Αίτηση από την Χ. ΘΕΤΟΚΗΣ ΛΤΔ ν. Αναφορικά με την εταιρεία BAY CITY HOTELS MANAGEMENT LIMITED, Αρ. Αίτησης: 240/21, 20/10/2022

(1)(α), 211 (ε), (στ), 212 (α), (γ), 213-226, 228, 260-298, 333, και στους Περί Εταιρειών Εκκαθάρισης Κανονισμούς του 1933-1999. Στο σώμα της αίτησης αναφέρεται ότι η καθ' ης η Αίτηση οφείλει στην Αιτήτρια ποσό ύψους €7.173,25 δυνάμει παραδεδεγμένων και υπογεγραμμένων τιμολογίων και στις 18/2/21 η Αιτήτρια επέδωσε στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η Αίτηση σχετική απαίτηση πληρωμής ημερομηνίας 29/2/21 υπογεγραμμένη από την Αιτήτρια. Αναφέρεται επίσης ότι παρόλο που παρήλθε η προθεσμία των τριών εβδομάδων από την επίδοση της απαίτησης πληρωμής, η Καθ' ης η Αίτηση παρέλειψε να ικανοποιήσει το οφειλόμενο ποσό. Συνεπεία των πιο πάνω, ως αναφέρεται στο σώμα της αίτησης, η Καθ' ης η Αίτηση είναι αναξιόχρεη και ανίκανη να πληρώσει το χρέος της και υπό τις περιστάσεις, είναι εύλογο και δίκαιο όπως η Καθ' ης η Αίτηση εκκαθαριστεί. Στο πλαίσιο της υπό κρίση Αίτησης δεν εμφανίστηκε ούτε η Καθ' ης η Αίτηση, ούτε ο Έφορος Εταιρειών στους οποίους επιδόθηκε η Αίτηση. Εμφανίστηκε ως ενδιαφερόμενο πρόσωπο η εταιρεία Desilu Estates Limited, πιστωτής της Καθ' ης η Αίτηση (εν τοις εφεξής «η Desilu»). Η Desilu καταχώρισε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στην οποία προβάλλει 13 λόγους ένστασης. Συνοπτικά, προβάλλεται ότι η Καθ' ης η Αίτηση βρίσκεται υπό καθεστώς εκούσιας εκκαθάρισης και δεν πληρείται η προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 213

(2)του περί Εταιρειών Νόμου αφού η εκούσια εκκαθάριση δύναται να συνεχιστεί με την κατάλληλη προσοχή στα συμφέροντα όλων των πιστωτών συμπεριλαμβανομένων και της Αιτήτριας. Προβάλλεται επίσης ότι η Desilu που είναι κυριότερος πιστωτής της Καθ' ης η Αίτηση επιθυμεί τη συνέχιση της εκούσιας εκκαθάρισης καθώς και ότι η υπό κρίση Αίτηση δεν μπορεί να εγκριθεί επειδή δεν επιδόθηκε σε όλους τους πιστωτές της Καθ' ης η Αίτηση προκειμένου να τοποθετηθούν. Επιπρόσθετα, προβάλλεται ότι η Αιτήτρια θα έπρεπε να καταδείξει κάποιο επιπρόσθετο λόγο πέραν του χρέους της Καθ' ης η Αίτηση ώστε να τεθεί η Καθ' ης η Αίτηση υπό δικαστική εκκαθάριση πράγμα που απέτυχε να πράξει. Τέλος, προβάλλεται ότι τυχόν έγκριση της αίτησης θα δημιουργήσει αχρείαστη καθυστέρηση επειδή το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο, αφού, σύμφωνα πάντα με τη σχετική εισήγηση, ο Επίσημος Παραλήπτης θα συγκαλέσει συνέλευση πιστωτών προκειμένου να αποφασιστεί ποιο πρόσωπο θα διορισθεί εκκαθαριστής της Καθ' ης η Αίτηση και ενόψει του ότι ο διορισμός του υφιστάμενου εκκαθαριστή αποφασίστηκε από τους μετόχους και στη συνέχεια τους πιστωτές της Καθ' ης η Αίτηση, θα διορισθεί και πάλι ο ίδιος εκκαθαριστής. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την Desilu. Η ομνύουσα υιοθετεί και επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης. Περαιτέρω, εξηγεί ότι η Καθ' ης η Αίτηση τέθηκε υπό καθεστώς εκούσιας εκκαθάρισης στις 18/2/21 στο πλαίσιο έκτακτης γενικής συνέλευσης των μετόχων της η οποία ενέκρινε ψήφισμα για να τεθεί η καθ' ης η Αίτηση υπό καθεστώς εκούσιας εκκαθάρισης και όπως διοριστεί συγκεκριμένο πρόσωπο ως εκκαθαριστής για σκοπούς εκκαθάρισης των υποθέσεων της Καθ' ης η Αίτηση και διανομής των περιουσιακών της στοιχείων. Η ομνύουσα αναφέρει επίσης ότι ο διορισμός του εκκαθαριστή επικυρώθηκε και από τη συνέλευση των πιστωτών της Καθ' ης η Αίτηση. Κατά την ίδια μέρα που τέθηκε η Καθ' ης η Αίτηση υπό καθεστώς εκούσιας εκκαθάρισης, ήτοι 18/2/21, η Αιτήτρια στην υπό κρίση Αίτηση επέδωσε απαίτηση πληρωμής στην Καθ' ης η Αίτηση. Όπως περαιτέρω αναφέρει η ομνύουσα, περί τις 25/2/21 ο εκκαθαριστής της Καθ' ης η Αίτηση απέστειλε επιστολή σε όλους τους γνωστούς πιστωτές της Καθ' ης η Αίτηση επισυνάπτοντας τους την οικονομική κατάσταση της Καθ' ης η Αίτηση αλλά και τον κατάλογο των πιστωτών της μαζί με υπολογισμένο ποσό των απαιτήσεων τους όπως υπεβλήθη στη συνέλευση πιστωτών που έλαβε χώρα στις 18/2/21. Ανάμεσα στους πιστωτές της Καθ' ης η Αίτηση εμφανιζόταν και η Αιτήτρια στην υπό κρίση Αίτηση. Παρουσίασε ως Τεκμήρια το σχετικό ειδικό ψήφισμα ως επίσης και απόσπασμα από την Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας σε σχέση με τη δημοσίευση της απόφασης της Καθ' ης η Αίτηση να τεθεί υπό εκούσια εκκαθάριση. Η ομνύουσα περαιτέρω επισημαίνει ότι η Desilu είναι ο μεγαλύτερος πιστωτής της Καθ' ης η Αίτηση ο οποίος επιθυμεί τη συνέχιση της εκούσιας εκκαθάρισης και δεν είναι δυνατόν να παραγνωρισθεί η επιθυμία του μεγαλύτερου πιστωτή από τη στιγμή που δεν παρουσιάζεται κανένα πρόσκομμα ή εμπόδιο στη διαδικασία της εκούσιας εκκαθάρισης. Επισυνάπτει επίσης Έκθεση Περιουσιακής κατάστασης της Καθ' ης η Αίτηση στην οποία υπάρχει κατάλογος 97 πιστωτών της Καθ' ης η Αίτηση, μεταξύ των οποίων και η Desilu αλλά και η Αιτήτρια στην υπό κρίση Αίτηση. Αμφότεροι οι συνήγοροι των διαδίκων αγόρευσαν υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις και εισηγήσεις τους. Έχω θέσει ενώπιον μου τα όσα ανέφεραν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι με τις αγορεύσεις τους. Νοείται ότι θα εξετάσω τις θέσεις και τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς στο βαθμό που απαιτείται για τις ανάγκες της υπόθεσης έχοντας πάντα κατά νου ότι δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αιτιολόγησης δικαστικής απόφασης ειδική αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται.[2] Επισημαίνω, ωστόσο, ότι τα επιχειρήματα αμφότερων των πλευρών υπήρξαν, σε όλη τους την εμβέλεια, αντικείμενο σκέψης και προβληματισμού από το Δικαστήριο χωρίς να υπάρχει ανάγκη ειδικής επίκλησης τους.[3] Αποτέλεσε κοινώς αποδεκτό και μη αμφισβητούμενο γεγονός ότι η Καθ' ης η Αίτηση είχε τεθεί υπό καθεστώς εκούσιας εκκαθάρισης πριν την καταχώριση της υπό κρίση Αίτησης και εξακολουθούσε να βρίσκεται σε καθεστώς εκούσιας εκκαθάρισης κατά τον χρόνο εκδίκασης της υπό κρίση Αίτησης, με διορισμένο εκκαθαριστή τον κ. Κ. Ιακωβίδη. Μάλιστα, στο γραπτό κείμενο της αγόρευσης των συνηγόρων της Αιτήτριας, αναφέρεται (για πρώτη φορά) ότι γεννώνται εύλογα ερωτηματικά για τη διαχείριση και τους διακανονισμούς στους οποίους προβαίνει ο διορισθείς εκκαθαριστής αφού οι ενέργειες του, σύμφωνα με τη θέση που προβάλλεται στο γραπτό κείμενο της αγόρευσης των συνηγόρων της Αιτήτριας, δεν υπόκεινται στον έλεγχο του Δικαστηρίου. Ούτε η ιδιότητα της Desilu ως πιστωτή της Καθ' ης η Αίτηση έχει αμφισβητηθεί, ούτε ότι η Desilu είναι ο μεγαλύτερος πιστωτής της Καθ' ης η Αίτηση έχει αμφισβητηθεί. Δεν έχει επίσης αμφισβητηθεί το χρέος της Καθ' ης η Αίτηση προς την Αιτήτρια και ότι αυτή δεν συμμορφώθηκε με την απαίτηση πληρωμής που της επιδόθηκε. Τυγχάνει εν προκειμένω εφαρμογής το άρθρο 213

(2)του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «

(2)Όταν εταιρεία εκκαθαρίζεται εκούσια ή με επιτήρηση του Δικαστηρίου, αίτηση για εκκαθάριση δύναται να υποβληθεί από τον επίσημο παραλήπτη που είναι διαπιστευμένος στο Δικαστήριο όπως επίσης από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο εξουσιοδοτημένο για αυτό με βάση τις διατάξεις του άρθρου αυτού, αλλά το Δικαστήριο δεν εκδίδει διάταγμα εκκαθάρισης στην αίτηση εκτός αν ικανοποιηθεί ότι η εκούσια εκκαθάριση με επιτήρηση δεν δύναται να συνεχιστεί με την κατάλληλη προσοχή στα συμφέροντα των πιστωτών ή συνεισφορέων.» Ανατρέχοντας στο ίδιο άρθρο στο Companies Law, Cap 113 (1959 edition) στην αγγλική γλώσσα, καθίσταται σαφές ότι η απόδοση στα Ελληνικά του εν λόγω άρθρου δεν είναι ακριβής. Ειδικότερα το αγγλικό κείμενο έχει ως ακολούθως: «213

(2)Where a company is being wound up voluntarily or subject to a supervision, a winding-up petition may be presented by the official receiver attached to the court as well as by any other person authorised in that behalf under the other provisions of this section, but the court shall not make a winding-up order on the petition unless it is satisfied that the voluntary winding up or winding-up subject to supervision cannot be continued with due regard to the interests of the creditors or contributories.» (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Στο ελληνικό κείμενο η φράση «η εκούσια εκκαθάριση με επιτήρηση» θα έπρεπε να διαβάζει ως ακολούθως: «η εκούσια εκκαθάριση ή η εκκαθάριση με επιτήρηση.» Στο σύγγραμμα Η Εκκαθάριση Εταιρειών, Β' Έκδοση, 2015 του Δρ Α. Ποιητή, , σελ.52, αναφέρονται χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: «ii. Η αίτηση επί τη βάσει του άρθρου 213

(2)δύναται να υποβληθεί, εκτός από τον Επίσημο Παραλήπτη και από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, «εξουσιοδοτημένο γι' αυτό με βάση τις διατάξεις του άρθρου αυτού», εφόσον συντρέχουν οι ίδιες προϋποθέσεις, δηλαδή, έστω και αν η εταιρεία εκκαθαρίζεται εκούσια ή υπό την επιτήρηση του Δικαστηρίου, εφόσον με τις διαδικασίες εκείνες η εκκαθάριση δεν μπορεί να συνεχισθεί με την κατάλληλη προσοχή στα συμφέροντα των πιστωτών ή των συνεισφορέων. Έτσι, είναι δυνατό να υποβληθεί αίτηση, τόσο από την ίδια την εταιρεία, όσο και από πιστωτή, μέτοχο, ή συνεισφορέα, ακόμη και όταν η εταιρεία βρίσκεται υπό εκκαθάριση, εκούσια ή υπό την επιτήρηση του Δικαστηρίου. Η διαφορά μεταξύ του δικαιώματος που δημιουργεί η διάταξη του άρθρου 213

(2)προς όφελος του Επίσημου Παραλήπτη ή του εξουσιοδοτημένου προσώπου και του δικαιώματος του πιστωτή, μετόχου, ή συνεισφορέως, βρίσκεται στο ότι ο πιστωτής, μέτοχος, ή συνεισφορεύς, πέραν του δικαιώματός του για καταχώρηση αίτησης για εκκαθάριση, που του παρέχεται γενικώς, μπορεί να καταχωρήσει αίτηση, ακόμη και όταν η εταιρεία βρίσκεται υπό εκούσια εκκαθάριση, ή υπό εκκαθάριση υπό την επιτήρηση του Δικαστηρίου. Αντίθετα, ο Επίσημος Παραλήπτης ή το εξουσιοδοτημένο πρόσωπο δικαιούται να καταχωρήσει αίτηση για εκκαθάριση της εταιρείας, μόνο εφόσον η εταιρεία βρίσκεται ήδη υπό εκούσια εκκαθάριση ή υπό εκκαθάριση υπό την επιτήρηση του Δικαστηρίου. Σε αμφότερες, όμως, τις περιπτώσεις, απαραίτητη προϋπόθεση για την καταχώρηση τέτοιας αίτησης είναι η ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι με την εκούσια εκκαθάριση ή με την εκκαθάριση υπό την επιτήρηση του Δικαστηρίου, δε θα δοθεί κατάλληλη προσοχή στα συμφέροντα των πιστωτών ή των συνεισφορέων.» (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Περαιτέρω στη σελ. 53 του ίδιου συγγράμματος αναφέρονται τα ακόλουθα: «iii . Στην πραγματικότητα, εκείνο που επιδιώκει ο νόμος είναι η αποφυγή μιας εκκαθάρισης που είναι δυνατό να γίνει με τέτοιο τρόπο, ώστε να δημιουργείται πιθανότητα επηρεασμού συμφερόντων οποιωνδήποτε προσώπων. Για να εκδώσει, όμως, το Δικαστήριο ένα τέτοιο διάταγμα, θα πρέπει να πεισθεί ότι τα συμφέροντα αυτών των άλλων προσώπων είναι πράγματι δυνατό να επηρεασθούν. Παρά ταύτα, θα πρέπει να λαμβάνονται πάντοτε υπόψη και τα συμφέροντα της πλειοψηφίας των μετόχων, εναντίον της βούλησης των οποίων δε θα προχωρήσει, εκτός εάν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος.» Είναι λοιπόν σαφές από τις πρόνοιες του άρθρου 213

(2)του Κεφ. 113 πως, ο πιστωτής μίας εταιρείας συμπεριλαμβάνεται στα πρόσωπα τα οποία, βάσει του άρθρου 213

(1)του Κεφ. 113, έχουν γενικά το δικαίωμα να υποβάλουν αίτηση εκκαθάρισης με την έναρξη της εκούσιας εκκαθάρισης, να μην αποτελεί εμπόδιο στην άσκηση του δικαιώματος του πιστωτή για υποβολή αίτησης για εκκαθάριση της εταιρείας από το Δικαστήριο.[4] Πανομοιότυπο περιεχόμενο με το άρθρο 213

(2)του Κεφ. 113 έχει το άρθρο 124

(5)του Insolvency Act 1986 το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα:

(5)Where a company is being wound up voluntarily in England and Wales, a winding-up petition may be presented by the official receiver attached to the court as well as by any other person authorised in that behalf under the other provisions of this section; but the court shall not make a winding-up order on the petition unless it is satisfied that the voluntary winding up cannot be continued with due regard to the interests of the creditors or contributories. Σε ότι αφορά τις παραμέτρους που το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη του στο πλαίσιο εξέτασης τέτοιας φύσεως αιτήσεων ιδιαίτερα διαφωτιστικά είναι τα όσα αναφέρονται σε διάφορα αγγλικά συγγράμματα και αγγλική νομολογία. Ειδικότερα, στο σύγγραμμα Palmer's Company Law, 22nd edition, αναφέρονται χαρακτηριστικά τα ακόλουθα στις σελ. 897-898 με παραπομπή στις υποθέσεις Re Jubilee Sites Syndicate [1899] 2 Ch. 204, Re Ryder Installations Ltd. [1966] I W.L.R. 524 και Re 1. Russel/ Electronics Ltd. [1968] 1 W.L.R. 1252: «.where a company is being wound up voluntarily or subject to supervision in England, a petition may be presented by the official receiver attached to the court having jurisdiction to wind up the company, as well as by any other person authorised in that behalf under the other provisions of the section, but the court shall not make a winding-up order on the petition unless it is satisfied that the voluntary winding up, or winding up subject to supervision, cannot be continued with due regard to the interests of the creditors or contributories. This is to be determined on a balance of probabilities. It does not necessarily follow that, because a company was controlled by one shareholder of whom a liquidator in a voluntary winding up might be regarded as the nominee, a voluntary winding up cannot be continued with due regard to the interests of the creditors; whether that is so depends on the facts of each case which have to be considered in the light of the evidence before the court.» Περαιτέρω, στο σύγγραμμα Applications to Wind up Companies, Derek French, 4th edition, 2021, στις σελίδες 826-828 αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα: «10.95 - A creditor of a company may petition for its compulsory winding up despite it being in voluntary liquidation. This provision applies whether the creditor's debt was incurred before or after the commencement of the voluntary winding up. . «10.98 - If, on a creditor's petition for a company in voluntary liquidation to be wound up by the court, there is opposition by other creditors, the court must balance several factors in exercising its discretion whether to make a winding - up order. Accordingly, it is incorrect to speak of an 'onus' on a petitioner to justify the making of an order (or, presumably, on those opposing the order to show that it should not be made). If there is opposition at the hearing of the petition, the petitioner must be prepared to give reasons for preferring compulsory to voluntary liquidation. In determining whether there is a majority of creditors in favour of or opposing compulsory winding up, the court may discount the views of persons connected with the company, for example, as directors, shareholders or associated companies. In R H J Tomkins and Son Ltd[5] Hoffman J referred to taking into account only the views of 'ordinary outside creditors, taking a purely commercial view of how best the company should be wound up'. Normally the decisive factor is the view of the majority in value of the creditors who are independent of the company - 'it is after all their money'. [6] Besides counting debts, the court is entitled to have regard to the general principles of fairness and commercial morality which underlie the details of the insolvency law as applied to companies. . 10.104 - In Re Inside Sport Ltd[7] it was made clear that a winding-up order will not be made if an application under s. 108

(2)(IA 1986), is an adequate remedy. But a winding- up order is appropriate if the real complaint is that the conduct of the liquidation so far shows that past suspicious dealings require investigation in a compulsory winding up.» (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Έχει νομολογηθεί πως στις περιπτώσεις κατά τις οποίες η εταιρεία ευρίσκεται σε καθεστώς εκούσιας εκκαθάρισης, ο αιτών την αναγκαστική εκκαθάριση πιστωτής βαρύνεται να καταδείξει κάποιο λόγο, πέραν της απλής ύπαρξης του χρέους, για τον οποίο το Δικαστήριο θα πρέπει να διατάξει αναγκαστική εκκαθάριση. Στη Re Riviera Pears Ltd

(1962)2 All E.R. 194 λέχθηκαν χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: «The company is in voluntary liquidation and where that is the position it must be for a creditor who petitions for compulsory winding up to show some reason beyond the mere existence of his debt why the court should make a compulsory order. In the present case no evidence of any description has been filed on behalf of the petitioning creditor except a formal affidavit verifying the petition.» (η υπογράμμιση και έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Περαιτέρω, στη Re J.D. Swain Ltd

(1965)2 All E.R. 761 λέχθηκε ότι: «If, on the other hand, the petitioner seeks a compulsory winding up and the majority of the creditors seek a voluntary winding up, then for the wishes of the petitioner to overrule those of the majority of the creditors there must be some special reason why the wishes of the majority should be overridden.» (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Έχει επίσης νομολογηθεί ότι το Δικαστήριο οφείλει να λαμβάνει υπόψη του τον αριθμό και το μέγεθος (σε αξία) των πιστωτών που επιθυμούν την αναγκαστική εκκαθάριση σε αντιδιαστολή με αυτούς που δεν επιθυμούν την αναγκαστική εκκαθάριση, την ανάγκη ο εκκαθαριστής να είναι και να φαίνεται ανεξάρτητος όπως επίσης και το κατά πόσο υπάρχουν εύλογες υποψίες ως προς το κατά πόσο έλαβε χώρα πλήρης διερεύνηση οποιωνδήποτε ύποπτων συναλλαγών από τον εκκαθαριστή. Σχετική είναι η υπόθεση Re Lowerstoft Traffic Services Ltd [1986] BCLC 81 στην οποία ο εκκαθαριστής που διορίστηκε είχε προταθεί από έναν εκ των διευθυντών της Εταιρείας, ο οποίος κατά τη συνέλευση των πιστωτών είχε παρουσιάσει πληρεξούσιο εκ μέρους 13 άλλων πιστωτών. Αναφέρθηκαν πολύ χαρακτηριστικά τα ακόλουθα: «In deciding whether to exercise its discretion to make a winding-up order where a company was already being wound up voluntarily, the court should take into account the number, value and quality of the creditors who favoured a winding-up order as opposed to those who did not. . Of course it is important that where there are matters to be investigated the liquidator should do so with competence and integrity, but I think it is also in the public interest that the creditors should have confidence in his independence. It is well known, and a matter of frequent public scandal, that directors of insolvent companies occasionally succeed in transferring the assets and goodwill to a new company, often at the same premises, and start up in business again as if nothing had changed, leaving their creditors unpaid. Where it appears that something of that kind may have happened, and where, as in this case, there is prima facie evidence of a serious case of fraudulent trading by those directors I think that the public interest requires that the liquidator should not only be independent, but seen to be independent. Certain criticisms have been made of the way in which Mr Edgar has so far conducted this liquidation. There does not seem to me to be anything to show that Mr Edgar has failed in his duties as liquidator. None the less, through no fault whatever of Mr Edgar himself, the circumstances in which he was appointed understandably caused disquiet to the petitioning and supporting creditors, and I think that it would be wrong for that state of disquiet to continue.» (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου). Περαιτέρω, στην υπόθεση Internet Investment Corporation Ltd

(2009)EWHC 2744 επισημάνθηκε ότι η ύπαρξη εύλογης ανάγκης για διερεύνηση των υποθέσεων της εταιρείας ενδεχομένως να γείρει την πλάστιγγα υπέρ της αναγκαστικής εκκαθάρισης της εταιρείας. Λέχθηκαν τα ακόλουθα: «It is well established that, in considering whether the court should order a compulsory winding up in preference to a voluntary winding up, a reasonable requirement that the company's affairs should be scrutinised by the process which follows a compulsory order may weigh strongly in favour of a compulsory liquidation." Επανέρχομαι στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Εξετάζοντας το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου στο πλαίσιο της υπό κρίση Αίτησης σε συνάρτηση με τα γεγονότα τα οποία δεν αμφισβητήθηκαν και για τα οποία κάνω αναφορά πιο πάνω, και έχοντας κατά νου το νομοθετικό και νομολογιακό πλαίσιο που διέπει την εξέταση αιτημάτων όπως το υπό κρίση αίτημα, είναι η κρίση και κατάληξη του Δικαστηρίου ότι ουδόλως δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η πλευρά της Αιτήτριας προς υποστήριξη του αιτήματος της, περιορίστηκε στην ύπαρξη του χρέους της Καθ' ης η Αίτηση χωρίς να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα είτε σε σχέση με τον τρόπο διεξαγωγής της εκούσιας εκκαθάρισης μέχρι σήμερα, είτε σε σχέση με την ανεξαρτησία και ακεραιότητα του εκκαθαριστή ή την εκτέλεση των καθηκόντων του, είτε σε σχέση με την ύπαρξη οποιουδήποτε ειδικού λόγου προκειμένου να τεθεί η Καθ' ης η Αίτηση υπό καθεστώς εκούσιας εκκαθάρισης. Δεν υπήρξε καν ισχυρισμός ότι δεν θα δοθεί κατάλληλη προσοχή στα συμφέροντα της Αιτήτριας σε περίπτωση που συνεχίσει η εκούσια εκκαθάριση. Υπό το φως των καλά εμπεδωμένων νομολογιακών αρχών ως αυτές συνοψίσθηκαν πιο πάνω, η ύπαρξη και μόνο του χρέους δεν είναι αρκετή προκειμένου να θέσει την Καθ' ης η αίτηση σε αναγκαστική εκκαθάριση. Ούτε μπορεί να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο η γενική και αόριστη αναφορά που έγινε εκ μέρους των συνηγόρων της Αιτήτριας στο γραπτό κείμενο της αγόρευσης τους ότι γεννώνται εύλογα ερωτηματικά για τη διαχείριση και τους διακανονισμούς στους οποίους προβαίνει ο διορισθείς εκκαθαριστής. Πέραν της γενικότητας και αοριστίας που χαρακτηρίζει τη ρηθείσα αναφορά, αυτή προβλήθηκε για πρώτη φορά κατά το στάδιο των αγορεύσεων. Αποτελεί καλά εμπεδωμένη νομολογιακή αρχή ότι οι αγορεύσεις δεν αποτελούν παραδεκτό μέσο προσαγωγής μαρτυρίας ή διεύρυνσης των επίδικων θεμάτων.[8] Υπό αυτές τις περιστάσεις, το Δικαστήριο δεν έχει άλλη επιλογή από του να αγνοήσει τη ρηθείσα αναφορά.[9] Το Δικαστήριο δεν έχει εν προκειμένω ικανοποιηθεί πως η εκούσια εκκαθάριση της Καθ' ης η Αίτηση δεν μπορεί να συνεχιστεί με την κατάλληλη προσοχή στα συμφέροντα των πιστωτών συμπεριλαμβανομένης και της Αιτήτριας. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω πως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της απόρριψης της αίτησης. Ως εκ τούτου, η αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βρίσκω λόγο για να παρεκκλίνω από τον γενικό κανόνα ότι τα έξοδα της διαδικασίας ακολουθούν το αποτέλεσμα και, συνεπώς, τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Ενδιαφερόμενου Μέρους και εναντίον της Αιτήτριας όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)...................................... Μ. Λ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Διατακτικό Β της υπό κρίση Αίτησης. [2] Θεμιστοκλέους ν. Δημοκρατίας ECLI:CY:AD:2019:B4, Ποιν. Έφ. Αρ. 176/2018, ημερομηνίας 11.01.2019, ECLI:CY:AD:2019:B4 και Οδυσσέα ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 490. [3] BITONIC LTD v. BΑNK OF MOSCOW-BANK JOINT STOCK COMPANY ΠΡΩΗΝ JOINT STOCK COMMERCIAL BANK "BANK OF MOSCOW" (OPEN JOINT-STOCK COMPANY), Πολιτική ΄Εφεση Αρ. 117/2018, 16/3/2022 [4] Βλ. επίσης τα όσα επί του προκειμένου αναφέρονται στο Halsbury's Laws of England, Volume 17

(2017)(Ηλεκτρονική έκδοση) para.

1. Winding up by the court, [5] [1990] BCLC 76, p.
2. [6] Re William Thorpe and Son Ltd

(1988)5 BCC156, p.

1. [7] [2000] 1 BCLC
2. [8] El Fath Co for International Trade SAE v. EDT Shipping Ltd κ.α.

(1992)1B ΑΑΔ 1255, 1270, Hamisi Mwinyi Selmani v ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Ποινική Έφεση Αρ. 235/2013, ημ. 5/6/2015, [9] Σύγγραμμα Δίκαιο της Απόδειξης, Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές, του Τάκη Ηλιάδη & Νικόλα Γ. Σάντη, Β΄ Έκδοση, σελ. 128, Mitsui And Co. Ltd And Others V Rockwell Marine Ltd And Another

(1989)1 CLR 112, ημερ. 22/2/1989. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο