← Κύπρος

ARTIO DESIGNS LTD ν. S. V. Z. κ.α., Αρ. Αγωγής: 4947/11, 31/10/2022

ARTIO DESIGNS LTD ν. S. V. Z. κ.α., Αρ. Αγωγής: 4947/11, 31/10/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A323 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου, Α. Ε. Δ Αρ. Αγωγής: 4947/11 Ημερομηνία: 31/10/2022 Μεταξύ: ARTIO DESIGNS LTD Εναγόντων/Αιτητών -και-

  1. S. V. Z.
  2. Α. Τ. V. Z. Εναγομένων/Καθ' ων η Αίτηση Αίτηση Ημερομηνίας 14/01/2022 Δικαστήριο: Στις 23/08/2019, εκδόθηκε απόφαση στην αγωγή ως ακολούθως. «Εκδίδεται ακολούθως απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων αρ. 1 και 2 αλληλέγγυα και κεχωρισμένα για ποσό €256.970,95 πλέον τόκους προς 7% ετησίως επί του ποσού αυτού από 19/04/2011 μέχρι εξοφλήσεως. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο οι Ενάγοντες διατάσσονται όπως μεταβιβάσουν επ' ονόματι των Εναγομένων τον τίτλο ιδιοκτησίας της κατοικίας εντός 2 μηνών από σήμερα. Νοείται φυσικά, ότι μετά τη μεταβίβαση οι Ενάγοντες θα είναι ελεύθεροι να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για εκτέλεση της υπέρ τους απόφασης. Όσον αφορά στα έξοδα, παρά το γεγονός ότι το ένα εκ των αιτητικών της Ανταπαίτησης έχει πετύχει, δεδομένων των ιδιαίτερων γεγονότων της υπόθεσης και της ευθύνης των Εναγομένων αρ. 1 και 2 στην εξέλιξη των γεγονότων αυτών, κρίνω ορθό όπως επιδικαστούν υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων αρ. 1 και 2 όπως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή». Εναντίον αυτής της απόφασης, έχει καταχωρηθεί Έφεση από τους Ενάγοντες Εφεσείοντες στις 24/09/
  3. Επίσης καταχωρήθηκε από τους Εναγόμενους-Εφεσίβλητους ειδοποίηση Αντέφεσης στις 16/10/
  4. Η παρούσα Αίτηση έχει καταχωρηθεί από τους Αντεφεσείοντες Εναγόμενους 1 και
  5. Με την Αίτηση αυτήν, ζητούν την έκδοση του ακόλουθου διατάγματος. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου μας το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση (stay of execution) της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας ημερομηνίας 23/08/2019 που εξεδόθη στην υπό ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, μας βάση την οποίαν οι Εναγόμενοι 1 και 2 διετάχθησαν να πληρώσουν αλληλέγγυα και κεχωρισμένα στους Ενάγοντες το ποσό των €256.970,95 πλέον τόκους προς 7% επί του ποσού αυτού από 19/04/2011 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €14.849 έξοδα υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2, πλέον €693 πραγματικά έξοδα, πλέον νόμιμο τόκο 5,5% ετησίως επί των πιο πάνω ποσών από 14/07/2011 μέχρι 31/12/2014, τόκο 4% ετησίως από 01/01/2015 μέχρι 31/12/2016, τόκο 3.5% ετησίως από 01/01/2017 μέχρι 31/12/2018 και τόκο 2% ετησίως από 01/01/2019 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €104,00, έξοδα του διατάγματος, πλέον €2.821,21 ΦΠΑ, μέχρι την τελική εκδίκαση και έκδοση απόφασης στην Πολιτική Έφεση μας αριθμό 353/19 που κατεχωρίσθη στις 24/09/2019 εναντίον της εν λόγω απόφασης από τους Ενάγοντες και της Αντέφεσης που κατεχωρίσθη στις 16/10/2019 από τους Εναγόμενους και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Σεβαστού Δικαστηρίου. Η νομική βάση της Αίτησης, είναι οι διαταγές 35, 40, 48 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας, το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 και το άρθρο 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφάλαιο
  6. Η Αίτηση στηρίζεται σε ένορκη δήλωση που έχει ετοιμάσει η Εναγόμενη 2 η οποία αναφέρει μεταξύ άλλων, ότι οι Ενάγοντες στις 25/09/019 καταχώρησαν Αίτηση για αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε στα πλαίσια της ανταπαίτησης στην αγωγή με την οποίαν οι Ενάγοντες είχαν διαταχθεί να μεταβιβάσουν στο όνομα των Εναγομένων 1 και 2, τον τίτλο ιδιοκτησίας της επίδικης κατοικίας με αριθμό εγγραφής 0/[ ] φύλλο/σχέδιο [ ] τμήμα [ ] τεμάχιο 2488 στην τοποθεσία Ασπροπάμπουλος στον Δήμο Ιδαλίου εκκρεμούσης της Έφεσης και μέχρι της πρώτης διαταγής του Δικαστηρίου. Στη συνέχεια, την 08/01/2020, το Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση της απόφασης σε σχέση με το εν λόγω διάταγμα, όπως οι Ενάγοντες μεταβιβάσουν στους Εναγόμενους την επίδικη κατοικία στο όνομα των Εναγομένων. Στη συνέχεια, ενώ οι Ενάγοντες διασφάλισαν διάταγμα αναστολής ως προς την υποχρέωση να μεταβιβάσουν το ακίνητο στις 13/09/2021, καταχώρησαν Αίτηση με την οποίαν επιδίωκαν να εκτελέσουν την απόφαση σε σχέση με τα δικηγορικά τους έξοδα. Συγκεκριμένα καταχωρήθηκε Αίτηση έρευνας η οποία ορίστηκε για πρώτη φορά στις 23/03/
  7. Με την υποβολή της παρούσας Αίτησης, επιδιώκεται από τους Εναγόμενους-Αιτητές, η έκδοση διατάγματος με το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση της απόφασης στο μέρος εκείνο της απόφασης όπου διατάχθηκε να πληρωθεί στους Ενάγοντες αλληλέγγυα και κεχωρισμένα τα έξοδα τους που είναι €14.849 έξοδα υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2, πλέον €693 πραγματικά έξοδα, πλέον νόμιμο τόκο 5,5% ετησίως επί των πιο πάνω ποσών από 14/07/2011 μέχρι 31/12/2014, τόκο 4% ετησίως από 01/01/2015 μέχρι 31/12/2016, τόκο 3,5% ετησίως από 01/01/2017 μέχρι 31/12/2018 και τόκο 2% ετησίως από 01/01/2019 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €104,00 έξοδα του διατάγματος, πλέον €2.821,31 ΦΠΑ. Ειλικρινά, δεν πιστεύεται ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος για αναστολή, ούτως ώστε να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα του δικαιώματος των Εναγομένων για άσκηση Έφεσης από τη μία καθώς και η αξία του αποτελέσματος της Αντέφεσης σε περίπτωση επιτυχίας της και να προστατευθεί το ανθρώπινο δικαίωμα τους εις το να τύχουν ίσης μεταχείρισης και δίκαιης ως μέρος της ισότητας των όπλων κάθε διαδίκου. Επιπλέον ήταν θέση τους, ότι η Αίτηση μηναίων δόσεων που καταχώρησαν οι Ενάγοντες, είναι καθαρά για άσκηση πίεσης για να αποκτήσουν προβάδισμα στην υπόθεση, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι αυτό που κάνουν είναι λάθος, αφού ζητούν πληρωμή μόνο για έξοδα και όχι για το ποσό της απόφασης που πέτυχαν. Όπως τον έχει συμβουλεύσει ο δικηγόρος του, η πρακτική είναι να πληρώνονται τα έξοδα και να δίδεται γι' αυτά εξασφάλιση του δικηγόρου, όμως η παρούσα υπόθεση όπως αναφέρθηκε πιο πάνω είναι διαφορετική και υπό τις περιστάσεις. Το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει προς έγκριση του αιτήματος ότι προέχει ο σεβασμός του ανθρώπινου δικαιώματος τους να τύχουν ίσης μεταχείρισης, αφ' ης στιγμής το Δικαστήριο εξέδωσε υπέρ των Εναγόντων διάταγμα αναστολής στο μέρος για το οποίο ήταν υποχρεωμένοι να εκτελέσουν μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό στάδιο τη μεταβίβαση του ακινήτου στο όνομα τους, που αν γινόταν θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν δανεισμό και θα μπορούσαν να εξοφλήσουν τα έξοδα για τα οποία αιτούνται. Οι Καθ' ων οι Αίτηση Ενάγοντες και Εφεσίβλητοι στην Αντέφεση, καταχώρησαν ένσταση με την οποίαν έχουν προβάλει 24 λόγους ένστασης.
  8. Οι Αιτητές δεν παρουσίασαν καλό λόγο και/ή οποιονδήποτε λόγο ο οποίος να δικαιολογεί την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου και να αναστείλει την εκτέλεση της απόφασης.
  9. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος ως αυτές καθορίζονται στη Δ.35 Θ.18 και τη σχετική νομολογία επί του θέματος.
  10. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν και/ή προωθούν την παρούσα Αίτηση καταχρηστικά και/ή κακόπιστα στοχεύοντας στην παρακώλυση της διαδικασία λήψης των δικαστικών εξόδων της Ενάγουσας και μόνο.
  11. Δεν συντρέχουν επί της παρούσας εξαιρετικές και/ή ιδιάζουσες και/ή ειδικές περιστάσεις (special grounds) που να δικαιολογούν τη δυνατότητα παρέκκλισης από την αρχή της εκτελεστότητας δικαστικής απόφασης και/ή την κατ' εξαίρεση χορήγηση αναστολής εκτέλεσης.
  12. Η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης του Δικαστηρίου δεν δύναται να συμπεριλαμβάνει και τα δικηγορικά έξοδα και οι Εναγόμενοι 1 και 2 καταχρηστικά και/ή κακόπιστα περιλαμβάνουν κι αυτά στο αιτητικό τους.
  13. Οι Αιτητές οφείλουν να καταβάλουν τα πρωτόδικα έξοδα στην Καθ' ης η Αίτηση, ως έχουν επιδικαστεί εις βάρος τους και σε περίπτωση που θεωρηθεί αναγκαίο υπό τη γραπτή διαβεβαίωση των δικηγόρων της Καθ' ης η Αίτηση, ότι εις περίπτωση ακύρωσης του επιδικασμού των πρωτόδικων εξόδων, αυτά θα επιστραφούν στους Αιτητές.
  14. Ουδεμία ανεπανόρθωτη ζημιά αποδεικνύει οι Αιτητές ότι θα υποστούν σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος.
  15. Οι Αιτητές δεν κατέδειξαν ανεπανόρθωτη ζημιά, ως προτάσσει η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
  16. Η καταβολή των δικηγορικών εξόδων θα πρέπει να εξαιρεθεί της αναστολής.
  17. Οι Αιτητές στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την παρούσα Αίτηση, παραδέχονται ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν έλαβε οποιοδήποτε δικονομικό και/ή άλλο διάβημα για εκτέλεση της παρούσας απόφασης, παρά μόνο την είσπραξη των δικηγορικών εξόδων. Ως εκ τούτου, είναι εμφανές ότι η παρούσα Αίτηση είναι κακόπιστη και στόχος της είναι η μη καταβολή των οφειλόμενων δικηγορικών εξόδων.
  18. Η Έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης, ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης, η οποία παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή από το Εφετείο.
  19. Έπεται ότι ο επιτυχών διάδικος δεν πρέπει να αποστερείται τους καρπούς της επιτυχίας του εκ μόνου του γεγονότος ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της Έφεσης του αντιδίκου.
  20. Δεν υπάρχει οιοσδήποτε κίνδυνος εξανέμισης της αξίας της Έφεσης σε περίπτωση απόρριψης της παρούσας Αίτησης.
  21. Τα γεγονότα και περιστατικά της παρούσας Αίτησης δεν αιτιολογούν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της Διαταγής 35 Θ.18 και η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση είναι ελλιπής και δεν παρουσιάζει οποιανδήποτε αιτιολογία.
  22. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και/ή η Νομολογία και/ή δεν δικαιολογείται η έκδοση Διατάγματος για αναστολή εκτέλεσης της επίδικης δικαστικής απόφασης.
  23. Η Αίτηση είναι καταχρηστική και/ή προωθείται καταχρηστικά και/ή στοχεύει στην παρακώλυση της διαδικασίας εκτέλεσης δικαστικής απόφασης και/ή σκοπεί στο να καθυστερήσει και/ή να καταστήσει ατελέσφορη την περαιτέρω και/ή εκτέλεση της δικαστικής απόφασης που εκδόθηκε εναντίον των Αιτητών.
  24. Η Αντέφεση δεν παρουσιάζει οιεσδήποτε πιθανότητες επιτυχίας και/ή θα απορριφθεί. Ως εκ τούτου δεν είναι εύλογη και/ή δίκαιη η επιτυχία της επίδικης Αίτησης.
  25. Η Αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικαστικής διαδικασίας και είναι κακόπιστη και αντιβαίνει στην αναγκαιότητα οριστικής λήξης της αντιδικίας (interest republicae ut sit finis litium).
  26. Η υπό εξέταση Αίτηση, σκοπό έχει να πλήξει τα συμφέροντα της Καθ' ης η Αίτηση.
  27. Η Καθ' ης η Αίτηση είναι σε θέση Ένορκης Δήλωσης η οποία συνοδεύει την ένσταση της ότι σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης των Αιτητών και μειωθούν τα έξοδα τους θα τους επιστραφεί οποιαδήποτε διαφορά του ποσού προκύψει.
  28. Οι Αιτητές δεν έχουν αποδείξει και/ή παρουσιάσει μαρτυρία ότι είναι σε θέση να καταβάλει τα δικηγορικά έξοδα της Καθ' ης η Αίτηση ως η Πρωτόδικη Απόφαση του Δικαστηρίου.
  29. Οι Αιτητές έχουν επιδείξει καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπό εξέταση Αίτησης και ουδεμία δικαιολογία δίδει προς τούτο.
  30. Οι οικονομικές δυσχέρειες και/ή η οικονομική ανικανότητα του εξ' αποφάσεως οφειλέτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του, δεν μπορούν να προβληθούν ως λόγος χορήγησης αναστολής.
  31. Υπέρ της απόρριψης της Αίτησης, συνηγορεί και το γεγονός ότι οι Αιτητές-Εναγόμενοι δεν φαίνεται να προσφέρουν οποιανδήποτε μορφή εγγύησης προς εξασφάλιση του λαβείν της Καθ' ης η Αίτηση-Ενάγουσας σε περίπτωση που το Δικαστήριο ήθελε διατάξει αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης υπό όρους και/ή των δικηγορικών εξόδων. Η ένσταση υποστηρίζεται από γεγονότα που περιέχονται σε ένορκη δήλωση που έχει συντάξει ο Γ.Ρ που είναι ένας εκ των διευθυντών της Ενάγουσας εταιρείας. Αναφέρει ότι όντως η Ενάγουσα έχει καταχωρήσει την Πολιτική Έφεση 353/2019 στις 24/09/2019 και ότι στις 16/10/2019 οι Εναγόμενοι καταχώρησαν Αντέφεση. Όπως προκύπτει στην απόφαση ημερομηνίας 23/08/2019, το Δικαστήριο αποφάσισε όπως οι Εναγόμενοι 1 και 2 καταβάλουν στην Ενάγουσα το ποσό των €256.970,95 σεντς πλέον τόκους και παράλληλα αποφασίστηκε όπως η Ενάγουσα μεταβιβάσει στους Εναγόμενους 1 και 2 την επίδικη κατοικία. Επίσης αληθεύει και προκύπτει από τον δικογραφικό φάκελο της υπόθεσης, ότι η Ενάγουσα έχει εξασφαλίσει διάταγμα αναστολής της απόφασης σε σχέση με το μέρος της απόφασης που την αφορά. Κατά συνέπεια και ενόψει αυτού του γεγονότος, η Ενάγουσα δεν έχει προβεί σε οποιοδήποτε μέτρο με το οποίο να διεκδικεί την έκθεση της απόφασης εναντίον των Εναγομένων 1 και
  32. Περαιτέρω, η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι δεν έχει καταδειχθεί επαρκής και/ή καλός λόγος για να ασκήσει το Δικαστήριο τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της αναστολής της εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης και/ή των εξόδων της Ενάγουσας και/ή ότι η καταχωρηθείσα Αντέφεση θα χάσει το αντικείμενο της και/ή ότι με την καταβολή των οφειλόμενων εξόδων η δικαστική απόφαση θα είναι μη αναστρέψιμη. Η Αντέφεση ως έχει καταχωρηθεί εκ μέρους των Εναγομένων 1 και 2 δεν έχει οποιεσδήποτε προοπτικές επιτυχίας, αφού οι λόγοι οι οποίοι προβάλλονται στην Αντέφεση είναι εντελώς ανεδαφικοί. Η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενοι δεν έχουν καταδείξει στο Δικαστήριο ότι μπορούν να παρέχουν επαρκείς και/ή αποτελεσματικές εγγυήσεις σε περίπτωση εκτέλεσης και/ή έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων. Τουναντίον, στην παράγραφο 15 της ΕΔ Τ., οι Εναγόμενοι 1 και 2 παραδέχονται ότι δεν μπορούν να καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό και/ή το ποσό των εξόδων και/ή οποιοδήποτε ποσό ως εγγύηση. Η Ενάγουσα δεν έλαβε οιαδήποτε δικονομικά ή άλλα μέτρα μέχρι σήμερα για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης και ως εκ τούτου η παρούσα Αίτηση είναι εντελώς ανεδαφική και/ή έχει καταχωρηθεί με υπέρμετρη καθυστέρηση. Το μόνο δικονομικό διάβημα το οποίο έλαβε η Ενάγουσα ήταν η καταχώρηση Αίτησης Έρευνας αποκλειστικά και μόνο αναφορικά με το ποσό το οποίο αφορά τα δικηγορικά της έξοδα. Ανάλυση και Κατάληξη Η παρούσα Αίτηση βασίζεται στη Δ.35 θ.18, 19 η οποία προνοεί ότι με την καταχώρηση εφέσεως δεν αναστέλλεται η εκτέλεση απόφασης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο έχει την διακριτική εξουσία να αναστείλει την εκτέλεση της απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης κατόπιν αιτήσεως. Η αντίστοιχη αγγλική διάταξη της Δ.35 θ.18,19 είναι το O. 58 rr. 15a,
  33. Σύμφωνα με το Annual Practice Book του 1955 σελ. 1284 η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να αναστείλει την εκτέλεση της απόφασης είναι ευρεία και δεν περιορίζεται από οποιοδήποτε κανόνα πρακτικής (rule of practice). Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκείται υπέρ της έκδοσης διαταγής για αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης μόνο όταν ο Αιτητής δείξει ότι συντρέχουν ειδικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την απόκλιση τον γενικού κανόνα ότι ο διάδικος που έχει επιτύχει στην αγωγή έχει το δικαίωμα να εκτελέσει την εκδοθείσα απόφαση. Στην αγγλική απόφαση Monk v Bartram [1891] 1 Q.B. 346 λέχθηκε ότι η ένδειξη του αιτούντος ότι η έφεση του έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας δεν αποτελεί ειδικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου. Βεβαίως παρά του γεγονότος ότι οι πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης δεν αποτελεί ιδιαίτερος λόγος για την χορήγηση διατάγματος αναστολής (Βλ. EYRIK & Others 1 C.L.R. 625

(1986)) ο Αιτητής θα πρέπει να δείξει ότι η έφεση που έχει καταχωρήσει δεν είναι εντελώς χωρίς ουσία. Αυτή η προϋπόθεση είναι αναγκαία διά να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι ο Αιτητής δεν έχει καταχωρήσει την έφεση για επιπόλαιους λόγους, ήτοι μόνο για να καθυστερήσει την εκτέλεση της απόφασης, αλλά για να προωθήσει τα νομικά του δικαιώματα. Εκείνο που επεξήγησε το Δικαστήριο στην πιο πάνω απόφαση είναι ότι ο ρόλος του Δικαστηρίου κατά την εξέταση αίτησης αναστολής είναι να εξετάσει όλους τους παράγοντες που έχουν τεθεί ενώπιον του και έπειτα να ζυγίσει δύο συμφέροντα τα οποία είναι αντίθετα μεταξύ τους δηλαδή αφενός το συμφέρον του διάδικου που έχει πετύχει πρωτόδικα να απολαύσει τα δικαιώματα που απορρέουν από την πρωτόδικη απόφαση και αφετέρου το συμφέρον του διάδικου που έχει καταχωρήσει έφεση, στην περίπτωση που η έφεση του πετύχει, ή έφεση να μην είναι χωρίς αποτέλεσμα λόγω εκτέλεσης της απόφασης. "Two are the competing principles that should in each case be weighed in the light of the facts of the case. The first aims to protect the rights of the successful litigant. He is entitled to the fruits of his success notwithstanding the challenge of the decision by way of appeal. The finality attached to first instance judgements is not suspended when challenged by appeal. The imprint of finality attaches thereto unless reversed by the Court of Appeal. Under our judicial system finality is not dependent upon confirmation on appeal. On the other end of the scale there is the right of appeal. This is the second basic principle to which the Court should have regard in exercising its discretion under O.35 r.
  1. It is a right given by law and its efficacy must be sustained. Its exercise must not be allowed to dwindle into a theoretical measure.An equilibrium must be maintained between the principles of finality of first instance judgements and the preservation of the efficacy of the right to appeal". Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Tο Δικαστήριο μπορεί, διά να πετύχει την εξισορρόπηση των δύο πιο πάνω αντιθέτων συμφερόντων, να λάβει υπόψη του τους ακόλουθους παράγοντες: Το ύψος του ποσού της απόφασης, την οικονομική κατάσταση των διαδίκων που πρέπει να πληρώσουν το ποσό που προνοείται στην απόφαση, ως και επίσης την οικονομική κατάσταση των διαδίκων που θα πληρωθούν το ποσό της απόφασης. (Βλ. Cropper v Smith [1883] 24 Ch. D. 305) Περαιτέρω, σύμφωνος των όσων έχουν λεχθεί στην απόφαση Cropper v. Smith, πιο πάνω, το Δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη του την καθυστέρηση που έχει σημειωθεί από διάδικο για να καταχωρήσει αίτηση με την οποία ζητεί την αναστολή της εκτέλεσης της απόφασης, παρά την διαπίστωση εκ μέρους του Δικαστηρίου ότι συντρέχουν ειδικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας υπέρ της αναστολής. "I do not mean by this to favour the idea that parties may come at any time to this Court , or that this Court will after great delay entertain a renewal of an application which has been refused by the Court below. The party who has delayed must shew why he has delayed, and probably would not get an order, unless he either gives a satisfactory explanation of the delay or comes on new grounds." Η διαφορά των μερών στα πλαίσια της αγωγής, αφορούσε τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των μερών με βάση τα συμφωνηθέντα. Οι λόγοι Έφεσης στην Αντέφεση καταπιάνονται με επιμέρους ζητήματα σε σχέση με την παράβαση όρων της σύμβασης και κατά πόσο το Δικαστήριο ορθά διέγνωσε τις ευθύνες των μερών σε σχέση με τη ρήξη της σύμβασης. Δεν μπορεί να ειπωθεί στο στάδιο αυτό, ότι η Αντέφεση αναπόφευκτα είναι άνευ αντικειμένου ή προορισμένη να αποτύχει. Συνεπώς το Δικαστήριο, θα πρέπει με βάση τα πιο πάνω νομολογιακά κριτήρια, να κρίνει κατά πόσο θα ασκήσει τη διακριτική του εξουσία και να αναστείλει την εκτέλεση της απόφασης, εφόσον σε σχέση με το μέρος της απόφασης που αφορά τη μεταβίβαση του ακινήτου στο όνομα των Εναγομένων έχει ανασταλεί. Σε προγενέστερη διαδικασία και στην εν λόγω απόφαση ημερομηνίας 23/08/2019, το Δικαστήριο επεξήγησε μεταξύ άλλων ότι "μετά τη μεταβίβαση, οι Ενάγοντες θα είναι ελεύθεροι να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα για εκτέλεση υπέρ της απόφασης". Επομένως είναι σωστό και δίκαιο, να ανασταλεί και το μέρος της απόφασης που αφορά την πληρωμή του ποσού των €256.970 πλέον τόκους υπέρ των Εναγόντων και εναντίον των Εναγομένων 1 και
  2. Αυτό είναι σωστό, ενόψει του ότι το Δικαστήριο είχε επισημάνει στην απόφασή του, ότι το ποσό αυτό θα πρέπει να πληρωθεί μετά τη μεταβίβαση του ακινήτου. Θεωρώ ότι στην παρούσα περίπτωση, η οικονομική δυνατότητα των Εναγομένων 1 και 2 να πληρώσουν το πιο πάνω ποσό, είναι δευτερεύουσας σημασίας, εφόσον οι Ενάγοντες δεν έχουν προχωρήσει να μεταβιβάσουν τον τίτλο ιδιοκτησίας της κατοικίας στους Εναγόμενους. Αυτό το γεγονός και της ύπαρξης Έφεσης και Αντέφεσης, μειώνει τις πιθανότητες οι Εναγόμενοι να μην μπορέσουν να ανταποκριθούν στην περίπτωση που αποτύχει η Αντέφεσή τους. Όσον αφορά όμως το ζήτημα των δικηγορικών εξόδων, ενόψει της δήλωσης των δικηγόρων των Εναγόντων ότι αναλαμβάνουν την ευθύνη να επιστρέψουν τα όποια ποσά τους πληρωθούν σε σχέση με τα δικηγορικά τους έξοδα, θεωρώ ορθό να μην εκδώσω διαταγή για αναστολή εκτέλεσης εκείνου του μέρους της απόφασης. Στην υπόθεση Charalampous v. A Panagidi Contracting Ltd 1 Α.Α.Δ 1978, το Ανώτατο Δικαστήριο επεξήγησε ότι είναι η συνήθης πρακτική, ο αποτυχών διάδικος να καταβάλει τα έξοδα που το Δικαστήριο επιδίκασε εναντίον του και ο δικηγόρος που εισπράττει το ποσό, να αναλαμβάνει ρητή υποχρέωση συμμόρφωσης με οποιανδήποτε οδηγία ή διαταγή για έξοδα του Εφετείου στα πλαίσια εκδίκασης της Έφεσης. Τούτη η πρακτική σύμφωνα με το Annual Practical Book 1956, είναι σύμφωνη με τους θεσμούς. Εφόσον οι δικηγόροι έχουν διασφαλίσει την επιστροφή του ποσού με την ανάληψη της ευθύνης μέχρι την αποπεράτωση των Εφέσεων δεν βλέπω τον λόγο γιατί να μην πληρώσουν οι Εναγόμενοι τα έξοδα που τους διέταξε το Δικαστήριο να πληρώσουν επισημαίνοντας ότι αυτή ήταν η υποχρέωση τους "δεδομένων των ιδιαίτερων γεγονότων της υπόθεσης και της ευθύνης των Εναγομένων 1 και 2 στην εξέλιξη των εν λόγω γεγονότων". Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται η εκτέλεση της απόφασης σε σχέση με το ποσό των €256.970.95 πλέον τόκο 7% επί του ποσού αυτού από 19/04/
  3. Απορρίπτεται η Αίτηση σε σχέση με τα δικηγορικά έξοδα. Ενόψει της μερικής επιτυχίας της Αίτησης, τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Αιτητών και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση όπως αυτά υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.).......... Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου, Α. Ε. Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.