/65). Εν πρώτοις θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι πράγματι ως προκύπτει από το Τεκμήριο Β της ένστασης, πρωτοφειλέτες στο δάνειο του 2006 ήταν τέσσερα πρόσωπα, ήτοι ο Σ., η Σ., η Μ. (Αιτήτρια) και η Φ. Την επίδικη υποθήκη του ίδιου έτους παραχώρησε η Σ. (σύζυγος του Σ. και μητέρα των υπολοίπων), η οποία είναι για αυτό τον λόγο και ενυπόθηκη οφειλέτης εν τη εννοία του Ν.9/65. Δεν αμφισβητείται επίσης ότι μετά τον θάνατο του μ. Σ., ως διαχειρίστρια της περιουσίας του ανέλαβε η Μ. (Αιτήτρια). Ούτε αμφισβητείται ότι η Αιτήτρια ευρίσκεται υπό πτώχευση και ότι διαχειριστής της περιουσίας της έχει διοριστεί ο κ. Ιακωβίδης. Η Καθ' ης δεν έχει εγείρει οποιοδήποτε ζήτημα για το δικαίωμα της να προωθήσει την παρούσα αίτηση, οπότε ούτε αυτό το ζήτημα θα απασχολήσει στη βάση του άρθρου 9

(3)του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ.5 αφού εάν υπήρχε οποιοδήποτε ζήτημα θα αναμένετο να τεθεί στους λόγους ένστασης, όπως επιτάσσει η Δ.48 κ.4 και η νομολογία (βλ. Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη κ.ά.

(2002)2 Α.Α.Δ.92). Πριν την ειδικότερη ενασχόληση με το εγειρόμενο ζήτημα θα πρέπει να επισημανθεί πως η Καθ' ης παρέθεσε στις §§22 έως 28 της ένορκης δήλωσης της όλο το ιστορικό των επιδόσεων, επισυνάπτοντας προς τούτο τα σχετικά κατά την άποψη της έγγραφα ως Τεκμήρια Ε έως Θ. Η Αιτήτρια δεν αμφισβητεί τα όσα περιέχονται στο Τεκμήριο Ε το οποίο αφορά τις επιδόσεις της Ειδοποίησης Τύπου Ι πλην όμως επιμένει στη θέση ότι δεν υπήρξε επίδοση σε κανέναν από τους πρωτοφειλέτες με συστημένη επιστολή ως η σχετική επιτακτική νομοθετική πρόνοια και για αυτό η Καθ' ης δεν απέκτησε δικαίωμα να προχωρήσει με επίδοση μέσω ιδιώτη επιδότη. Βασικά η Καθ' ης δεν προέβαλε στην ένσταση της και ούτε καν επιχείρησε να ισχυριστεί είτε ότι έγινε είτε ότι απέτυχε προσπάθεια επίδοσης με συστημένη επιστολή. Το μόνο το οποίο αναφέρει είναι ότι στις 20.10.20 η Ειδοποίηση Τύπου Ι: - επιδόθηκε στη Σ., μητέρα και συγκάτοικο της Αιτήτριας, για λογαριασμό της τελευταίας, προσωπικά, καθώς και υπό την ιδιότητα αυτής ως διαχειρίστριας της περιουσίας του αποβιώσαντος Σ. (§22 της ένορκης δήλωσης στην ένσταση), - επιδόθηκε με ιδιωτική επίδοση στον διαχειριστή της πτωχεύσασας Αιτήτριας, στον Επίσημο Παραλήπτη, στη Φ., στη Σ., σε δύο ενδιαφερόμενες εταιρείες και σε δύο ενδιαφερόμενες τράπεζες (§23 της ένορκης δήλωσης στην ένσταση). Πράγματι αυτά είναι όσα προκύπτουν από το Τεκμήριο Ε στο οποίο περιλαμβάνονται σωρηδόν οι πιο πάνω ιδιωτικές επιδόσεις. Άλλωστε ούτε στην αγόρευση της η Καθ' ης υποστήριξε καθ' οιονδήποτε τρόπο ότι υπήρξε επίδοση με συστημένη επιστολή ή έστω ότι έγινε προσπάθεια τέτοιας επίδοσης. Αντιθέτως προβάλλοντας διάφορα δικονομικής φύσης ζητήματα ή και θέματα βάρους απόδειξης καταλήγει να υποστηρίζει ότι η ιδιωτική επίδοση είναι σαφέστατα καλύτερη ένδειξη για τη λήψη γνώσης ως προς τη διαδικασία εκποίησης και ότι από τη στιγμή που δεν αμφισβητείται η παραλαβή των ειδοποιήσεων τότε ο ισχυρισμός περί παρατυπίας δεν μπορεί να τύχει θετικής αντίκρυσης, αφού θα ήταν άδικο να τιμωρείται, μεταξύ άλλων, η Καθ' ης η οποία κατέβαλε περισσότερες προσπάθειες από αυτές που επιβάλλει ο Νόμος ούτως ώστε να λάβει γνώση η Αιτήτρια. Η Καθ' ης καταλήγει τονίζοντας ότι πουθενά «δεν αναφέρεται στην ερμηνεία ότι θα έπρεπε πρώτα να γίνει προσπάθεια για επίδοση μέσω συστημένης επιστολής». Με κάθε σεβασμό, δεν μπορώ να συμφωνήσω με τις εισηγήσεις της Καθ' ης. Το άρθρο 44ΙΕ καθορίζει ρητώς ότι για τους σκοπούς του Μέρους VIA: «"επίδοση" σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο.» (έμφαση δοθείσα) Είναι κατά τη γνώμη μου σαφές ότι ο Νομοθέτης εν τη σοφία του έθεσε ως προϋπόθεση της ιδιωτικής επίδοσης την προσπάθεια παράδοσης ειδοποιήσεων πρώτα με συστημένη επιστολή και μόνον όταν αυτό δεν είναι εφικτό να γίνεται ιδιωτική επίδοση. Κάθε άλλη ερμηνεία θα καταστρατηγούσε τη βούληση του Νομοθέτη, ο οποίος εάν επιθυμούσε οτιδήποτε διαφορετικό θα μπορούσε πολύ απλά να το διατυπώσει. Όμως όχι μόνον δεν έπραξε κάτι τέτοιο αλλά ενώ με τον τροποποιητικό Ν.142(Ι)/14 προνοείτο διαζευκτικά είτε η συστημένη επιστολή είτε η ιδιωτική επίδοση αργότερα ο Ν.87(Ι)/18 εισήγαγε την πιο πάνω πρόνοια καθορίζοντας επιτακτικά ότι ιδιωτική επίδοση γίνεται στην περίπτωση που δεν είναι εφικτή η συστημένη επιστολή. Δεν θεωρώ συνεπώς ότι είναι δυνατή ή επιτρεπτή η οποιαδήποτε διαφορετική ερμηνεία της πρόνοιας ή της βούλησης του Νομοθέτη. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση (Reissue), Τόμος 44

(1), §1346: «The court is not entitled to question the power of Parliament to make any statute, or the propriety or wisdom of making it, and may not base its application of an enactment on its view of what Parliament ought to have done rather than what it did do.» Στην παρούσα περίπτωση δεν έχει προσφερθεί οποιαδήποτε μαρτυρία ότι δεν ήταν εφικτή η παράδοση Ειδοποίησης Τύπου Ι με συστημένη επιστολή. Η διαζευκτική εισήγηση από πλευράς της Καθ' ης ότι δεν στάληκαν συστημένες επιστολές λόγω της πρόσφατης πανδημίας δεν είναι ικανή να πείσει ότι ήταν ανέφικτη η ταχυδρόμηση συστημένης επιστολής. Άλλωστε αν αυτή ήταν η περίπτωση θα αναμένετο να τεθεί από την Καθ' ης ευθαρσώς, εξαρχής και τεκμηριωμένα όσον αφορά την αδυναμία ταχυδρόμησης κατά τη συγκεκριμένη περίοδο. Η πραγματικότητα είναι πως δεν έγινε οποιαδήποτε τέτοια προσπάθεια, χωρίς να διαφαίνεται κάποιος βάσιμος λόγος για την παράλειψη. Η ουσία είναι πως δεν έχει τηρηθεί η προβλεπόμενη στον Νόμο διαδικασία και η Αιτήτρια έχει δίκαιο στην εισήγηση ότι ενόψει αυτού του κενού η επίδοση της Ειδοποίησης Τύπου ΙΑ ήταν πρόωρη δεδομένου ότι δεν τέθηκε ποτέ νομότυπα η προθεσμία των 45 ημερών για πληρωμή. Κατάληξη Στη βάση των πιο πάνω ο τρίτος λόγος έφεσης επιτυγχάνει και η εκδοθείσα Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ ακυρώνεται. Επιδικάζονται προς όφελος της Αιτήτριας και εις βάρος της Καθ' ης έξοδα €1.000 συν νόμιμο τόκο από σήμερα και ΦΠΑ. (Υπ.) ............... Χ. Β. Χαραλάμπους, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Σ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο