ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΦΥΡΙΛΛΑ ν. ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, Αρ. Αγωγής: 4326/2016, 27/10/2022 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2022:A373 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Α. Αναγνώστου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 4326/2016 Μεταξύ: ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΦΥΡΙΛΛΑ Ενάγοντας ν.
- ΔΡΑΚΟΣ & ΕΥΘΥΜΙΟΥ Δ.Ε.Π.Ε.
- ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Εναγομένων Και ως τροποποιήθηκε σύμφωνα με το διάταγμα ημερομηνίας 20.12.19 Μεταξύ: ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΦΥΡΙΛΛΑ Ενάγοντας ν. ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Εναγόμενου Αίτηση ημερομηνίας 27/01/2022 Ημερομηνία: 27 Οκτωβρίου 2022 Εμφανίσεις: Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως Για Καθ' ων η αίτηση: κ. Στ. Σκορδής για Σκορδής & Στεφάνου Δ.Ε.Π.Ε. Α Π Ο Φ Α Σ Η (Δοθείσα απευθείας από την Έδρα) Με αίτηση του ημερομηνίας 27/01/2022 (η Αίτηση) ο Ενάγοντας (ο Αιτητής) αιτείται διάταγμα ή/και απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία "να διορθώνεται και/ή τροποποιείται το Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου ημερομηνίας 20.12.2019 ως έχει συνταχθεί την 28.09.2020, ώστε αυτό να συνάδει με την πραγματική πρόθεση του δικαστηρίου και/ή με το γεγονός ότι κατά τον επίδικο χρόνο ο δικηγόρος των Εναγομένων 1 δεν ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας και/ή δεν δήλωνε ως αυτοεργοδοτούμενος και/ή δεν είχε δικαίωμα να εκδίδει τιμολόγιο και/ή δεν εξέδωσε τιμολόγιο, ήτοι:
(1)Δια της Διαγραφής του ποσού των «€2745» και της αντικατάστασης του με το ποσό «€0»
(2)Δια της διαγραφής της φράσης «πλέον €185,63 ΦΠΑ»". Στην Αίτηση καταχωρήθηκε κοινή ειδοποίηση πρόθεσης Ένστασης τόσο από τους ΔΡΑΚΟΣ & ΕΥΘΥΜΙΟΥ Δ.Ε.Π.Ε. όσο και από το δικηγόρο τους που είχε καταχωρίσει εκ μέρους τους σημείωμα εμφάνισης στην πιο πάνω αγωγή, προς τον οποίο η Αίτηση επεδόθη. Με την Ένσταση προβάλλονται 5 λόγοι προς απόρριψη της Αίτησης, μεταξύ των οποίων είναι ότι η Αίτηση είναι εντελώς αβάσιμη και ότι το Δικαστήριο στερείται εξουσίας αναθεώρησης της απόφασης του. Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να εξετάσει το περιεχόμενο της Αίτησης και της Ένστασης, περιλαμβανομένου του μαρτυρικού υλικού που τις υποστηρίζει, ενώ με πολύ προσοχή έχει ακούσει σήμερα τον Αιτητή και τον συνήγορο των Καθ' ων αίτηση και έχει μελετήσει το γραπτό κείμενο αγορεύσεων που παραδόθηκε από αυτούς προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους. Έχοντας κατά νου τις αρχές που διέπουν το ζήτημα που εδώ ενδιαφέρει, το Δικαστήριο είναι σε θέση να δώσει απευθείας από την έδρα (ex-tempore) την ουσία της απόφασης του στην Αίτηση. Από το περιεχόμενο της Αίτησης και της ένορκης δήλωσης που την υποστηρίζει διαπιστώνεται ότι αυτή αφορά την διαταγή του Δικαστηρίου ημερομηνίας 20/12/2019 (Τεκμήριο 4 της Αίτησης) με την οποία, σύμφωνα και με το περιεχόμενο του δικαστηριακού φακέλου (στον οποίο το Δικαστήριο έχει ανατρέξει αντλώντας ταυτόχρονα πληροφόρηση[1]), η πιο πάνω αγωγή εναντίον των Εναγομένων 1 (ΔΡΑΚΟΣ & ΕΥΘΥΜΙΟΥ Δ.Ε.Π.Ε.) απορρίφθηκε ως αποσυρθείσα με έξοδα εναντίον του Ενάγοντα, τα οποία το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, όπως και έγινε. Ο κατάλογος εξόδων των Εναγομένων 1 εγκρίθηκε από το Δικαστήριο και, έτσι, η διαταγή για τα έξοδα, η οποία αφορούσε πλέον σε συγκεκριμένα ποσά («€2745,00 με τόκο προς 3,5% ετησίως από 10/2/17 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €32 έξοδα του διατάγματος αυτού, πλέον €185,63 ΦΠΑ»), κατέστη μέρος της τελικής απόφασης του Δικαστηρίου που συντάχθηκε στις 28/09/2020 (ως το Τεκμήριο 4 της Αίτησης), σε σχέση με την κατάληξη που είχε επί της ουσίας της η πιο πάνω αγωγή αναφορικά με τους Εναγόμενους 1 (βλ. A. EFTHYMIOU ENTERPRISES LTD κ.α. ν. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Πολ. Έφεση 255/2014 ημ. 15/02/2022). Με την υπό κρίση Αίτηση, εκείνο που ουσιαστικά επιζητεί ο Αιτητής είναι την ακύρωση της πιο πάνω απόφασης του Δικαστηρίου, με αναφορά, ειδικά, στα ποσά που επιδικάστηκαν ως έξοδα, όπως ανωτέρω αναφέρθηκε, προβάλλοντας λόγους που άπτονται της ορθότητας της ρηθείσας απόφασης του Δικαστηρίου ώστε να δικαιολογήσει το αίτημα του για διαγραφή των εναντίον του επιδικασθέντων εξόδων. Παρόμοιο ζήτημα, με παρεμφερή δεδομένα, εξετάστηκε και αποφασίστηκε πολύ πρόσφατα από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Νικολάου (ανωτέρω), όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Η παρούσα έφεση είναι θνησιγενής. Η διαταγή για έξοδα, την οποία δικαστήριο εκδίδει σε αστικής φύσεως υπόθεση, αποτελεί μέρος της απόφασής του επί της ουσίας της. Αν η απόφασή του αυτή υπόκειται σε έφεση, το ίδιο συμβαίνει και με το μέρος της που αφορά τη διαταγή για τα έξοδα, (βλ. Pugachev
(2006)1 Α.Α.Δ. 353). Οποιοσδήποτε διάδικος, αν διαφωνεί σε σχέση, μόνο, με την ορθότητα της διαταγής για τα έξοδα, μπορεί να τήν προσβάλει μεμονωμένα, αφού, προηγουμένως, λάβει, προς τούτο, την άδεια του Εφετείου, δυνάμει της Δ.35, Κ.20, των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Ο εφεσείων δεν ενήργησε με τον πιο πάνω τρόπο. Το βέβαιο, πάντως, είναι πως το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε εξουσία να προβεί στην εκδίκαση της ενδιάμεσης αίτησης, προς το σκοπό ακύρωσης ή αναστολής της διαταγής του για το ύψος του ποσού των εξόδων, μέρος της απόφασής του στη γενική αίτηση αρ. 1539/2012.» Τα αναφερόμενα στην Νικολάου (ανωτέρω), βρίσκουν εφαρμογή στα δεδομένα της υπό κρίση περίπτωσης, προδιαγράφοντας, έτσι, την τύχη της Αίτησης, χωρίς να χρειάζεται η ενασχόληση του Δικαστηρίου με όσα άλλα ζητήματα ηγέρθηκαν από τον Αιτητή με την αγόρευση του. Εν προκειμένω, όπως και η περίπτωση στην υπόθεση Νικολάου (ανωτέρω), το παρόν Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να εξετάσει και να αποφασίσει, εκ νέου, το μέρος της απόφασης του που αφορά τα έξοδα που επιδικάστηκαν εναντίον του Αιτητή στην παρούσα αγωγή σε σχέση με τους Εναγόμενους 1, προς το σκοπό διαγραφής τους, ως είναι εκείνο που επιδιώκεται με την υπό κρίση Αίτηση. Ως εκ των ανωτέρω, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι η Αίτηση είναι θνησιγενής και, ως τέτοια, απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η αίτηση - Εναγομένων 1 (ΔΡΑΚΟΣ & ΕΥΘΥΜΙΟΥ Δ.Ε.Π.Ε.) και εναντίον του Αιτητή, τα οποία καθορίζονται από το Δικαστήριο στο ποσό των €1.200 πλέον Φ.Π.Α., αν υπάρχει. (Υπ.) ......... Α. Αναγνώστου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βλ. Γεωργίου v. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τραπέζης Κύπρου
(1999)1 (Γ) Α.Α.Δ 1938 και Καραβίας v. Σταύρου
(2012)1 (A) Α.Α.Δ 469. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο