Διαχειριστικής Επιτροπής της Πολυκατοικίας «[ ] COURT» ν. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ κ.α., Αρ. Αγωγής: 752/2020, 2/9/2022

(2)και 5, Δ.39, Δ.48 Θ. 4, 11 και 12, Δ.64, στο άρθρο 22 του Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60) ως επίσης και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του κ. Μ. Χαλλούμα διευθυντή της εταιρείας στην οποία ανατέθηκε η διαχείριση των οικονομικών ζητημάτων της Ενάγουσας (στο εξής ο ΜΧ). Ο ΜΧ επαναλαμβάνει και υιοθετεί τους λόγους ένστασης. Περαιτέρω αναφέρει ότι αφού έλαβαν γνώση του περιεχομένου της Έκθεσης Υπεράσπισης του Εναγόμενου 1 εντόπισε διάφορες αναρτήσεις στις οποίες η Εναγόμενη 2 παρουσίαζε τον εαυτό της ως Ιδιοκτήτρια του επίδικου υποστατικού. Λέγει ότι επειδή η αγωγή (η οποία αφορά ισχυριζόμενη οφειλή για κοινόχρηστα) δεν στρέφεται μόνο εναντίον του Ιδιοκτήτη αλλά και εναντίον του κατόχου του επίδικου υποστατικού κρίθηκε ορθή η τροποποίηση της δικογραφίας. Περαιτέρω, σύμφωνα με τον ΜΧ, η ΡΚ παρουσίαζε τον εαυτό της ως ιδιοκτήτρια και είναι επίσης και κάτοχος του επίδικου υποστατικού με αποτέλεσμα να είναι αναγκαία διάδικος. Κρίνω σκόπιμο σε αυτό το στάδιο να προβώ σε μία σύντομη αναδρομή στον φάκελο της δικογραφίας. Στις 5/5/2020 καταχωρίστηκε κλητήριο ένταλμα ειδικώς οπισθογραφημένο εναντίον του Εναγόμενου

1. Αξιώνεται εναντίον του η επιδίκαση ποσού ύψους €1,475.24 το οποίο αντιστοιχεί σε κατ' ισχυρισμό οφειλόμενα κοινόχρηστα. Το κλητήριο ένταλμα επιδόθηκε στον Εναγόμενο 1 στις 14/5/20 και ακολούθως, ο Εναγόμενος 1, αφού εμφανίστηκε διά των δικηγόρων που εκπροσωπούν και την Αιτήτρια στην υπό κρίση Αίτηση, καταχώρισε στις 11/3/21 την Έκθεση Υπεράσπισης του. Στη συνέχεια, στις 10/5/21 η Ενάγουσα καταχώρισε τροποποιημένο κλητήριο στο οποίο προστέθηκε η Εναγόμενη
2. Η τροποποίηση αφορά μόνο την προσθήκη της Εναγόμενης 2 ως διαδίκου. Οι όποιες τροποποιήσεις έγιναν στο σώμα του τροποποιημένου δικογράφου έγιναν για να συνάδουν με το γεγονός της προσθήκης. Ως εκ τούτου, στο σώμα της Έκθεσης Απαίτησης έχει απλώς αντικατασταθεί η αναφορά από «εναγόμενο» σε «εναγόμενους». Στις 29/6/21 δόθηκε στην Εναγόμενη 2, κατόπιν σχετικού προς τούτο διαβήματος της, άδεια για καταχώριση σημειώματος εμφάνισης υπό διαμαρτυρία και καθορίσθηκε ο χρόνος εντός του οποίου θα προέβαινε σε καταχώριση αίτησης παραμερισμού. Στις 15/7/21 η Εναγόμενη 2 καταχώρισε σημείωμα εμφάνισης υπό διαμαρτυρία. Η υπό κρίση αίτηση καταχωρίστηκε στις 27/9/21 αφού προηγουμένως λήφθηκε σχετική άδεια για παράταση του χρόνου που είχε αρχικά καθορισθεί από το Δικαστήριο για την καταχώριση της. Για τους σκοπούς της εξέτασης της παρούσας Αίτησης έχω λάβει υπόψη μου τα επιχειρήματα των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων τα οποία έχουν εκτεθεί με πληρότητα και με τρόπο υποβοηθητικό προς το Δικαστήριο μέσω των γραπτών τους αγορεύσεων. Δεν κρίνω σκόπιμο να παραθέσω την επιχειρηματολογία των συνηγόρων των διαδίκων και θα περιοριστώ σε αναφορές στις αγορεύσεις όπου και εάν κριθεί σκόπιμο στη συνέχεια, έχοντας πάντα κατά νου ότι δεν απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται.[1] Επισημαίνω ωστόσο ότι τα επιχειρήματα αμφότερων των πλευρών υπήρξαν, σε όλη τους την εμβέλεια, αντικείμενο σκέψης και προβληματισμού από το Δικαστήριο χωρίς να υπάρχει ανάγκη ειδικής επίκλησης τους.[2] Όπως έχει ήδη αναφερθεί, το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρίστηκε στις 5/5/20, δηλαδή σε χρόνο κατά τον οποίο είχε ήδη τεθεί σε εφαρμογή η νέα Δ.25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, τις πρόνοιες της οποίας επικαλείται ο συνήγορος της Ενάγουσας προς υποστήριξη της θέσης του ότι η επίδικη προσθήκη εμπίπτει εντός των προνοιών της νέας Δ.25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και ως εκ τούτου, καλώς έγινε χωρίς να ληφθεί προηγουμένως η άδεια του Δικαστηρίου. Ως προς το στάδιο κατά το οποίο καταχωρίστηκε το τροποποιημένο κλητήριο, όπως προκύπτει από την πιο πάνω σύντομη αναδρομή, αυτό καταχωρίστηκε μετά την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στον Εναγόμενο 1 (και μοναδικό εναγόμενο κατά τον ουσιώδη χρόνο) και πριν την έκδοση της κλήσης για οδηγίες. Η Δ.25 θ.1

(2)διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «Μετά την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος και πριν την έκδοση από τον ενάγοντα της Κλήσης για Οδηγίες σύμφωνα με τη Διαταγή 30, επιτρέπεται άπαξ η τροποποίηση του χωρίς άδεια του Δικαστηρίου. Σε τέτοια περίπτωση καταχωρούνται τα τροποποιημένα δικόγραφα με ανάλογη ένδειξη: Νοείται ότι, όπου ο ενάγων καταχωρεί τροποποιημένο κλητήριο ή έκθεση απαίτησης, ο εναγόμενος καταχωρεί εντός 15 ημερών από την επίδοση, ανάλογα με την περίπτωση, τροποποιημένη έκθεση υπεράσπισης. Όπου ο εναγόμενος τροποποιεί το δικόγραφο του, ο ενάγων καταχωρεί εντός 15 ημερών από την επίδοση του, τροποποιημένη απάντηση, όπου χρειάζεται.» Στην αντίπερα όχθη, ο συνήγορος της Αιτήτριας, ισχυρίζεται ότι η προσθήκη διαδίκου χρειάζεται απαραιτήτως την άδεια του Δικαστηρίου με αναφορά στις πρόνοιες της Δ.9 θ.10.Η Δ.9 θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, προνοεί μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: «. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Courtγ effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. .» Η Δ.25 θα πρέπει να ιδωθεί σε συνδυασμό με τη Δ.9 θ.10 η οποία διέπει ειδικά το θέμα της προσθήκης διαδίκου. Στην Graftonex Investments Ltd ν. Zimber Investments Ltd κ.α., Αρ. Αγωγής: 137/2020, 16/3/2021, η οποία αφορούσε αίτηση για προσθήκη διαδίκου, η έντιμη Πρόεδρος κα. Ε. Εφραίμ επεσήμανε χαρακτηριστικά τα ακόλουθα σε σχέση με τους λόγους που σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης της, ζητήματα προσθήκης διαδίκου δεν μπορούν παρά να εξετάζονται στο πλαίσιο της Δ.9 Θ. 10 και όχι της Δ.25 Θ.2: «Είναι άξιο απορίας γιατί η Ενάγουσα, στην αγόρευση της, αναγνωρίζει ότι μπορεί να προχωρήσει με την σκοπούμενη τροποποίηση χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου, ενώ ταυτόχρονα καταχώρισε και προωθεί την υπό κρίση Αίτηση προς τούτο. Σαφώς αν ισχύει η εν λόγω πρόνοια, τότε δεν απαιτείται η άδεια του Δικαστηρίου. Το θέμα όμως δεν είναι τόσο ξεκάθαρο και απλό. Και τούτο καθότι η Δ.25 θα πρέπει να ιδωθεί και σε συνδυασμό με τη Δ.9 θ.10 η οποία διέπει ειδικά το θέμα της προσθήκης διαδίκου η οποία επιχειρείται μέσω της αιτούμενης τροποποίησης. Θα μπορούσε ενδεχομένως να λεχθεί ότι η νέα Δ.25 παρέχει πλέον τη δυνατότητα ελεύθερης τροποποίησης στο αρχικό αυτό στάδιο της διαδικασίας, συμπεριλαμβανομένης και της προσθήκης διαδίκου, πλην όμως οι μετέπειτα πρόνοιες της Δ.25 οι οποίες καθορίζουν τις αρχές σύμφωνα με τις οποίες δικαιολογείται η τροποποίηση μετά το στάδιο της έκδοσης Κλήσης για Οδηγίες, ήτοι το καλόπιστο λάθος ή νέα γεγονότα, είναι διαφορετικές από αυτές που διέπουν το ζήτημα προσθήκης διαδίκου, βάσει της Δ.9 θ.10, ήτοι όπου αυτό κρίνεται δίκαιο ούτως ώστε να βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι για την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των επίδικων θεμάτων της υπόθεσης. Επομένως, συνάγεται το εύλογο συμπέρασμα ότι η Δ.25 φαίνεται να αφορά και περιορίζεται σε οποιαδήποτε τροποποίηση του κλητηρίου και των δικογράφων επί της ουσίας και του περιεχόμενου τους και όχι την τροποποίηση του τίτλου με την προσθήκη διαδίκου η οποία διέπεται από ξεχωριστή δικονομική πρόνοια. Διαφορετική προσέγγιση θα οδηγούσε στο παράδοξο αποτέλεσμα, στην περίπτωση προσθήκης διαδίκου πριν την έκδοση Κλήσης για Οδηγίες, αυτό να επιτρέπεται χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου ενώ όταν επιχειρείται προσθήκη διαδίκου μετά την έκδοση Κλήσης για Οδηγίες θα απαιτείτο άδεια του Δικαστηρίου το οποίο πλέον θα τίθετο ανάμεσα σε δύο ξεχωριστές δικονομικές πρόνοιες που θέτουν διαφορετικά κριτήρια για το κατά πόσο το Δικαστήριο θα χορηγήσει τέτοια άδεια. Σαφώς κάτι τέτοιο είναι οξύμωρο και δεν ανταποκρίνεται στη λογική των πραγμάτων αλλά ούτε και στον σκοπό της Δ.25 ο οποίος προφανώς δεν ήταν να υπερφαλαγγίσει τη χρήση και εφαρμογή της Δ.9 θ.10 η οποία εξακολουθεί να υφίσταται και να είναι σε ισχύ. Εξ ου και προφανώς οι Εναγόμενες 3, 5 και 11, επικαλούνται μόνο τη Δ.9 θ.10, αγνοώντας πλήρως τις πρόνοιες της Δ.25.» Συμφωνώ πλήρως με το πιο πάνω σκεπτικό στην Graftonex το οποίο υιοθετώ και επαναλαμβάνω για τους σκοπούς της υπό κρίση Αίτησης. Υπό αυτές τις περιστάσεις, είναι η κρίση και κατάληξη του Δικαστηρίου ότι η νέα Δ.25

(2)η οποία παρέχει πλέον τη δυνατότητα ελεύθερης τροποποίησης στο αρχικό αυτό στάδιο της διαδικασίας χωρίς άδεια του Δικαστηρίου, ιδωμένη σε συνδυασμό με την Δ.25

(3)και τη Δ.9 θ.10 η οποία εξακολουθεί να υφίσταται και να είναι σε ισχύ, δεν συμπεριλαμβάνει και την περίπτωση της προσθήκης διαδίκου. Παρέχεται σύμφυτη εξουσία στο Δικαστήριο να διαγράψει και παραμερίσει τροποποίηση δικογράφου όταν αυτή εκφεύγει ενός Διατάγματος που δόθηκε για τροποποίηση ή όταν αυτή λαμβάνει χώρα χωρίς τέτοια εξουσιοδότηση. Στο Annual Practice

(1958)τόμος 1, σελ. 632, αναφέρονται χαρακτηριστικά τα ακόλουθα σε σχέση με τη σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου σε μία τέτοια περίπτωση: If the party who has obtained an order to amend makes amendments which are not authorised by the order, the proper course is for his opponent to apply to have the amendment disallowed with costs. It is true that r. 4, on which Kay, J., relied in Bourne v. Coulter, 50 L.T. 321, applies only to amendments made without leave under rr. 2 and 3 of this Order. But there is, it is submitted, an inherent power in the Court to set aside, at the cost of the offending party, any alteration or amendment of any proceeding in an action which is made by either party without authority, or in excess of any authority which has been given. Indeed, in an extreme case such as Blackmore v. Edwards [1879] W.N. 175 (explained supra, p. 627), a still more stringent order as to costs may be made." (η υπογράμμιση και έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Σχετικά είναι επίσης τα όσα έχουν νομολογηθεί στις υποθέσεις Δημοτικό Συμβούλιο Έγκωμης και Άλλοι ν. Ι. Ιωακείμ και Α. Λοϊζιά - Ιωακείμ Λοϊζιά, Αρχιτεκτόνων Μηχανικών και Άλλων,

(1999)3 Α.Α.Δ. 596 και Williams & Glyn´s Bank v. Ship "Maria"

(1992)1 Α.Α.Δ.

1. Τα όσα παρεμπιπτόντως αναφέρθηκαν στο πλαίσιο της υπό κρίση Αίτησης από αμφότερους τους διαδίκους ως προς το κατά πόσο η Αιτήτρια είναι ή όχι αναγκαία διάδικος θα εξεταστούν εάν και εφόσον προωθηθεί τέτοιο δικονομικό διάβημα. Περαιτέρω, σε ότι αφορά τον ισχυρισμό ότι η υπό κρίση Αίτηση συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας πέραν του ότι αυτός ουδόλως εξειδικεύθηκε γεγονός που τον καθιστά απορριπτέο, αυτός δεν προωθήθηκε στο γραπτό κείμενο της αγόρευσης των συνηγόρων της Ενάγουσας με αποτέλεσμα να έχει εγκαταλειφθεί. Εν πάση περιπτώσει, υπό το φως των όσων έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι η υπό κρίση Αίτηση χρησιμοποιείται από την Αιτήτρια για αλλότριους και καταπιεστικούς σκοπούς. Ο σχετικός λόγος ένστασης είναι απορριπτέος και απορρίπτεται. Συνακόλουθα, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο διατάσσεται ο παραμερισμός του τροποποιημένου κλητηρίου εντάλματος το οποίο καταχωρίστηκε στις 10/5/
2. Τα έξοδα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση. (Υπ.)...................................... Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] βλ. Θεμιστοκλέους ν. Δημοκρατίας ECLI:CY:AD:2019:B4, Ποιν. Έφ. Αρ. 176/2018, ημερομηνίας 11.01.2019, ECLI:CY:AD:2019:B4 και Οδυσσέα ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 490. [2] BITONIC LTD v. BΑNK OF MOSCOW-BANK JOINT STOCK COMPANY ΠΡΩΗΝ JOINT STOCK COMMERCIAL BANK "BANK OF MOSCOW" (OPEN JOINT-STOCK COMPANY), Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 117/2018, 16/3/2022 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο