← Κύπρος

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΥΔΑΤΟΠΡΟΜΗΘΕΙΑΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. Α. Κ. κ.α., Αρ. Αγωγής 743/2013, 10/6/2022

ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΥΔΑΤΟΠΡΟΜΗΘΕΙΑΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ν. Α. Κ. κ.α., Αρ. Αγωγής 743/2013, 10/6/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A285 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ξ. Ξενοφώντος, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 743/2013 Μεταξύ: ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΥΔΑΤΟΠΡΟΜΗΘΕΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ Εναγόντων -και-

  1. Α. Κ.
  2. AD MADISON LTD
  3. A.D. SHOPPING GALLERIES PLC Εναγομένων Και ως τροποιήθηκε με διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 11/9/14 Μεταξύ: ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΥΔΑΤΟΠΡΟΜΗΘΕΙΑΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Εναγόντων -και-
  4. Α. Κ.
  5. AD MADISON LTD
  6. A.D. SHOPPING GALLERIES PLC Εναγομένων --------------- Ημερομηνία: 10/6/22 Εμφανίσεις: Για Ενάγοντες: κα Παπακώστα Για Εναγόμενο 1: κ. Φιακάς Για Εναγόμενη 2: κ. Δημοσθένους ΑΠΟΦΑΣΗ Α. Αντικείμενο της Αγωγής Οι Ενάγοντες, νομικό πρόσωπο δημόσιου δικαίου με την παρούσα αγωγή στρέφονται εναντίον του Εναγόμενου 1, ιδιοκτήτη ακινήτου με λογαριασμό υδροληψίας με αυτούς και εναντίον των Εναγομένων 2 και 3 εταιρειών. Η Αγωγή εκδικάστηκε τελικά μόνο σε σχέση με τους πρώτους 2 Εναγόμενους. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των Εναγόντων στην Έκθεση Απαίτησής τους, κατά το έτος 2009 οι Εναγόμενες 2 και 3 ενοικίασαν από τον Εναγόμενο 1 το υποστατικό και ενημέρωσαν σχετικά τους Ενάγοντες με επιστολή τους ημερομηνίας 17/12/09, καθώς και για την πρόθεσή τους για μετατροπή του υποστατικού σε πολυκατάστημα σύνθετου τύπου. Οι απαιτήσεις εγκρίθηκαν και Ενάγοντες προέβηκαν σε υπολογισμό των απαραίτητων δικαιωμάτων όγκου οικοδομής (Δ.Ο.Ο.), το οποίο και ανήλθε στις €41.047,
  7. Οι Ενάγοντες με επιστολή τους ημερομηνίας 22/12/09 ενημέρωσαν τον Εναγόμενο 1 για το οφειλόμενο σε αυτούς ποσό και χρέωσαν τον λογαριασμό του με αυτό. Οι Εναγόμενες 2 και 3 απέστειλαν επιστολές ημερομηνίας 9/2/2010, αποδεχόμενες τη χρέωση και ζητώντας όπως αυτή αποπληρωθεί σε δόσεις, σύμφωνα με προτεινόμενο χρονοδιάγραμμα. Οι Ενάγοντες αποδέχθηκαν το χρονοδιάγραμμα και μεταξύ της περιόδου Ιουλίου 2010 και Απριλίου 2012 κατέβαλαν οι Εναγόμενοι το συνολικό ποσό των 21.070,94, με αποτέλεσμα το υπόλοιπο να ανέρχεται σε €19.976,
  8. Επιπλέον από τον Ιανουάριο του 2010 μέχρι τον Οκτώβριο του 2012 προέβηκαν οι Εναγόμενοι σε κατανάλωση νερού στο υποστατικό και αντί της αξίας €73.984,26, κατέβαλαν το ποσό των €62.715,01, με υπόλοιπο κατανάλωσης ύψους €11.269,
  9. Διεκδικείται συνεπώς από τους Ενάγοντες ως οφειλόμενο συνολικό ποσό ύψους €31.245,
  10. Ο Εναγόμενος 1 στην Υπεράσπισή του ισχυρίζεται ότι επειδή οι Εναγόμενες 2 και 3 βρίσκονται σε δεινή οικονομική θέση (η Εναγόμενη 3 τελεί υπό εκκαθάριση) εγείρουν οι Ενάγοντες την αγωγή εναντίον του για να διεκδικήσουν ποσά τα οποία ο ίδιος δεν οφείλει. Στη συμφωνία ενοικίασης που υπήρχε μεταξύ του Εναγόμενου 1 και της Εναγόμενης 2, για την οποία οι Ενάγοντες είχαν ενημερωθεί, αναφέρεται ότι σύμφωνα με ρητό της όρο, οποιαδήποτε λειτουργικά έξοδα συμπεριλαμβανομένων και των εξόδων υδατοπρομήθειας θα είχε την ευθύνη για την αποπληρωμή τους η Εναγόμενη
  11. Εναντίον της Εναγόμενης 2 εκδόθηκε και απόφαση έξωσης στο Δικαστήριο Ελέγχου Ενοικιάσεως ημερομηνίας 29/7/16 για καθυστερημένα ενοίκια 12 εκατομμυρίων. Αίτηση για αύξηση της ποσότητας του νερού υπέβαλαν οι Εναγόμενες 2 και 3 και ο ίδιος ουδέποτε αποδέχθηκε τη χρέωση σε σχέση με το συμπληρωματικό ποσό δικαιωμάτων που απαιτείται για την Υδατοπρομήθεια του υποστατικού, αλλά αυτό έγινε από τους Εναγόμενους 2 και 3 ένεκα της αλλαγής του υποστατικού από Χρηματιστήριο και Κέντρο Χονδρικού Εμπορίου σε πολυκατάστημα σύνθετου τύπου. Ο Εναγόμενος ισχυρίζεται ότι οι Ενάγοντες κωλύονται ένεκα της συμπεριφοράς τους και των εγγράφων που απέστειλαν να εγείρουν την αγωγή εναντίον του. Οι Ενάγοντες γνώριζαν ότι οι Εναγόμενες 2 και 3 ήταν κάτοχοι και καταναλωτές. Η Εναγόμενη 2 στην Υπεράσπισή της ουσιαστικά αρνείται τους ισχυρισμούς της Έκθεσης Απαίτησης και προσθέτει ότι υπήρξαν παράνομες χρεώσεις χωρίς τη γνώση και/ή συγκατάθεσή της. Β. Μαρτυρία Μαρτυρία για τους Ενάγοντες έδωσε ο προϊστάμενος Οικονομικών Υπηρεσιών των Εναγόντων, Παύλος Νικολάου (Μ.Ε.1), ενώ έδωσε μαρτυρία και ο Εναγόμενος 1 (Μ.Υ.1). Κατατέθηκε δε και αριθμός Τεκμηρίων, στα οποία γίνεται αναφορά όπου κρίνεται ως αναγκαίο. Μ.Ε.1 Ουσιαστικά επανέλαβε τους ισχυρισμούς των Εναγόντων στην Έκθεση Απαίτησής τους και τους εξήγησε περαιτέρω παρέχοντας κάποιες σχετικές λεπτομέρειες και κατεθέτοντας έγγραφα ως Τεκμήρια. Κατατέθηκαν στο Δικαστήριο διάφορα έγγραφα όπως: αντίγραφο άδειας οικοδομής (Τεκμήριο 1), βεβαίωση του Δήμου Στροβόλου για τον όγκο του υποστατικού σε κυβικά πόδια (Τεκμήριο 2), πίνακα υπολογισμού χρέωσης και πληρωμής ποσοστού των δικαιωμάτων (Τεκμήριο 3), επιστολή της Εναγόμενης 2 προς τους Ενάγοντες για ενοικίαση του καταστήματος ως πολυκατάστημα σύνθετου τύπου και αύξηση της προμήθειας νερού (Τεκμήριο 4), επιστολή με την οποία ενημερώθηκε η Εναγόμενη 2 για επιπλέον χρέωση (Τεκμήριο 5) και έκθεση δοσοληψιών ημερομηνίας 1/11/13 στην οποία φαίνονται όλες οι χρεοπιστώσεις του λογαριασμού και το οφειλόμενο υπόλοιπο (Τεκμήριο 6). Αντεξεταζόμενος διευκρίνισε ότι το ποσό των 41.047,29 θα έπρεπε να πληρωθεί βάσει τον κανονισμό με την αλλαγή χρήσης του υποστατικού (Κ.Δ/Π 387/91 και ΚΔΠ 109/12). Μόλις ήρθε στην αντίληψή τους ότι έγινε αλλαγή χρήσης απαιτήθηκε και η οφειλή. Η επιστολή ημερομηνίας 22/12/2009 (Τεκμήριο 5) κοινοποιήθηκε στην Εναγόμενη
  12. Ενημερώθηκαν από την Εναγόμενη 2 χωρίς προηγουμένως να ενημερωθούν ότι είχε υπάρξει ενοικίαση και γι' αυτό αποτάθηκαν στον Εναγόμενο 1 ως ιδιοκτήτη του υποστατικού με ταυτόχρονη κοινοποίηση στην Εναγόμενη
  13. Σε συνάντηση με τους εκπροσώπους των Εναγομένων 1 και 2 τον Φεβρουάριο του 2010 στο γραφείο του Διευθυντή του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας, τους επεξηγήθηκαν οι απαιτήσεις του Ενάγοντα, οι οποίες έγιναν αποδεκτές και συμφωνήθηκε η πληρωμή του ποσού των 41.047,29 ευρώ. Η χρέωση της οφειλής έγινε στον λογαριασμό του Εναγόμενου 1 καθότι ήταν και αυτός υπεύθυνος για τις υποχρεώσεις αυτές. Αν και οι Κανονισμοί δεν προβλέπουν δόσεις, σε εξαιρετικές περιστάσεις προς διευκόλυνση των καταναλωτών γίνεται σχετική διευθέτηση. Το Συμβούλιο με τη χρέωση του λογαριασμού ενημέρωσε γραπτώς τον Εναγόμενο 1 και του απέστελλε λογαριασμούς κάθε διμηνία με τη χρέωση και ουδέποτε υπήρξε κάποια σχετική ένσταση. Είναι εκ λάθους που αναφέρθηκε ότι το ποσό που αναφερόταν στην επιστολή 11/2/2010 θα έπρεπε να χρεωθεί σε λογαριασμό της Εναγόμενης 3, καθότι σύμφωνα με την πρακτική και τους κανονισμούς του Ενάγοντα, έπρεπε πρώτα να εξοφληθεί ο λογαριασμός και να ακολουθήσει κατάθεση ενοικιαστηρίου συμβολαίου και μετά να μεταβιβαστεί ο λογαριασμός σε άλλο όνομα. Ουδέποτε οι ενοικιαστές παρουσιάστηκαν στο Συμβούλιο για να παρουσιάσουν ενοικιαστήρια έγγραφα και να εκδηλώσουν την πρόθεσή τους για μεταβίβαση του υποστατικού στο όνομά τους. Η πρώτη δόση βάσει του χρονοδιαγράμματος ήταν πληρωτέα στις 28/2/2010 και η πληρωμή έγινε στις 15/4/
  14. Η πρώτη πληρωμή έγινε στις 15/4/2010 για ποσό €5.
  15. Είναι πρακτική του συμβουλίου όταν γίνεται διευθέτηση με δόσεις να εξοφλείται πρώτα η κατανάλωση και άλλες χρεώσεις και το υπόλοιπο ποσό λογίζεται έναντι των δικαιωμάτων. Υπήρξε καθυστέρηση στην πληρωμή της πρώτης δόσης. Το χρονοδιάγραμμα δεν τηρήθηκε αυστηρά όμως είχαν πληρωμές μεγάλων ποσών κάτι που έδειχνε την πρόθεση των Εναγομένων να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Δεν γνωρίζει ποιος προέβαινε σε πληρωμές στον λογαριασμό. Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν προχώρησαν οι Ενάγοντες σε αποκοπή και άφησαν το ποσό να συσσωρευθεί εξήγησαν ότι επειδή για βασικές και άλλες ανάγκες επιδεικνύουν κάποια ευαισθησία και αποκοπή γίνεται περίπου ως ύστατο μέτρο, όταν εξαντληθούν άλλα. Στην προκειμένη περίπτωση δόθηκαν παρατάσεις για πληρωμή των ποσών. Στο εμπορικό κέντρο Madison ήταν απαραίτητη η συνεχής παροχή ύδρευσης, λειτουργιών παγοδρομίου που υπήρχε στον χώρο, καταστημάτων και άλλου εξοπλισμού. Δεν μπορεί ο ίδιος να γνωρίζει εάν ο Εναγόμενος κατανάλωνε νερό στο ακίνητο. Πάγια πρακτική του συμβουλίου είναι να θεωρείται συνυπεύθυνος ο ιδιοκτήτης με τους ενοικιαστές σε οφειλές, σε περίπτωση εγκατάλειψης του υποστατικού (παρέπεμψε στην ΚΔΠ 109/2012). Αντεξεταζόμενος από τον ευπαίδευτο συνήγορο των Εναγομένων 2, ανέφερε ότι δεν ήταν παρών στη συνάντηση με εκπροσώπους των Εναγομένων 1 και
  16. Παρέπεμψε όμως σε επιστολή της Εναγόμενης 3 και σε επιστολή της Εναγόμενης 2 ημερομηνίας 17/12/09 (Τεκμήριο 4). Τιμολόγια εκδίδονταν στον λογαριασμό του Εναγόμενου 1 καθότι δεν κατατέθηκε ενοικιαστήριο έγγραφο στους Ενάγοντες και δεν υπήρξε μεταβίβαση του λογαριασμού. Δεν έδειξε να γνωρίζει αν αποστάλθηκε επιστολή στους Εναγόμενους 2 σε σχέση με τον λογαριασμό. Εναγόμενος 1 Ο Εναγόμενος 1 έδωσε ο ίδιος μαρτυρία. Υιοθέτησε γραπτή δήλωση στην οποία και αναφέρει τα ακόλουθα. Είχε συμφωνήσει ως ιδιοκτήτης του ακινήτου IMC με συμφωνία μακροχρόνιας ενοικίασης ημερομηνίας 2/5/08 να ενοικιάσει το υποστατικό στην Εναγόμενη 2 για να δημιουργήσει εμπορικό κέντρο με ρητό όρο της συμφωνίας ενοικίασης οποιαδήποτε λειτουργικά έξοδα συμπεριλαμβανομένων των εξόδων Υδατοπρομήθειας θα ήταν αποκλειστική ευθύνη των ενοικιαστών. Ο λογαριασμός ύδρευσης μέχρι την παράδοση της κατοχής πληρωνόταν κανονικά και χωρίς καθυστέρηση. Οι ενοικιαστές είχαν την αποκλειστική ευθύνη σε σχέση με την υδροδότηση του υποστατικού για οποιαδήποτε ποσότητα νερού απαιτούσε η δραστηριότητά τους και την υποχρέωση να καταθέσουν το ενοικιαστήριο έγγραφο στην Υδατοπρομήθεια. Υποχρεώνονταν επίσης να προβούν σε απαιτούμενες ενέργειες μεταφοράς του λογαριασμού και πληρωμής οποιωνδήποτε ποσών. Ο ίδιος ουδέποτε αιτήθηκε προς τους Ενάγοντες αλλαγή ή αύξηση της ποσότητας νερού ή διαφοροποίησης του τρόπου χρέωσης. Η αίτηση για αύξηση της προμήθειας του νερού έγινε από την Εναγόμενη 2 (παρέπεμψε στο Τεκμ. 4). Στη συνέχεια έλαβε επιστολή ημερομηνίας 2/12/09 από τους Ενάγοντες (Τεκμήριο 5), βάσει με την οποία τον ενημέρωναν ότι έχουν λάβει το αίτημα της Εναγόμενης 2 για αύξηση το όγκου, αφού ενοικίασαν και άλλαξαν τη χρήση του υποστατικού μετατρέποντας το πολυκατάστημα σύνθετου τύπου. Στην επιστολή αναφερόταν ότι η πληρωμή των δικαιωμάτων θα έπρεπε να γίνει πριν την αύξηση του όγκου. Η επιστολή κοινοποιήθηκε και στην Εναγόμενη
  17. Φαινόταν ξεκάθαρα ότι ο ίδιος δεν αιτήθηκε αύξηση του όγκου δικαιωμάτων και τον εξέπληξε το περιεχόμενο της επιστολής 22/12/09, αφού δεν είχε σχέση με την αίτηση και επισκέφθηκε προσωπικά τον κύριο Λάμπρο Χριστοφή, μέτοχο της Εναγόμενης 2 και τον Γενικό Διευθυντή της Εναγόμενης 2, Ιάκωβο Κωνσταντινίδη στα γραφεία της Εναγόμενης 2 και διαμαρτυρήθηκε γιατί δεν έγιναν διευθετήσεις μεταφοράς του λογαριασμού στο όνομα της εταιρείας και του υποσχέθηκαν και οι δύο ότι θα λάμβαναν άμεσα μέτρα μεταφοράς του λογαριασμού στο όνομα της εταιρείας και τον καθησύχασαν ότι η υποχρέωση δεν τον αφορούσε. Στη συνέχεια, η Εναγόμενη 3 απέστειλε επιστολή ημερομηνίας 9/2/10 (Τεκμήριο 9) με την οποία αποδέχθηκε τη χρέωση των δικαιωμάτων και αιτήθηκαν όπως η αποπληρωμή γίνει με μηνιαίες δόσεις με βάση χρονοδιάγραμμα που αυτοί πρότειναν. Στην επιστολή ημερομηνίας 9/2/10 γινόταν αναφορά και σε μια συνάντηση στην παρουσία του κύριου Ζαμπακίδη στην οποία δεν του ζητήθηκε να είναι παρών. Οι Ενάγοντες με επιστολή Τεκμήριο 10 προς την Εναγόμενη 3 αποδέχθηκαν τον χρόνο αποπληρωμής των δικαιωμάτων και την πληρωμή με δόσεις και αναφερόταν ότι «το ποσό του οποίου η πληρωμή εκκρεμεί, θα χρεωθεί σε λογαριασμό υδροληψίας του υποστατικού στο όνομα της εταιρείας σας». Οι Ενάγοντες συμφώνησαν με τους Εναγόμενους, τη χρέωση των δικαιωμάτων και οι Ενάγοντες αποδέχθηκαν την πληρωμή με δόσεις. Ο ίδιος δεν ήταν μέρος στη σύναψη της εν λόγω συμφωνίας και λανθασμένα οι Ενάγοντες δεν μετέφεραν τη χρέωση σε άλλο λογαριασμό υδροληψίας (βλέπε Τεκμήριο 10). Ο ίδιος, βασιζόμενος στην εν λόγω επιστολή δεν προχώρησε σε άλλη ενέργεια σε σχέση με τον λογαριασμό, αφού οι ίδιοι οι Ενάγοντες ανέφεραν γραπτώς ότι θα χρέωναν απευθείας τους ενοικιαστές και άρα ο ίδιος δεν θα είχε σχέση με το χρέος. Ο ίδιος ουδέποτε είχε την κατοχή και συνεπώς ουδέποτε κατανάλωσε νερό στο υποστατικό. Κατέθεσε αλληλογραφία μεταξύ της οποίας επιστολή Τεκμήριο 10, στην οποία αναφέρεται ότι το ποσό του οποίου η πληρωμή εκκρεμούσε θα χρεωνόταν σε λογαριασμό υδροληψίας στο όνομα της Εναγόμενης
  18. Η κατοχή του υποστατικού ανακτήθηκε σε πολύ μεταγενέστερο χρόνο από τον ίδιο με απόφαση του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεως ημερομηνίας 29/7/16 (Τεκμ. 11). Ουσιαστικά ισχυρίζεται ότι ο ίδιος δεν μπορεί να θεωρηθεί ως καταναλωτής εν την έννοια του Νόμου και ότι η συμφωνία μεταξύ των ενοικιαστών και των Εναγόντων δεν αφορούσε τον ίδιο. Η κατοχή ανακτήθηκε στις 29/7/16 και λόγω της οικονομικής κατάστασης των ενοικιαστών δεν έγινε εφικτό να ανακτηθεί ποσό ενοικίων. Σχετικά με το αιτούμενο ποσό με βάση τη συμφωνία των Εναγόντων ‑ Εναγομένων 2 ενημερώθηκε με επιστολή 24/4/12 και έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους του να αποστείλουν απαντητική επιστολή, η οποία στάλθηκε περί τις 23/5/12, με την οποία εξέφρασε την έκπληξή του αφού τα προηγούμενα 4 χρόνια οι λογαριασμοί διευθετούνταν από την Εναγόμενη 2 και ήταν σε γνώση των Εναγόντων ότι η κατοχή του υποστατικού και η κατανάλωση νερού γινόταν όχι από εκείνον, αλλά από την Εναγόμενη 2 και οποιεσδήποτε πληρωμές προέρχονταν από την Εναγόμενη
  19. Ο ίδιος σε επιστολή του κάλεσε τους Ενάγοντες να αποταθούν στην Εναγόμενη 2 για αναζήτηση του υπόλοιπου. Κατά τον ίδιο ο λόγος που στρέφονται εναντίον εκείνου οι Ενάγοντες είναι λόγω της δύσκολης θέσης στην οποία βρέθηκαν μετά τη συμφωνία τους ως νομικό πρόσωπο δημόσιου δικαίου με μια ιδιωτική εταιρεία για πληρωμή του υπόλοιπου μέσω δόσεων και την αδυναμία εξόφλησης. Ο ίδιος δεν μπορεί να θεωρηθεί καταναλωτής αφού δεν χρησιμοποιούσε το νερό στο υποστατικό. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι δεν είχε στην κατοχή του τη συμφωνία ενοικίασης, αλλά θα μπορούσε να την προσκομίσει. Ενοικιαστές ήταν η Εναγόμενη
  20. Όσον αφορά την υποχρέωση των ενοικιαστών να καταθέσουν το ενοικιαστήριο έγγραφο στην Υδατοπρομήθεια εξήγησε ότι αυτός του ο ισχυρισμός προκύπτει από τη μεγάλη του πείρα ως ιδιοκτήτης ακινήτων που τα ενοικιάζει όπως και σαν ενοικιαστής. Το υποστατικό προηγουμένως ενοικιαζόταν από το Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου. Ο ίδιος δεν γνώριζε για την αίτηση και αύξηση δικαιωμάτων και δεν την υπέβαλε μαζί με την Εναγόμενη
  21. Για τη μεταβίβαση λογαριασμού νερού στον ενοικιαστή δεν απαιτείται η συγκατάθεση του ιδιοκτήτη, απλά ο ενοικιαστής έχει υποχρέωση να δώσει το έγγραφο ενοικίασης και να πείσει τους Ενάγοντες ότι είναι πραγματικά ενοικιαστής. Ο ίδιος δεν δέχθηκε ότι για να μεταφερθεί ο λογαριασμός του νερού στον ενοικιαστή πρέπει ο ιδιοκτήτης να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση ότι σε περίπτωση που ο ενοικιαστής εγκαταλείψει το ακίνητο αυτός αναλαμβάνει την ευθύνη για πληρωμή οποιουδήποτε οφειλόμενου ποσού. Δεν του ζητήθηκε κάτι τέτοιο. Από την ώρα που ενοικίασε το ακίνητο ο ίδιος δεν είχε διαβουλεύσεις σε σχέση με το νερό. Δεν τον κάλεσαν στο Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας για να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση. Ο ίδιος δεν προέβηκε σε ενέργειες για μεταφορά λογαριασμού στην Εναγόμενη 2 γιατί δεν χρειαζόταν αφού έπρεπε να κάνει αίτηση ο ενοικιαστής. Ο ίδιος δεν ξέρει τη σχέση των Εναγομένων 2 και
  22. Οι πληρωμές του λογαριασμού δεν γίνονταν από εκείνον, αλλά από τον διευθυντή της Εναγόμενης 2, Ι. Ιωαννίδη. Ο ίδιος πάντως είχε πληροφορηθεί ότι θα άνοιγε λογαριασμούς και θα γίνονταν πληρωμές από την Εναγόμενη 2 κάτι το οποίο δεν τηρήθηκε. Ο ίδιος δεν έλαβε επιστολές από τους Ενάγοντες, οι οποίες ταχυδρομούνταν προς τη διεύθυνση του κτηρίου. Ο ίδιος δεν μπορεί να γνωρίζει αν πλήρωσε η Madison, Εναγόμενη 2 ουδέποτε κάποιο ποσό προς τους Ενάγοντες. Γ. Αξιολόγηση μαρτυρίας Προχωρώ σε αξιολόγηση της μαρτυρίας από τα όσα τέθηκαν ενώπιόν μου. Ως αναφέρεται στο σύγγραμμα των Τ. Ηλιάδη και Ν.Γ. Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης: Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές - Λευκωσία 2014, σελ. 135: «Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίζεται αποκλειστικώς στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας κάθε μάρτυρα ξεχωριστά (Rana και Άλλου ν. Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 489) αλλά αντιπαραβάλλεται και διρευνάται στο σύνολο της μαρτυρίας που παρουσιάζεται και από τις δύο πλευρές (Φώτσιου ν. Ηροδότου
(2010)1(Β) ΑΑΔ 1172). Τα ευρήματα αξιοπιστίας είναι αλληλένδετα με τη συνολική εκτίμηση της μαρτυρίας και των προεκτάσεών της και συναρτάται με την αντικειμενική όψη των πραγμάτων (Βασιλείου ν. Αστυνομίας Ποιν. Εφ. 159/09, ημ. 4.5.12).» Στην υπόθεση Demil Imports Exports v. Ζήνων Κωνσταντινίδης
(2011)1Α Α.Α.Δ. 462, αναφέρθηκαν τα πιο κάτω: «Στις αστικές υποθέσεις όπως η παρούσα, η απόδειξη κρίνεται με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ενώ το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους των εναγόντων, να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους για την αξίωση τους. Η απόσειση του βάρους αυτού, συναρτάται αποκλειστικά με την μαρτυρία η οποία κρίνεται αποδεκτή και αξιόπιστη. Στην υπόθεση Μαρσέλ (πιο πάνω) λέχθηκε ότι «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι η πιο πιθανή παρά ή αντίθετη, εκείνη δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και εάν η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά η αντίθετη, εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. (Βλέπε μεταξύ άλλων Phipson on Evidence, 14th Edition, par.4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη
(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 614.)» Στην υπόθεση Αθηνής Σωτήρης ν. Δημοκρατίας,
(2008)2 Α.Α.Δ. 256, τονίστηκε ότι: « Ο δικάζων, επομένως, δικαστής βρίσκεται στην πλεονεκτική θέση να παρακολουθεί τη ζωντανή διαδικασία και να κρίνει από το σύνολο της συμπεριφοράς του μάρτυρα την έμφυτη κλίση του προς την φιλαλήθεια ή το ψεύδος. Όταν βεβαίως αναφερόμαστε σε συμπεριφορά του μάρτυρος δεν εννοούμε το ύφος με το οποίο εξωτερικεύει τη μαρτυρία του, γιατί μπορεί π.χ. να έχει υποκριτικές ικανότητες ή αντίθετα κάποια εγγενή αδυναμία στην εκφορά του λόγου. Εννοούμε, κατά κύριο λόγο, το περιεχόμενο της μαρτυρίας το οποίο ελέγχεται με τη βάσανο της λογικής και την ανθρώπινη εμπειρία ως προς την αναμενόμενη φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων της ζωής. Ασφαλώς στην αξιολόγηση όλων των πιο πάνω κυρίαρχο ρόλο έχει ο δικαστής που χρησιμοποιεί εκτός από τις νομικές του γνώσεις και την εμπειρία και κοινή λογική. Με αυτά τα κριτήρια, και στη βάση του συνόλου της συμπεριφοράς του μάρτυρα, κρίνει για την αξιοπιστία ενός μάρτυρα.». Στο σύγγραμμα των Τ.Ηλιάδη και Ν.Γ.Σάντη «Το Δίκαιο της Απόδειξης Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές», σελ. 355, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την αξιολόγηση του περιεχομένου εγγράφων: «Τόσο στην περίπτωση κατάθεσης πρωτότυπου εγγράφου όσο και στην περίπτωση κατάθεσης αντιγράφου του, το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια, στα πλαίσια της ορθής απονομής της δικαιοσύνης, να αξιολογεί το περιεχόμενο του και αφού λάβει υπόψη τα περιστατικά της υπόθεσης να το δεχθεί ολόκληρο ή μέρος του, αναλόγως και του βαθμού στον οποίο το θέμα αποτελεί επίδικο γεγονός (Federal Bank of Lebanon (SAL) ν Σιακόλα
(2011)1(Β) ΑΑΔ 1422)» (σελ. 355) Αξιολόγησα τη μαρτυρία συνολικά και σφαιρικά και όχι κατά μικροσκοπικό τρόπο, πάντα σε σχέση με τα έγγραφα που κατέθεσαν οι μάρτυρες ως Τεκμήρια στο Δικαστήριο. Είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω τους μάρτυρες στο εδώλιο και να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους από τις αντιδράσεις τους, την αμεσότητα ή μη των απαντήσεών τους και τη συνοχή του περιεχομένου της. Ο Μ.Ε.1 ήταν περισσότερο τυπικός μάρτυρας, υπό την έννοια ότι η γνώση του δεν προέκυπτε από κάποια συμμετοχή στα γεγονότα -μόνο παρεμφερώς αναφέρεται το όνομά του στην αλληλογραφία- αλλά από την ιδιότητά του ως προϊστάμενος οικονομικών υπηρεσιών. Εξέφραζε περισσότερο τη γνώμη του ως προς την υποχρέωση πληρωμής, αλλά αυτό που θεωρώ καθοριστικό είναι το τι συνάγεται από τα ίδια τα έγγραφα που κατατέθηκαν ως Τεκμήριο στο Δικαστήριο αλλά και από τη νομοθεσία. O Μ.Υ.
  1. αν και δεν παρουσίασε τη συμφωνία ενοικιάσεως με την Εναγόμενη 2 -όπου και ισχυρίζεται ότι υπήρχε μεταξύ τους συμφωνία για πληρωμή της υδατοπρομήθειας-, κρίνεται ως αξιόπιστος και μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία του, η οποία συμβαδίζει με το περιεχόμενο των εγγράφων. Η ουσία πάντως της μαρτυρίας και των 2 σε σχέση με τα γεγονότα, ελάχιστα αμφισβητήθηκε από έκαστη πλευρά. Το ουσιαστικό για τα ευρήματά μου είναι το τι συνάγεται από τα έγγραφα που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο. Τούτο όμως, όχι επί παντός επιστητού, αλλά στη βάση των δικογραφηθέντων ισχυρισμών και μέσα από ένα συγκεκριμένο νομικό πρίσμα με δεδομένο ότι η επιβολή δικαιωμάτων και τελών υδατοπρομήθειας συνιστά διοικητική πράξη και στη βάση των ισχύοντων ΚΔΠ. Προβαίνω στα ακόλουθα ευρήματα με βάση το περιεχόμενο των εγγράφων και των μη αμφισβητηθέντων ισχυρισμών που προβλήθηκαν εκατέρωθεν:
  2. Ο Εναγόμενος 1 είναι και ήταν και στις 17/12/2009 ιδιοκτήτης του ενοικιαζόμενου υποστατικού. Η Εναγόμενη 2 εταιρεία ήταν ενοικιάστρια και κάτοχος του υποστατικού από τις 17/12/2009 (βλ. Τεκμ. 4), τουλάχιστον μέχρι την καταχώρηση της Αγωγής στις 29/1/
  3. Ως αναφέρει στην επιστολή της Τεκμήριο 4, ενοικίασε το ακίνητο, κάτι που φαίνεται και από τη δικαστική απόφαση Τεκμήριο 11 ημερ. 29/7/16 και δεν αμφισβητήθηκε κατά τη διαδικασία.
  4. Συνάγεται ως ζήτημα λογικής και ελλείψει άλλης μαρτυρίας ότι αυτός ο οποίος προμηθευόταν και χρησιμοποιούσε το νερό εκείνη την περίοδο ήταν η Εναγόμενη
  5. Όχι ο Εναγόμενος 1 και όχι η Εναγόμενη
  7. Υποβλήθηκε όχι από τον Εναγόμενο 1, αλλά από την Εναγόμενη 2 συγκεκριμένη Αίτηση για αύξηση δικαιωμάτων όγκου νερού λόγω αλλαγής χρήσης του ενοικιαζόμενου υποστατικού. Αυτή περιέχεται στο Τεκμ. 4 ημερ. 17/12/2009, με το οποίο ενημερώνονται από την Εναγόμενη 2 οι Ενάγοντες, ότι η Εναγόμενη 2 έχει ενοικιάσει το ακίνητο του Εναγόμενου 1 και ζητείται από εκείνην η αύξηση παροχής νερού προς το κτίριο.
  8. Υπήρξε απάντηση από τους Ενάγοντες. Στο Τεκμήριο 5, επιστολή 22/12/09 προς τον Εναγόμενο 1 με κοινοποίηση στην Εναγόμενη 2, τους ενημερώνουν ότι για να ανταποκριθούν στο εν λόγω αίτημα θα πρέπει να καταβληθεί ποσό €41,047.29 που αφορά συμπληρωματικό ποσό δικαιωμάτων όγκου νερού οικοδομής σύμφωνα με τους Κανονισμούς τους ΣΥΛ, λόγω αλλαγής ουσιαστικά χρήσης του κτιρίου και παλαιότερης ρύθμισης που ίσχυε σε σχέση με το Χρηματιστήριο Αξιών Κύπρου που λειτουργούσε στο εν λόγω κτίριο.
  9. Παρά ταύτα, με το Τεκμήριο 10, επιστολή των Εναγόντων προς τον Εναγόμενο 1, ημερ. 11/2/2010, η προηγούμενη απόφαση για χρέωση προς τον Ενάγοντα 1 των δικαιωμάτων όγκου, ουσιαστικά ανακαλείται. Λαμβάνεται νέα απόφαση για χρέωση του ποσού του οποίου η πληρωμή εκκρεμεί σε λογαριασμό στο όνομα της Εναγόμενης 3, μετά από πρόταση της Εναγομένης 3 για αποπληρωμή του ποσού των δικαιωμάτων. Το Τεκμήριο 10 ημερ. 11/2.2010 κοινοποιείται στον Ενάγοντα.
  10. Όσο και αν απέδωσε σε λάθος την επιστολή Τεκμήριο 10 ο Μ.Ε.1., στην πραγματικότητα έγινε πληρωμή ποσών (ως φαίνεται στην Κατάσταση Λογαριασμού Τεκμήριο 8 που κατέθεσε ο Μ.Ε.1.) και αυτή δεν έγινε από τον Εναγόμενο
  11. Ως ανέφερε ο Μ.Ε. 1 και δεν αμφισβητήθηκε -απλώς αμφισβητείται η ευθύνη από τους Εναγόμενους 1 και 2- οφείλεται σε σχέση με υπηρεσίες των Εναγόντων. ποσό €19,976.35 για υπόλοιπο δικαιωμάτων και €11,269.25 ως υπόλοιπο λογαριασμού. Δ. Νομική Πτυχή Οι Κανονισμοί Κ.Δ.Π. 503/2001 και Κ.Δ.Π. 109/2012 προβλέπουν για υποχρέωση καταβολής δικαιωμάτων και τελών σε σχέση με κατανάλωση νερού. Ποιος υποχρεούται σύμφωνα με τους Κανονισμούς σε τέτοια πληρωμή; Ο οριζόμενος στις 2 Κ.Δ.Π 503/2001 και 109/2012, - βλ. Κανονισμός 2: ερμηνευτικές έννοιες- «καταναλωτής». Σύμφωνα με τον Κανονισμό 2 της Κ.Δ.Π 503/2001 -που ίσχυε όταν συμφωνήθηκε η αύξηση δικαιωμάτων όγκου και όταν υπολογίστηκε το επιπλέον ποσό που χρεώθηκε στην Εναγόμενη 3 - αλλά και της Κ.Δ.Π. 109/2012 (που τέθηκε σε εφαρμογή από το Μάρτιο 2012): «"καταναλωτής" σημαίνει νομικό ή φυσικό πρόσωπο που προμηθεύεται ή χρησιμοποιεί νερό ή οποιοδήποτε πρόσωπο που ευθύνεται για την πληρωμή τελών στο Συμβούλιο·» Η διαφορά στους 2 Κανονισμούς, αφορά στην υποχρέωση πληρωμής τελών σε περιπτώσεις που το πρόσωπο που είναι καταναλωτής δεν είναι ιδιοκτήτης. Σύμφωνα με τον Κανονισμό 503/2001, προβλέπεται καταβολή δικαιωμάτων σύνδεσης από «καταναλωτή» που «δεν είναι ιδιοκτήτης» -προφανώς για σκοπούς οικονομικής εξασφάλισης των πληρωμών των λογαριασμών υδατοπρομήθειας προς το Συμβούλιο-. Στον Κανονισμό 4
(2), προβλέπεται ότι: « Όταν το ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεν είναι ιδιοκτήτης του υποστατικού που θα υδροδοτηθεί, τότε υποχρεούται όπως, επιπρόσθετα από τα δικαιώματα που προβλέπονται από την παράγραφο
(1), καταθέσει στο Συμβούλιο ποσό £30, αν η χρήση του νερού είναι για οικιακούς σκοπούς, £100 αν η χρήση του νερού είναι για σκοπούς Διατίμησης Β και £400 αν η χρήση του νερού είναι για σκοπούς Διατίμησης Γ. Το ποσό αυτό επιστρέφεται, αφού αφαιρεθεί οποιαδήποτε οφειλή αμέσως μόλις το ενδιαφερόμενο πρόσωπο παύσει να είναι καταναλωτής.» Στην ΚΔΠ 109/2012 που ισχύει από το Μάρτιο του 2012, πέραν της προκαταβολής δικαιωμάτων και τελών ως εγγύηση από το μη ιδιοκτήτη του υδροδοτούμενου υποστατικού (Κανονισμοί 5
(1)και 5
(2)) προβλέπεται ότι: «
(3)Εάν ο καταναλωτής που δεν είναι ο ιδιοκτήτης υποστατικού εγκαταλείψει αυτό χωρίς να εξοφλήσει οποιοδήποτε υπόλοιπο λογαριασμού, ο ιδιοκτήτης του υποστατικού είναι αλληλέγγυα υπεύθυνος και υπόχρεος για την πληρωμή οποιουδήποτε οφειλόμενου ποσού, περιλαμβανομένων πρόσθετων τελών, πέραν της εγγύησης του καταναλωτή: Νοείται ότι η παράλειψη του καταναλωτή να προσέλθει στο Συμβούλιο για πλήρη εξόφληση του λογαριασμού του ή η μη κατάθεση του ποσού που αναφέρεται στον παρόντα Κανονισμό, εντός εύλογης προθεσμίας που του παρέχεται από το Συμβούλιο με την αποστολή/τοιχοκόλληση σχετικής ειδοποίησης στο υποστατικπο, μετά την αποκοπή της υδατοπρομήθειας, συνιστά εγκατάλειψη». Κρίνω ότι αμφότεροι οι Κανονισμοί τυγχάνουν εφαρμογής. Ο Κανονισμός 503/2001 σχετίζεται με τη δημιουργία της υποχρέωσης σε σχέση με την αύξηση των δικαιωμάτων όγκου του νερού και την επιβολή τελών κατανάλωσης μέχρι τη λήξη του Κανονισμού. Ο Κανονισμός 109/12 , που δημοσιεύθηκε στις 23/3/2012, εφαρμόζεται στα γεγονότα με την επέκταση της ευθύνης για πληρωμή λογαριασμών και -υπό προϋποθέσεις- στον ιδιοκτήτη σε περίπτωση εγκατάλειψης ενός υποστατικού. Ε. Όσον αφορά την απαίτηση και την τυχόν ευθύνη των Εναγομένων 1 και 2 Το ποσό που αναφέρθηκε ως οφειλόμενο υπόλοιπο από το Μ.Ε.1 δηλαδή €19,976.35 ως υπόλοιπο δικαιωμάτων και €11,269.25 ως υπόλοιπο τελών υδατοπρομήθειας (σύνολο: €31.245.60), ως πιο πάνω αναφέρεται, δεν αμφισβητήθηκε ότι παραμένει ανεξόφλητο. Όσον αφορά στον Εναγόμενο 1, παρά το ότι προσκομίστηκε στο Δικαστήριο κατάσταση λογαριασμού στο όνομα του, δεν αποδείχθηκε στον απαιτούμενο βαθμό ότι υπήρξε σχετική διοικητική πράξη με την οποίαν επιβλήθηκαν στον Εναγόμενο 1 δικαιώματα όγκου ή τέλη υδατοπρομήθειας. Ούτε προκύπτει βάσει του Νόμου κάποια σχετική υποχρέωση του Εναγόμενου 1 να πληρώσει ο ίδιος τα δικαιώματα όγκου ή τα τέλη υδατοπρομήθειας. Η απόφαση του συμβουλίου ήταν για να πληρωθούν ουσιαστικά τα δικαιώματα όγκου από 3ο πρόσωπο, που μπορεί να ισχυρίζονται στην Έκθεση Απαίτησής τους ότι ήταν ενοικιαστής του υποστατικού, αλλά δεν ήταν. Συγκεκριμένα, η δεσμευτική απόφαση των Εναγόντων, οι οποίοι είναι νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, η οποία παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο είναι η επιστολή 11/2/2010 προς την Εναγόμενη 3, Τεκμήριο 10 με την οποίαν ως πιο πάνω διατυπώνεται, οι Ενάγοντες αποφάσισαν όπως χρεώσουν δικαιώματα όγκου κατανάλωσης νερού σε εκείνην και πληρωμή από εκείνην με δημιουργία λογαριασμού. Η επιστολή Τεκμήριο 5 αναφερόταν βεβαίως σε υποχρέωση του Εναγόμενου 1 για πληρωμή, αλλά καθίσταται σαφές από το περιεχόμενο της επιστολής 11/2/2010 Τεκμήριο 10 ότι αυτή ανακαλούσε την επιστολή Τεκμήριο 5 και καθιστούσε υπόχρεο προς πληρωμή την Εναγόμενη 3 (για λόγους που μόνο οι Ενάγοντες μπορούν να γνωρίζουν, εφόσον ενοικιαστής του υποστατικού ήταν η Εναγόμενη 2). Φαίνεται να έφερναν δηλαδή με την επιστολή τους, την οποίαν δεν υπάρχει μαρτυρία ότι ουδέποτε αμφισβήτησαν, την Εναγόμενη 3 στην έννοια του καταναλωτή (βλ. ανωτέρω το κείμενο του Κανονισμού 2 των δύο Κ.Δ.Π.) Στην Έκθεση Απαίτησης, ο Εναγόμενος 1 παρουσιάζεται ότι έχει καταναλώσει νερό τοποθετούμενος στην ίδια θέση με τους Εναγόμενους 2 και 3 σε σχέση με την κατανάλωση. Έχω προβεί σε εύρημα ότι δεν του παρασχέθηκε νερό εφόσον δεν χρησιμοποιούσε το υποστατικό και δεν προκύπτει άλλη υποχρέωσή του που να τον φέρνει εντός του πεδίου του «καταναλωτή» Βεβαίως στην Έκθεση Απαίτησης αναφέρεται ως ιδιοκτήτης (βλ. παρ. 2). Ως ιδιοκτήτης όμως, φέρει ευθύνη για πληρωμή υποχρεώσεων, μόνο σε περίπτωση εγκατάλειψης. Θεωρώ ότι η δεύτερη παράγραφος του Κανονισμού 5
(3)της Κ.Δ.Π 109/12 πιο πάνω, απαιτεί σε σχέση με τη γένεση της υποχρέωσης του ιδιοκτήτη για πληρωμή οιουδήποτε οφειλόμενου ποσού, να έχει προηγηθεί αποστολή ή τοιχοκόλληση ειδοποίησης, μετά από αποκοπή της υδατοπρομήθειας. Περί αυτού - αποκοπής και αποστολής ή τοιχοκόλλησης ειδοποίησης-, ως ορθώς ο ευπαίδευτος κ. Φ. επισημαίνει στη Γραπτή του Αγόρευση, πέραν του ότι δεν υπήρξε σχετικός δικογραφημένος ισχυρισμός, δεν προσκομίστηκε σε κάθε περίπτωση και σχετική μαρτυρία. Συνεπώς δεν υποχρεούται σε εξόφληση υπολοίπου λογαριασμού ο Εναγόμενος 1, εφόσον για να έχει τέτοια υποχρέωση, θα έπρεπε να είναι «καταναλωτής» εν τη εννοία των 2 ΚΔΠ και εφόσον δεν ήταν καταναλωτής, αλλά ήταν ιδιοκτήτης-μη καταναλωτής, θα έπρεπε να τηρηθούν οι πρόνοιες του Κανονισμού 5
(3)της Κ.Δ.Π. 109/
  1. Επιβολή ποσού για αύξηση των δικαιωμάτων όγκου για το υποστατικό, είχε αποφασιστεί να γίνεται στο όνομα της Εναγόμενης
  2. Το υποστατικό κατεχόταν από την Εναγόμενη
  3. Εάν τυχόν έγιναν άλλες καταχωρήσεις σε υπολογιστές της Εναγόντων ή σε λογιστικά τους βιβλία ή αν εκδίδονταν λογαριασμοί που δεν αποστέλλονταν στον Εναγόμενο 1 αλλά στη διεύθυνση του υποστατικού που ενοικίαζε η Εναγόμενη 2, αυτό δεν γεννά υποχρέωση του Εναγόμενου 1 για πληρωμή. Η επιστολή δε Τεκμήριο 12, ημερ. 24/4/12 που κατατέθηκε στο Δικαστήριο και που αποστάλθηκε προς τον Εναγόμενο 1, δεν ήταν επιστολή προς τον «καταναλωτή» μη ιδιοκτήτη ως στον Κανονισμό 5
(3)της ΚΔΠ 109/12 διαλαμβάνεται, και άρα δεν εκπληρώθηκε με εκείνην ο όρος για γένεση της σχετικής υποχρέωσης του ιδιοκτήτη του υποστατικού. Από την άλλη όμως, πρέπει να θεωρηθεί ως «καταναλωτής» η Εναγόμενή
  1. Με βάση τη δοθείσα μαρτυρία έχει στοιχειοθετηθεί υποχρέωση πληρωμής από την Εναγόμενη 2, η οποία ήταν η ενοικιάστρια και κάτοχος του υποστατικού και άρα το πρόσωπο που προμηθευόταν και χρησιμοποιούσε νερό (καταναλωτής). Αυτή και αιτήθηκε την αύξηση δικαιωμάτων όγκου (Τεκμ. 5) Ως καταναλωτής νερού κατά την περίοδο των σχετικών χρεώσεων, είναι και υπόχρεη προς πληρωμή επιβληθέντων τελών και δικαιωμάτων. Συνεπώς, με βάση το ανεξόφλητο υπόλοιπο και την υποχρέωσή της Εναγόμενης 2 προς πληρωμή, η αγωγή επιτυγχάνει εναντίον της και απορρίπτεται εναντίον του Εναγόμενου
  2. Εκδίδεται απόφαση υπέρ των Εναγόντων κι εναντίον της Εναγόμενης 2 για το ποσό των €31.245.60 με νόμιμο τόκο από τις 29/1/13, ημερομηνία καταχώρησης της Αγωγής. Όσον αφορά τα έξοδα:
  3. Κατ' αποκοπή ποσό εξόδων € 5,000 πλέον Φ.Π.Α., με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της Αγωγής (εφόσον υπήρξε και ενδιάμεση απόφαση σε διαδικασία παραμερισμού απόφασης υπέρ του) να πληρωθεί από τους Ενάγοντες στον Εναγόμενο
  5. Κατ' αποκοπή ποσό εξόδων €4,000 πλέον Φ.Π.Α., με νόμιμο τόκο από την ημερομηνία καταχώρησης της Αγωγής, να πληρωθεί από την Εναγόμενη 2 στους Ενάγοντες. Άλλες, προηγούμενες διαταγές εξόδων ακυρώνονται. ........ Ξενής Ξενοφώντος Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.